Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Macabere klucht over kapotte neuronen

    Posted on July 22nd, 2016 Fernand Haesbrouck No comments

    Miljarden neuronen vormen het kilometers-lange netwerk dat niet alleen ons gedrag maar ook het totale levend wezen in stand houdt.

    Elektrochemisch gecodeerde boodschappen flitsen per microseconde op tientallen miljarden plaatsen tegelijk met al dan niet gewijzigde informatie van ontelbare geheugencellen die als astrocyten in de neuronen het ‘in leven zijn’ in stand houden.

    De boodschap die bij elke synaps van het ene neuron naar de andere overgaat is een meetbaar elektrisch signaal dat tot stand komt door een samenspel van de magnetisch activiteit van tientallen verschillende zogenoemde neurotransmitters, waarvan serotonine, dopamine, noradrenanaline, tyramine er enkele zijn.

     

    Vergelijk  het vormen van een dergelijk signaal met de klank uit een piano wanneer een (welluidend) akkoord wordt gevormd door verschillende toetsen tegelijk in te drukken.
    Als nu het binnenwerk van dit instrument onklaar raakt doordat een verbinding naar het klankbord van een noot wegvalt, dan klinkt het gevormde akkoord niet meer zo welluidend.

    De voorraden van neurotransmitters worden gevormd door de mitochondriën en bijgehouden in containers (vesikels) , waardoor ze in functie van de ontvangen signalen per synaps, na verwerking van, en toetsing aan de eigen aanwezige informatie, ervoor zorgen dat het betreffend axon een nieuw specifieke gecodeerd signaal doorgeeft via de synaps aan de gekoppelde dendriet van een ander neuron, waardoor uiteindelijk het organisme tot een of andere actie kan overgaan.

    Die toetsing heeft niets met geesten, magische of bovennatuurlijke krachten te maken, maar alles met een zeer eenvoudig basisgegeven, dat ook bij informaticasystemen de simpele basis vormt van schijnbaar oneindige geheugensystemen.

    De huidige micro-, nano- en zelfs pico-chips zijn niets anders dan zeer compact samengeperste flip-flops (transistoren).

     

    Welnu, het leidingensysteem in de axonen is rijkelijk voorzien van zogenoemde astrocyten (flipflops).

     

    Filmpje ervan op

    http://www.adhdfraude.net/mpg/FlipFlops_astrocyten_InNeuronen.mp4

     

    De binnengekomen magnetische informatie zorgt ervoor dat de astrocyte de bestaande status van het bericht aanpast, waardoor de aldus gewijzigde status aan de informatie-stroom wordt doorgegeven.
    Dit gaat zo door tot uiteindelijk een nieuw en aangepast magnetisch commando via de synaps naar het volgend neuron wordt doorgegeven.

    Neurotransmitters in hun verschillende chemische samenstellingen dienen alleen maar om via hun respectievelijke magnetische componenten een gekleurd palet van informatie door te geven, waarmee het organisme (levend wezen) per microseconde de gepaste of ongepaste handelingen kan verrichten.
    Per fracties van seconden gebeurt zoiets dan nog op miljarden plaatsen tegelijk, waardoor het mijns inziens zeer naïef overkomt om hier te gewagen van serotonine of van welke tekorten dan ook.

    Wel is het zo dat de mitochondriën in de neuronen ervoor instaan dat uit de metabolieten van een gezonde voeding, de brandstof (neurotransmitters) synthetiseren, die de voorraden ervan in de gepaste vesikels stockeren voor dagelijks gebruik.

    Mitochondriën spelen eenzelfde rol als het chlorofyl in het plantenrijk, waarbij H2O (water) en CO2 uit de lucht omgevormd worden tot O2 (zuurstof) en C (koolstof – hout).

    Komen evenwel uit andere dan gezonde voeding, uit recreatief of uit medisch gebruik, metabolieten waarmee het fabriekje van de mitochondriën andere brandstof gaan produceren die NIET in de gepaste containers (vesikels) kunnen opgeslagen worden, dan komen die nieuwe energiebommetjes terecht in de fysiologische vloeistof van het neuron waardoor niet alleen de chemische evenwichten erin kapot raken (rol van Lithium-zouten in Natrium-Kaliume-venwichten) maar waardoor ook de semi-permeabele celwanden van de neuronen verbrand raken door het magnetisch veld dat er niet thuishoort.

    Vandaar… neuronen die afsterven, synapsen waarlangs geen informatie meer voorbijkomt en uiteindelijk… de al of niet verwachte of ‘therapeutisch’ bedoelde gedragsveranderingen en nieuwe ziektebeelden (bijwerkingen?).

    Net als XTC, MDMA, amfetamines, die evengoed als de meeste SSRI’s,  allemaal phenyalkylamines zijn, zijn de indolen (LSD, ergotamines), de phenylpiperidines (cocaïne, Trazolan, Seroxat  paroxetine -,Champix) en de prodrugs (cannabinoiden, topiramaten, valproaten), chemische componenten bij uitstek, die bij de vertering ervan, de mitochondrien in staat stellen om gevaarlijke fake-neurotransmittoren te vormen,die ervoor zorgen dat de gevarenreflex (alarm-reactie ?) als een helend therapeutisch effect wordt uitgeroepen.

    Vandaar HET adagio van de farmaceutische industrie: ‘werking onbekend’.

     

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Schokkend waartoe student aan Radboud Nijmegen in staat is

    Posted on December 14th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

     

    De student is in staat om met betrekking tot enkele relevante orgaansystemen verschillende typen van door lichaamsvreemdestoffen veroorzaakte toxische effecten in verband te brengen met het werkingsmechanisme van deze stoffen.

    Wel zeer vreemd dat de studenten in staat moeten zijn om het werkingsmechanisme van lichaamsvreemde stoffen te kennen en hun professoren niet.
    Hoort Jan Buitelaar daarbij? En zijn: werkingsmechanisme van amfetamines en cocaïnes bij ADHD, onbekend!

    Wat hebben de professoren in hun ervaringsprocessen zelf gevonden en wat voegt dit toe aan de wetenschap in het algemeen en aan de mens in het bijzonder?

    Kinderen tot dwangmatig psychotisch drogeren met een toxicomanie van amfetamines of cocaïnes, zonder daarbij te doseren wat die kinderen aan die stoffen tekort hebben om de optelling van de symptomen van een normaal kindergedrag te corrigeren.

    Scoren op veel kenmerken van normaal gedrag gedurende een lange tijd is sinds een eeuwigheid al een teken van normaal gedrag.
    Sinds de psychiatrie en de commercie daarrond het maatschappelijk leven bepalen, duidt die score op een erfelijke en bovendien een ongeneeslijke ziekte, waarvan geen enkele medisch gevormde arts een diagnose kan stellen.

    Een ziekte die alleen maar onder controle kan gebracht worden door sterk en tot dwangmatig psychotisch te drogeren.

    Maar dat mag niemand weten.
    Taalkundig en medisch zijn psychotica ONBEKEND.

    Al bestaan tal van psychotisch makende chemicaliën in de geneeskunde, hun gebruik wordt vermomd door koosnaampjes te gebruiken.

    SSRI’s, ADHD-medicatie,  anti-arithmitica, Alzheimer-medicatie, Anti-Parkinson, anorectica en zelfs sommige orale antidiabetica.
    Merk op dat chronisch gebruik van die stoffen meestal met anti-psychotica wordt gecorrigeerd, maar geen kat die beseft hoe het psychotisch gedrag in godsnaam kon tot stand gekomen zijn.

    Al zou men dit bij Radboud zogezegd wel horen te weten, maar spreekt dit beeldeke dan geen boekdelen?

    En hoe vertaalt die behandeling van normaal gedrag zich in de dagelijkse werkelijkheid?

    Stoffetjes-tekorten of onevenwichten corrigeren.

    Welke stoffetjes? Niemand kent ze.

    Welke tekorten? Niemand doseert tekorten.

    Welke onevenwichten? Niemand bepaalt wat een evenwicht is en hoe een onevenwicht (waarvan?) kan bepaald worden.

    Maar hoe ontmaskert men die kwakzalvers?

    Ze kennen niet eens de farmacologie van de gebruikte stoffen.
    Ze kennen niet eens medische diagnosecriteria voor die veronderstelde aandoening.
    Ze weten niet eens wat sterk gereglementeerde of toxische stoffen zijn.
    Ze durven niet eens een medisch diagnoseverslag op papier zetten.

    Maar ontmaskeren kan niet, ze zijn beschermd door de wet, zelfs als ze al die fouten maken.

    Is dit een grap of om te huilen?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • De werking volgens het evangelie van Buitelaar

    Posted on November 24th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Juridisch, wetgevend en uitvoerend steunt het democratisch gehalte van de besluitvorming in dit land inzake volksgezondheid op de waan van tovenaars die zich tooiden met de lianen uit de wouden van de Boeloeboeloes en de Wadawadas.

    Lianen, die men kan verdienen door sprookjes aan te leren en die sprookjes als een soort van geneeskunde dan nog verondersteld (“presumed”) wetenschappelijk aan de man te brengen.

    Het jargon alleen volstaat, en de magie van de lianen houdt de massa van de kudde in bedwang.
    Want de massa houdt van sprookjes en van lianen van macht.

    Hoe werken psychotica om kinderen dwangmatig dociel en voor een korte tijd slimmer te laten lijken?
    We hoorden het maandag (19/11/2012) nog vanuit de mond van de hoogste guru op dat vlak.

    “Waarom werkt het goed?”
    http://youtu.be/MeH7dvP-M4k

    Het verhaal van dopamine en noradrenaline, terwijl de sprookjes daarover al sinds een aantal jaren wetenschappelijk doorprikt zijn.
    Maar commercieel blijven ze het doen, terwijl niemand kan aantonen dat het sprookje echt is en terwijl nog minder iemand kan aantonen waarom precies de gebruikte harddrugs chemisch wat dan ook iets met de dopamine zouden aanvangen en op welke manier.
    Geen enkele literatuur toont wetenschappelijk aan hoe dopamine iets met ADHD te maken zou hebben.

    Beter nog… op de bijsluiter van dopamine, als een inspuitbaar geneesmiddel – Dynatra (Almirall) – , wordt ADHD zelfs niet eens als een indicatie vermeld.
    Bij Ritalin, Concerta of Strattera of amfetamine weet niemand op welke manier er iets gebeurt op het niveau van dopamine, maar de dopamine, die als een geneesmiddel zou moeten toegediend worden bij vermeende tekorten eraan, gebruikt niemand.

    Toch merkwaardig, voor medici die als een wetenschappelijke bovenlaag wensen door te gaan.
    En op de vraag op welke manier Ritalin, Strattera of amfetamine iets met dopamine zouden aanvangen kan doodgewoon niemand een antwoord geven.

    “Werking onbekend”, zoals het zelfs op de bijsluiter staat van Concerta, Janssens.


    Deze tekst, met het waarmerk erop van CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen), komt van het bedrijf waarvan de CEO in Nederland in het filmpje vlak naast Buitelaar zit.
    De CEO, die van opleiding apotheker is en dus heel goed weet en heel goed zou kunnen uitleggen waarom psychotica kinderen geconcentreerd dociel maken.
    Het geconcentreerd dociel zijn, is immers een eufemisme dat men gebruikt om de echte term: dwangmatig psychotisch, te vermijden.
    Lees daarover deze studie (van hetzelfde bedrijf van deze CEO), die beschrijft hoe men daar proefdieren met psychotica, die ook bij ADHD worden gebruikt, eerst psychotisch maakt om dan vervolgens op die psychotisch gemaakte diertjes de nieuwe antipsychotica te kunnen uittesten.


    En raad nu eens, waarom bij chronisch gebruik van ADHD-psychotica ook met antipsychotica wordt gecorrigeerd?

    En raad nu eens, waarom de laatste jaren het gebruik van antipsychotica bij de jeugd is geëxplodeerd?

    Het medisch establishment hoort het zowaar in Keulen donderen, bij die evidentie die gaapt als een oven.
    Vandaar een medisch establishment dat al een tijd lijdt aan twee nieuwe aandoeningen uit de komende en nieuwe DSM-V.

    Het FIF-syndroom (F*** Inconvenient Facts) en het MPIS-syndroom (Malign Professioneel Interpretatie Syndroom).

    Noteer hierbij vervolgens dat het begrip REUPTAKE helemaal niet bestaat, maar uitgevonden werd om te vermijden dat eind vorige eeuw een groep nieuwe psychotica omwille van hun gevaar onder een opiumreglementering hadden moeten gebracht worden.

    Als een heropname zou bestaan van de energiecomponenten die nodig zijn om de elektrische prikkels voort te brengen die het zenuwstelsel doen functioneren, dan zou niemand nog dagelijks drie tot vier keer hoeven te eten en zou het volstaan om alleen maar Ritalin, Concerta of Strattera of zelfs nog Prozac (voor de serotonine) te slikken.

    HET middel om een dreigende voedingsschaarste aan te pakken.
    ProProZakZak.
    Nomen est omen.

    Beluister daarover Buitelaar en hoe hij kwakkelt.

    Buitelaar als een handtassen-verkoper, net als de Eddy Wally (in Vlaanderen, dan) van weleer.
    Maar Eddy kon nog zingen, Buitelaar kwakkelt alleen maar.
    En hier bewonder ik de fijne manier waarop Derksen met een verhaaltje, dat, in crescendo bovendien, het werking-gebeuren onsterfelijk belachelijk heeft gemaakt.

    De apotheker, de CEO, de sponsor en de kenner van het geneesmiddel zit erbij en kijkt ernaar.
    Zittend, kijkend en genietend van de pakken geld die zijn bedrijf met dat evangelie van Buitelaar verdient.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • De houdbaarheidsdatum is bereikt.

    Posted on March 23rd, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Het loopt nu wel erg uit de hand als partners hun luie, obesitas, doping-verslaafde, agressieve drankorgels gaan doden.

    Op die manier zal de omzet en winst van de doping-dealers mogelijk gaan dalen.

    Zijn er intussen al nieuwe fabeltjes klaar, die moeten verbergen dat antidepressiva vermomde amfetamines of cocaïnes zijn?

    Hoe zit het nu eigenlijk met de stoffetjes in de hersenen, waarover bevoegde beroepsgevormde autoriteiten zo deskundig proberen te orakelen, met een wijsheid die ze ambtshalve daarover in pacht menen te hebben?
    Want orakelen doen ze wel.

    Terwijl niemand van hen noch bij depressie, noch bij ADHD een medische diagnose van de vermoedelijke neurobiologische aandoening kan stellen.

    Bovendien weet niemand van hen hoe de amfetamines of cocaïnes die ze voorschrijven farmacologisch actief zijn, bij de verzonnen aandoeningen.

    12 oktober 2011 : 12u09
    Geachte heer de Leeuw,
    Dat zou inderdaad wenselijk en logisch zijn. Maar als wij de pathofysiologie niet in zijn geheel begrijpen dan is het werkingsmechanisme op dit symptoom ook lastig te onderbouwen …
    Ik begrijp helemaal waar het probleem ligt en dat dit lastig te verklaren is. Ik heb geen verklaring en zoals we in de literatuur zien is hier ook nog geen duidelijke verklaring voor gevonden, helaas.

    Met vriendelijke groet,
    Annelies

    12 oktober 2011 : 12u16
    En nog interessanter, er is nog geen verklaring voor deze tegenstelling, werkingsmechanisme onbekend….

    Groeten,Marc
    Marc de Leeuw
    Redacteur Pharmaceutisch Weekblad

    Annelies is niet van SasVanGent, maar een dame die verleden jaar in Utrecht tot doctor promoveerde met een proefschrift over de werking van Efexor (een amfetamine, die als een SSRI wordt voorgesteld) als adjuvans bij een chemotherapie tegen borstkanker.

    Mijn Nederlandse collega Marc de Leeuw werd gefascineerd door de manier waarop Efexor in de thesis van Annelies precies omgekeerd zou werken dan de bijwerkingen ervan, die Lareb voor die gelegenheid even van de website had laten verdwijnen.

    Pikant detail: die thesis kwam tot stand met de welwillende steun, onder meer van het bedrijf dat Efexor in aanbieding heeft.

    Dit voorbeeld illustreert de medische kennis over de amfetaminedoping, waarmee de zogenaamde serotonine-defecten worden gebombardeerd.
    Over de dopamine-stoornissen bij ADHD en de werking daarbij van onder meer cocaïnestoffen, publiceert CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen wat volgt.


    Conclusie:

    Drie evidenties.
    1) Medische diagnosen bij depressie en ADHD worden niet gesteld.
    2) Niemand weet hoe de voorgeschreven toxicomanie werkt tegen een aandoening, die men alleen maar vermoedt.
    3) Man wurgt zijn agressieve vrouw en voetballers,  voetballertjes en studenten vallen dood.

    Als artsen nu WEL eens een diagnose konden stellen en als artsen nu WEL eens de werking van amfetamine en cocaïnepsychotica zouden willen kennen…

    Zou dan …

    Deze avond een herdenkingsbijeenkomst nodig geweest zijn, ware het 13-jarige voetballertje Miguel Laan onlangs niet doodgevallen?

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • NTVG en BJCP bevestigen ‘mijn’ werkingsmechanisme.

    Posted on February 16th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Ik citeer: Ned Tijdschr Geneeskd. 2012;156:C1229

    Vallen door SSRI’s in verpleeghuis
    Lucas MeviusZelfs bij lage doseringen SSRI’s lopen dementerende en depressieve verpleeghuisbewoners al een verhoogd risico op vallen met letsel. Dat melden Carolyn Sterke en haar collega’s van het Erasmus MC inBritish Journal of Clinical Pharmacology (2012; epub 18 januari). Het valrisico neemt bovendien toe bij hogere doseringen.De onderzoekers achterhaalden hoeveel demente bewoners uit een Rotterdams verpleeghuis in 2006-2007 waren gevallen en zich hadden bezeerd. Deze gegevens combineerden zij met medicatiedossiers.Van de 248 geïncludeerde demente en mobiele bewoners vielen er 152 in totaal 683 maal. 220 valpartijen (32%) resulteerden in lichamelijk letsel: 1 persoon overleed, 21 vallen leidden tot een botbreuk en de resterende 198 valpartijen tot schaafwonden, open wonden, verstuikingen, kneuzingen en zwellingen.Volgens berekeningen van de auteurs had een 85-jarige vrouw zonder medicatiegebruik een risico op vallen met schade van 0,12%. Dit risico steeg met 31% bij een kwart, met 73% bij een halve en met 198% bij gebruik van een hele gemiddelde dagdosis (‘defined daily dose’) SSRI’s. De combinatie van 1 dagdosis SSRI’s en een halve dagdosis van een kalmerend middel of slaapmiddel verhoogde het valrisico met 373%.

    Omdat verpleeghuisbewoners met dementie en depressie vaak SSRI’s krijgen voorgeschreven, denken Sterke et al. dat nieuwe behandelprotocollen nodig zijn die rekening houden met de gevonden dosisresponsrelatie. Zij roepen artsen alvast op voorzichtig te zijn met het voorschrijven van SSRI’s bij deze groep patiënten.

    Als ook ik een oproep zou mogen richten aan de artsen, dan zou ik hen aanraden om het werkingsmechanisme van SSRI’s, antidementica of ADHD-medicatie toch te willen kennen.
    Nu heeft de medische wetenschap dit mechanisme om commerciële redenen als ‘onbekend’ uitgeroepen.

    Reuptake van wat dan ook, bleek intussen een gigantisch leugenachtige fabel, om te vermijden dat psychotica onder een zeer strenge reglementering zouden gebracht worden.

    Met veel trots haastte ik mij dan ook om als eerste op het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde deze reactie van pure blijdschap te plaatsen.

    Dit onderzoek bevestigt alleen maar het werkingsmechanisme van SSRI’s en antidementica.Het wel willen kennen van die werking leert, dat psychotica, die neuronen verwoesten, zorgen voor een controleverlies over gedrag en in mijn eerste boek (2007: ADHD-medicatie:medische megablunder) toon ik ook aan hoe die stoffen botontkalking veroorzaken.Ik ben heel blij met deze studie.

    Verder nog deze mededeling van meer huishoudelijke aard.

    Deze namiddag heeft de raad van beroep van de orde der apothekers, de behandeling van mijn beroep uitgesteld tot 31 mei 2012, om 14h30, in de Henri Jasparlaan 94, 1060 Brussel.

    Immers, de tegenpartij (de Hoge Raad van de orde van apothekers, handelend in opdracht van een anonieme klager) stuurde op 48 uur voor de zitting nog besluiten binnen, terwijl de eigen regeltjes bepalen dat de partijen (dus ook zij die zowel als rechter en als partij betrokken zijn) hun besluiten minstens zeven werkdagen voor de zitting moeten bekend maken.

    Voor zover als nodig, kan ik alleen maar hopen, dat ook de anonieme klager of klaagster en de hoge raad van de orde der apothekers deze studie ter kennis zullen nemen.

    Ik werd in eerste aanleg op alle aantijgingen bij verstek schuldig gevonden, onder meer omdat: ”zijn auteurartikelen en vlugschriften getuigen van lasterlijke, indiscrete commentaar op het handelen van gezondheidsbeoefenaars, overheidsinstanties en het voorlichten van het publiek is niet correct”.

    In de beslissing worden die gezondheidsbeoefenaars en overheidsinstanties omschreven als ‘bevoegde beroepsgevormden met autoriteit‘, wat ikzelf dus duidelijk niet ben.

    Maar wat meer is… ik schaam me er niet voor.
    Ik respecteer de bevoegdheid en de autoriteit die er zo afstraalt door als wetenschap te verkondigen dat men de werking van psychotica niet kent.

    Dit stelt me bovendien in staat om lekker niet-wetenschappelijk toch die werking ervan bekend te maken.
    En die werking bevestigd te zien door een studie van het Erasmus MC en gepubliceerd in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde en in het British Journal of Clinical Pharmacology.

    Tot spijt van wie het benijdt.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Fantoom voedt medisch, financieel en politiek bedrijf.

    Posted on January 24th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Als ADHD en depressie neurobiologische aandoeningen zouden zijn, dan zouden daarvoor neurobiologische diagnosecriteria bestaan en dan zouden beroepsgevormde artsen toch minstens weten hoe de obligate psychotica iets aan de aandoeningen ten goede kunnen veranderen.

    In 2002 verbood de Nederlandse Reclame Code Commissie de hersenstichting nog blijvend misleidende reclame te voeren door ADHD als een ziekte voor te stellen.
    Omdat niemand dit kan aantonen.
    De wetenschap houdt het enkel bij ‘presume’, een vroom vermoeden.

    In 2009 verscheen de brochure van  Oosterlaan en Rommelse, ISBN 978 90 313 5155 8 , NUR 871/879, Bohn Stafleu van Loghum, samengevat:

    Het is immers de omgeving die de diagnose stelt, wat ook blijkt uit de tekst, artsen zijn niet zo goed geplaatst om last te ondervinden van het gedrag van kinderen.
    Over de neurobiologische disfuncties wordt hevig uitgeweid, maar dan vooral in de ‘lijkt’-vorm en uiteindelijk beseft men dat het niet mogelijk is om door wetenschappelijk onderzoek uit te maken of een kind ADHD heeft of niet.
    Neurochemische disfuncties en de neurotransmissie van een en ander, ‘lijken’ abnormaal te zijn.
    Ook hier kan een objectieve meting niet dienen als een middel tot diagnose.
    Men besluit met de stelling dat methylphenidaat de heropname van dopamine blokkeert, terwijl recente onderzoeken het reuptake-mechanisme van partydrugs als een verzinsel hebben ontmaskerd.

    En omdat ADHD niet eens als de aandoening van het dopamine-tekort wordt beschouwd, staat het behandelen met dopamine zelfs niet als een indicatie op de bijsluiter van de therapeutische vorm van dopamine.

    De psychodiagnostiek (Documentatie van tests en testresearch in Nederland- Evers,VanVliet-Mulders, TerLaak,1990), kent geen wetenschappelijk goedgekeurde ADHD-test voor het stellen van een diagnose.

    In september 2011 schrijft de Telegraaf dat men vanaf nu gaat onderzoeken wat de effecten zijn van psychotica-gebruik bij ADHD en depressies ‘omdat het niet duidelijk is wat de effecten ervan zijn op de hersenen.’
    En ik die dacht dat in de hersenen stoffetjesstoornissen moesten gecorrigeerd worden bij hen die ziek waren daaraan.
    Meteen blijkt hoe verzonnen die hersenziekte met gestoorde stoffetjes eigenlijk is.

    Fantoomziekten, waarvan geen wetenschappelijke diagnosecriteria bestaan (‘handicap’), maar die alleen uitgevonden werden om ze chemisch te kunnen ‘te behandelen’.
    Terwijl niemand wil geweten hebben hoe een toxicomanie met psychotica werkt (‘second handicap’).

    Serotonine zou bij depressies de boosdoener zijn en dopamine bij ADHD.
    Dat feest bleef doorgaan tot voor enkele jaren, want de ontluistering gebeurde in enkele stapjes en vooral aan de hand van bestaande (wetenschappelijke) literatuur.
    Ik citeer daarbij enkele nieuwsbrieven van toen.

    M3: Medical Money mongering (126)
    Eerste stap naar Alzheimer bij kinderen (136)
    SSRI is geen SSRI  (146)
    Prozac ontmaskerd via bestaande literatuur. (169)
    Dopamine-tekorten bij ADHD?  (176)

    Volgens Zitstil, dat financieel afhankelijk is van de verdelers van ADHD-medicatie is ADHD een erfelijke aandoening en omdat Zitstil als deskundige wel een diagnose kan stellen, trekt men onderwijzend rond met gebruiksaanwijzingen en tips om kindjes die onvoldoende hoog scoren op een schaal van pedagogische onmacht toch door de mand te laten vallen.
    Vandaar dat ADHD niet alleen geen ziekte is , maar dus ook geen gevolg van slechte opvoeding.

    Blijft alleen die pedagogische onmacht.
    Als – uiteindelijk dan toch – een ‘veronderstelde’ aandoening.

    Bij kindertjes die een oudere generatie opvoeden?
    Of bij hen die de diagnose stellen met een score op de schaal van onmacht?

    En waarom zijn die psychotica zo weldoend bij de kindertjes en helend tegen die onmacht?
    Niemand weet het.
    De befaamde second handicap.

    De gebruikte amfetamines (SSRI’s, amfetamines) en de amfetaminewerking van cocaïnes (methylphenidaat) zijn psychotica, die men omwille van die handicap andere naampjes heeft gegeven.

    Medici houden niet zo van het woord psychotica, vandaar dat zij het psychotisch gedrag dat ontstaat door GPOS te behandelen, als comorbiditeiten van de ziekte en bij de kinderen hebben ondergebracht.

    Want moest de term psychotica wijzen naar de wondermedicatie, dan zou zelfs een klein kind met een beetje opmerkingsvermogen doorhebben, dat het niet zo verstandig is, een – terwille van dit verhaal – wel ‘bekende’ comorbiditeit te willen tekeer gaan, door nog meer psychotisch te maken.

    Al verbaast het al zeer, dat artsen die geen diagnose van de ziekte kunnen stellen, omdat ze niet weten dat het een ziekte zou zijn, dat ze door de onbekend gehouden werking van de medicatie zelfs niet weten hoe die werkt, dat die artsen verdomd wel goed weten, dat de psychotische bijwerkingen tot de comorbiditeiten van de ziekte zouden horen.

    Ze weten blijkbaar toch iets, al is het nu wel het verkeerde.
    En dat komt alleen, doordat ze de meest elementaire basis van de redenering moeten missen.
    (Geen kennis van de ziekte en onbekende werking van de medicatie).

    Wellicht kan deze studie bij Janssens Pharmaceutica in 2009 toch even helpen.
    Die beschrijft hoe men in dit bedrijf de werking van antipsychotica in kaart brengt, door vooraf dieren dwangmatig psychotisch te maken met dezelfde psychotica, als die bij kinderen worden gebruikt om eenzelfde robotmatig dociel gedrag te bekomen in de behandeling van GPOS.
    Robotmatig dociel is dus een eufemisme voor dwangmatig psychotisch.

    Maar waarom dan al die geheimzinnigheid, die academische onkunde, die triomf van de middelmaat?
    Doodgewoon omdat kennis van het echte werkingsmechanisme een financiële, medische en politieke ramp zou betekenen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • FIF-syndroom weert werking antidepressiva en ADHD-medicatie.

    Posted on January 9th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Het FIF-syndroom waaraan het collectief van een medisch establishment ziek is, zorgt ervoor dat men verhindert dat het werkingsmechanisme van antidepressiva en ADHD-medicatie zou bekend raken.

    Tot voor twee jaar volstonden  verzonnen fabeltjes van heropname van willekeurig te kiezen chemische stoffen om veilig gewaande harddrugs als psychotica te dealen, die niet alleen bedroefden, sportlui, studenten, fuifnummers, piloten of andere stachanovisten drogeren maar ook, en zelfs, kinderen stevig drogeren tot dwangmatig psychotisch.

    Prestatiegericht geluk en pedagogisch comfort pronken voortaan in de etalage van medische aanbiedingen.
    Grote reclame en veel promotiemateriaal houden de truc obscuur die iatrogeen echte aandoeningen tot stand brengt.

    Droefheid en pedagogische onmacht zijn tot aandoening uitgeroepen voorwendsels, waarvoor niet eens medische of neurobiologische diagnosecriteria bestaan, maar die, eens ze behandeld worden, ervoor zorgen dat comorbiditeiten ontstaan, waarmee dan vervolgens over depressie of over ADHD als echte ziekten kan gesproken worden, net alsof die daarmee het ‘medisch’ optreden verantwoorden.

    Vanaf dat ogenblik behandelt men de nevenwerkingen van het chronisch psychotica-gebruik.

    Het grandioos positieve daarbij is, dat bovendien niemand weet of hoeft te weten hoe de gebruikte harddrugs zo succesvol drogeren of tot robotmatig dociel aanzetten.

    Van zowel de diagnose van de voorwendsels als over de werking van psychotica weet niemand iets.
    Althans geen medicus.

    Iedereen behalve een arts kan de diagnose stellen omdat een diagnose niet meteen hoeft en iedereen weet hoe niemand nog de werking van harddrugs kent.

    Maar de epidemieën van depressie en ADHD bestaan intussen en bovendien blijkt dat ze zelfs met geen antidepressiva noch met ADHD-medicatie uit te roeien zijn, wel integendeel.
    Dit is de negatieve evidentie, die door niemand wil gekend zijn.

    Het slikken mag niet gestaakt worden, omwille van het risico tot hervallen.
    Dit is dan het positieve, want medicatie helpt.

    Deze manier om geneeskunde te bedrijven geldt als een toonbeeld van de huidige medische wetenschap en zoals nu meer en meer begint duidelijk te worden… omdat alleen maar de positieve berichten wetenschappelijk zijn en de negatieve niet.

    Omdat zowel diagnose als psychotica-gebruik tot de negatieve sfeer behoren (het klagen over ongemakken en een eventueel schadelijke werking), blijft dit onderdeel beter buiten het medisch kennisgebied, maar van zodra de arts op een goede manier het voorschrift heeft geschreven (lees: CBG in Pharmaceutisch Weekblad 10/2009) vangt het echte succesverhaal aan.

    Aan antidepressiva en ADHD-medicatie kleven geen noemenswaardige bijwerkingen (positieve evidentie), want zij die er toch ontwaren (negatieve evidentie), dwalen, omdat in bijna alle gevallen nu pas de bekende comorbiditeiten van de ziekte opduiken (positieve evidentie).
    Drogeren en robotmatig dociel maken tot ieders voldoening en de comorbiditeiten die ermee gepaard gaan, zorgen voor een lucratieve klantenbinding.

    Al staat er nog niemand bij stil waarom die comorbiditeiten niet als diagnosecriteria hebben kunnen dienen.
    Maar omdat een diagnose als een negatieve evidentie doorgaat, krijgt dit geen wetenschappelijke aandacht en is dit daarom dan een stomme opmerking.

    Alleen… schijnt er bij die wetenschap, die zich medisch noemt, een bijzondere, bijna bovennatuurlijke vaardigheid te manifesteren.

    Niemand hoeft iets te kennen over het stellen van een diagnose van de neurobiologische aandoeningen, die moeten genezen worden.
    Niemand hoeft iets te kennen over het werkingsmechanisme van de psychotica, waarmee men geneest.
    Maar als het genezen aanvangt, schijnt ineens wel iedereen opeens de comorbiditeiten te herkennen.
    Ook als ziekten weliswaar, als echte dan.
    Een positieve evidentie.

    Een bijna bovennatuurlijke vaardigheid op menselijk vlak allicht, maar wetenschappelijk toch ook maar … een nieuwe aandoening?

    Het FIF-syndroom dat goed opbrengt en daardoor als een positieve evidentie kan doorgaan.

    Want het werkingsmechanisme kennen van psychotica bij depressie en ADHD-medicatie is een negatieve evidentie en blijft daarom beter ONBEKEND.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Werking psychotica achterhouden verschoont medisch geboefte.

    Posted on May 7th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Geboefte is hier op zijn plaats omdat opzettelijk een veilige waan over psychotisch makende stoffen wordt in stand gehouden en het geweten gesust wordt, door niets te willen weten.

    De term psychotica, komt zelfs niet voor in het medisch en farmaceutisch jargon.
    Antipsychotica zijn door iedereen wel bekend, al noemt men die eufemistisch neuroleptica.

    Maar omdat de werking van stoffen die psychotisch maken, niet mag bekend raken, krijgen die stoffen ook een andere naam en onder die andere naam, is hun werkingsmechanisme ofwel onbekend verklaard, ofwel vervangen door fabeltjes of sprookjes.

    • In september 1987 ontstond een totaal nieuw amfetaminepatroon als basis voor nieuwe doping.
      Omdat het werkingsmechanisme van amfetamine en ook het drogeren, geen al te beste faam genoot, vermeed men om het nieuwe patroon te linken aan de amfetaminewerking ervan.
      Vandaar dat het sprookje met serotonine werd bedacht.Die nieuwe stoffen zouden defecten aan de werking van die neurotransmitter corrigeren, maar de manier waarop dit gebeurt, bleef in het ongewisse.
      Het werkingsmechanisme waarmee amfetaminedoping selectief een serotonine reuptake zou inhiberen, bleef onbekend, niettegenstaande bij evidence alvast werd ‘vermoed’, dat serotonine-defecten daarmee zouden worden gecorrigeerd.
      Bijna 25 jaar lang kon deze fabel instaan voor een gigantisch verbruik van stoffen, die eigenlijk, puur chemisch, psychotica zijn, maar niet zo mogen genoemd worden.
    • In 2003 schreef een cardiologencongres in Venetië in de conclusies, dat een van de voornaamste oorzaken, toen, van fatale pulmonaire hypertensie, het grote gebruik van methylphenidaat (Rilatine, Concerta) bleek te zijn.
      In de medisch wetenschappelijke literatuur, die door healthcare vakkundig wordt gefilterd, is dit congres wereldwijd helemaal nooit bekend geraakt.
      Precies omdat psychotica niet bestaan in het jargon en omdat de andere omschrijvingen als stimulantia, SSRI’s, anorectica, stemmingsregelaars, of zelfs niet-hormonale middelen bij menopauze, een onbekende werking hebben, worden die stoffen medisch als veilig beschouwd.
      En dat niemand het wage, daarover maar enige twijfel te zaaien.
    • Sinds ik mij in 2003 hevig stoorde aan die kunstmatig onbekend gehouden werking, dacht ik toen heel naïef dat het zou volstaan om wel die werking bekend te maken, en dat daarmee dan meteen maatregelen zouden genomen worden om die markt zwaar te saneren.
      Niets is minder waar.
      Het werkingsmechanisme MAG helemaal niet bekend raken.Vandaar dat op alle wetenschappelijke happenings, waar over die stoffen hevige wetenschappelijke komedies worden opgevoerd, hardnekkig vermeden wordt om echt over de werking ervan te spreken.
    • Drie keer mocht ik genieten van een openbare discussie met arts en publiek erbij, over de materie.
      De betrokken artsen leden toen zwaar gezichtsverlies.
      Sindsdien is bij het artsenberoep bekend dat een publieke discussie vermeden moet worden.
      Wat dan ook gebeurt (congres universiteit Diepenbeek – eind 2008 -, waar arts als spreker over ADHD gevraagd was en niet kwam opdagen, en VRT (Canvas,Koppen), die een uitzending had gepland met een ‘case’ die ik ze had bezorgd en toen alles klaar was, werd mij en ook een arts gevraagd om een en ander toe te lichten voor de camera, waarop de arts ervoor gezorgd heeft dat ‘dit project geen prioriteit meer zou krijgen’ en dus afgevoerd werd.
      En dat terwijl, enkele dagen voordien in oktober 2009 de zeer gedreven journalist mij toen schreef:

      Fernand,
      Ik weet intussen meer van ….
      Het meisje zit in een instelling voor verslaafden in L. waar ze een zorgproject van 18 maanden volgt.
      Ik heb intussen contact met…, een zeer intelligent … die een thesis (met grootste onderscheiding) heeft geschreven over behandeling van ADHD bij volwassenen.
      Zij zag de reportage erg zitten, ze ging het ook aan ….voorstellen (dat zal nog heel moeilijk worden). Maar niet onmogelijk.
      Wat een verhaal! Ongelooflijk. Ik hoop dat het lukt en hou je op de hoogte.

    • In juli 2010 sloeg de Nederlandse Ombudsman voor kinderen, bij pers en publiek alarm omdat “ADHD Russische roulette spelen is met U en Uw kinderen’.Artsen/psychiaters/gedragsdeskundigen en aanverwanten houden zich niet aan de afgelegde eed van Hippocrates.
      Hier bvb een van de citaten uit de oorspronkelijke Eed van Hypocrates: Nooit zal ik, om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft.
      Artsen/psychiaters/gedragsdeskundigen en aanverwanten houden zich niet aan die afgelegde eed, want deze betreffende schieten nog steeds ernstig tekort bij het voorschrijven van verslavende slaap en andere middelen. “

      http://kinderombudsman.web-log.nl/kinderombudsman/2010/07/men-speelt-gewoon-russische-roulette-met-u-en-onze-kinderen.html
      De inhoud van deze verwijzing is intussen weggehaald.
       
    • Niet alleen weet niemand hoe psychotica werken, ook het stellen van een ADHD-diagnose zou bij artsen niet gekend zijn.In het werkje dat in 2009 verscheen van de auteurs Dr. N.J. Rommelse, klinisch neuropsycholoog, afdeling Psychiatrie, Universitair Medisch Centrum St Radboud, Nijmegen en Prof. dr. J. Oosterlaan hoogleraar pediatrische neuropsychologie, Vrije Universiteit, Amsterdam, wordt melding gemaakt dat ADHD geen aandoening is, wanneer de omgeving van het kind, en ook het kind geen last hebben van het gedrag van het kind.
      ISBN 978 90 313 5155 8 – NUR 871/879 – Bohn Stafleu van Loghum
      Het is immers de omgeving die de diagnose stelt, wat ook blijkt uit de tekst, artsen zijn niet zo goed geplaatst om last te ondervinden van het gedrag van kinderen.

      Over de neurobiologische disfuncties wordt hevig uitgeweid, maar dan vooral in de ‘lijkt’-vorm en uiteindelijk beseft men dat het niet mogelijk is om door wetenschappelijk onderzoek uit te maken of een kind ADHD heeft of niet.
      Neurochemische disfuncties en de neurotransmissie van een en ander, ‘lijken’ abnormaal te zijn.
      Ook hier kan een objectieve meting niet dienen als een middel tot diagnose.
      Men besluit met de stelling dat methylphenidaat de heropname van dopamine blokkeert, terwijl recente onderzoeken het reuptake-mechanisme van partydrugs als een verzinsel hebben ontmaskerd.
      En omdat ADHD niet eens als de aandoening van het dopamine-tekort wordt beschouwd, staat het behandelen met dopamine zelfs niet als een indicatie op de bijsluiter van de therapeutische vorm (Dynatra) van dopamine

    • In Nederland loopt een discussie in de twee kamer over het gebruik van psychotica bij kinderen.
      Een eerste luik met de ‘gestelde lichamen’ van de industrie in legale harddrugs leverde een carnaval-voorstelling op, waarop helemaal niets voor de dag is gekomen.
      Werkingsmechanisme is immers onbekend, dus veel wijzer werd niemand ermee.
      Waarop ik dan deze uitnodiging mocht ontvangen.
      Nu net in die tijd, waarop ik, sinds 14 april, al twee keer (met zeer grote spoed) voor de orde van apothekers werd gedaagd, op basis van een anonieme klacht, schijnbaar van iemand die een inkomensverlies vreest, als maatregelen zouden genomen worden om die handel in psychotica wat aan banden te leggen.

      Geachte heer/mevrouw,
      Helaas zijn wij genoodzaakt de rondetafelgesprekken van 2 mei a.s. inzake ADHD-problematiek te verzetten naar 16 mei a.s.
      Namens L.B. en M. B. nodig ik u uit om deel te nemen aan blok 1, van 9.30 – 12.00 uur.
      Wij stellen het op prijs als u voorafgaand aan het gesprek 3 verbeterpunten inzake ADHD problematiek indient via e-mail..
      Bij voorbaat dank voor uw inzet.
      Met vriendelijke groet,

       

      Sinds de actie van de Orde tegen mij, heb ik vanuit Nederland (Tweede Kamer) geen contact meer.

    • En dan de dementie, waarbij ik zou aansporen om medicatie ervoor te weigeren.
      Ik leg in mijn teksten voldoende klaar, duidelijk, maar ook chemisch uit op welke manier dementie nu niet alleen wordt behandeld, maar ook zou ontstaan.Dit is duidelijk niet naar de zin.

      Het was het ook niet, toen ik op 14/04/2009 in de Rode Hoed in Amsterdam (ook met publiek erbij) een discussie aanging met professor dokter Scheltens, deskundige het het vlak van Alzheimer en lid van CBG ( College ter Beoordeling van Geneesmiddelen).
      Om gezichtsverlies bij de professor te vermijden, schakelde de moderator toen heel vlug over naar de andere kant van de zaal.
      Na de vergadering, diende ik aan een drummend publiek uitgebreid te verklaren, waarom de professor toen even in de problemen was geraakt.

    • Maar deze week brak zowaar mijn klomp, toen een ex-minister van de sport, in de media (kranten en radio) een nummertje egotripperij heeft opgevoerd over het grote verbruik van Rilatine.
      Begin 2005 bepleitte ik op zijn kabinet (gelukkig met getuigen erbij) mijn stelling over de schadelijke werking van psychotica.
      Door twee dopingartsen en een juridisch adviseur, werden wij daar op bijzonder veel scepsis onthaald, want Rilatine, was nu eens een middel dat zowel heel performant, als heel veilig bleek te zijn.
      Artsen zijn meestal niet geneigd om te luisteren wanneer een apotheker aantoont hoe scheikunde iets kan aanvangen op neurofysiologisch gebied.Toen later (in 2009) een van de renners uit de wielerploeg van de minister, in een rittenkoers op een ochtend, voor eeuwig ingeslapen bleek, en ik daarover een opmerking maakte genoot ik de bedenkelijke eer om van de excellentie een email met inhoud te ontvangen.
      De staatsman was op dit moment nog in functie maar voert momenteel schijnbaar een oppositie tegen het huidige (doping?) (psychotica?)-beleid.
      Illustreert dit dan de de ernst waarmee die lieden in de maatschappij bezig zijn?
      11/03/2009
      Beste heer Haesbrouck,
      Ik kan mij niet uitspreken over alles wat u in uw nieuwsbrief schrijft, maar staat u me toch even toe te repliceren op de zaken omtrent mijn persoon.
      Wat mijn blog betreft: ik bepaal echt wel zelf waarover ik al dan niet schrijf, dat heeft meestal te maken met iets wat ik meegemaakt heb of met een actueel thema.Het is niet zo dat ik door andere ministers gestuurd zou worden om over bepaalde onderwerpen te schrijven en over andere niet! We leven hier nog altijd in een democratie en wat u beweert is met andere woorden flagrant onjuist!
      Ik neem wel uw insinuaties niet als zou Frederiek Nolf legale medicatie gebruikt hebben en daardoor gestorven zou zijn. U beschuldigt in het wilde weg! Heeft u er al eens over nagedacht hoe dit bij zijn ouders, familieleden en vrienden moet overkomen?
      Groeten,

      Dezelfde media, die de man nu gebruikt om met Rilatine op een andere manier in de kijker te komen, meldden toen, dat die ouders en familieleden een autopsie hebben geweigerd, omdat, naar het heet, ze daarmee hun zoon niet terughebben.

    • Een van die twee dopingcontroleurs op dat voormalig kabinet schoot even later de oppergaai af, door in DeStandaard op 19 juli 2008 doodleuk te verklaren, dat hij zich al heel suf heeft gepiekerd over de opstoot van bloedneuzen in het peloton.
      Met een simpel e-mailtje kon ik de man verlossen uit het suffe gepieker, door hem te verwijzen naar de bijsluiter van Strattera.
      Het werkingsmechanisme van die vermomde Prozac is weliswaar onbekend, maar op het vlak van doping weten renners beduidend veel meer dan dokters.
      Die stoffen worden door WADA dan ook niet verboden, omdat artsen, die de lijsten met verboden stoffen moeten aanpassen, alleen maar weten, dat ze het niet (mogen) weten.
      Terwijl renners natuurlijk ijverig daarmee veilige en toegelaten amfetaminedoping kunnen gebruiken.

    Ter verduidelijking nog even over het woordje: geboefte.

    Het geleerde establishment steigert wanneer ik chemisch aantoon hoe Strattera en Prozac precies op een en dezelfde manier werken.
    Terwijl ze puur commercieel als totaal verschillende stoffen door het leven zouden moeten gaan.

    Strattera van 18mg heeft net hetzelfde effect als Prozac van 20 mg.

    Het amfetaminepatroon in Prozac, dient als psychoticum bij bedroefde mensen om ze alleen maar wat te drogeren.
    Veel hogere doseringen Strattera bij de slachtoffertjes van zij die lijden aan GPOS (Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom), dienen als psychoticum, om die slachtoffertjes dwangmatig psychotisch te maken en om aldus een pedagogisch comfort tot stand te brengen, bij hen die een ADHD-diagnose kunnen en mogen stellen.

    Maar….
    Vermits nu identiek dezelfde phenylpropylamine, die ook in Prozac, zo performant en veilig, ook bij kindertjes mag gebruikt worden (als Strattera dan), is het niet meer dan logisch, dat voortaan ook met Prozac (droevige of depressieve?) kindertjes zouden mogen gedrogeerd worden.
    Dit is de redenering van producent Lilly (die meer weet dan alleen maar niets) bij de hoogste instanties.

    En zie … wat gebeurt?
    Terwijl alle SSRI’s (als psychotica met een amfetaminepatroon) wereldwijd verboden zijn om bij kinderen voorgeschreven te worden, wordt VOORTAAN ALLEEN Prozac van Lilly toegelaten bij kinderen.

    En… zelfs Prozac was, voordat Strattera in de handel verscheen, ook verboden bij kinderen.
    Zie de mededeling nr.354 (7 januari 2005) van de minister van Volksgezondheid aan de artsen daarover

    Zo onbekend is het werkingsmechanisme nu ook weer niet.
    Maar onkunde wordt in stand gehouden omdat een giga-ziekte-industrie erop gaga draait.
    Om het geweten te sussen en de geldbeugel te vrijwaren.
    En om operette-nummertjes op assisen te kunnen opvoeren?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Tralala… lang leve serotonine en dopamine.

    Posted on April 6th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Voor het medisch establishment ontstaat droefheid bij een patiënt door serotoninetekorten en de onmacht om met normaal kindergedrag om te gaan, door slecht functionerende dopamine.

    Maar op welke manier cocaïne-en (of) amfetamine-doping iets aan de serotonine ten gunste zou veranderen legt niemand uit en nog minder op welke manier superhoge doseringen cocaïne- en (of) amfetaminestoffen iets aan de dopamine zouden regelen, door dwangmatig psychotisch te maken,.

    Dit slimme gezelschap blijft vasthouden aan het lucratieve onwetend of pertinent dom blijven.
    Terwijl de maatschappij er onterecht van uitgaat dat ze professioneel zeer bekwaam zijn.
    Gelukkig is de maatschappij zelf niet al te slim, en in het land van de blinden is eenoog koning.

    Terwijl psychotica (stoffen die psychotisch maken) zoals cocaïne- en (of) amfetaminestoffen, dosis per dosis neuronen verwoesten, waarop het zenuwstelsel reageert door daar antistoffen tegen te maken (het princiep van de speekseltest), maar ook met een ‘vluchten of vechten’ reflex (het gekende dopingeffect).

    Vraag is hoe ooit eens iemand het slimgewaande gezelschap zal kunnen bevrijden uit de stupide onkunde waarin men zich wentelt om snel rijk te worden.

    Op 18 juni 2009 legde ik al uit in mijn nieuwsbrief nr,93, dat het serotonine-tijdperk voorbij is.

    Groot mijn verwondering, dat niemand daarop reageerde.

    Vandaar, de nieuwe poging in nieuwsbrief 146, op 17 november 2009, onder de kop : SSRI is geen SSRI.

    Op 12 januari 2010 kondigde ik een, hopelijk laatste misplaatste grap aan, georganiseerd door de universiteit van Groningen, waarmee healthcare een nieuwe stap wou zetten in het georganiseerd vergiftigen van sukkelaars in deze maatschappij.

    Depression is NOT a Chemical Imbalance in Your Brain – Here’s Proof verscheen zelfs vandaag 6 april 2011 in de VS.

    Berichten uit de VS hebben in Europa geen waarde.
    In de psychiatrie leest men alleen Europese studies.
    Waardoor op 13 november 2008 een behandelende psychiater de ouders van een meisje van 15 toch overtuigde om verder Cymbalta te blijven geven, nadat ik die ouders had aangeraden de psychiater op te zoeken, met de waarschuwing dat het kind zelfmoord zou plegen onder die behandeling.

    Redenering van de arts: dit zijn studies uit de VS, in Europa bestaat daar nog geen literatuur over, vandaar dat wij ons daar niets over hoeven aan te trekken.
    Op 13 december 2008, pleegde het meisje zelfmoord, precies 30 dagen later.
    Blijkbaar is zelfmoord een fase in het genezingsproces, volgens de arts, althans.

    Maar nog zal serotonine aan de oorsprong blijven van de droefenis, die door te pletter te drogeren, chemisch moet behandeld worden.
    Genezen is een ander woord.

    Heathcare kent alleen het heilzame toedienen van stoffetjes en de fabeltjes daarrond.
    Hoe kan je nu zelfmoorden als een serotonine-behandeling goed is voorgeschreven?

    Neuronen, die kapotverbrand worden, zorgen voor een verminderde controle op het gedrag, vandaar: psychotisch gedrag, agressie, zelfmoorden en nieuwe depressies bij veranderende bloedwaarden, als niet snel nieuwe doses worden geslikt.
    Mmeteen ook een verklaring voor het verslavend effect.

    De trofeeën-kast van de fabel met serotonine is intussen al meer dan 4400 lijntjes lang (alleen het Engelstalig gebied), maar healthcare heeft deze “accidents de parcours”, dan welluidend comorbiditeiten genoemd.
    Psychotisch gedrag en ongeleide projectielen zouden eigenlijk al tot de aandoeningen depressie of ADHD horen.
    Dit weten artsen dan wel, of ‘willen’ het weten, terwijl ze er anders helemaal niets over (willen) kennen.
    Maar waarom ze dan psychotica toedienen als behandeling, heeft nog niemand uitgelegd.

    Heathcare kent die trofeeën-kast niet, omdat men het werkingsmechanisme van psychotica niet wil kennen.

    De fight or flight-reflex, waarmee het lichaam zich verweert tegen stoffen, die het zenuwstelsel verwoesten, heeft een dubbele uitwerking.

    1) het deugddoende dopingeffect, (een krantenbericht van 18 oktober 2008, met 50 weetjes om te drogeren) ,
    Heathcare kent die doping niet, omdat men het werkingsmechanisme van psychotica niet wil kennen.

    en
    2) de schadelijke vasoconstrictie (dichtklappen van de bloedvaten), die erbij ontstaat.

    a) Het dichtklappen van die bloedvaten veroorzaakt (ter hoogte van het hart) de zeer frequent voorkomende pulmonaire hypertensie, waaraan men dan zogezegd omwille van een vermeende ‘aangeboren’ hartziekte, plots kan doodvallen.
    Voetballertjes, studenten en vets, die vakkundig medisch (of toch wel onnozel?) begeleid worden.

    ADHD Drugs Pose Heart Health Risks to Children.

    Antidepressiva slecht voor bloedvaten.
    Mannen van middelbare leeftijd die antidepressiva nemen, hebben meer kans op hartklachten. Amerikaanse wetenschappers onderzochten daarvoor meer dan vijfhonderd tweelingen met een gemiddelde leeftijd van 55 jaar.

    De mannen die antidepressiva gebruikten, hadden nauwere halsslagaders dan hun tweelingbroers die een placebo kregen. Die vernauwing kan op den duur leiden tot hartkwalen en beroertes.

    ‘Dit onderzoek wijst ons erop dat medicijnen soms bijwerkingen hebben die we niet kunnen voelen, en daar moeten we altijd rekening mee houden’, zei onderzoeker Amit Shah.
    Bron: Emory Universiteit, 4 april 2011

    Heathcare kent dat doodvallen en dichtklappen van de bloedvaten niet, omdat men het werkingsmechanisme van psychotica niet wil kennen.

    b) Ter hoogte van de hersenen sterven zeer diep liggende geheugen(hersen) cellen af, omdat ze geen zuurstof meer aangevoerd krijgen, die ze moeten in leven en vooral bruikbaar houden.
    Vandaar, de komende ‘vasculaire’ Alzheimer-pandemie, die ons in de volgende jaren zal te wachten staan.

    Mijn blog op 9 september 2008.
    Mijn nieuwsbrief 77 van 18 april 2009 (De ziekte Alzheimer)
    Mjjn nieuwsbrief 160 van 22 december 2009 (Emancipatie van de jongsten)
    Mijn nieuwsbrief 161 van 23 december 2009 (Geneeskunde voor criminelen)

    Heathcare haalt smalend de schouders op bij berichten over Alzheimer, maar lacht intussen in het baardje en wrijft in de handjes, want… men wil het werkingsmechanisme van psychotica niet kennen.

    Zal Alzheimer straks ook tot een comorbiditeit van depressie en ADHD uitgeroepen worden?
    Toch benieuwd.
    Vooral als op dat moment, opnieuw de ganse maatschappij op de deskundigheid van de artsen zal rekenen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Healthcare maakt gezond, wat giftig is zonder het abracadabra van een operettegezelschap.

    Posted on February 25th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Speed en cocaïnestoffen dienen om therapeutisch het pedagogisch comfort te vrijwaren, wanneer kinderen door hun omgeving ziek worden verklaard, via de toverstok van geleerden, die beter niet weten op welke manier men die kinderen chemisch mishandelt.

    Compleet onterecht sust de maatschappij zichzelf met de waan dat paljassen goed weten waarmee men bezig is, terwijl healthcare er doelgericht zorg voor draagt dat ze ver weg worden gehouden van invloeden die ze de ogen zouden openen.

    Meestal stinkt het wanneer healthcare iets wetenschappelijk uitroept als: ‘werkingsmechanisme onbekend’.

    Nog steeds verbergt men voor de wereld dat precies dezelfde chemische metaboliet van Prozac en Strattera als amfetaminedoping en psychoticum depressieven drogeert aan 20mg/70kg lichaamsgewicht en als amfetaminedoping en psychoticum, ADHD behandelt tot dwangmatig psychotisch aan 80mg/70kg lichaamsgewicht.

    Niemand die meedraait in het grote kindercircus kent die evidentie, alleen FDA, EMEA en een paar enkelingen bij de overheid zijn daarvan op de hoogte.
    Al was het maar om ook Prozac een lucratieve afzetmarkt te kunnen bezorgen bij de jeugd en omdat het bij de registratie van Strattera (voor kinderen) gelukt was om die Prozac-vermomming te verdoezelen.

    Nog steeds mag niemand weten dat de serotoninefabel met de toverstok en het abracadabra van healthcare tot stand is gekomen om te verbergen dat vanaf september 1987 het nieuwe amfetaminepatroon dat wordt gebruikt om legaal te drogeren, eigenlijk onder een opiumreglementering had moeten vallen.
    Serotonine als een medisch dogma, diende alleen voor de lucratieve afzetmarkt, want steeds weet officieel nog niemand wat en hoe amfetaminedoping iets zou kunnen uitrichten bij aandoeningen die speciaal daarvoor werden uitgevonden.
    Als wetenschap is de reuptake-fabel uit de wereld geholpen, maar bij gebrek aan beter, blijft het dogma erover bestaan.

    Een periode van droefenis is geen depressie en de projectie van pedagogische onmacht nog veel minder een medische aandoening.

    Maar wie medisch met de toverstok van de operette in aanraking komt, wacht in de meeste gevallen het levenslange chemisch bipolair balanceren op psychotica en antipsychotica.

    Dat inderdaad natuurlijk en uiteindelijk wel echt ziek maakt … wat moest bewezen worden.

    Die stoffen zijn immers schadelijk, giftig en dodelijk, wat de toverstok, het abracadabra en de sprookjes van geleerden ook mogen wijsmaken.

    Heimelijke experimenten met hoge doseringen illegale XTC en ICE op een nietsvermoedend publiek, met medeweten van overheid en de alles (of liever niets) wetende tovenaars, laten vermoeden dat binnenkort ook die drugs medisch zullen aangewend worden om op slag veilig te gebruiken zijn.

    Net zoals onlangs vloeibare XTC, als verkrachtingsdrug (gamma-hydroxy-boterzuur), therapeutisch is beschikbaar geworden.
    In een flesje van 180ml oxybaat onder de merknaam Xyrem (UCB).
    Medische paljassen blijven een slim aureool behouden, door alvast wetenschappelijk overtuigd te blijven, dat men de werking ervan niet hoeft te kennen.

    Maatschappelijk staat intussen vast dat het voorschrijvend operettegezelschap zoals steeds, onfeilbaar met toverstok en toverspreuk medisch de gepaste daartoe uitgevonden diagnose zal stellen en over de bovennatuurlijke kennis zal beschikken om daarover niets te weten.

    Maar wat is healthcare toch vreselijk jaloers op het illegale gebeuren met harddrugs.

    Lange jaren stuurt men de magiërs in spe naar universiteiten waar men hoopt ze te kunnen aanleren hoe men buien van droefenis en geprojecteerde pedagogische onmacht kan aanpakken, om tenslotte te besluiten dat ze beter niets van dat alles weten en de toevlucht moeten nemen tot een toverstok en de toverformule over de harddrugs van het maffieuze milieu.

    Bovendien wordt het ‘geleerde’ gezelschap blijvend onnozel gehouden over het werkingsmechanisme van psychotica, omdat het magische stokje en het abracadabra van serotonine en dopamine moeten verbergen wat de maatschappij al eeuwen weet over stoffen, die men jat van criminelen.

    De klasse cannabis-stoffen is een van de vier grote chemische groepen, die dosis per dosis neuronen van het zenuwstelsel verwoesten.

    Samen met de groep van de indolen (LSD, psilocibinen, circadianen) een relatief ongebruikte massa in de medische tovenarij en dat terwijl de cocaïnes (piperidylbenzilaatesters) en de amfetamines (phenylalkylamines) een kwalijke reputatie beginnen te krijgen.

    Al ziet het er naar uit dat de macht van de toverstok en de onkunde over de werking van psychotica bij paljassen heel wat wonderen zal verrichten in wat men de uitoefening van de geneeskunst blijft noemen.

    Als men het projecteren van pedagogische onmacht uitroept tot een aandoening bij kinderen, waarom verzet het establishment zich dan zo krachtdadig tegen het bekend  maken van de manier waarop de veilig gewaande en  gejatte harddrugs op de vermeende aandoening werken?

    Is het alleen maar om de regeringspartij van de minister van Volksgezondheid jaarlijks met miljoenen Euro’s te spekken via het witwassen van omgeleid geld van de ziekteverzekering en het dom houden van een bende artsen, die de naam niet eens waardig zijn, omdat ze de diagnose van een onbestaande aandoening aan anderen uitbesteden?

    Laat dit dan maar de vertaling zijn van wat vandaag in de VS werd bekend gemaakt.

    En voor de duidelijkheid:

    http://www.drugscience.org/Archive/bcr3/n3_Marinol.html

    The Drug Enforcement Administration (DEA) provided the following explantion of the similarities and differences between Marinol, Dronabinol, and Delta-9-Tetrahydrocannabinol (THC) in 1999 and 2002 in correspondence related to the 1995 cannabis rescheduling petition.

    In a letter to petitioners on June 28, 1999 the DEA provided the following clarification:

    A prefatory note is warranted to clarify the distinction between “Marinol” and “dronabinol.” Although these terms are sometimes mistakenly used interchangeably, they have distinct meanings. Dronabinol is the United States Adopted Name for the substance (-)-[Delta-9]-(trans)-tetrahydrocannabinol (hereafter “(-)-Δ-9-(trans)-THC”, which is thought to be the primary psychoactive ingredient in marijuana. See 21 C.F.R. § 1308.12(f)(1). Marinol is the brand name of a product approved by the Food and Drug Administrtion (FDA) that contains synthetically manufactured dronabinol in sesame oil and encapsulated in a soft gelatin capsule. Id. Dronabinol is the active ingredient in Marinol. Dronabinol, in its pure form, is a schedule I controlled substance since it is one of the tetrahydrocannabinols and it has no currently accepted medical use in treatment in the United States. See 21 U.S.C. § 812(b)(1); 21 C.F.R. §1308.11(d)(27). Marinol, in contrast, has an accepted medical use and is a schedule II substance [editors note: Marinol has since been rescheduled to schedule III]. See 21 C.F.R. 1308.12(f)(1); 51 Fed. Reg. 17,476 (1986) (DEA final rule transferring Marinol from schedule I to schedule II following FDA approval of the drug for marketing). It was approved for marketing by the FDA in 1985 for the treatment of nausea and vomiting asociated with cancer chemotherapy. Id. In 1992, FDA expanded Marinol’s approved indications to include treatment of anorexia associated with weight loss in patients with AIDS. (1)

    In additional correspondance on September 26, 2002 the DEA repeated this clarification and noted Marinol’s recent rescheduling as a schedule III drug::

    In a letter dated June 28, 1999, the Administrtor of DEA clarified . . . the point that “dronabinol” os the United States Adopted Name for the substance (-)-Δ-9-(trans)-tetrahydrocannabinol (also designated (-)-[Delta-9]-(trans)-THC), which is generally accepted as the primary psychoactive ingredient in marijuana. See 21 C.F.R. § 1308.12(f)(1). Marinol is the brand name of a specific pharmaceutical product approved by the Food and Drug Administration (FDA) that contains synthetically manufactured dronabinol in sesame oil and encapsulated in a soft gelatin capsule. Id. Dronabinol is tha active ingredient in Marinol. The specific product formulation along, Marinol (dronabinol in sesame oil and encapsulated in a soft gelatin capsule), remains in schedule III. See 64 FR, 35928, 21 C.F.R. § 1308.13 (g)(1). Dronabinol, in its pure form, is a Schedule I controlled substance since it is one of the tetrahydrocannabinols and it has no currently accepted medical use in the United States. See 21 U.S.C. § 812(b)(1); 21 C.F.R. §1308.11(d)(27). (2)

    In plain English, the DEA explains that for regulatory purposes THC has been renamed dronabinol, and that it only has an accepted medical use when it is mixed with sesame oil and placed in a capsule. This semantic exercise allows the DEA to deny that THC has an accepted medical use in the United States. THC, according to DEA, is the same chemical as dronabinol, which has an accepted medical use when it is placed in a gelatin capsule and referred to as Marinol. Despite the fact that THC, dronabinol, and Marinol all refer to the same active ingredient, DEA insists that the name of THC be changed twice-over before it can be referred to as a drug with accepted medical use. While this is precisely correct in legal and regulatory contexts, DEA’s semantic exercise begs reference Shakespeare’s famous observation: “That which we call a rose, By any other name would smell as sweet.” (3)

    Notes

    (1) Donnie Marshall, Deputy Administrator DEA, Letter to Simore Monesebian, July 28, 1999.
    (2) John B. Brown, Deputy Administrator DEA Letter to Jon Gettman, September 26, 2002.
    (3) William Shakespeare, “Romeo and Juliet”, Act 2 scene 2.


     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us