Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Macabere klucht over kapotte neuronen

    Posted on July 22nd, 2016 Fernand Haesbrouck No comments

    Miljarden neuronen vormen het kilometers-lange netwerk dat niet alleen ons gedrag maar ook het totale levend wezen in stand houdt.

    Elektrochemisch gecodeerde boodschappen flitsen per microseconde op tientallen miljarden plaatsen tegelijk met al dan niet gewijzigde informatie van ontelbare geheugencellen die als astrocyten in de neuronen het ‘in leven zijn’ in stand houden.

    De boodschap die bij elke synaps van het ene neuron naar de andere overgaat is een meetbaar elektrisch signaal dat tot stand komt door een samenspel van de magnetisch activiteit van tientallen verschillende zogenoemde neurotransmitters, waarvan serotonine, dopamine, noradrenanaline, tyramine er enkele zijn.

     

    Vergelijk  het vormen van een dergelijk signaal met de klank uit een piano wanneer een (welluidend) akkoord wordt gevormd door verschillende toetsen tegelijk in te drukken.
    Als nu het binnenwerk van dit instrument onklaar raakt doordat een verbinding naar het klankbord van een noot wegvalt, dan klinkt het gevormde akkoord niet meer zo welluidend.

    De voorraden van neurotransmitters worden gevormd door de mitochondriën en bijgehouden in containers (vesikels) , waardoor ze in functie van de ontvangen signalen per synaps, na verwerking van, en toetsing aan de eigen aanwezige informatie, ervoor zorgen dat het betreffend axon een nieuw specifieke gecodeerd signaal doorgeeft via de synaps aan de gekoppelde dendriet van een ander neuron, waardoor uiteindelijk het organisme tot een of andere actie kan overgaan.

    Die toetsing heeft niets met geesten, magische of bovennatuurlijke krachten te maken, maar alles met een zeer eenvoudig basisgegeven, dat ook bij informaticasystemen de simpele basis vormt van schijnbaar oneindige geheugensystemen.

    De huidige micro-, nano- en zelfs pico-chips zijn niets anders dan zeer compact samengeperste flip-flops (transistoren).

     

    Welnu, het leidingensysteem in de axonen is rijkelijk voorzien van zogenoemde astrocyten (flipflops).

     

    Filmpje ervan op

    http://www.adhdfraude.net/mpg/FlipFlops_astrocyten_InNeuronen.mp4

     

    De binnengekomen magnetische informatie zorgt ervoor dat de astrocyte de bestaande status van het bericht aanpast, waardoor de aldus gewijzigde status aan de informatie-stroom wordt doorgegeven.
    Dit gaat zo door tot uiteindelijk een nieuw en aangepast magnetisch commando via de synaps naar het volgend neuron wordt doorgegeven.

    Neurotransmitters in hun verschillende chemische samenstellingen dienen alleen maar om via hun respectievelijke magnetische componenten een gekleurd palet van informatie door te geven, waarmee het organisme (levend wezen) per microseconde de gepaste of ongepaste handelingen kan verrichten.
    Per fracties van seconden gebeurt zoiets dan nog op miljarden plaatsen tegelijk, waardoor het mijns inziens zeer naïef overkomt om hier te gewagen van serotonine of van welke tekorten dan ook.

    Wel is het zo dat de mitochondriën in de neuronen ervoor instaan dat uit de metabolieten van een gezonde voeding, de brandstof (neurotransmitters) synthetiseren, die de voorraden ervan in de gepaste vesikels stockeren voor dagelijks gebruik.

    Mitochondriën spelen eenzelfde rol als het chlorofyl in het plantenrijk, waarbij H2O (water) en CO2 uit de lucht omgevormd worden tot O2 (zuurstof) en C (koolstof – hout).

    Komen evenwel uit andere dan gezonde voeding, uit recreatief of uit medisch gebruik, metabolieten waarmee het fabriekje van de mitochondriën andere brandstof gaan produceren die NIET in de gepaste containers (vesikels) kunnen opgeslagen worden, dan komen die nieuwe energiebommetjes terecht in de fysiologische vloeistof van het neuron waardoor niet alleen de chemische evenwichten erin kapot raken (rol van Lithium-zouten in Natrium-Kaliume-venwichten) maar waardoor ook de semi-permeabele celwanden van de neuronen verbrand raken door het magnetisch veld dat er niet thuishoort.

    Vandaar… neuronen die afsterven, synapsen waarlangs geen informatie meer voorbijkomt en uiteindelijk… de al of niet verwachte of ‘therapeutisch’ bedoelde gedragsveranderingen en nieuwe ziektebeelden (bijwerkingen?).

    Net als XTC, MDMA, amfetamines, die evengoed als de meeste SSRI’s,  allemaal phenyalkylamines zijn, zijn de indolen (LSD, ergotamines), de phenylpiperidines (cocaïne, Trazolan, Seroxat  paroxetine -,Champix) en de prodrugs (cannabinoiden, topiramaten, valproaten), chemische componenten bij uitstek, die bij de vertering ervan, de mitochondrien in staat stellen om gevaarlijke fake-neurotransmittoren te vormen,die ervoor zorgen dat de gevarenreflex (alarm-reactie ?) als een helend therapeutisch effect wordt uitgeroepen.

    Vandaar HET adagio van de farmaceutische industrie: ‘werking onbekend’.

     

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • De criminelen weten het en als hulpverleners gaan ze ermee door

    Posted on November 3rd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Nu al tien jaar schreeuw ik van de daken dat psychotica neuronen verwoesten.
    Maar wie moet eigenlijk niet alleen therapeutisch maar vooral strafrechtelijk worden aangepakt?

    De criminelen die lijden aan het FIF-syndroom, niet eens een ziekte-inzicht hebben, maar bovendien zich schaamteloos verrijken door het vertrouwen te misbruiken dat maatschappij en patiënten in hen hebben gesteld.

    Ze zijn de aanhangers van een gevaarlijke sekte, die verzonnen fabels als medische wetenschap verkoopt, en ze toxische harddrugs laat dealen om de maatschappij via een mindcontrol dom en onderdanig te houden.

    Vraag is alleen… zouden ze nu echt al in het opzet geslaagd zijn?
    Is de weerbaarheid van de massa nu echt onder controle?
    Met een medisch gebruik van XTC in het verschiet.

    De onnozelaars die wijsheid veinzen en als lafaards op de vlucht slaan, wanneer kennis aan bod moet komen.

    Omdat ik na het stukje van gisteren nogal wat vragen kreeg over de email van Louis Ide (senator van NVA) op 6 december 2010 in verband met de speekseltest en de psychotica-therapie die kinderen tot dwangmatig normaal geneest, neem ik meteen de vrijheid dit bericht hier af te drukken.

    Al was het maar om aan te tonen op welke manier men reageert … wanneer het hebben van kennis onder de spotlights dreigt te schitteren.

    Beste Fernand,

    N.a.v. Uw laatste nieuwsbrief (NB280) waarin het initiatief van de NVA-senator Louis IDE vernoemd wordt rond de speekseltest, schreef ik de Heer IDE een mail waarin ik mijn persoonlijke verwondering uitdrukte en ter illustratie jouw nieuwsbrief bijstuurde.

    Zo pas kreeg ik volgend (ontgoochelend) antwoord :

    From:

    “Louis Ide” <louiside@…>

    Add sender to Contacts

    To:

    Geachte,

    Ik ken jullie beiden niet, maar wens er u op te wijzen dat ik als arts specialist voldoende kennis van zaken en expertise heb, om dus degelijke voorstellen te doen zoals ik deze deed voor ondere andere gebruikers van Rilatine, Concerta en dergelijke. Het gaat trouwens niet alleen over ADHD, maar over veel meer medische problemen. Lees misschien eens eerst de resolutie alvorens bepaalde woorden in de mond te nemen.
    Mocht uw apotheker trouwens iets kennen van vals positiviteit, vals negativiteit, ppw en npw, prevalentie en incidentie, en hou zich dat dan had hij een iets genuanceerder standpunt vertolkt. Ik kan er mee akkoord gaan dat er zeer veel, misschien te veel Rilatine geslikt wordt, doch dit heeft niets te maken met dit voorstel. Ik beschouw de opmerking van deze “apotheker” dan ook als een populistische reactie (“al wie Rilatine slikt is dus medische harddruggebruiker”) en ik wens dus niet in te gaan gebruik te maken van de door uw aangeboden “competentie”.

    Vriendelijke groeten,

    dr. Louis Ide, senator N-VA

    www.vlaamsegezondheidszorg.com

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Fluoxetine (Prozac): de bedrogautomaat van Lilly.

    Posted on July 31st, 2012 Fernand Haesbrouck No comments


    Prozac is sinds 1987 als een Selectieve Serotonine Reptake Inhybitor (SSRI) in de handel, omdat droefheid als een ziekelijke stoornis vermoed wordt, waarbij serotonine moet gecorrigeerd worden.

    Niemand bewijst zoiets, dit wordt alleen maar vermoed, vandaar ook dat de wetenschappelijke literatuur het woordje ‘presume’ gebruikt.

    Na al die jaren is Prozac automatisch aan depressies gekoppeld omdat een behandeling ermee iatrogeen ook depressies als een ziekte doet ontstaan en niemand die zich nog vragen stelt over de echtheid van dit serotonine-verhaal.

    Meer zelfs, Prozac kon alles behandelen, het off-label voorschrijven ervan tierde welig.

    Het bedrijf Lilly werd er een van de grootste ter wereld mee.

    Maar hoe steekt die commerciële truc in mekaar?

    Voor de tweede wereldoorlog experimenteerde men met moleculen die chemisch over een amfetamine (phenylethylamine)-patroon beschikten, omdat daarmee heel wat spectaculaire effecten konden bereikt worden.

    Onder meer doping, die schijnbaar het leven plots veel mooier en performant maakte.

    Heel wat variaties op het patroon testte men uit, en steeds bleek dat elke nieuwe veelbelovende variant na een tijd ook dezelfde vervelende neveneffecten vertoonde, waarmee die stof dan maar van de baan moest.
    Uiteindelijk zijn alle ongeveer 750 mogelijke variaties even de revue gepasseerd.
    De meesten onder een opiumreglementering omdat ze nogal te snel deden doodvallen, psychotisch gedrag of wanen veroorzaakten, of agressiviteit, anderen dan weer verplicht onder voorschrift en uiteindelijk als hongerremmer in de jaren 90 verboden, omwille van de pulmonaire hypertensies ermee.

    In 1987 doorbrak Lilly dan het keurslijf van de 750 mogelijke variaties, door in plaats van een nieuw phenylETHYLamine een phenylPROPYLamine te maken.
    Een bijkomend koolstofatoom in de alkylketen tussen phenyl en amine.

    En wat bleek?
    Met een lichte doseringaanpassing kwam eenzelfde ‘therapeutisch’ dopingeffect to stand en Lilly besefte dat een nieuw tijdperk aanbrak, als dit maar commercieel correct werd aangepakt.

    Al de vorige 750 experimenten met ‘therapeutische’ doping hadden een vervelende kater van dood, zelfmoord en psychotisch gedrag achtergelaten en het nieuwe patroon moest alvast kunnen starten zonder die negatieve erfenis.

    De reclamewereld is er eentje van positieve boodschappen en in de tachtiger jaren hadden de overheden het opgegeven om onafhankelijk wetenschappelijk medisch onderzoek te ondersteunen en omdat de farma-industrie daartoe veel meer middelen ter beschikking had, werd aan die industrie dan ook het monopolie gelaten om medisch alvast de toon te zetten.

    Het nieuwe dopingpatroon kreeg een facelift, ghotstwriters bedachten sprookjes en voortaan kon een opgefrist medisch academisch en wetenschappelijk gebeuren gedijen onder nieuwe verhaaltjes, die een echte chemische realiteit professioneel verdoezelen.

    Drogeren was niet meer het drogeren van vroeger, voortaan corrigeerde men veronderstelde stoornissen in de reuptake van stoffetjes, die een bijna Grieks-mytholisch gehalte hadden verworven.

    En net zoals in de Griekse mythologie meer dan 2000 jaar geleden, een maatschappij zichzelf beschaafd in stand kon houden met sprookjes, was het nu de beurt aan de verzinsels van de moderne godenvereerders.

    De stoffetjes en de tekorten en de correcties en de reuptake, het klikte allemaal in de nieuwe go(e)dgelovende medische religie, zelfs aan de universiteiten werden die vertelsels aangeleerd en onderwezen.

    Een soort van sharia kwam tot stand en het was bovendien niemand toegestaan om professioneel aan dit eenheidsdenken ook maar enige vorm van weerstand te bieden.

    De phenylpropylamine in fluoxetine kreeg er een maskertje bij dat via een chemisch instabiele zuurstofbrug direct na opname een eigen leven, richting uitscheiding, ging leiden, maar dat alleen maar diende om bij officiële instanties de waan te wekken, dat hier een totaal nieuwe uitvinding was tot stand gekomen.

    Het commerciele vernuft piekte dan nog een keer na 2003, toen ADHD als wingewest ongekende mogelijkheden beloofde.

    Concurrent Novartis begon de race met de vervelende handicap, van een opiumreglementering bij methylphenidaat, maar net zoals elk nadeel ook zijn voordeel heeft, lag bij Lilly de commerciële oplossing voor de hand.

    Een kwarteeuw eerder lukte het al eens met het nieuwe amfetaminepatroon, deze keer was het opnieuw prijs.

    Bij de ontwikkeling van Prozac kwamen vanzelfsprekend nog andere moleculen tot stand, vooral dan in het bedenken van maskertjes om het amfetaminepatroon te verbergen.

    Strattera is er zo eentje, atomoxetine, bij de ontwikkeling nesitine genoemd, waarvan de oorspronkelijke synthese al van in 1985 dateert.

    Commercieel voordeel van onschatbare waarde: de stof komt niet onder een opiumreglementering, werkt net als Prozac ook als een amfetamine om in lage doses (DDD=20mg) alleen maar te drogeren en kan bij kinderen aan een vier keer zo hoge dosering (DDD=80mg) dienen om dwangmatig psychotisch en dus geconcentreerd dociel te maken.

    Niemand bovendien die kan, wil of mag ontdekken dat de actieve metaboliet van beide stoffen precies identiek is en dat die metaboliet bovendien het standaardpatroon bezit van een phenylpropylamine.
    Immers 18mg Strattera is farmacologisch gelijk aan 20mg Prozac.

    Wie mag, kan en moet wel weten dat beide stoffen WEL precies dezelfde werking hebben?

    FDA en EMEA.
    Immers, op aangeven van Lilly heeft men na de introductie van Strattera bij kinderen, beslist dat van alle SSRI’s er toch eentje ook bij kinderen als antidepressivum mag gebruikt worden, met name de fluoxetine van Lilly, als Prozac, wel te verstaan.
    Zelfmoorden ze toch, dan blijkt zoiets geen zorggerelateerde calamiteit te zijn, omdat depressies doen zelfmoorden en niet Prozac.
    De fluoxetine, als generische stof van andere bedrijven, evenwel blijft verboden voor de jeugd, omwille van wel het zelfmoordrisico ermee.

    Hoe de farmacologie zoiets wetenschappelijk klaar kan krijgen is mij toch een raadsel.
    Maar soit.

    Strattera werkt dus als een vermomde amfetamine en een psychoticum (en OEF, zonder opiumreglementering, zoals aangetoond) in zeer hoge doseringen, net zoals methylphenidaat, die als een cocaïnestof en ook in verhoogde doseringen (DDD=30mg per 70kg lichaamsgewicht om hyperkinetisch gedrag te doen ontstaan) terwijl de therapeutische doses bij ADHD-behandeling merkelijk hoger liggen).
    Waarmee uiteindelijk stilletjesaan het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie bekend raakt.

    Psychotica zeer hoog doseren om dwangmatig psychotisch te maken.

    En hoe raakt men dwangmatig psychotisch?

    Door chronisch de neuronen van het zenuwstelsel te verwoesten.

    Waardoor een veranderde perceptie op de realiteit ontstaat, maar ook een controleverlies over het gedrag.

    En hoe reageert een gezond lichaam op die verwoesting van neuronen?

    1.
    Met een gevarenreflex, die het dopingeffect verklaart en waardoor de bloedvaten dichtklappen.

    Effect op het hart-> doodvallen door een pulmonaire hypertensie.
    Effect in de hersenen->geheugencellen sterven af door zuurstofgebrek-> vroege dementie.

    2.
    Door het vormen van antistoffen met een patroontje dat complementair is aan het patroon van de chemische aanvaller.
    Toepassing-> immunochemische (speeksel)test, die reageert op de patroontjes van de aanvallers (cocaïnes, amfetamines, morfines etc.)

    EN NU ZIJN WEER BIJ DE COMMERCIE van LILLY beland.
    De patroontjes van antistoffen, die het lichaam als afweer vormt tegen het giftige fluoxetine, zouden nu ook kunnen gebruikt worden tegen ‘sommige’ virus-patroontjes.
    Raar maar waar.
    Eindelijk eens een positief bericht over een schadelijke en giftige stof.
    Fluoxetine als antivirale stof.
    En bij uitbreiding heel misschien ook Stattera en de andere psychotica (Rilatine, Champix, Trazolan, paroxetine, enz.), die zo giftig zijn, dat het organisme antistoffen ertegen produceert.
    Antidepressieve chemotherapie tegen virussen.
    Eindelijk eens tegen iets dat bestaat.

    Maar wat ‘vergeet’ men opnieuw om erbij te vertellen?
    Dat die antistoffen eigenlijk gevormd worden, door … eerst neuronen van het zenuwstelsel te verwoesten.

    En hoe luidt de redening bij Lilly?
    Men kan geen omelet maken zonder eieren te breken.

    Benieuwd hoelang het zal duren, eer elke psychotica-kaskraker ergens een virus zal kunnen remmen door antistoffen te veroorzaken tegen de eigen giftigheid.

    Wat is het menselijk lichaam toch mooi en de massa toch dom.
    Niemand gelooft dat door valproinezuur (Depakine) toe te dienen het lichaam zelf methamfetamine kan vormen, omdat die wetenschap commercieel niet loont.
    Maar iedereen is vol lof over de weldaden van fluoxetine, dat zoveel kan genezen, zelfs terwijl niemand wil weten hoe, en dat sinds enige tijd nu ook tegen virussen kan ingezet worden.

    Vanzelfsprekend ook met: ‘werking onbekend’.

    Hoe men daar 25 jaar geleden niet is opgekomen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us