Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Medicatieleer muurvast in eigen verzinsels- zie ze spartelen

    Posted on October 4th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Hoe Michael Jackson vanuit zijn sterrenhemel orde schept in de verwarring die heerst bij farmacologische verzinsels van een zonder-kennis-kunde.

    Ik blijf nog (na)genieten van de kolder met de uitvinding van nitrostress.

    Precies drie jaar nadat de werking van Depakine werd ontmaskerd ( 21 september 2014).

    En dan piept opnieuw ‘scientific spielerei’.

    Ketamine als een krachtig antidepressivum, kegelde meteen alle gevestigde verzinsels over die materie overhoop.

    De DSM-bijbel-geleerden draaien nu warempel goed dol over hun receptoren allerhande.

    Genieten dus met volle teugen en met vanzelfsprekend de minzame glimlach.

    Voor mij, weeral eens, veel te mooi om waar te zijn.

    Dit stukje betekent waarlijk een onbetamelijk genot.

    Keren we even terug in de tijd, vijf jaar, toen Michael Jackson door te sterven, niet alleen muzikaal maar vooral medisch onsterfelijk is geworden.

    Ik verklaar.

    2 nieuwsbrieven

    http://edition.cnn.com/2009/HEALTH/06/26/jackson.drug.interaction.caution/index.html?eref=rss_topstoriesDemerol (Pethidine,Dolantine) is niet een opiaat, maar de sterke zenuwkiller, waarmee men neuronen verwoest om uiteindelijk door de ontstane gevarenreflex een vermeend pijnstillend dopingeffect of antidepressief resultaat te bekomen.
    De zwakkere variant, methylphenidaat, werkt op dezelfde manier, maar verliest daarbij minder het bewustzijn.
    Beide stoffen zijn piperidine-stoffen, net zoals cocaïne.
    De mildere werking van methylphenidaat is bekomen door een (1) koolstoffenafstand meer tussen de phenyl en de piperidine. Terwijl de stikstof in para- of in ortho- in de piperidine op de affiniteit bij de receptoren een mindere invloed heeft.
    Vergelijk met het verschil tussen een drie koolstoffenafstand van duloxetine (Cymbalta) en de twee koolstoffenafstand om nieuwe zeer potente amfetamines te maken volgens een nieuw patroon.
    Twee experimenten met het nieuwe thiofeenethylamine-patroon bleken zeer dodelijk te zijn.
    De klassieke phenylpropylamines (SSRI’s) werken als doping en zenuwvergiften even goed als de echte amfetamines, maar men doseert wat hoger.
    Overheden en geneeskunde beschermen ADHD-medicatie en SSRI’s als heel veilig, terwijl ze in werkelijkheid zenuwstelsels verwoesten en een controleverlies veroorzaken over gedrag.
    De vermeende veiligheid is ze aangepraat door commerciële fabeltjes, waarbij die harddrugs tot nu onbekende en niet te achterhalen stoffetjes of onevenwichten in de hersenen zouden corrigeren. Wat meteen een schot in de roos is gebleken, financieel dan.
    Men behandelt ADHD en depressie, met het dopingeffect, dat ontstaat als gevarenreflex, wanneer men het zenuwstelsel dosis per dosis verwoest.
    Dit effect doet bloedvaten dichtklappen, waardoor uiteindelijk een dodelijke pulmonaire hypertensie ontstaat.
    Michael en zo vele anderen voor hem, bezweken aan deze fatale pulmonaire hypertensie. Zo te zien had de zanger (zoals al die anderen voor hem wel hadden) niet een niet te voorziene aangeboren hartziekte.
    Het chronisch dichtklappen van bloedvaten in de hersenen, bij een chronische toxicomanie (ADHD of depressie) vormt de uiteindelijke kiem voor een dementie of de ziekte van Alzheimer.

    Nu al worden veertigers opgenomen met dementie of Alzheimer, na jarenlang met de amfetaminewerking van SSRI’s gedrogeerd te zijn.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 28 juni 2009
    http://www.hln.be/hln/nl/1311/Michael-Jackson/article/detail/948186/2009/07/29/Jackson-werd-voorbije-anderhalf-jaar-drie-keer-gereanimeerd.dhtmlNet zoals men op het gewone niveau experimenteert met rasveredeling, gebeurt hetzelfde met verwante stoffen, die chemisch iets sterker zijn.Het creatieve talent van Michael Jackson bleek het product van farmaceutische experimenten, die volledig in de lijn liggen, van wat op vandaag met de jeugd en, volgens plan, binnenkort ook met volwassenen staat te gebeuren.
    Terwijl men de medische wereld en Overheden de fabeltjes heeft doen slikken van stoffetjes en onbalansen, experimenteert men zonder controle, op een gewetenloze manier.
    Een geblinddoekte medische wetenschap floreert momenteel op serotonine, dopamine en uitgevonden aandoeningen, die men bij onkunde (onkennis) , als evidence heeft uitgeroepen, waarmee lucratief de andere kant kan uitgekeken worden.
    Geneeskunde opereert in de mist van de sprookjes, waarmee pakken geld kan verdiend worden.
    Iedereen is heel gelukkig, zelfs de patiënten, gedrogeerd met een veilige toxicomanie, zogezegd voor medisch of therapeutisch gebruik.
    Maar wat gebeurt er echt?
    Sterk medisch drogeren met cocaïne bereikt men met methylphenidaat.
    Die stof is 30% actiever dan zuivere cocaïne, en het dwangmatig psychotisch maken ermee, is dagelijkse koek, door er therapeutisch een uitgevonden ziekte met de symptomen van normaal gedrag mee te behandelen en de stof als superveilig uit te roepen.
    Pech daarbij, was evenwel, dat de stof van bij de uitvinding ervan, al onder een opiumwetgeving werd geplaatst.
    Maar de huidige tijdsgeest, heeft daar helemaal geen moeite meer mee.
    Superspecialisten in de chemische laboratoria weten hoe men superproducten, die gegeerd zijn als doping en als gedragsveranderende stoffen zodanig kan manipuleren, om nieuwe afgeleiden te maken, die minder of liefst meer actief zijn.
    Zo weet men, dat door het amfetaminepatroon te wijzigen op de koolstoffenafstand tussen de phenyl en de amine-groep (of piperidinegroep) men een min of meerdere verwoesting aan het zenuwstelsel kan aanbrengen, waarop het zenuwstelsel dan verschillend in hevigheid kan reageren.
    Een afstand van een(1) koolstofatoom tussen die beide groepen, maakt de nieuwe stof actiever, zodat het zenuwstelsel reageert met een complete verdoving, maar ook waardoor bij het ontwaken een zodanige toestand ontstaat van gelukzaligheid, die men dan therapeutisch aanwendt om zogenoemde depressies te behandelen.
    Ketalar verdooft de patiënt, evengoed zoals een elektroshock zou doen, maar heeft als resultaat, dat wanneer men (toch) ontwaakt, de stemming er iets beter op is geworden.
    Resultaat van een massieve fight or flight reactie van het aangevallen zenuwstelsel.
    Hetzelfde gebeurt met Demerol (pethidine, Dolantine).
    Die stof is een piperidinebenzylaat (cocaïnegroep), net als methylphenidaat, waar men net als bij Ketalar, de piperidine-groep tussen de phenyl op 1 koolstof-afstand heeft gezet, in plaats van op twee, bij methylphenidaat.
    Die stof verdooft net als Ketalar, en heeft net als Ketalar het euforisch en schijnbaar psychotisch gelukzalig effect bij het ontwaken.
    Men drogeerde Michael Jackson creatief met een superRilatine, waarbij hij weliswaar telkens even het bewustzijn verloor, maar dan supergedrogeerd ijverig kon hallucineren en in een waanwereld presteren als niemand dit ooit voor hem heeft gekund.
    Er zijn natuurlijk ook de bijwerkingen, dezelfde als deze waaraan de kinderen onder methylphenidaat lijden.
    Angsten, slapeloosheid, wanen, agressie, psychotisch gedrag enz.
    Daarvoor werd dan symptomatisch behandeld… met massieve doseringen Xanax (benzodiazepine), dat uiteindelijk niet krachtig genoeg was om een psychotische slapeloosheid te kunnen corrigeren.
    Schijnbaar vermeed men het gebruik van antipsychotica, die van de ster een te herkenbare psychiatrische ziekenhuispatient hadden kunnen maken.
    Vandaar dat MJ op Diprivan (propofol) werd gezet, een anaesteticum, waarmee de man telkens in een kunstmatige coma werd gebracht, wat dan op een slaaptoestand moest gaan lijken.
    Amerikaanse artsen, verdoofden om te drogeren tot superwakker en verdoofden tot coma om te slapen tot een superslaap.
    Vraag is, of die artsen wisten waarmee men bezig was.
    Net als bij ons, de artsen kinderen en straks ook nog volwassenen, volgens eenzelfde scenario, maar met gestandaardiseerde en orale vormen, op een betere wereld hopen te zetten.
    De ziekte waaraan Michael Jackson leed, was zijn muziek en bij medical evidence, moest hij als de beste meedraaien, hallucineren, maar vooral: presteren.
    De ziekte waaraan de gewone mens van bij ons lijdt, is die van het normale gedrag, dat men wil optillen tot een ongekende productiviteit, maar vooral, en daardoor drogeert men veel hoger dan om alleen maar te drogeren, tot het dwangmatig psychotische waarbij het pedagogisch comfort kan ontstaan, voor de omgeving.
    Het is die omgeving, die als multidisciplinair team vooral de diagnose moet stellen, waarbij artsen dan het briefje kunnen ondertekenen.
    Omwille van de opiumreglementering en hun licence to kill.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 1 augustus 2009

    In die twee boodschappen probeerde ik toen (weliswaar chemisch) uit te leggen wat er was gebeurd.
    Vanzelfsprekend zonder te beseffen dat vijf jaar later de fabeltjes en dogma’s van de huidige FIF-based medicine daarop zouden crashen.

    Wat mij betreft mag Michael Jackson dan ook als een ware held vereerd worden.

    Farmacotherapeutisch weliswaar.

    Voor zij die het nog niet doorhadden.

    Mijn theorie gaat over de patronen van chemicaliën, die (gemakkelijkshalve) in vier categorieën onder te brengen zijn.

    Ketalar, in de huidige bespreking, komt uit de amfetamine-groep.
    De Demerol (Pethidine) van de pop-ster is een chemische analoog uit de cocaïne-groep.

    Net zoals methylphenidaat (Rilatine, Ritalin) uit de cocaïnegroep en methamfetamine (Pervitin, Desoxyn) uit de amfetamine-groep, door hun respectieve vormen, chemische analogen van elkaar zijn.

    Omwille van het energie-patroon (Ketalar en Demerol) verwoesten beide stoffen na een dosis zoveel neuronen, waardoor het controleverlies over het (waak)-gedrag immens groot geworden is, om daardoor tijdelijk het bewustzijn te verliezen.

    Bij het ontwaken is het beleven van de realiteit zodanig verstoord dat men (bijna hallucinerend) maar wel anti-depressief de realiteit door een veel te roze bril gaat bezien.

    Psychisch genezen staat hier voor de onmogelijkheid om de realiteit op de gewone (soms wel eens “deprimerende?”) manier in te schatten, omdat het neurale netwerk dat een normale of reële perceptie mogelijk maakt, voor grote stukken (onherroepelijk) is weggeknipt.

    Het vervolg van die redenering staat uitgelegd in het werkingsmechanisme van psychotica.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Ook geen diagnosecriteria bij PTSD?

    Posted on November 22nd, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    In deze link wordt bevestigd dat er geen definitieve methode is voor het vaststellen van PTSD (Post Traumatic Stress Disorder) en/of de behandeling daarvan.

    http://www.mountainx.com/article/37650/Wake-Forrest-research-project-examines-how-to-improve-PTSD-treatment

    Wat al wetenschappelijk volledig en afdoende bekend is, hoeft toch niet meer te worden onderzocht.
    Het is dus nog allemaal natte vinger werk en men weet niet waar men naar zoekt !!!

    Plotseling krijgt onderzoek van de genen ook weer extra aandacht omdat dit het claim-ontwijkend gedrag van de overheid tegemoetkomt.
    Immers als het al in de genen zat voordat men bij de overheid ging werken dan is de overheid daarvoor niet aansprakelijk en hoeft men niet te compenseren.

    Het geplande gaat voor een high-techonderzoek door middel van een magneto-encephalografische beeldvorming van de hersenen, terwijl de beschreven methode voorbijgaat aan wat op dat vlak wel wetenschappelijk onderzoek zou moeten zijn.

    Als de resultaten waarop men zich gaat baseren, niet kunnen vergeleken worden, met een groep patiënten, die niet in een oorlogssituatie in eenzelfde periode dezelfde ‘medicatie’ in dezelfde doseringen toegediend kregen, dan zijn we heel ver af van wat die beeldekens ons zullen willen doen geloven.

    Men gaat er teveel van uit dat gedrag een fysiek gegeven is, dat met hersenboringen of chemische ingrepen kan beïnvloed worden.
    Een waan, die nog versterkt wordt door bij ADHD, bijvoorbeeld, een behandeling van de zogenoemde storende gedragspatronen stevig te verhinderen, door chemisch de bouwstenen van het zenuwstelsel te vernietigen.
    Waarbij patiënten de mogelijkheden ontnomen worden om via een aan te leren zelfbeheersing, zich beter te gedragen.

    Zelf-verklaarde kenners van menselijk gedrag roept men tot bevoegde beroepsgevormde professionelen uit, wanneer ze erin slagen om resultaten van falende pedagogische onmacht te verdoezelen door kinderen tot dwangmatig psychotisch te drogeren.
    En bovendien dit aldus tot stand gekomen dwangmatig psychotisch gedrag als normaal te bestempelen.

    Wel verrassend dat de medische industrie nu wil afstappen van een therapie, waarvan men het werkingsmechanisme WEL wilde kennen, maar die werking doelbewust verzweeg om niemand ongerust te maken.

    De gebruikte psychotica (SSRI’s als vermomde amfetaminestoffen) veroorzaken dosis per dosis het kapotmaken van een redelijk aantal neuronen van het zenuwstelsel.

    Waarop het organisme reageert met een afweer, die de bloedvaten dichtklapt en zo de zuurstofvoorziening belemmert van geheugencellen (met slechte herinneringen), waardoor een ‘therapeutisch’ gewaand soort van geheugenverlies ontstaat, die men dan als een positieve medische behandeling heeft uitgeroepen.

    Als die veteranen uiteindelijk dement worden, dan weet natuurlijk niemand waarom, al pleit het voor de evidentie, dat sommigen het toch, al is het verwonderd, willen opmerken.
    Lees daarover nieuwsbrief 361 van 19 juni 2011.

    Of zou die verwondering er eigenlijk ervoor gezorgd hebben, dat plots nieuwere wegen willen bewandeld worden, zoals nu wordt aangekondigd.
    Een soort van bewustmakend wakker schudden, nu een (medische?) evidentie het werkingsmechanisme van veilig gewaande psychotica uiteindelijk heeft blootgelegd.

    Recent raakte bekend dat medicijnen steeds meer doden maken.
    In de VS zou de sterfte door medicijnen-misbruik zelfs doodsoorzaak nummer een zijn.
    Wat bekend raakte tijdens het proces over de dood van Michael Jackson.

    Zie daarover het Nieuwsblad op 20/11/2011 en ook het stukje op mijn vorige nieuwsbrief 425 van de dag voordien, over iatrogene zelfmoorden met geneesmiddelen, die de nieuwe harddrugs zijn geworden.

    Precies omdat na de dood van Michael Jackson gevreesd werd dat een debat over de doping op gang zou komen, heeft men de vergiftiging door propofol (Diprivan) in scene gezet

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us