Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Medicatieleer muurvast in eigen verzinsels- zie ze spartelen

    Posted on October 4th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Hoe Michael Jackson vanuit zijn sterrenhemel orde schept in de verwarring die heerst bij farmacologische verzinsels van een zonder-kennis-kunde.

    Ik blijf nog (na)genieten van de kolder met de uitvinding van nitrostress.

    Precies drie jaar nadat de werking van Depakine werd ontmaskerd ( 21 september 2014).

    En dan piept opnieuw ‘scientific spielerei’.

    Ketamine als een krachtig antidepressivum, kegelde meteen alle gevestigde verzinsels over die materie overhoop.

    De DSM-bijbel-geleerden draaien nu warempel goed dol over hun receptoren allerhande.

    Genieten dus met volle teugen en met vanzelfsprekend de minzame glimlach.

    Voor mij, weeral eens, veel te mooi om waar te zijn.

    Dit stukje betekent waarlijk een onbetamelijk genot.

    Keren we even terug in de tijd, vijf jaar, toen Michael Jackson door te sterven, niet alleen muzikaal maar vooral medisch onsterfelijk is geworden.

    Ik verklaar.

    2 nieuwsbrieven

    http://edition.cnn.com/2009/HEALTH/06/26/jackson.drug.interaction.caution/index.html?eref=rss_topstoriesDemerol (Pethidine,Dolantine) is niet een opiaat, maar de sterke zenuwkiller, waarmee men neuronen verwoest om uiteindelijk door de ontstane gevarenreflex een vermeend pijnstillend dopingeffect of antidepressief resultaat te bekomen.
    De zwakkere variant, methylphenidaat, werkt op dezelfde manier, maar verliest daarbij minder het bewustzijn.
    Beide stoffen zijn piperidine-stoffen, net zoals cocaïne.
    De mildere werking van methylphenidaat is bekomen door een (1) koolstoffenafstand meer tussen de phenyl en de piperidine. Terwijl de stikstof in para- of in ortho- in de piperidine op de affiniteit bij de receptoren een mindere invloed heeft.
    Vergelijk met het verschil tussen een drie koolstoffenafstand van duloxetine (Cymbalta) en de twee koolstoffenafstand om nieuwe zeer potente amfetamines te maken volgens een nieuw patroon.
    Twee experimenten met het nieuwe thiofeenethylamine-patroon bleken zeer dodelijk te zijn.
    De klassieke phenylpropylamines (SSRI’s) werken als doping en zenuwvergiften even goed als de echte amfetamines, maar men doseert wat hoger.
    Overheden en geneeskunde beschermen ADHD-medicatie en SSRI’s als heel veilig, terwijl ze in werkelijkheid zenuwstelsels verwoesten en een controleverlies veroorzaken over gedrag.
    De vermeende veiligheid is ze aangepraat door commerciële fabeltjes, waarbij die harddrugs tot nu onbekende en niet te achterhalen stoffetjes of onevenwichten in de hersenen zouden corrigeren. Wat meteen een schot in de roos is gebleken, financieel dan.
    Men behandelt ADHD en depressie, met het dopingeffect, dat ontstaat als gevarenreflex, wanneer men het zenuwstelsel dosis per dosis verwoest.
    Dit effect doet bloedvaten dichtklappen, waardoor uiteindelijk een dodelijke pulmonaire hypertensie ontstaat.
    Michael en zo vele anderen voor hem, bezweken aan deze fatale pulmonaire hypertensie. Zo te zien had de zanger (zoals al die anderen voor hem wel hadden) niet een niet te voorziene aangeboren hartziekte.
    Het chronisch dichtklappen van bloedvaten in de hersenen, bij een chronische toxicomanie (ADHD of depressie) vormt de uiteindelijke kiem voor een dementie of de ziekte van Alzheimer.

    Nu al worden veertigers opgenomen met dementie of Alzheimer, na jarenlang met de amfetaminewerking van SSRI’s gedrogeerd te zijn.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 28 juni 2009
    http://www.hln.be/hln/nl/1311/Michael-Jackson/article/detail/948186/2009/07/29/Jackson-werd-voorbije-anderhalf-jaar-drie-keer-gereanimeerd.dhtmlNet zoals men op het gewone niveau experimenteert met rasveredeling, gebeurt hetzelfde met verwante stoffen, die chemisch iets sterker zijn.Het creatieve talent van Michael Jackson bleek het product van farmaceutische experimenten, die volledig in de lijn liggen, van wat op vandaag met de jeugd en, volgens plan, binnenkort ook met volwassenen staat te gebeuren.
    Terwijl men de medische wereld en Overheden de fabeltjes heeft doen slikken van stoffetjes en onbalansen, experimenteert men zonder controle, op een gewetenloze manier.
    Een geblinddoekte medische wetenschap floreert momenteel op serotonine, dopamine en uitgevonden aandoeningen, die men bij onkunde (onkennis) , als evidence heeft uitgeroepen, waarmee lucratief de andere kant kan uitgekeken worden.
    Geneeskunde opereert in de mist van de sprookjes, waarmee pakken geld kan verdiend worden.
    Iedereen is heel gelukkig, zelfs de patiënten, gedrogeerd met een veilige toxicomanie, zogezegd voor medisch of therapeutisch gebruik.
    Maar wat gebeurt er echt?
    Sterk medisch drogeren met cocaïne bereikt men met methylphenidaat.
    Die stof is 30% actiever dan zuivere cocaïne, en het dwangmatig psychotisch maken ermee, is dagelijkse koek, door er therapeutisch een uitgevonden ziekte met de symptomen van normaal gedrag mee te behandelen en de stof als superveilig uit te roepen.
    Pech daarbij, was evenwel, dat de stof van bij de uitvinding ervan, al onder een opiumwetgeving werd geplaatst.
    Maar de huidige tijdsgeest, heeft daar helemaal geen moeite meer mee.
    Superspecialisten in de chemische laboratoria weten hoe men superproducten, die gegeerd zijn als doping en als gedragsveranderende stoffen zodanig kan manipuleren, om nieuwe afgeleiden te maken, die minder of liefst meer actief zijn.
    Zo weet men, dat door het amfetaminepatroon te wijzigen op de koolstoffenafstand tussen de phenyl en de amine-groep (of piperidinegroep) men een min of meerdere verwoesting aan het zenuwstelsel kan aanbrengen, waarop het zenuwstelsel dan verschillend in hevigheid kan reageren.
    Een afstand van een(1) koolstofatoom tussen die beide groepen, maakt de nieuwe stof actiever, zodat het zenuwstelsel reageert met een complete verdoving, maar ook waardoor bij het ontwaken een zodanige toestand ontstaat van gelukzaligheid, die men dan therapeutisch aanwendt om zogenoemde depressies te behandelen.
    Ketalar verdooft de patiënt, evengoed zoals een elektroshock zou doen, maar heeft als resultaat, dat wanneer men (toch) ontwaakt, de stemming er iets beter op is geworden.
    Resultaat van een massieve fight or flight reactie van het aangevallen zenuwstelsel.
    Hetzelfde gebeurt met Demerol (pethidine, Dolantine).
    Die stof is een piperidinebenzylaat (cocaïnegroep), net als methylphenidaat, waar men net als bij Ketalar, de piperidine-groep tussen de phenyl op 1 koolstof-afstand heeft gezet, in plaats van op twee, bij methylphenidaat.
    Die stof verdooft net als Ketalar, en heeft net als Ketalar het euforisch en schijnbaar psychotisch gelukzalig effect bij het ontwaken.
    Men drogeerde Michael Jackson creatief met een superRilatine, waarbij hij weliswaar telkens even het bewustzijn verloor, maar dan supergedrogeerd ijverig kon hallucineren en in een waanwereld presteren als niemand dit ooit voor hem heeft gekund.
    Er zijn natuurlijk ook de bijwerkingen, dezelfde als deze waaraan de kinderen onder methylphenidaat lijden.
    Angsten, slapeloosheid, wanen, agressie, psychotisch gedrag enz.
    Daarvoor werd dan symptomatisch behandeld… met massieve doseringen Xanax (benzodiazepine), dat uiteindelijk niet krachtig genoeg was om een psychotische slapeloosheid te kunnen corrigeren.
    Schijnbaar vermeed men het gebruik van antipsychotica, die van de ster een te herkenbare psychiatrische ziekenhuispatient hadden kunnen maken.
    Vandaar dat MJ op Diprivan (propofol) werd gezet, een anaesteticum, waarmee de man telkens in een kunstmatige coma werd gebracht, wat dan op een slaaptoestand moest gaan lijken.
    Amerikaanse artsen, verdoofden om te drogeren tot superwakker en verdoofden tot coma om te slapen tot een superslaap.
    Vraag is, of die artsen wisten waarmee men bezig was.
    Net als bij ons, de artsen kinderen en straks ook nog volwassenen, volgens eenzelfde scenario, maar met gestandaardiseerde en orale vormen, op een betere wereld hopen te zetten.
    De ziekte waaraan Michael Jackson leed, was zijn muziek en bij medical evidence, moest hij als de beste meedraaien, hallucineren, maar vooral: presteren.
    De ziekte waaraan de gewone mens van bij ons lijdt, is die van het normale gedrag, dat men wil optillen tot een ongekende productiviteit, maar vooral, en daardoor drogeert men veel hoger dan om alleen maar te drogeren, tot het dwangmatig psychotische waarbij het pedagogisch comfort kan ontstaan, voor de omgeving.
    Het is die omgeving, die als multidisciplinair team vooral de diagnose moet stellen, waarbij artsen dan het briefje kunnen ondertekenen.
    Omwille van de opiumreglementering en hun licence to kill.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 1 augustus 2009

    In die twee boodschappen probeerde ik toen (weliswaar chemisch) uit te leggen wat er was gebeurd.
    Vanzelfsprekend zonder te beseffen dat vijf jaar later de fabeltjes en dogma’s van de huidige FIF-based medicine daarop zouden crashen.

    Wat mij betreft mag Michael Jackson dan ook als een ware held vereerd worden.

    Farmacotherapeutisch weliswaar.

    Voor zij die het nog niet doorhadden.

    Mijn theorie gaat over de patronen van chemicaliën, die (gemakkelijkshalve) in vier categorieën onder te brengen zijn.

    Ketalar, in de huidige bespreking, komt uit de amfetamine-groep.
    De Demerol (Pethidine) van de pop-ster is een chemische analoog uit de cocaïne-groep.

    Net zoals methylphenidaat (Rilatine, Ritalin) uit de cocaïnegroep en methamfetamine (Pervitin, Desoxyn) uit de amfetamine-groep, door hun respectieve vormen, chemische analogen van elkaar zijn.

    Omwille van het energie-patroon (Ketalar en Demerol) verwoesten beide stoffen na een dosis zoveel neuronen, waardoor het controleverlies over het (waak)-gedrag immens groot geworden is, om daardoor tijdelijk het bewustzijn te verliezen.

    Bij het ontwaken is het beleven van de realiteit zodanig verstoord dat men (bijna hallucinerend) maar wel anti-depressief de realiteit door een veel te roze bril gaat bezien.

    Psychisch genezen staat hier voor de onmogelijkheid om de realiteit op de gewone (soms wel eens “deprimerende?”) manier in te schatten, omdat het neurale netwerk dat een normale of reële perceptie mogelijk maakt, voor grote stukken (onherroepelijk) is weggeknipt.

    Het vervolg van die redenering staat uitgelegd in het werkingsmechanisme van psychotica.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • DSM-comité bevestigt zelf kwakzalver-gehalte van eigen bijbel

    Posted on September 12th, 2014 Fernand Haesbrouck 1 comment

    In volle voorbereiding van de nieuwste versie ervan, kwam kritiek van collega’s artsen.

    http://dsm5-reform.com/2012/03/psychologist-dr-cacciatore-addresses-dsm-5-on-grief-bereavement/In my experience both as a researcher and clinician in the field and also as a bereaved parent, the DSM 5 proposal is radical, unnecessary, challenges what it means to be human, and for some may be dangerous.”
    http://dsm5-reform.com/the-open-letter-committee-calls-for-independent-review-of-dsm-5/Will you submit the controversial proposals in DSM-5 to an independent group of scientists and scholars with no ties to the DSM-5 Task Force or the American Psychiatric Association for an independent, external review? We respectfully ask that you not respond again with assurances about internal reviews and field trials because such assurances, at this point, are not sufficient. We believe an external, independent review is critical in terms of ensuring the proposed DSM-5 is safe and credible. If you are unwilling to submit the controversial proposals for external, independent review, we respectfully ask that you provide a detailed rationale for your refusal.
    Because the DSM is used by hundreds of thousands of mental health professionals, we are publicly posting this letter and will also post your response. We believe mental health professionals, along with concerned mental health organizations, in the United States and Europe will be very interested in this important exchange.

    Sincerely,

    David N. Elkins, PhD, Chair of the Division 32 Open Letter Committee (davidnelkins@hotmail.com)

    Frank Farley, PhD, Member of Committee
    Jonathan D. Raskin, PhD, Member of Committee
    Brent Dean Robbins, PhD, Member of Committee
    Donna Rockwell, PsyD, Member of Committee

    Waarop het negatieve antwoord: “geen wetenschappelijke toetsing nodig”.
    Immers het wetenschappelijke ervan staat als een paal boven water.

    http://worldunity.me/wp-content/uploads/2012/03/dsm5-reform.com_wp-content_uploads_2012_01_APA-Response-to-Open-Letter-Call-for-Independent-Review.pdfMet onder meer:Since there is no “gold standard” for defining mental disorders and many other medical disorders without pathognomonic biological markers, each revision of diagnostic criteria has been seen as the best current set of diagnostic criteria that are meant to be used in clinical practice and tested for their validity.

    Pathognomonisch = typisch, kenmerkend voor een ziekte.

    Er zijn immers geen biologische markers om een diagnose mogelijk te maken.

    Om de bewoordingen van Novartis te gebruiken op de bijsluiter van Rilatine (methylphenidaat):
    http://www.novartispharma.nl/pdf/ib/Ritalin.pdf

    De specifieke etiologie van dit syndroom is niet bekend, en er is geen op zichzelf staande diagnostische test beschikbaar.”

    Pag.2/18

    Zie je wel… Novartis schrijft het ook!

    Het behandelen van een aandoening zonder defecten aan biologische markers, steunt dan wel op chemische stoffen met WEL een werking op biologische markers.
    Maar om zowel de fun en de fif overeind te houden, houden de farmaceutische bedrijven die farmacologie simpelweg achter voor maatschappij en artsen.

    Wetenschappelijk en medisch blijft het onverantwoord om veronderstelde aandoeningen zonder aantoonbare defecten te willen behandelen door gevaarlijke stoffen toe te dienen zonder zelfs te (willen) weten op welke gezonde markers die stoffen welke invloed uitoefenen.

    Commercieel ontslaan positieve evidenties de behandelaren tijdelijk van hun plicht die ze als beroepsgevormde autoriteiten dienen te nemen (do not harm), terwijl men farmacologische onkunde aanwendt om de tot stand gekomen ‘inconvenient facts’ als comorbiditeiten van de ziekte te bestempelen.

    De gestelde vraag naar een review door externe en onafhankelijke instanties, had minstens kunnen voorkomen dat het behandelen van onbekende markers, met stoffen waarvan ook de werking als onbekend wordt achtergehouden, nieuwe iatrogene gedragingen tot stand brengen, die dan op hun beurt weer door APA tot nieuwe aandoeningen moeten verzonnen worden.

    Dit is helemaal geen wetenschap meer, maar koopmanschap van de zuiverste soort.

    En dan opnieuw het ondersteunende beeldverhaal met als thema: gedragsleer in de zonder-kennis-kunde.

    En waarom een wetenschappelijke toetsing niet hoeft.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us