Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Na XTC kan nu ook cannabis Rilatine vervangen

    Posted on July 22nd, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Geneeskunde veranderde de laatste kwart-eeuw in een geoliede dopingmachine.

    Terwijl tot nu nog steeds met hypocrisie de schone schijn overeind kan blijven.

    Op het Rilatine-verhaal is sleet gekomen.
    Methamfetamine en XTC werden opgewarmd (2010) als mogelijke vervangers.

    Al snel viel methamfetamine uit de koers, immers, kennis is de Achilles-pees van de democratie.

    En die kennis leert dat methamfetamine de Pervitin is van WO-II en dezelfde stof in de VS al ijverig bij ADHD geslikt ( Desoxyn), ook aan sleet toe is.

    Vandaar, een tijdlang de XTC-piste, stof waarvoor op vandaag en recreatief, zelfs geen doktersvoorschrift is vereist.

    Alleen moet XTC bij ADHD hoger worden gedoseerd, tot een ‘dwangmatig’ en ‘genormaliseerd’ rustiger gedrag ontstaat.

    Bemerk de DDD (defined day dose) van methylphenidaat, die minstens verdubbelt bij ADHD, dan om gewoon maar te drogeren bij narcolepsie.

    En ook de DDD van de actieve stof in Strattera (dezelfde actieve stof als Prozac), die bij ADHD maar liefst vier keer zo hoog is, dan om depressieven ook alleen maar wat te drogeren.

    Maar voortaan duikt cannabis op voor gebruik bij ADHD.

    Niets maakt mij gelukkiger.

    Het ultieme bewijs dat de maatschappij wel de werking van ADHD-medicatie kent.

    Immers, alle psychotica werken bij ADHD.

    En cannabis is als psychoticum nog sterker dan cocaïne, methylphenidaat of amfetamine.

    ADHD is de aandoening die men medisch uitvond door symptomen van normaal gedrag bij elkaar op te tellen.

    Wanneer slachtoffers in handen vallen van de psychotica-lobby dan hoeven ze alleen maar zichzelf te blijven.

    Gewoon normaal.
    DE aandoening van deze tijd.

    Vanaf dat moment – medische hulp zoeken bij symptomen van normaal gedrag – leeft men, willen of niet, een ‘levensonwaardig leven’ dat wetenschappelijk beantwoordt aan de criteria die opgesteld zijn om medisch en clean het ‘vernichtungsproces‘ (Berlin,1920) te ondergaan.

    Therapeutisch komt een gigantisch commercieel circus tot stand.

    Dat circus is bovendien ingebed in het democratisch systeem van brood en spelen, dat handig overeind blijft, door kennis te vervangen door dogma’s, welke al eeuwen lang garant staan om daarmee macht en rijkdom te verwerven.

    Kennis in de farmacologie en de chemie van psychotisch makende stoffen is al bijna een halve eeuw vervangen door evidenties en de FIF-variant erop, waardoor het voortaan alleen maar lijkt dat geneeskunde nog medisch bezig is.

    De presume-doctrine overheerst het wereldje van chemische ghostwriters die verzonnen epitheta als een afgesproken standaard gebruiken.

    De projectie van het genezend helen, door powerpoint animaties bij het plebs in universiteiten en andere opleidingen, zoals ooit in de grot van Plato.
    Zowat het enige wat in de geneeskunde nog klassiek is gebleven.

    Zelfs het voetvolk dat schijnbaar behandelt of geneest blijft in die grot gevangen en beseft niet eens hoe deze aarde intussen rond is geworden en hoe eenvoudig de menselijke natuur simpelweg gezond kan zijn.

    En hier opnieuw een beeldverhaal, immers, alles daarover is al eens uitgelegd.

    Hoelang nog blijft ADHD de vermoedelijke aandoening, waarvan geen arts een neurobiologische diagnose mag stellen?

    Of beter.
    De instantie die wel de neurobiologische diagnose bij ADHD, autisme en andere ‘presumed diseases’ zal invoeren en verplicht maken, moet de Nobel-prijs voor geneeskunde krijgen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • XTC hoog doseren, wie valt op de bek

    Posted on January 24th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Bijna 4 jaar is het geleden dat ook eens werd geëxperimenteerd met hoog gedoseerd XTC.
    Toen ging het om ongeveer 183mg per dosis.
    Vandaag geeft men geen dosering vrij.

    Een denkoefening op basis van kennis.

    Het staat in de sterren geschreven dat ook de harddrugs van de straat net zo goed medicinaal als therapeutische psychotica helend kunnen ingezet worden.
    Healthcare bracht het voor mekaar om daarmee gigantische rijkdommen te vergaren.

    Aanvankelijk liepen twee sterke kandidaten in de wedloop voorop, XTC en methamfetamine.

    Noteer dat in de VS, methamfetamine al ijverig bij kinderen met ADHD wordt gebruikt (Desoxyn) en men, niettegenstaande het FIF-syndroom, er zich toch bewust is geworden van de kwalijke bijwerkingen ervan.
    De zogenoemde comorbiditeiten.
    Overigens is een zeker onbehagen ontstaan bij het bekend raken dat ‘veilig gewaande’ anti-epileptica als reagentia door de spijsvertering worden gemetaboliseerd tot substanties die positief immunochemisch kunnen testen op methamfetamine.
    Geen stap vooruit dus.

    Ik herinner mij dat in 2010 na eerst de hoge doseringen XTC enkele maanden later ook geëxperimenteerd werd met hoge doseringen methamfetamine en dat toen Volksgezondheid wou vermijden dat de media daarvan op de hoogte werden gebracht.
    Die experimenten gebeurden op een nietsvermoedend publiek met doseringen die alleen het medisch personeel mocht weten.

    Nu blijft alleen XTC nog over.
    En de positieve berichten liegen er niet om.

    Keert XTC terug naar het medicijnkastje?

    Uit “Het Belang van Limburg” op 19 juli 2010.

    Maar waarom valt het nu op dat het stil blijft over hoe hoog die “hoge doseringen” zijn en de (dodelijk gewaande) experimenten ermee?
    Opnieuw 183mg?
    En waren die in het verleden toen niet dodelijk?
    Of de moeite niet waard om het publiek te waarschuwen?

    Wie intussen wel de farmacologie van psychotica wil kennen, zal weten dat partydrugs als genotsmiddelen of als doping worden gebruikt in de doseringen die daartoe bekend zijn.

    Methylphenidaat (Rilatine) als partydrug of als cocaïne-surrogaat of bij narcolepsie om te alleen maar te drogeren aan 30mg/70kg lichaamsgewicht.
    Prozac of Strattera als doping bij sportlui en bij depressies aan 20mg/70 kg lichaamsgewicht.

    Maar wanneer die psychotica therapeutisch moeten dienen om tot dwangmatig psychotisch te genezen bij ‘presumed diseases’ dan gelden voor methylphenidaat veelvouden ervan en voor Prozac (als Strattera vermomd voor kindertjes) zelfs 80mg/70kg lichaamsgewicht.

    Welnu de XTC die in de medicijnkastjes moet terecht komen, zal door WHO (World Health Organisation)een DDD (DefinedDayDose) meekrijgen die stukken hoger ligt dan de 1 tot 1,5mg/lichaamsgewicht nodig om er alleen maar vrolijk mee te worden.

    Immers, healthcare richt zich op het therapeutisch gebruik en daar mag het ietsje meer zijn.
    Bij hoge doseringen en in geval van een medische therapie worden geen doden geteld, omwille van ‘geen zorggerelateerde calamiteiten‘.
    Dodelijk gevaarlijk verandert dan meteen in veilig en rustgevend.

    Herinner de moord op Kennedy, 50 jaar geleden toen die een complot daarover in de gaten kreeg en de subsidiëringspolitiek die nadien, in de VS onder Kissinger eind jaren zestig werd op gang gebracht om , ik citeer: een “mindcontrol te organiseren en om biologische agentia te produceren waartegen geen immuniteit bestaat”.

    Wat voorafging…

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Rebellen staan op tegen dolgedraaide wetenschap

    Posted on November 2nd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    De (medische) wetenschap moet op de schop.

    Perverse wetenschappers staan met de billen bloot, omdat het zelfreinigend vermogen verstikt onder een commerciële pampering.

    Maar wat zal er gebeuren met alle slachtoffers die (mede) door hun inspanningen schade hebben opgelopen.

    Hoe worden zij gecompenseerd voor deze schade ?

    Het busongeval in Sierre bleek geen zorggerelateerde calamiteit omdat de werking van paroxetine door gesponsorde medische literatuur als onbekend wordt gekapitteld.

    Een vader (huisarts) jaagde zijn dochter van 19 jaar de dood in, omdat Novartis op de bijsluiter de waarheid geweld aandoet, door farmacologische onzin te verspreiden.

    Jonge voetballertjes sterven op voetbalvelden, waar na de matchen steeds lege Rilatine-strips op te rapen zijn.

    Al 10 jaar hamer ik op de noodzaak om de werking van psychotica vanuit het medisch bedrijf EINDELIJK EN TOCH EENS EN VOORGOED BEKEND TE MAKEN.

    Een pervers systeem dat in 1920 in Duitsland (Vernichtung Lebensunwertes Lebens) op gang kwam en na twee spectaculaire oorlogen, op vandaag nog steeds door takken in de geneeskunde commercieel wordt gepropageerd, gedijt mede door een medeplichtige overheid en een slaafse pers.

    OK, ik ben geen arts en geen professor en nog minder een politiek verantwoordelijke.

    Maar als ik nu al 10 jaar lang de commerciële belangen van internationale giganten of politieke leiders in gevaar zou brengen, door wel bekend te maken wat krampachtig verborgen gehouden wordt, waarom countert mij dan niemand met kennis of met wetenschap die men zo hoog in het vaandel pleegt te dragen?

    Waarom vermijden academische uithangborden van een farmaceutische industrie publieke debatten over de kern van deze materie?

    En hoeft dit nog?

    Bemerk de timing, die bovendien perfect klopt.


    Hállo, een xtc-pil is al sociaal geaccepteerd!

    Jongeren gebruiken drugs. De overheid moet dat niet negeren, vindt Charlotte Bouwman.

    Charlotte Bouwman.

    Dat eerste is schokkend genoeg, dat tweede verdient een nadere uiteenzetting. Afgelopen maand, tijdens Amsterdam Dance Event waar posters op de toiletten hingen die waarschuwden voor een gevaarlijke xtc-pil, drong het tot me door. Iedereen gebruikt drugs.

    Waarom pakken studenten tegenwoordig liever een festival dan De Avonden? Sinds wanneer is sms’en met je dealer normaler dan ingeschreven staan bij de openbare bibliotheek? En hoe komt het dat iedereen van boven de dertig geen weet heeft van deze nieuwe uitgaanswerkelijkheid?

    Dat het duidelijk moge zijn: iedereen gebruikt dus drugs. Oké, niet iedereen, maar het gebruik van xtc is onder Randstedelijke jongeren even normaal als het drinken van, zeg, vijf glazen wodka. Maar hoe is een ‘pilletje’ ineens sociaal geaccepteerd geworden? En vooral: waarom is dit taboe nog steeds niet doorbroken?

    Een rondgang langs de klassieke media maakt het beeld er niet helderder op. Eind juni kopte NRC op de voorpagina: ‘Lachgas en sterke xtc-pil in opmars’. You don’t say. In dit artikel merkt Tom Nabben, hoogleraar criminologie aan de UvA, bovendien op: „De rechtenstudent wil ook wel eens naar een technofeestje en daar hoort vaak xtc bij.”

    Voor de doelgroep van de krant is dat, misschien, inderdaad nieuws; voor iedere Randstedeling van rond de 25 is het niets meer dan stating the obvious. De berichten in andere kranten zijn niet minder zorgwekkend. Het afgelopen jaar waren er zes incidenten met een dodelijke afloop waarin xtc een rol speelde. Tegelijkertijd kunnen laboratoria de vraag naar het testen van xtc-pillen en coke of speed niet meer aan, en zien maar weinig mensen iets in het plan van D66 om drugs ook op festivals te gaan testen. „Als je aan de deur communiceert ‘geen drugs binnen’, moet je het binnen ook niet laten testen”, aldus de organisator van het festival ‘Buitenverblijf’

    En dat is precies waar het misgaat. Dat het drugsbeleid in Nederland ontzettend schijnheilig is, wisten we al. Maar waar dat bizarre gedoogbeleid nog relatief onschuldig is, vallen er door het hypocriete harddrugsbeleid daadwerkelijk slachtoffers. Mensen weten niet wat ze precies innemen, wat het met ze doet en hoe ze met bepaalde reacties moeten omgaan. Door dit hypocriete harddrugsbeleid zijn er in ieder geval al zes doden gevallen dit jaar – als het er niet meer zijn.

    Dit is een pleidooi voor noch tegen drugs. Het is niet aan mij om te bepalen wat mensen in hun mond stoppen. Maar het is wel hopeloos wanhopig om vast te houden aan het idee dat alleen losgeslagen gekken geestverruimende middelen gebruiken. Dat is simpelweg verleden tijd. En dus is drugsgebruik bij uitstek een onderwerp dat aandacht verdient, dat niet weggeschoven (of weggesnoven) moet worden. Dingen verdwijnen niet als je ze negeert, helaas.

    Het wordt tijd dat ook de politiek inziet dat zij wel hun ogen kan sluiten, maar dat de monden en neuzen van studenten daardoor niet gesloten blijven. En het wordt tijd dat diezelfde studenten gaan nadenken over wat ze in hun mond of neus stoppen. En, oh ja, Amsterdam Dance Event haalt het niet bij De Avonden!

    Charlotte

    Bouwman (20) is student politicologie en Nederlandse taal en cultuur aan de Universiteit van Amsterdam.


    Dit artikel is verschenen in het NRC Handelsblad van zaterdag 2 november 2013 op pagina 7

    En wat meer is ….

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Autisme en anti-epileptica, medisch en militair

    Posted on October 16th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Zelfs het onderzoek naar autisme en anti-epileptica valt in de hoogste prijzen.
    Misschien wel een zoveelste piste die de fabels over stoffetjes moet overeind houden.

    En toch verschijnt er licht aan het eind van de tunnel.

    Er werden geen negatieve bijwerkingen door de ecstasy vastgesteld. Dat meldt de BBC.

    Ik citeer daaruit:

    There were no adverse effects from the use of the drug in the study, which was funded by the Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies (MAPS).MAPS is a non-profit organisation which aims to develop psychedelic drugs and marijuana into medicines to treat conditions where conventional medicines provide limited relief.Studie leader and psychiatrist Dr Michael Mithoefer said before ecstasy or MDMA, as it is clinically known, was used recreationally, hundreds of psychiatrists and psychotherapists around the world gave it to boost therapy.

     

    In juli 2010 bleek eventjes dat nog een ruimere studie nodig zou zijn, en die kwam er ook.

    Ik citeer uit die nieuwsbrief van 21 februari 2011:

    De Standaard meldt vandaag dat wetenschappelijk zou aangetoond zijn dat XTC geen schade veroorzaaktaan het brein.

    De vroegere foute perceptie zou te wijten geweest zijn aan het feit dat alleen maar onderzoek werd gedaan op proefpersonen, die voornamelijk ook andere substanties gebruiken, die dan wel schadelijk bleken te zijn.De boodschap van de bijdrage in de Standaard is dan ook, dat het gebruiken van XTC uit de illegale handel, wel gevaarlijk kan zijn, omdat daar meestal andere stoffen bijgemengd zijn, die het wonderbaarlijke effect van MDMA besmetten.

    Een pleidooi alvast om voortaan ook XTC als een geneesmiddel te registreren. Merkwaardig dat deze wetenschappelijke studie uit de VS kort volgt, na de experimenten, door Volksgezondheid afgelopen zomer aangekondigd, van bijna zuivere MDMA en zeer hoog gedoseerd.
    Even merkwaardig daarbij is,
    dat toen de pers daarvan NIET op de hoogte mocht gebracht worden.

    Enkele weken geleden bleek dat ook al vloeibare XTC als een geneesmiddel in België in de handel is gebracht.

    Vandaar dat daardoor vermeden kan worden, dat ‘illegaal verkregen materiaal vaak gifstoffen bevat, die neveneffecten kunnen hebben’ , zoals De Standaard vandaag citeert.

    En tot slot, dan nog eens merkwaardig, of beter gezegd, het meest merkwaardig van al: simpelweg alle wetenschappelijke medische bijdragen over de veiligheid van psychotica voor het menselijk brein, verzuimen om wetenschappelijk uit te leggen op welke manier de euforie van die doping eigenlijk tot stand kan komen.

    Op de bijsluiters benadrukt men die veiligheid door het werkingsmechanisme ervan als onbekend uit te roepen.

    Wetenschappelijk dan nog.

    Toen in 2011 de herfst begon, kon ik aantonen op welke manier een veel gebruikt anti-epilepticum, waarvan de werking ook als onbekend is uitgeroepen, de geneeskunde en ook heel wat nieuwe ‘aandoeningen’ iatrogeen in stand kan houden.

    Intussen experimenteerde men bij ons ook later in 2010 nog met hoog gedoseerde methamfetamine (ICE-Pervitin-Desoxyn) en Nederland begin 2011 met dezelfde MDMA en methamfetamine.

    Met onder meer:

    De Volkskrant meldt dat hoge (?) doseringen MDMA, XTC dodelijk gevaarlijk zijn.


    In juli 2010 verspreidde Volksgezondheid in België, hetzelfde bericht, maar met daarbij de uitdrukkelijke vraag, dat moest vermeden worden
    dat de media van die boodschap kennis zouden nemen.

    Waarop ik prompt dit bericht op mijn weblog plaatste.

    Immers, het bericht kwam rechtstreeks van Volksgezondheid in mijn (professionele) mailbox, en zelfs al pleegt Volksgezondheid daarbij schuldig verzuim, dan weiger ik, op deontologische grond, om daaraan mee te werken.


    Dit leverde mij meteen een boze reactie op, dat klacht zou neergelegd worden bij de politie.


    Over de heisa daarrond en
    de inhoud van het bericht van Volksgezondheid, deze twee nieuwsbrieven.

    NB228 – XTC hoog doseren, en waarom Volksgezondheid panikeert.

    NB229 – Schuldig verzuim.

    Ik wil er nog aan toevoegen, dat tegen het einde van 2010, een gelijkaardig bericht werd verstuurd, opnieuw door Volksgezondheid, maar dan met de waarschuwing voor zeer hoge doseringen methamfetamine (ICE in het recreatieve milieu, medisch als Pervitin, en als indicatie bij ADHD onder de naam van Desoxyn).

    Bovendien heb ik heel sterke aanwijzingen, dat in tegenstelling tot wat Trimbos vermoedt over de oorsprong of aanvoer van deze experimenten, de producten NIET afkomstig zijn van een maffieuze omgeving, maar wel van ‘gerespecteerde’ en beursgenoteerde bedrijven.

    Na de kwakkel met Depakine en de ICE-ontmaskering ermee, verloor methamfetamine de strijd om vernieuwende therapeutische perspectieven en bleef alleen nog MDMA overeind.

    Ik heb evenwel een reputatie van meest gehate apotheker overeind te houden vandaar deze epiloog in de machtsstrijd voor een monopolie van het instellen van toxicomanien.

    Net zoals het momenteel versleten methylphenidaat (Rilatine, Ritalin, Concerta) alleen maar comorbiditeiten zichtbaar brengt en geen bijwerkingen vertoont, zal voortaan medisch MDMA geen schade veroorzaken en geen negatieve bijwerkingen teweeg brengen.

    Dat goede nieuws brengt de vierde macht in verschillende landen op autoriteit van een EvidenceBasedMedicine die kennis heeft afgezworen en voortaan zoals de Bijbelse Thomas alleen nog steunt op het positief waarneembare en op het eigen FIF-syndroom.
    Maar wat vertelt het hebben van kennis dan wel over MDMA of ecstasy?

    Mijn stelling over de farmacologie van de vier chemische groepen met psychotisch makende werking steunt onder meer op het werk van E.J.M. Pennings, J.B.G. Eilering, F.A. de Wolff in een advies uit 2004 aan de Nederlandse regering en uit eerdere publicaties in deze materie.

    Als MDMA ooit voor medisch gebruik zal geregistreerd worden, zullen de verantwoordelijken toch beter eerst KENNIS nemen van dit advies en deze farmacologie.

    En wat heeft het begrip ‘militair’ uit de titel van vandaag, met autisme, anti-epileptica of XTC te maken?

    Wat volgt zijn de eindparagrafen van een nieuwsbrief (109), nu intussen ook al vier jaar geleden.

    En omdat we een geheugen hebben, gebruiken we dit om even na te denken… nu het nog kan.        We onthouden dit:Dr. Donald MacArthur, een hooggeplaatste administrateur voor biologisch onderzoek aan het departement van defensie, verschijnt op 1 juli voor de Defence Appropriations Committee van het Huis van Afgevaardigden en vraagt voor het leger om $10 miljoen, om binnen 5 tot 10 jaar een nieuwe, infectueuze synthetische biologische agent te ontwikkelen waartegen geen natuurlijke immuunrespons bestaat. (1969)En ook nog dit:

    CIA directeur Allen Dulles geeft het MKULTRA programma toestemming voor produceren en testen van middelen en biologische stoffen die de CIA voormind control en gedragsmanipulatiezou kunnen gebruiken. (1964).

    Paranoia lijkt een geestesziekte te zijn, omdat men op een gestoorde manier zou nadenken.
    Of zou het kunnen dat alleen maar de feiten verkeerd zijn?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Medicatie minder en minder medisch

    Posted on June 7th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Het onbekend houden van de farmacologie van stoffen die de geneeskunde aanwendt om zichzelf in stand te houden, wijst erop dat middelen worden gebruikt met andere dan curatieve bedoelingen.

    De overheid ziet het belang in om met psychotica (psychotisch makende stoffen) de onderdanen een soort van dwangmatige mindcontrol op te dringen.
    Bemerk hoe in België een ex-medisch directeur van het Prozac-Strattera-bedrijf op het ministerie van Volksgezondheid voorzitter is van het directeuren-comité en daar commercieel de touwtjes in handen heeft.
    Prozac en Strattera zijn psychotica.

    Eigenlijk zijn de behoeften van onderdanen redelijk simpel.
    Ze houden van brood en spelen.
    Laat hen daar dan best vooral dwangmatig en controleerbaar van genieten.

    Sinds de medische wetenschap volledig in handen van chemische bedrijven is gekomen, drijft het genezen van mens en dier voortaan voortaan op de effecten (evidenties) van componeerbare chemicaliën.
    Waarbij nogal nadrukkelijk vaste patronen worden aangewend, die bovendien garant staan voor succes.

    Het zwellen van de opeenvolgende handboeken die al dan niet bestaande aandoeningen beschrijven, toont aan dat intussen een groot aantal scheikundige creaties op nieuwe ziekten staan te wachten.

    Stilaan vervallen de schotten die medische en recreatieve drugs lange tijd uit elkaar hebben gehouden, vooral na de experimenten in 2010 met hoge doseringen performant materiaal.
    Immers, al een hele tijd is duidelijk, hoe ook de recreatieve psychotica net zo goed medisch kunnen ingezet worden.

    In 2009 voorspelde ik dat ooit XTC Rilatine wel eens zou kunnen opvolgen.

    Begin 2013 maakten de media de geesten er al rijp voor.

    Officiële organisaties die voor de schone schijn dienen te waken over veiligheid van een en ander zijn net als de overheid ook bemand met commerciële lobby’s en intussen zijn nieuwe generaties artsen gevormd met een farmacologische kennis die ofwel onbekend is ofwel steunt op fabels van stoffetjes, die dan nog meestal alleen maar vermoed worden.

    En dat het commerciële circus de maatschappij intussen uit haar voegen doet barsten wordt stilaan pijnlijk merkbaar.
    We stevenen af op een samenleving waar het “dwangmatig zorgbehoevend zijn” meer zal lonen dan hardnekkig te weigeren zich aan een chemische mindcontrol te onderwerpen.

    Schijnbaar komen in Nederland ook besparingsinspanningen in zicht.

    Gisteren te lezen in ElsevierFiscaal_Zorg.

    Grote vraag die nog steeds niet opgelost lijkt.

    Blijft men vasthouden aan een verzonnen aandoening om een nieuwe generatie, met een normaal gedrag, dwangmatig psychotisch te maken, met de grote kost daaraan verbonden?
    Of zal het volstaan om de farmacologie van XTC net zo onbekend (en dus veilig te gebruiken) uit te roepen als die van Rilatine?

    Uiteindelijk blijft het zinloos om veilige stoffen onder een opiumreglementering te houden.

    Het artsengenootschap zal er geen inkomsten aan derven, immers, psychotica die dwangmatig psychotisch maken zorgen tevens voor medisch lucratieve ‘bijwerkingen’, waarbij dan deskundig met neuroleptica bipolair kan gecorrigeerd worden.
    Dodelijke of meer ongunstige calamiteiten, telt niemand, omwille van niet-zorggerelateerd.

    After all…

    Binding argued that although there is always a possibility of killing the wrong person, “that which is good and reasonable must take place irrespective of any possibility of error”. He saw the risk of losing a life as unimportant because “humanity constantly loses so many lives by mistake, that just one more would hardly make a difference”.

    Uit: “Allowing the destruction of life unworthy of living: Die Freigabe der Vernichtung Lebensunwerten Lebens”, Berlijn 1920 (Karl Binding, Alfred Hoche).

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Aandeel geneeskunde bij verkeersagressie zwaar onderschat

    Posted on February 23rd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Artsen hebben het voorrecht zelf te mogen bepalen hoe onfeilbaar ze wel zijn.
    Terwijl geen van hen in staat is om de farmacologie uit te leggen van de psychotica, die men aanwendt om veelal vermoedelijke (‘presumed’) aandoeningen te behandelen.

    Sterker nog, geen van hen beseft niet eens dat men patiënten tot dwangmatig psychotisch drogeert, omdat het hen niet toegelaten is om de werking van psychotisch makende stoffen te achterhalen.

    Vandaar dat geneeskunde onfeilbaar geneest op de autoriteit van dogma’s die door de industrie worden opgelegd.

    Staat iemand stil bij het feit dat een patiënt jaren aan een stuk psychotica slikt, wanneer hij of zij droefheid uitstraalt?
    En daarbij corrigerend uiteindelijk ook aan de antipsychotica wordt gebracht.

    Maar omdat medisch, psychotica geen psychotica mogen genoemd worden en het ontstane psychotisch gedrag vanzelfsprekend ook niet psychotisch is, maar wel een comorbiditeit van de te behandelen ziekte, gaat men aan de neuroleptica die antipsychotica zijn.
    En omdat die antipsychotica uiteindelijk niet bedoeld zijn om psychotisch gedrag te corrigeren, worden die toegediend omdat patiënt uiteindelijk in een nieuwe aandoening is terecht gekomen, namelijk, de populair geworden bipolaire stoornis.

    Voortaan laat men chemisch balanceren op psychotica en antipsychotica, maar geen kat die daarbij mag snappen waar het allemaal om draait.

    Artsen zijn dus onfeilbaar wanneer het over psychotica gaat en de werking ervan.
    En waarom onfeilbaar?
    Omdat psychotica niet eens bestaan.
    Althans niet in het jargon van healthcare en ook niet in het officiële taalgebruik.

    Even Albert Einstein citeren.
    Unthinking respect for authority is the greatest enemy of truth – De grootste vijand van de waarheid is het onbedachtzame respect voor autoriteiten.”

    Met de heisa rond Jonathan Jacob ontdekten de media plots een formidabele waarheid.
    Jonathan vertoonde psychotisch gedrag door amfetamine te gebruiken.
    Waarbij meteen de werking van amfetamine als een psychoticum werd ontmaskerd.

    Psychotica bestaan dus schijnbaar toch.
    Al weet niemand in de geneeskunde daarvan.

    Maar … die amfetamines… die Jonathan psychotisch maakten… daar heerst een zedige, curatieve stilte over.
    Al hoor ik iedereen al hardop nadenken.

    Op 23/01/2013, precies een maand geleden, maakte ik bekend dat XTC in de steiger staat om als geneesmiddel (en dus niet als een psychoticum) gebruikt te worden in de behandeling van Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSD).

    En nu weet iedereen, dat eens een fiat door FDA, niets nog in de weg staat om dit ‘geneesmiddel’ voortaan ook off-label te gaan gebruiken bij aandoeningen waarbij XTC ook veel soelaas kan bieden.

    Niet omdat XTC, als een amfetamine, op dat ogenblik een psychoticum zou zijn, neen hoor… vanaf nu wordt een geneesmiddel toegediend, waarvan de farmacologie jammer genoeg niet bekend zal mogen gemaakt worden, maar dat veilig zal zijn, omdat de wetenschappelijke onderzoekers en indieners van het dossier, zelf allemaal lijden aan het FIF-syndroom.
    Een aandoening die medisch niet wordt behandeld omdat dit financieel niet loont.

    Maar dit is een ander verhaal.
    (Artsen behoren tot een bevolking waarvan een gedeelte geestesziek is.
    Aangezien er geen psychiatrisch onderzoek is voor toelating tot de niet-wetenschappelijke studie geneeskunde valt niet uit te sluiten dat artsen ook geestesziek kunnen zijn of worden.
    Er zijn namelijk ook artsen die narcistisch of antisociaal zijn en bovendien selecteert dementie niet op graad of titel.
    )

    Eigenlijk is die heisa rond Jonathan Jacob niet zo goed getimed, op de vooravond van het medisch registreren van een amfetamine als XTC, om patiënten, die zoiets echt nodig hebben, net zo psychotisch te genezen als deze jongeman die in de verkeerde handen is gevallen, wanneer zijn comorbiditeit de overhand haalde.

    Bijna zeker, dat die ganse vertoning niet had gehoeven, ware het psychotisch gedrag van de jongen tot stand gebracht door een medische equipe die medisch (maar zonder een farmacologische kennis) een toxicomanie met amfetamines of cocaïne kan en mag instellen.

    Vandaar dat artsen op vandaag erg vakkundig tot dwangmatig psychotisch drogeren, zonder dat ze daarbij misvormd werden door de eigenwaan van gerespecteerd te zijn omdat ze niet weten waarmee ze bezig zijn.

    Tot op heden, en zonder dat binnenkort ook XTC tot het therapeutisch psychotica-arsenaal zal gerekend worden, gebruikt healthcare stoffen als methamfetamine, amfetamine, methylfenidaat, bupropion, venlafaxine, trazodone, paroxetine, varenicline, fluoxetine, atomoxetine en vele anderen als therapeutische psychotica, terwijl van al die stoffen de farmacologie wetenschappelijk als onbekend is uitgeroepen.

    Wie die werking uiteindelijk wel bekend maakt, is vanzelfsprekend medisch niet wetenschappelijk bezig.

    Maar verbaas ik mij dezer dagen toch hoe de bevolking, met de media op kop, open en bloot en helemaal sans gêne, amfetamines als psychotisch makende stoffen bestempelt.
    Ik vrees dat healthcare bibbert.

    En ja…
    De verkeersagressie.
    Op de bijsluiters van de stoffen die geen psychotica mogen genoemd worden, en waarbij agressie als een comorbiditeit van de te genezen aandoening wordt aanzien, staan alvast waarschuwingen om het besturen van zware machines of auto’s te vermijden.

    Die waarschuwingen hebben wel een reden, en zelfs al prijst healthcare de veiligheid van antidepressiva, ADHD-medicatie, anti-epileptica , medicatie tegen koude tenen of medicatie bij een niet-hormonale therapie van menopauze of het roken, een niet te vermijden controleverlies over het gedrag zorgt nogal dikwijls voor agressieve bijwerkingen.
    Bekijk even welke stoffen in de top-10 staan van medicaties die agressie veroorzaken.

    Maar zolang geneeskunde, overheid en media niet willen doorhebben dat ook medisch-psychotica-gebruikers beter niet in het verkeer worden toegelaten, zal de maatschappij wel moeten leren leven met het lucratieve waarmee dit beetje agressief gedrag uiteindelijk toch bijdraagt aan het bruto nationale product.

    Zo heeft elk nadeel ook zijn voordeel (Johan Cruijff).

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Kampartsen.

    Posted on February 15th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Psychiaters zijn de kampartsen van weleer, die levensonwaardige levens extermineren zoals dit ooit in de jaren 30 en 40 gebeurde.
    De techniek om te zuiveren wordt door de politiek niet alleen ondersteund, politieke partijen bakken er zelfs zoete broodjes mee.

    Na al die jaren kwam de conclusie dat noch overheden, noch healthcare, noch de media aan dit pervers systeem iets willen veranderen.

    Het verzet zal van de burger zelf moeten komen.

    Laat mij alvast een middel aanreiken.

    E-mail, 14/02/2013.

    Hallo,Sinds januari 2012, heeft mijn oudste dochter een eetstoornis en andere ernstige psychische problemen.
    Eén van de oorzaken hiervan was het gebruik van amfetaminesulfaat.
    Ik heb dit als papa mee toegestaan, een zware opvoedkundige fout waarmee ik zal moeten leren mee leven.
    Gisteren avond hoorde ik van mijn zoon van 14, dat hij nu ook amfetamines ( concerta ) voorgeschreven krijgt.
    Mijn ex partner heeft dit samen met de behandelende psychiater beslist omdat zijn schoolresultaten onvoldoende zijn. Als papa was mijn mening hier blijkbaar onbelangrijk.Mijn frustratie is groot. Je zou gaan denken dat men toch wel wat voorzichtiger geworden is, vooral wanneer je het verhaal van zijn oudste zus kent.
    Deze mail is in de eerste plaats bedoeld om mijn hart te luchten.
    Meer kan ik voorlopig niet doen.Met vriendelijke groeten,

    Deze man zal noch door healthcare, noch door welkdanige overheid, noch door de media geholpen worden om te vermijden dat die zoon van 14 voor de rest van zijn leven patiënt van een of andere peut zal worden, waarbij psychotica zullen aangewend worden om uiteindelijk ooit met antipsychotica te corrigeren, veel later met anti-dementica om dan nog te zwijgen over het vervroegd uitbehandeld geraken door een geslaagde zelfmoord.
    Zelfs wanneer hij er spontaan en plots zou aan doodvallen, dan nog zal het systeem niet crashen, want als dat gebeurt dan is die calamiteit niet eens zorggerelateerd.

    Bemerk hoe het parket in Sierre zich in bochten zal wringen om te vermijden dat de financiële belangen van een groot farmaceutisch bedrijf schade zou oplopen, terwijl bekend is dat dit bedrijf in de VS al fluitend grote bedragen betaalt in verband met het achterhouden van informatie over de stof.

    Even terloops, immers actueel…

    De farmacologie van paroxetine (Paxil, Seroxat), als cocaïne-achtige legde ik uit in de nieuwsbrief 532 van eergisteren.
    Het is niet omdat het establishment weigert om statistieken bij te houden over doodvallende medicatiegebruikers, dat niet bekend is, dat men eraan kan doodvallen.
    Het staat immers veiligheidshalve op de bijsluiters en zelf probeer ik de herinnering aan de gestorvenen meestal levendig te houden.

    Geneeskunde, overheid en media gebruiken een geolied apparaat om dit geschetste en beproefde brokkenparcours in het eigen voordeel uit te baten.

    Het farmaceutisch succesverhaal reikt daarmee letterlijk tot in de hemel en net als deze vader is ook mijn frustratie daarover, na negen jaar strijd, onmeetbaar geworden.

    Wanneer een arts speciaal gereglementeerde stoffen wil toedienen, kan dit alleen na het stellen van een medische diagnose van een ziekte.

    Vandaar, de eventueel te volgen stappen wanneer een spontane dadendrang mocht ontstaan door ergernis als gevolg van het schuldig verzuim van verantwoordelijken.

    1) Als rechthebbende een diagnoseverslag opvragen.
    Wanneer daaruit blijkt dat geen resultaten van een medische test of diagnose worden bekend gemaakt, dan moeten die opgevraagd worden.

    2) Kunnen (of willen) die niet verstrekt worden, en de patiënt wordt toch aan een toxicomanie gezet, dan kan zelf medisch getest worden of de patiënt lijdt aan de ziekte, die de arts alleen maar vermoedt, zonder een medische diagnose te willen stellen.

    3) Wanneer na een proefdosering met een amfetamine- of een cocaïnestof de patiënt positief test op de speekseltest (verkrijgbaar bij politie of bij een ziekenhuis), dan volgt daaruit dat het lichaam negatief reageert op die medicatie door antistoffen te vormen, terwijl helemaal geen antistoffen zouden gevormd worden, wanneer de patiënt echt zou lijden aan de vermoedelijke ziekte en daarom die medicatie als levensnoodzakelijke therapie zou nodig hebben.
    Overtuigt de arts immers niet met de slogan dat ‘die medicatie NODIG is’?
    Dit naar analogie van het toedienen van insuline bij suikerzieken.
    Diabetici reageren gunstig op het toedienen van insuline, dat voor patiënten, die niet lijden aan een suikerziekte wel bijzonder giftig is.

    4) Wanneer na een positieve speekseltest, de arts toch volhardt om die gevaarlijke stoffen zonder een medische aandoening te blijven aanprijzen dan moet die persoon per aangetekend schrijven in gebreke worden gesteld, voor het instellen van een toxicomanie, met de genoemde stoffen, en zonder dat daarvoor een verplichte medische diagnose is gesteld ter verantwoording.

    5) De bepalingen uit DSM of andere bijbelse documenten dienen alleen als een hulpmiddel om symptomen te beschrijven.
    Uiteindelijk moet een arts aan de hand van symptomen, zijn of haar medische KENNIS gebruiken om tot een bestaand ziektebeeld te kunnen besluiten, en om dan vervolgens niet de symptomen te behandelen, maar wel de ziekte.

    Wat voor een maatschappij is dit, waar artsen meer en meer alleen maar symptomen behandelen, terwijl een Hippocratische traditie erop gericht is om ziekten te behandelen.Die traditie stelt dat : “the main role of the doctor is to identify diseases that cause symptoms, and then to treat those diseases that can be treated. The Hippocratic view strongly argued against using drugs to treat symptoms directly”.
    (Larry Culpepper, Nassir Gheaemi in “Are Antipsychotics Overprescribed?” uit Medscape Psychiatry & Mental Health. (18/2/2011)

    6) Op dit ogenblik kan geen enkele specialist een medische diagnose stellen van een aandoening waarbij het toedienen van psychotica (stoffen die psychotisch maken) als een therapie kan verantwoord worden.

    Specifieke etiologie van syndroom is niet bekend en er is geen op zichzelf staande diagnostische test beschikbaar.
    Uit: http://www.novartispharma.nl/pdf/ib/Ritalin.pdf

    Alleen de speekseltest, die al sinds enkele jaren beschikbaar is, stelt de geneeskunde in staat om na te gaan of personen met de bekende symptomen eventueel lijden aan de aandoening, die men vermoedt.
    Vergelijk met het stellen van de diagnose van een gebrekkig werkende bijnierschors, door het gebruik van de ACTH-test. (AdenoCorticoTroopHormoon).

    7) Wanneer uit de speekseltest blijkt dat door te behandelen met medische harddrugs een schade wordt toegebracht aan de patiënt (een lichaam dat antistoffen maakt als reactie op medicatie, is in gevaar), kan bij de provinciale geneeskundige commissie een klacht worden ingediend tegen de arts. (art.2 wet 24.02.1921)

    8) Indien kinderen uiteindelijk om wat voor niet-medische reden toch aan de psychotica moeten gebracht worden, dan hoeft niemand daarom het medisch establishment lastig te vallen met zaken die een echte geneeskunde alleen maar stevig in diskrediet kunnen brengen.

    Artsen staan niet zo graag voor aap wanneer men ze confronteert met onkunde op het vlak van diagnose en onbenulligheid op het vlak van farmacologie.
    Velen smeken om deze kelk aan hen te laten voorbijgaan.

    Vandaar.
    Het recreatieve circuit is degelijk georganiseerd, er heerst een goede verstandhouding met de overheid en een hypocriet gesjoemel met voorschriften hoeft er helemaal niet.

    Veruit het meest performant om te gebruiken bij GPOS lijken XTC en methamfetamine te zijn.
    Trouwens beide producten werden in 2010 in België met medeweten van de overheid in hoge doseringen al uitgetest.
    Ook zuivere cocaïne is dienstig, al is die op gewichtsbasis toch 30% minder actief dan methylphenidaat.
    En alvast minder risicovol dan paroxetine, met een onbekend te houden farmacologie, terwijl een component een cocaïneachtige is en de andere een reagens, dat als pro-drug in het lichaam ongecontroleerde amfetamine-achtigen tot stand brengt.
    Bovendien bestaat in ons land al sinds 2004 een circuit van ‘illegaal’ ingevoerde methylphenidaat, dat tot op vandaag nog steeds (meestal) moet ‘witgewassen’ worden.
    Een carrousel waarbij de overheid zelfs ijverig als organisator aan participeert.

    Zoals uit mijn vorige bijdragen blijkt, steunt de behandeling van GPOS precies op het gebruik van hoge doses psychotica, die tot nu alleen maar als drogeermiddelen of genotsmiddelen werden gedeald.
    Hun werkingsmechanisme en de bijwerkingen (comorbiditeiten, bij een behandeling) zijn trouwens crack dezelfde als wat nu pseudo-medisch wordt getolereerd.

    In de VS bestaat Desoxyn als een geneesmiddel om te gebruiken bij het vermoeden van ADHD, en deze Desoxyn bevat precies dezelfde methamfetamine, die bij ons recreatief en zonder medische poespas kan gebruikt worden.
    Indien nodig… welteverstaan.

    Want er zullen steeds wel redenen te bedenken zijn om zenuwstelsels die vermoedelijk genetisch misvormd zijn, chemisch te inactiveren, wanneer alleen al het vermoeden bestaat dat die misvorming maatschappelijk stoort.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Hypocrisy defies all imagination – continue murdering

    Posted on January 23rd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    De hypocrisie overtreft elke verbeelding.
    Het vermoorden blijft doorgaan.

    MSM (Main Stream Media) ontvingen vandaag de opdracht om het publiek op te warmen voor een toekomstig veilig gebruik van XTC.

    Om die veiligheid in de verf te zetten en om de garantie te bieden dat het geneesmiddel er zal komen, benadrukt de krant dat de werkzaamheid van een hoge dosering zelfs werd uitgetest door gebruik te maken van een medisch oxymoron, met name een ‘werkzame placebo’.

    Waarmee (ongewild?) dan ook gesuggereerd wordt op welke manier psychotica echt werken.

    Het ‘placebo’, laag gedoseerd, dient alleen maar om kortstondig te drogeren.
    De gevarenreflex (doping!) waarmee het zenuwstelsel op lage doseringen reageert op vernielde neuronen is redelijk snel uitgewerkt.
    Zoals bekend is, onder meer vanuit een ADHD-therapie, moeten psychotica in massieve doseringen, 4 tot 5 keer zo hoog, toegediend worden om dwangmatig psychotisch te maken.

    Een en ander maakte ik al veel eerder bekend, nutteloos om het hier nog eens allemaal te herhalen.
    Ik citeer alleen maar.

    XTC, opvolger van Rilatine als ADHD-medicatie(6 augustus 2009)XTC hoog doseren en waarom Volksgezondheid daardoor panikeert( 8 augustus 2010)Eindelijk, hier komt XTC (21 februari 2011)Stoffetjessprookjes en kennis over gedrag blijven bipolair balanceren

    (25 oktober 2011)

     

    Rechargeable neurotransmitters fool the law to deal drugs
    ( 26 september 2012)

     

    Grappige wanhoop bij medische drugdealers

    ( 9 december 2012)

    The uselessness of defining ADHD as a disease
    ( 5 januari 2013)

    Bovendien, sta ik erop om ten behoeve van het gewone volk, even aan te tonen op welke manier de media (MSM) en de overheid het publiek bedriegen door essentiële informatie achter te houden.

    Midden 2010 organiseerde de overheid Volksgezondheid in samenwerking met het drugsmilieu een experiment waarbij een effect moest nagegaan worden van hoog gedoseerd XTC op menselijk gedrag.

    Ik citeerde eerder al de nieuwsbrief 228 (van 9 augustus 2010), waar het medisch personeel op de hoogte werd gebracht en waarbij verzocht werd om daar niets van te melden aan het publiek.
    De media gehoorzaamden gewillig, terwijl ik bijna kotste toen ik dat bericht (rechtstreeks) van die overheid bij mij binnenkreeg.

    Waarop ik dat bericht dan zelf bekend maakte.
    Met als gevolg:


    Straks zal XTC in hoge doseringen, en bovendien zelfs zonder doodskop erop – zoals Concerta 54mg – , veilig in de apotheek verkrijgbaar zijn.


    Niet om neuronen te verwoesten of geheugencellen (en om daarmee een vasculaire dementie te doen ontstaan – om ‘therapeutisch’ trauma’s te doen ‘vergeten’), maar wel zogezegd omwille van de serotonine-fabel, die tot op vandaag nog niemand heeft kunnen aantonen.
    En intussen al sinds enkele jaren tot de commerciële verbeelding is teruggebracht.

    Maar waarom weerlegt dan niemand ‘mijn’ werkingsmechanisme?
    Als ik nu al negen jaar fout zou zijn ermee.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Tijd kopen.

    Posted on November 27th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Geneeskunde stelt al jaren toxicomanieën met amfetamines of cocaïnes in bij droefenis en pedagogische onmacht, zogezegd omdat niet behandelen misdadig zou zijn.
    Terwijl de wetenschap er prat op gaat dat de werking van die psychotica ONBEKEND is.

    Precies omwille van die ‘schijnbare’ tegenstrijdigheid heeft men het begrip evidence based medicine uitgevonden.

    Bekende of onbekende werking, het maakt voortaan allemaal niets meer uit: kennis werd overbodig geacht.
    Alleen het resultaat telt.

    Nu de werking sinds enkele jaren wel bekend raakt en het redeneren zonder kennis wat schamel lijkt, breekt de twijfel uit.

    http://onderzoek-medicatie-depressie-angst-adhd.nl/arts.html

    Er komt een onderzoek over het gebruik van fluoxetine (phenylpropylamine uit de amfetamine-groep, die de phenyalkylamines zijn) en methylphenidaat (uit de cocaïne-groep).
    Hersenen worden gemeten en de invloeden op het serotonerge en dopaminerge systeem.

    Dit terwijl al sinds enkele jaren bekend is dat noch amfetamines, noch cocaïnes iets aanvangen met die systemen en dat bovendien de fabels over het behandelen van reuptake, turn-over of zelfs van serotonine-1B receptoren compleet verzonnen werden, om te vermijden dat de nieuwe phenylpropylamines ook als amfetamines en daardoor als sterk gereglementeerde stoffen door het leven zouden gaan.

    Aan dezelfde universiteit werd eerder dit jaar al een gelijkaardig onderzoek verricht, maar dan met XTC, die andere amfetamine.

    Schijnbaar is het opzet van die studie tevens bedoeld om die serotonine- en dopaminefabels in het leven te houden (lees de artsen-brochures op de web-site).
    Waarmee de conclusies dan uiteindelijk toch, zoals nu de medische wetenschap al stelt, zullen aangeven dat de neurobiologische aandoeningen, die men alleen maar vermoedt, beter behandeld blijven.
    Uit evidentie dan.

    Bovendien zullen de hersenen gemeten worden.

    Hierover vond ik deze.

    Je hersenen bestaan uit verschillende delen. Ze regelen je ademhaling en je hartslag. Met het ene gedeelte van je hersenen onthoud je hoe je moet fietsen. Met een ander gedeelte denk je, kijk je en leer je.
    Vanuit je hersenen loopt een dikke draad. Die gaat naar de rest van je lijf. Dat is je ruggenmerg. Die werkt als een dikke telefoonkabel. In je rug splitst die zich in dunnere draden. Dat zijn de zenuwen. Ze geven seintjes van je hersenen door. Zo kan er een seintje van je hersenen naar bijvoorbeeld je armen gaan. Je hersenen zeggen bijvoorbeeld dat ze moeten bewegen. En dat gebeurt dan ook. Andersom gaan er ook seintjes. Bijvoorbeeld van je voeten naar je hersenen. Je hebt vast weleens met je voet op een scherp steentje getrapt. Dat doet pijn. Er gaat dan bliksemsnel een seintje van je voet naar je hersenen. Dat seintje brengt de boodschap ‘pijn’ over.

    Wie denkt dat slimme kinderen meer hersenen hebben dan domme, heeft het fout. Sommige kinderen kunnen wel beter leren dan andere. Net als sommigen harder kunnen lopen of mooier kunnen zingen. Wel is het zo, dat mensen niet allemaal even grote hersenen hebben. Grote mensen hebben grotere hersenen dan kleine mensen. Maar of je nu grotere of kleinere hersenen hebt, maakt niet uit. Je gebruikt maar een klein gedeelte van je hersenen.

    Ooit was in het medisch handelen uit voorzorg een principe ingebouwd, waarbij in geval van twijfel over het eventueel toebrengen van schade, men beter niet handelt.

    In het geval van droefheid en pedagogische onmacht handelt men al jaren door een toxicomanie in te stellen en in stand te houden en sust men het geweten door uit te bazuinen dat men niet weet waarmee men bezig is.
    Werking onbekend.

    Met die studie van 21 weken koopt men tijd, in de hoop dat intussen een orde van apothekers handelend in beroep, mij monddood zal kunnen maken.
    Merkwaardig dat in mijn geval wordt gekozen voor een geheime tuchtrechtspraak terwijl Nederlanders dit soort zaken publiekelijk behandelen.

    Experimenteren met verdovende middelen op kinderen en intussen knijpen de kinderrechtencommissarissen beroepshalve een oogje dicht.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • ChrystalMeth van kierewiete Nazi-soldaten is terug.

    Posted on April 21st, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Maar nu voor de kinderen, ook om ze kierewiet te maken.

    Knack bericht over de manier waarop ook ‘een’ overheid in de laatste oorlog, net als nu, met rasveredeling en pedagogisch comfort bezig was.

    Pervitin, Chrystal Meth, ICE zijn allemaal koosnaampjes voor een en dezelfde methamfetamine.

    Terwijl Desoxyn, nu in de Verenigde Staten, als een ADHD-medicijn wordt gebruikt om kinderen met die verzonnen aandoening dwangmatig psychotisch en aldus pedagogisch dociel te maken, precies dezelfde methamfetamine bevat.

    Midden 2009 suste de minister van Volksgezondheid de Senaat met valse cijfers over het gebruik van de cocaïnestof, methylphenidaat.

    Toen werd aangekondigd dat de Hoge Gezondheidsraad in 2010 strikte richtlijnen zou opstellen met betrekking tot het voorschrijven van ADHD-medicatie.

    Die richtlijnen zijn er nog steeds niet.

    Sinds de geneeskunde al in 2009 smeekt naar meer ADHD-medicatie, experimenteert Volksgezondheid op een nietsvermoedend recreatief publiek in 2010 met hoge doseringen XTC en ook met massief sterke … ja hoor, methamfetamine, even later in dat jaar 2010.

    Dezelfde Chrystal Meth, ICE, Desoxyn, waarover Knack nu de wondere verhalen vertelt over de tweede wereldoorlog.

    Het medisch establishment werd over die gevaarlijke experimenten door onze overheid ingelicht, met de uitdrukkelijke waarschuwing, dat noch de media en bij uitbreiding, ook de bevolking dat niet mogen weten.

    Onze overheid Volksgezondheid is immers geen Nazi-overheid, en naar de de publieke perceptie toe, wil men het nog even zo houden.

    Maar de Nederlandse bevolking is daar onlangs wel op de hoogte van, en door de media dan nog, wat in België niet mocht.

    Voor zij die het aanbelangt.

    Het bericht dat rechtstreeks van de overheid Volksgezondheid, eind 2010, (over ChrystalMeth) in mijn professionele mailbox in het ziekenhuis is terecht gekomen, heb ik, zoals gevraagd, NIET gekopieerd.

    Ik heb daar toen ook de pers niet van op de hoogte gebracht, ook zoals gevraagd.

    Het staat in mijn geheugen geprent, omdat het precies op dezelfde manier is verwoord als het XTC-experiment in datzelfde jaar.

    Hopelijk is het nog terug te vinden op de backup van de mailbox van het ziekenhuis.

    Healthcare…. Overheden…. de Nazi’s… de Ordes…. wat verbindt ze allemaal?

    Waartegen vechten de gebruikers van medische cocaïne, medische XTC of medische Chrystal Meth nu?

    Tegen serotonine (en) of de dopamine-tekorten?

    ABER…

    ‘You killed the child in me….’!

    UND…”

    Wir haben es nicht gewusst!”

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us