Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Controle kwijt over farmacologisch gestuurde criminaliteit

    Posted on October 17th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    In Nederland dolen overheid en justitie in verwarring rond, over de rol van psychisch helende medicatie bij zware feiten.

    Immers, noch bij medici, noch bij ‘gespecialiseerde’ overheidsinstanties en zeker niet bij universiteiten kan iemand terecht om duidelijkheid te krijgen over hoe de farmacie patiënten zogezegd geneest zonder hen en de maatschappij schade toe te brengen.

    Gespecialiseerde overheidsinstanties eten ook uit de hand van de farmaceutische bedrijven.
    En die publiceren ofwel dat niemand de werking van de gebruikte chemicaliën kent, ofwel verzinsels, waarvan niemand kan aantonen hoe ze een aandoening behandelen.

    Academische medische opleidingen worden gesponsord door de industrie, die vanzelfsprekend ook verzuimt om scheikundige en farmacologische duidelijkheid te verschaffen.

    In hun opleiding leren artsen daardoor alleen de indicatie, waarvoor een en ander verzonnen werd (DSM), om de industrie draaiende te houden maar vooral om geen voeding te geven aan mogelijke gewetensbezwaren (‘do not harm’ en Hippocrates).

    Trust me, I know what I’m doing.

    Vandaar…

    Duidelijk de controle kwijt over een belangrijke materie.

    De bekend gemaakte resultaten zullen quasi zeker de mist rond die materie niet doen optrekken.

    Met bovendien de bedoeling om de financiële belangen te vrijwaren van een establishment dat liever de waarheid over psychotisch makende stoffen achterhoudt.

    Nu is het zo dat een maand geleden opmerkingen werden geformuleerd aan de resultaten die bij de Tweede Kamer werden bekend gemaakt.
    Met grote voldoening stel ik vast dat de gemaakte opmerkingen (worden die bijgevolg ook publiek bekend gemaakt?) aan de vraagstellers, de overheidsinstanties en de ministers, al blijk geven van een grotere nuchterheid en een correctere medisch wetenschappelijke instelling.

    Maar ik mis wel een farmacologische benadering.

    Zelf sloof ik mij nu al elf jaar uit om de werking van die stoffen in de geneeskunde openbaar te maken.

    (http://www.megablunder.net/werking)
    Iets wat mij heel wat ellende heeft bijgebracht.
    De hardnekkigheid waarmee ik in persoon wordt aangevallen, toont aan dat kost wat kost de (farmacologische) werking onbekend moet blijven.

    Terwijl elementaire scheikundige en fysiologische kennis op een eenvoudige manier het controleverlies over gedrag en zelfs heel wat meer, kan verklaren.

    Het zijn immers Nederlandse professoren, die – jaren voor mij – al een aanzet tot mijn theorie hadden gegeven, maar door de omstandigheden van toen ofwel werden tegengewerkt (David DeWied -1974) ofwel in de vergeethoek zijn beland (1998 – Pennings).

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Onderwijs en beleid.

    Posted on June 22nd, 2011 Fernand Haesbrouck 1 comment

    http://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/dossiers/Leraren.jsp

    Hieruit blijkt dat het functioneren van de docent of leerkracht bepalend is voor het leerresultaat.

    En ook dat alle andere onderwijsleermiddelen voldoende bijdragen aan dit resultaat.

    Vandaar dat pedagogische incompetentie leidt tot onvoldoende leerresultaat, waardoor GPOS appelleert op een verzonnen aandoening bij kinderen, om ze te drogeren voor toch betere prestaties.

    In plaats van een beloning voor de docenten die hun functie voldoende uitvoeren zou er een sanctie moeten staan op docenten die kinderen van hun toekomst beroven, door ze een toxicomanie aan te smeren.

    Het onderwijs pleegt hoogverraad door steeds weer onvoldoende de problemen op te lossen en steeds meer beslag te leggen op belastinggelden.

    Weinig prestaties en wel meer geld is net zo iets als slecht gedrag belonen.

    Het leereffect is negatief.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Na ADHD-vonnis Breda.

    Posted on May 12th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    De anonieme klager bij orde van apothekers blijft anoniem

    Stoere kerels, die een nationale raad van de orde van apothekers een frontale aanval laten uitvoeren en heel laf aan de kant blijven toekijken.

    Waarom mag de nationale raad die identiteit niet bekend maken?

    Stel nu eens, dat de orde mij het zwijgen had kunnen opleggen, voordat bekend raakte dat het juridisch niet helemaal klopt als gewaardeerde weldoeners voor de jeugd, zich verrijken door op grote schaal kinderrechten te verkrachten.

    Stel nu eens, bovendien, dat het medisch verantwoord zou zijn om het verkrachten op volle kracht te laten voortduren.

    Waarom stelt men dan niet zelf een diagnose?

    Waarom roept men dan het werkingsmechanisme van verwoestende harddrugs uit, als onbekend?

    Waarom bedriegt men dan de maatschappij, door de nevenwerkingen van die chemicaliën comorbiditeiten van een ziekte te noemen, die men alleen maar vermoedt, omdat niet-medici kinderen willen drogeren voor het eigen pedagogisch comfort?

    Waarom haasten de nationale raad van de orde van apothekers en de anonieme klager zich nu niet om het vonnis van de rechter in Breda als een gigantische juridische dwaling te bestempelen.
    Niet alleen met de beschikbare rechtsmiddelen, maar ook tegenover pers en publiek.

    Velen raken pas goed in de war.

    Want stel nu eens dat de rechter verhindert dat een arts, die zonder zelf een diagnose van een ziekte te stellen, een toxicomanie opstart bij kinderen voor het comfort van anderen, wie kijkt dan toe of het artikel 2 van de wet van 24 februari 1921 niet is overtreden, als die arts dat wel blijft doen?

    Wie zal de slachtoffers wijsmaken, dat de comorbiditeiten, die men ook chemisch en lucratief behandelt, GEEN comorbiditeiten zijn, maar simpelweg de zeer schadelijke nevenwerkingen door hevig met sterke psychotica te drogeren?

    Wie zal het medisch establishment wijsmaken dat het werkingmechanisme van partydrugs WEL bekend is, maar bewust wordt achterhouden, om een veilige waan tot stand te brengen en het eigen geweten te sussen?

    Wie durft de omgeving vertellen dat het optellen van symptomen van een normaal kindergedrag geen diagnose is van een neurobiologische aandoening, maar de subjectieve samenvatting van een gestoord pedagogisch comfort?

    Het debat in april in de Tweede Kamer (NL) over ADHD kan beter overgedaan worden, in een poging om duidelijkheid te brengen over deze vragen.

    Heel zeker dat veel van de prominenten plots een spreekverbod zullen krijgen.

    En misschien de Tweede Kamer ook?

    Wat heeft deze farce met geneeskunde te maken?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us