Eindelijk officieel: ADHD is GPOS

In het werkje dat in 2009 verscheen van de auteurs Dr. N.J. Rommelse, klinisch neuropsycholoog, afdeling Psychiatrie, Universitair Medisch Centrum St Radboud, Nijmegen en Prof. dr. J. Oosterlaan hoogleraar pediatrische neuropsychologie, Vrije Universiteit, Amsterdam, wordt melding gemaakt dat ADHD geen aandoening is, wanneer de omgeving van het kind, en ook het kind geen last hebben van het gedrag van het kind. 

ISBN 978 90 313 5155 8

NUR 871/879

Bohn Stafleu van Loghum

Het is immers de omgeving die de diagnose stelt, wat ook blijkt uit de tekst, artsen zijn niet zo goed geplaatst om last te ondervinden van het gedrag van kinderen.

Over de neurobiologische disfuncties wordt hevig uitgeweid, maar dan vooral in de ‘lijkt’-vorm en uiteindelijk beseft men dat het niet mogelijk is om door wetenschappelijk onderzoek uit te maken of een kind ADHD heeft of niet.

Neurochemische disfuncties en de neurotransmissie van een en ander, ‘lijken’ abnormaal te zijn.
Ook hier kan een objectieve meting niet dienen als een middel tot diagnose.

Men besluit met de stelling dat methylphenidaat de heropname van dopamine blokkeert, terwijl recente onderzoeken het reuptake-mechanisme van partydrugs als een verzinsel hebben ontmaskerd.
En omdat ADHD niet eens als de aandoening van het dopamine-tekort wordt beschouwd, staat het behandelen met dopamine zelfs niet als een indicatie op de bijsluiter van de therapeutische vorm van dopamine

Uiteindelijk zou het kind alleen een neurobiologische aandoening hebben omdat de omgeving van het kind ‘last’ heeft van het gedrag van het kind.

WIE is hier eigenlijk wel ziek?
ADHD is onbestaand, en alleen maar de projectie van onmacht.

Ziek aan GPOS, het Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom.

En nu die omgeving proefondervindelijk leerde dat de last vermindert als de kinderen met hoge doseringen psychotica dwangmatig psychotisch worden gemaakt, en dat diezelfde psychotica handig zijn in lagere doses, om zelf te vermageren en als partydrugs om meer te kunnen fuiven, zonder de kinderoverlast, is de poort wagenwijd opengezet voor ADHD (of liever GPOS) bij de volwassenen.

Want ADHD, en bij uitbreiding, GPOS, blijken erfelijk te zijn.
Iets wat al veel langer bekend is.

Ooit wist zelfs Grace Kelly dat ook het krijgen van grijze haren erfelijk is, de ouders krijgen het van de kinderen.

Wat meteen aangeeft dat kinderen op de wereld komen om ‘last’ te bezorgen aan de ‘omgeving’.

Waardoor GPOS een betere naam is voor de erfelijke ziekte waaraan de omgeving van het kind lijdt.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat een kind het zelf lastig zou vinden als het de omgeving kan tergen tot pedagogische onmacht overduidelijk wordt.

Maar om daarom het zenuwstelsel van dat kind te verwoesten bij wijze van straf, is pas een ontoelaatbare kindermishandeling.

Een misdrijf waaraan healthcare en artsen schandalig medeplichtig zijn.

Waarom tot dwangmatig psychotisch drogeren?

Sinds medische scripties om te promoveren de laatste jaren opeenvolgend concludeerden dat voor het onderzochte onderwerp blijvend nog meer studiewerk zal nodig zijn, was de tijd rijp om dat onderzochte materiaal eens te toetsen en om zelf de voor de hand liggende conclusies te trekken.

Het is niet meer dan normaal dat promovendi met een academische loopbaan voor de boeg, die loopbaan niet willen hypothekeren door healthcare voor het hoofd te stoten met conclusies, die commercieel niet zo gunstig liggen.

Misschien wel menselijk normaal, maar dat is allerminst wetenschappelijk.

Die oefening logische conclusies staat uitgebreid in het tweede hoofdstuk van mijn laatste boek.

Daaruit blijkt dat noch depressies, noch ADHD iets te maken hebben met het slecht functioneren van serotonine, noch van dopamine.

Bovendien toont geen enkele wetenschappelijke studie aan op welke manier het drogeren met amfetamine- of cocaïnedoping iets zou wijzigen of verbeteren aan het onbestaand disfunctioneren eraan.
Vandaar dat men stelt: “werkingsmechanisme onbekend”.

Wat is nu de commerciële realiteit?

Men piekert zich suf op de vraag hoe psychotica (contradictorisch genoeg) de beoogde (therapeutische?) mindcontrol kan veroorzaken.

Terwijl niemand zich schijnbaar kan herinneren waarom men het werkingsmechanisme ervan als onbekend heeft uitgeroepen, toen plots therapeutische indicaties werden uitgevonden.

Eerder was immers bekend dat er, precies omwille van dat werkingsmechanisme, er geen therapeutische indicaties voor konden bestaan.

Commercieel zou het uitleggen van die werking op bijsluiters of in medische handboeken of bij academische opleidingen voor een ramp hebben gezorgd.

Vandaar : werkingsmechanisme onbekend.
De grote verdwijntruc.

Evenwel lijkt de slogan om iets als onbekend te verklaren niet erg medisch, en nog minder academisch.

Vandaar dat midden de jaren 1980 men het wetenschappelijk ogende begrip reuptake heeft uitgevonden.

De heropnameremming van moeilijk uit te leggen stoffetjes, die vitaal zouden zijn en waarbij vermeende tekorten eraan de oorzaak zouden zijn van commercieel gewaande aandoeningen.

In die tijd kwam een bedrijf (Eli Lilly) voor de dag met het nieuwe amfetaminepatroon (phenylpropylamine) in plaats van het klassieke (phenylethylamine), waarvan de mogelijkheid om afgeleiden te maken statistisch uitgeput waren.

Maar om te vermijden dat deze veelbelovende groep meteen onder een opiumwetgeving had moeten gebracht worden en ook om een doping-imago te verbloemen, noemde men de afgeleiden ervan SSRI’s (Selective Serotonin Reuptake Inhibitors).

Het fabeltje was meteen raak.

Van doping was geen sprake en zelfs werden die stoffen niet eens als giftig en nog minder als verslavend aangezien.

De hype was geboren.

Enkele jaren later ontdekte men de helende werking om ‘moeilijk kindergedrag’ aan te pakken, door psychotisch te maken met de amfetaminewerking van het cocaïnepreparaat, methylphenidaat (Ritalin, Concerta).

En hier opnieuw: werkingsmechanisme onbekend en in plaats van de serotonine reuptake was de beurt aan de dopamine-heropnameremming.

Geen kat die daarbij stilstond bij het feit, dat moest dit inderdaad wel zo zijn en moest die heropnameremming wel bestaan, dat niemand nog dagelijks voedsel tot zich zou moeten nemen, want het voedsel dient nu precies om het lichaam op een bijna oneindige manier te voorzien van (zelfs veel overtollig) serotonine of dopamine en de rest dat nodig is om te functioneren.

Dat functioneren gebeurt met een gedrag, en dat is iets dat meestal ‘aangeleerd’ wordt.
Het is wel zo dat aangeleerd (of niet aangeleerd) gedrag kan gemanipuleerd worden met psychotica, die het zenuwstelsel zodanig verwoesten dat daarbij een ‘andere perceptie’ op de realiteit ontstaat, die peuten dan kunnen uitleggen als ‘therapeutisch’.

Maar deze wetenschap is niet meteen commercieel bruikbaar voor healthcare die zich gigantisch verrijkt met het verkopen van een andere perceptie, die het zenuwstelsel dosis per dosis te verwoest en .door dan andere stoffen te slijten om de psychotische bijwerkingen te corrigeren en bipolair te laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

En wat is nu die grote contradictie waar iedereen zich suf over piekert?

Zelfs CBG (College ter beoordeling van Geneesmiddelen) had op 7/7/2005 in een vlaag van naïeve eerlijkheid al eens een aanzet tot antwoord daarop gegeven.
Maar, voor hen gelukkig, ging toen deze boodschap aan de medische wereld helemaal voorbij.

Omdat een depressie en ADHD medisch fysiek helemaal niet vast te stellen zijn, gebruikt de farmaceutische industrie vuistregels die men aanbiedt als hulpmiddel voor de arts, wanneer die alleen maar een gezonde patiënt voor zich krijgt.

Die vuistregels zijn zelfs onder druk van de industrie uitgewerkt in de verschillende publicaties van DSM.
Een soort commerciële bijbel, die helemaal niets met echte geneeskunde te maken heeft.

De vuistregel gaat als volgt:

Een patiënt met uitgezakte mondhoeken heeft natuurlijk allerlei (psychosomatische?) klachten.
De meeste artsen hebben al de pen klaar bij het zien van de mondhoeken.
Een antidepressivum is de uitkomst.
Want die mond zou iets met een tekort aan serotonine kunnen te maken hebben.

Testverpakking voorschrijven (als vermomde amfetaminedoping, maar dat weten noch de arts, noch de patiënt).

Aanvankelijk werkt doping steeds, terwijl na een tijd (en dit is bekend door het werkingsmechanisme wel te willen kennen),  nog meer depressief gedrag ontstaat.

Dosis wordt verhoogd, zo veel zelfs dat daarbij ook psychotisch gedrag ontstaat.
Bipolair corrigeren met antipsychotica, vandaar dat nu steeds meer en meer de term: psychotische depressie opduikt.
Met de financiële steun van twee bedrijven (Seroquel-Astra-Zeneca en Efexor-Wyeth), slaagde zelfs een stroman van die industrie er op 13-01-2010 in om in Groningen te promoveren met dat nieuwe begrip (zie ook het tweede hoofdstuk van mijn tweede boek).

Uitgezakte mondhoeken zullen in de toekomst meteen aangepakt worden als een psychotische depressie.

En ADHD?
Dokter ziet alleen een vitaal en fysiek gezond kind.
Maar de omgeving (ouders, CLB en Zitstil) stelden door een projectie van de eigen onmacht de diagnose van ADHD.
Arts twijfelt, maar herinnert zich de vuistregel uit DSM.

Proefdosis doping (cocaine-stoffen zijn doping,  maar dat weten noch de arts noch CLB, noch Zitstil, noch de ouders.)
En wat blijkt nu zonneklaar?
Proefdosis doping om alleen maar te drogeren, drogeert dan ook bij iedereen, en het gezonde kind wordt nu duidelijk van stevig gezond, en zowaar … echt hyperkinetisch.
De ADHD-diagnose ligt voor de hand.

Want nu kan serieus behandeld worden, door hogere doseringen toe te dienen.

Men doseert tot dwangmatig psychotisch (kalmer, dociel enz…) , waarbij dan meestal ook antipsychotisch moet gecorrigeerd worden (Dipiperon enz.)

Een  techniek die vanzelfspekend ook bij volwassenen werkt, vandaar het grote succes momenteel van ADHD bij volwassenen.

Deze contradictie is geen contradictie meer, als de medische wereld alleen maar het echte werkingsmechanisme zou willen kennen.

Waar wringt het schoentje wel?

Geld-Geneeskunde en Volks(machts)gezondheid.

De machtigen op geneeskunde en volksgezondheid koesteren macht en rijkdom door bij de bevolking de sprookjes te verspreiden dat de hulpzoekenden ziek zijn aan stoffetjes tekorten en dat de door hen gezegende harddrugs die tekorten corrigeren.

Niemand van hen die het verhaal van die sprookjes wetenschappelijk kan aantonen, dat hoeft ook niet, want drogeren met harddrugs helpt meestal bij alle goedkope kwaaltjes.

Drogeren met amfetamine of cocaïnedoping regelt geen serotonine, en noch minder dopamine en gelukkig weet iedereen van dat selecte establishment dit.
Ze zijn niet zo dom dat ze geloof zouden hechten aan de sprookjes.

Waarom heeft men immers het werkingsmechanisme van cocaïne en amfetamineproducten medisch als onbekend verklaard?

Die sprookjes zijn er voor het publiek.
Want stel nu eens dat het publiek zou te horen krijgen, dat geneeskunde en Volksgezondheid eigenlijk niet eens weten, hoe de harddrugs werken, waar de bevolking zo van houdt.

Vandaar de sprookjes.
Want het publiek houdt niet alleen van harddrugs, maar ook van sprookjes.

De ziekten, die men heeft uitgevonden en vroeger nooit hebben bestaan, zorgen ervoor dat de medisch gezegende harddrugs veilig zijn voor de zieken.
Veilig omdat de zieken de sprookjes geloven en omdat drogeren altijd helpt, zelfs bij gezonden.

Want wie beweert dat de zieken ziek zijn? En medicatie behoeven, waarvan niemand weet hoe die werkt?

Stel nu eens dat de sprookjes geen leugens zouden zijn.
En dat om de zieke te behandelen, men denkbeeldige stoffetjes moet toevoegen, via harddrugs die psychotica zijn?

En stel nu verder, dat die stoffetjes wonder boven wonder, echt worden toegevoegd wanneer zodanig hoog met psychotica wordt gedrogeerd dat de patient ervan zelfs niet eens psychotisch van wordt, maar alleen maar ziek blijft aan de karakterstoornissen, die schijnbaar normaal ook voorkomen bij die aandoening.

Iets waar geneeskunde en volksgezondheid mee kunnen leven, ‘niet geschoten, altijd mis’ , heet zoiets wetenschappelijk.

De behandeling, die vanzelfsprekend heel wat geld opbrengt, regelt duidelijk de tekorten aan de stoffetjes, maar de patient is nog niet helemaal genezen.
De karakterstoornissen, die nu eindelijk ook tot pathologische afmetingen zijn uitgegroeid, gaat men even lucratief tekeer met de gekende antipsychotica.

Natuurlijk niet omdat psychotica iatrogene psychotische karakterstoornissen zouden gemaakt hebben, maar wel omdat die karakterstoornissen tot een comorbiditeit van de uitgevonden ziekte werden uitgeroepen.

Want als de geneeskunde en volksgezondheid dit zo zeggen, dan is dat zo.
Zelfs al weten ze niet hoe die harddrugs eigenlijk werken en moeten ze zich behelpen met de sprookjes.

Na bijna 25 jaar blijkt nu dat die sprookjes toch grove leugens zijn en alleen maar ingegeven, door de commerciële bekommernis om gevaarlijke harddrugs met een veilige waan en zonder wettelijke beperkingen te kunnen aan de man te brengen, zelfs bij kinderen.

Na bijna 25 jaar blijkt eindelijk dat men depressies en nog veel meer off-label luxeaandoeningen behandelt door sukkelaars een toxicomanie met harddrugs aan te smeren, die niet alleen psychotisch maakt maar ze uiteindelijk na chronisch gebruik aan een even winstgevende dementie zal helpen.
Medische departementen voor jonge ‘vasculaire’ Alzheimers krijgen al vorm.
http://ymlp.com/z2N7jT

Terwijl natuurlijk nog steeds niemand wil weten hoe Alzheimer en dementie eigenlijk ontstaan.
En zeker niet volksgezondheid en geneeskunde.

Bij volksgezondheid en bij geneeskunde heersen Grimm, Dr.Jekyll en Mr. Hyde.

Scripties en wetenschappelijke bijdragen die aan de basis liggen van schitterende carrières, concluderen steeds dat voor het behandelde probleem nog meer onderzoek zal nodig zijn, omdat voor de hand liggende conclusies niet meteen zouden stroken met de gekopieerde teksten, die men ijverig en veelvuldig kan citeren terwille van de trouwbetuiging aan het gevestigd systeem.

Mogelijke ongerijmdheden, die het bestaan van de sprookjes zouden in gevaar brengen, blijven aldus stilzwijgend bestaan en zolang de gestandaardiseerde en obligate citeerliteratuur overeind kan blijven, blijft het healthcare-circus draaien.

Maar als amfetaminestoffen, nu eens helemaal niet serotonine toevoegen bij patiënten, die helemaal niet lijden aan serotoninetekorten en …
Als cocaïnedoping nu eens helemaal geen dopamine toevoegt bij patiënten die helemaal niet lijden aan dopaminetekorten….

Wat zullen volksgezondheid en geneeskunde dan wijsmaken, terwijl hun wetenschap hen aanleert dat niemand weet hoe die doping werkt?

Doseren volksgezondheid en geneeskunde misschien daarom geen serotonine of dopaminetekorten om een diagnose te kunnen stellen?

En als die twee instanties, dan niet eens weten wat de harddrugs bij patiënten aanrichten, welk verbond maakt hen dan partners om de maatschappij massaal te drogeren met gevaarlijke doping?

Een verbond van volksgezondheid?
Een verbond van geneeskunde?

Of de macht van Grimm, Dr.Jekyll en Mr.Hyde en misschien een heel klein beetje … veel … geld…, heel veel geldgewin.

Maar wat niemand ooit voor mogelijk heeft gehouden, de veiligheid van
gelegaliseerde doping bereikte een zodanige perfectie dat een overheid zich de ogen gaat uitwrijven en zich afvraagt of dat nu allemaal wel echt is.

En hoe gaat men in een democratie tewerk?

Juist… iedereen die goed verdient aan veilige medicatie en iedereen die niet weet of niet wil weten hoe dit allemaal werkt, mag nu in koor gaan uitleggen waarom amfetamine- en cocaïnedoping zo veilig zijn.

Met die overdonderende meerderheid zal kunnen besloten worden, dat de baten steeds veel groter blijven dan de nadelen, waarmee het circus gewoon kan blijven doorgaan.

Methylphenidaat zal in de handel blijven, terwijl een halve eeuw geleden universiteiten onderwezen dat voor de stof geen therapeutische indicaties bestonden, doodgewoon omwille van het (toen) wel gekende werkingsmechanisme.

Dit mechanisme is nu als onbekend uitgeroepen, omdat de veiligheid ervan in koor wordt bezongen door instanties die er heel rijk mee worden.

Het drogeren met het nieuwe amfetaminepatroon is mogelijk nog veiliger.
In de apotheek hoeven die niet eens in de gifkast omdat ze op een gezonde manier ontbrekende stoffetjes zouden toevoegen bij hen die lijden aan vermeende tekorten.

Nu blijkt dat die vlieger niet opgaat, zal er een nieuw commercieel fabeltje bedacht worden om patiënten ambulant te drogeren met toch wel gevaarlijk materiaal.

Schuttersfestijnen, zelfmoorden, zinloos geweld, controleverlies over gedrag, agressie en ouderdomsverschijnselen (als een eufemisme voor de ontstane vasculaire Alzheimer ermee), die door het gebruik als spontane comorbiditeiten opduiken.

Zouden patiënten, die zonodig om wat voor reden dan ook, zo zwaar moeten gedrogeerd worden, dit niet beter gedurende een zeer korte tijd, gecontroleerd ondergaan in een gespecialiseerde instelling?

In de plaats van hen pas goed ambulant  psychotisch te maken door het chronisch gebruik van die psychotica?

Alleen dit nog …   zij die de overheid adviseren, denken nog steeds dat het hem om de stoffetjes en de daarbijhorende poen te doen is.

Gouden vrienden

Zegt de een….

in bijlage een tekst over synapsen en neuronen en hun werking.
Ik kan in deze tekst nergens een neurotransmitter re-uptake pomp vinden.
Zie bijlage
mvg

Waarop de ander zeer wijs reageert…

Hallo allemaal,

Zouden we hierover niet een vraag kunnen stellen aan prof. Dehue, want die doceert ook ‘wetenschapsgeschiedenis van de psychologie’ en daar passen deze verschillende opvattingen goed in.

In mijn tijd ging men in op de opeenvolging van alle theorieen betreffende o.a. neurotransmittersystemen enz.
Daar bleef natuurlijk steken bij de serotonine-heropname-remmers, met plaatjes waarin die heropnamepomp werd getekend.
Verder terug ging kennelijk niet.

Dat die pomp er in – en voor – 1976 nog niet inzat werd niet vermeld. Maar misschien is Groningen beter geinformeerd dan Leiden.

Maar ja, volgens het boek ‘de ziekte industrie’ kregen depressieven tussen 1945 en begin van de jaren 1970 nog gewoon amfetaminen en daar had je geen pomp bij nodig.

En toen gebeurde er een evolutionair wonder waar Darwin zich voor uit zijn graf gehesen zou hebben om het bij te mogen wonen, als hij er van af had geweten.

Toen paste de menselijke soort zich opeens en masse aan aan veranderende omstandigheden – namelijk de uitvinding van de reuptake-inhibitors – en ontstond uit het niets een reuptake-pump.

Het wonderlijke was dat de mens gewoon alleen maar een tekenpen hoefde te nemen en dat ding op een tekeningetje erbij kliederen en oeps……..iedereen had er ineens zo’n pompje bij.
Zelfs de creativiteit van de schepper verbleekt hierbij.

En wat zo leuk was, sinds dat pompje ineens erin evolueerde, transmuteerden ook ineens de amfetaminen tot serotonine-heropname-remmers.

Fernand had gelijk met zijn opmerking dat we nu de mooiste tijd van ons leven beleven: getuige te mogen zijn van deze ‘wonderen’ dat is echt iets voor bevoorrechten.

Dank je, dat je ons hiervoor de ogen hebt willen openen!!!!!

Zal ik toch eens Dehue vragen hoe het komt dat er in 1976 nog geen pompje in het systeem zat en in de jaren ‘80 ineens wel?

En in 1976 beschikte men toch ook al wel over behoorlijke microscopen.

Zou Korf niet in die pompjes geloven omdat hij nog is opgevoed met boeken zonder pompje en daarna nooit meer heeft willen bijscholen in de anatomie van de synaps?