Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Iatrogene agressie blijft een beleidsinstrument

    Posted on November 2nd, 2014 Fernand Haesbrouck 1 comment

     

    Zelfs een kritische tussenkomst als een obligaat gewaande schijnvertoning haalt het publieke forum niet.

    Vandaar toch even herhalen, wat zo ongeveer 4 jaar geleden al bij FDA bekend was, maar uiteindelijk gedoemd werd om te vergeten.
    Immers, door ermee in te stemmen, dat niemand weet (of mag weten) hoe die performante medicaties werken, blijft het volstrekt onmogelijk om uit die onbekende werking te concluderen dat ze een controleverlies over het gedrag veroorzaken, laat staan dat ze agressie zouden veroorzaken.

    Een evidentie om ‘U’ tegen te zeggen.

    DE wetenschappelijke stelling waarmee EvidenceBasedMedicine uiteindelijk al een tijdlang is afgegleden naar de huidige FIF-BasedMedicine.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Controle kwijt over iatrogene epidemieën.

    Posted on June 16th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Het is zover.

    Een kwarteeuw geleden oordeelden politieke overheden het wenselijk om niet langer nog te investeren in onafhankelijk medisch onderzoek.

    Farmaceutische bedrijven werden voldoende solvabel en eerlijk geacht om die taak van de overheid over te nemen.

    Op vandaag beheerst die financiële healthcare zelfs het politiek gebeuren.

    Universiteiten leiden een nieuwe medische elite op via gesponsorde leerstoelen en professoren.
    De nieuwe medische elite adviseert op het hoogste niveau de politieke besluitvorming, die stilletjes toch een zeker wantrouwen voelt aankomen.

    Immers, teveel fabels over de werking van nieuwe geneesmiddelen raken momenteel doorprikt, op teveel bijsluiters pronkt een onbekende werking en het FIF-syndroom waaraan de robuuste healthcare lijdt, begint toch erg op te vallen.

    Ontsporingen lopen uit de hand, door epidemieën van nieuwe ziekten die ontstaan uit de bijwerkingen van ingestelde (maar als veilig voorgewende) toxicomanieën, zelfs en vooral bij kinderen.

    Toch treffend dat noch een politieke overheid, noch een academisch wetenschappelijke overheid openbaar een discussie durft aan te gaan over de fabels, de onbekende werking, en het wegmoffelen van negatieve info of bijwerkingen.

    Zielig zelfs de manier van reageren, als even de neus op de fabels of op de uitwassen van een onbekende werking wordt gedrukt.

    Vallen door SSRI’s in een verpleeghuis.
    Een bijdrage in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde in februari 2012 , die beschrijft hoe ouderlingen kwalijk vallen onder de invloed van de amfetaminedoping bij SSRI’s.

    http://www.ntvg.nl/node/651996

    Reactie ingediend op do, 16/02/2012 – 19:09.

    Dit onderzoek bevestigt alleen maar het werkingsmechanisme van SSRI’s en antidementica.
    Het wel willen kennen van die werking leert, dat psychotica die neuronen verwoesten zorgen voor een controleverlies over gedrag en in mijn eerste boek (2007: ADHD-medicatie:medische megablunder) toon ik ook aan hoe die stoffen botontkalking veroorzaken.
    Ik ben heel blij met deze studie. 

    Fernand Haesbrouck, apotheker, België

    Auto-immune limbische encefalitis

    Een bijdrage in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde in april 2012, die een zogenoemde zeldzame nieuwe aandoening beschrijft.

    Terwijl voortgaande op de literatuur daarover, die nieuwe aandoening eigenlijk de symptomen zijn van het chronisch gebruik van psychotica.

    Een ultieme reactie van de indieners van de bijdrage wordt nog verwacht.

    http://www.ntvg.nl/node/652415

    In juni 2012 publiceerde het Nederlands Huisartsen Genootschap in Artsennet een nieuwe standaard voor de behandeling van depressies, waarbij nogal sterk opviel, dat helemaal niets werd uitgelegd over de farmacologie en het werkingsmechanisme van de antidepressiva.

    08/06/2012

    Beste,
    Naar aanleiding van de recente NHGStandaard:
    http://nhg.artsennet.nl/kenniscentrum/k_richtlijnen/k_nhgstandaarden/NHGStandaard/M44_std.htm
    hou ik eraan een opmerking te formuleren.
    Ik stel vast dat enkele ziekenhuisapothekers ook deelnamen aan de redactie van het document en verbaas mij dat onder de rubriek:
    Antidepressiva,
    Geneesmiddelenkeuze,
    meteen wordt overgegaan naar de rubriek: bijwerkingen, zonder dat vooraf ook een rubriek ‘Werkingsmechanisme’ of ‘Farmacologie’ wordt besproken.
    Zelf ga ik ervan uit dat artsen in de eerste plaats een afweging moeten kunnen maken van de baten van een chemische stof en ook van de schade die de stof kan toebrengen.
    Artsen zouden erg op hun hoede moeten zijn, wanneer om commerciële redenen die werking of die farmacologie als onbekend wordt gepromoot.
    Wat hier door het weglaten van de rubriek werking of farmacologie pijnlijk wordt geïllustreerd.
    Met vriendelijke groeten,
    Apotheker Fernand Haesbrouck.

     

    11/06/2012

    Geachte heer Haesbrouck, 

    Dank voor uw kritische opmerking bij de standaard Depressie. Ik heb deze doorgestuurd naar het hoofd van de afdeling Richtlijnen en Wetenschap met het verzoek u een reactie te sturen. 

    Met vriendelijke groet,

    Nederlands Huisartsen Genootschap
    Postbus 3231
    3502 GE UTRECHT

    Hopelijk komt geen gezwam over serotonine of dopamine, want na een kwarteeuw sprookjes daarover is het nu al welletjes geweest.

    Nooit in de medische geschiedenis bestonden sterkere middelen, als doping, om bedroefden van hun droefheid proberen af te helpen.
    En wat zien we: de realiteit leert ons, dat de nieuwe depressies, die ontstaan door sukkelaars chemisch met een toxicomanie te behandelen, de maatschappij fataal aan het ontwrichten zijn.

    Nooit méér zelfmoorden, nooit méér depressies, nooit méér zinloos geweld, nooit méér autisme en een Alzheimer-epidemie die voor de deur staat.

    Was het nu echt nodig om amfetamine-en cocaïne-psychotica te vermommen met koosnaampjes als antidepressiva, ADHD-medicatie, thyroxines, anti-rookmedicatie, anorectica, Alzheimer-medicatie of zelfs nog anti-Parkinsons?

    Waarom in godsnaam moet echte farmacologie in de geneeskunde zo nodig onder de mat worden geveegd?

    Omwille van de fabels en de onbekende werking die iatrogeen een nieuwe commerciële DSM-V moeten in de steigers zetten?
    Dit is geen geneeskunde meer.

    Hier wordt uitvoering gegeven aan ‘Der Vernichtung Lebenunwertes Lebens’, Berlijn, 1920

     

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Medische opleiding verzaakt aan farmacologische kennis.

    Posted on April 28th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Het stukje dat ik eergisteren (26/04/2012) schreef over een klinische les in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde stelde onder meer dat:

    Toch jammer dat in de geneeskunde geen onderwijs in geneesmiddelen meer wordt verstrekt.”

    Niets is minder waar zou je denken, maar een steekproef naar de opleiding in farmacologie aan een Nederlandse universiteit (Universiteit Amsterdam) maakt wel een en ander duidelijk.

    http://www.studeren.uva.nl/geneeskunde/object.cfm/3B0FBDB8-1321-B0BE-68A5EEEF290E2077

    Nu is het zo dat artsen, meer nog dan apothekers, geacht worden over een ultieme kennis te beschikken aangaande de werking en de nevenwerkingen van de medicatie die ze voorschrijven.

    Beter nog.

    Wanneer, na het behalen van een master opleiding, men voor de graad van PhD wil doctoreren, met een studie die een behandeling met geneesmiddelen betreft, en daar bovendien nog in slaagt ook, dan moet jammerlijk blijken dat, helaas maar waar, er niet eens de farmacologische kennis aanwezig is, die de te verdedigen stelling zou moeten ondersteunen.

    Promoveren op een farmaceutische stellingname en achteraf schaamtevol moeten bekennen, helemaal geen kennis te hebben van de farmacologie van de stellingname. Il faut le faire.
    (Farmacologie en een psychoticum als therapie bij borstkanker).

    De klinische les in NTvG besprak een zogenaamd zeldzame aandoening, (limbische encefalitis) , waarbij geadviseerd wordt om die aandoening tijdig te diagnosticeren om zo mogelijk zeer duur te behandelen.

    Terwijl de symptomen van een iatrogene limbische encephalitis noch min noch meer de bijwerkingen zijn van het chronisch gebruik van psychotica, waarvan ook niemand de werking wil kennen, maar waarvan de toediening duidelijk bedoeld is om een lucratief medisch circus en een soort van therapeutisch comfort tot stand te brengen.

    De gevaarlijke medicatie met psychotisch makende stoffen wordt als veilig voorgesteld en door iedereen als veilig aanvaard… omdat farmacologische kennis helemaal niet meer hoeft.

    Maar intussen veronderstelt de maatschappij onterecht een onfeilbare en onmetelijke kennis, bij lieden die een onmetelijke kennis alleen maar onfeilbaar voorwenden.

    Wat trouwens uit de opleiding en uit de ‘iatrogene’ blunders blijkt.

    Een falende medische opleiding, maar vooral een tekortschietende farmacologische controle door wie zich de kenners van geneesmiddelen durven noemen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Is het nu echt zo moeilijk?

    Posted on April 15th, 2010 Fernand Haesbrouck No comments

    Is het nu echt zo moeilijk om een arts te verplichten om medisch aan te tonen waarom een patiënt met cocaïne- en(of) amfetaminepreparaten dwangmatig psychotisch moet gemaakt worden voor het pedagogisch comfort van de omgeving?

    Het enkel maar VERMOEDEN van een neurobiologische aandoening, is geen geldig argument om eerst het zenuwstelsel kapot te maken en om dan vervolgens bipolair en chemisch te laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

    Immers, deze toxicomanie creëert een neurobiologische disfunctie, die dan wordt aangegrepen om een lucratief commercieel gebeuren in stand te houden.

    Comorbiditeit is een criminele uitvlucht om de iatrogene oplichterij te verdoezelen.

    Hoe kan men spreken over comorbiditeit als niet eens bekend is of er überhaupt een neurobiologische aandoening is en nog minder dat die zou moeten behandeld worden met psychotisch makende stoffen onder een opiumwetgeving?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Comorbiditeit of iatrogeen? Verhaal van de kip en het ei.

    Posted on July 26th, 2009 Fernand Haesbrouck 1 comment


    Toen op 12 februari 2007 FDA waarschuwde dat ADHD-medicatie psychotisch maakt en cardiale accidenten veroorzaakt, werd deze mededeling door niemand van de medische wetenschappelijke wereld overgenomen.

    Toen de Europese Commissie in juli 2009 een document (januari 2009) van EMEA (European medicine agency) als een mededeling bij de lidstaten verspreidde vanuit Brussel, raakte dit bericht zelfs nooit tot in België.

    De elite die het in België voor het zeggen heeft is Franstalig en leest geen anderstalige literatuur.

    BCFI (Belgisch Centrum voor Farmacotherapeutische Informatie), die volgens eigen zeggen, de informatie van derden (lees: farmaceutische industrie) moet ontvangen, heeft van beide mededelingen nog nooit gehoord.

    In dat bericht waarschuwt de Commissie, net als FDA twee jaar eerder, voor de gevaren op het hart en voor psychotisch gedrag.
    Vandaar dat men als regel stelt, ADHD-medicatie niet langer dan een jaar te gebruiken, en vooral niet te gebruiken bij bestaande psychiatrische klachten.

    FDA en EMEA schijnen ADHD-medicatie toch gevaarlijk te vinden en schijnen zich met die mededelingen te willen indekken tegen ongelukken die ermee zouden kunnen gebeuren.

    Immers de lobby’s in die Overheidsinstanties zorgden ervoor dat nog steeds een medische indicatie blijft bestaan voor kinderen ouder dan zes en jonger dan achttien.

    Niettegenstaande intussen nog niemand het bestaan van enige neurobiologische afwijking heeft kunnen aantonen.

    En als er al een neurobiologische aandoening zou bestaan, dan wordt medicatie die meer psychotisch maakt, zoals nu blijkt, absoluut afgeraden.

    Following review of the available data, the Committee concluded that there was no need for an urgent restriction to the use of methylphenidate-containing medicines, but that new recommendations on prescribing the medicines and on pre-treatment screening and ongoing monitoring of patients are needed to maximise the safe use of these medicines.

    Because information about their safety is not consistent across the EU, the CHMP concluded that the product information of all methylphenidate-containing medicines authorised in the Member States should contain the following information:

    1. before treatment, all patients should be screened to see if they have any problems with their blood pressure or heart rate. The family history of cardiovascular problems should also be checked. Any patients with these problems should not be treated without specialist evaluation;

    2. during treatment, blood pressure and heart rate should be monitored regularly. Any problems that develop should be investigated promptly;

    3. there is a lack of information on the long-term effects of methylphenidate. For patients who take methylphenidate for more than a year, doctors should interrupt treatment at least once a year to determine whether continued treatment with methylphenidate is necessary;

    4. the use of methylphenidate could cause or worsen some psychiatric disorders such as depression, suicidal thoughts, hostility, psychosis and mania. All patients should be carefully screened for these disorders before treatment and monitored regularly for psychiatric symptoms during treatment;

    5. the height and weight of patients treated with methylphenidate should be monitored during treatment.

    In addition, the CHMP also asked that further risk minimisation measures, including educational material for doctors, be put in place and that further studies be carried out, particularly into the long-term effects of methylphenidate.

    EMEA, 22 januari 2009

    In het Nederlands Dagblad is Sandra Kooij daarmee niet akkoord en stelt op 17 juli 2009 onder meer dit:

    Het is namelijk gangbaar dat voor de chronische stoornis ADHD langdurige medicamenteuze behandeling nodig is. En omdat ADHD bij 75 procent van de patiënten gepaard gaat met andere psychiatrische stoornissen, zoals angst, verslaving en depressie, zou bijna niemand meer behandeling kunnen krijgen als dat andere waar was.

    Ook schreef CBG op 7 juli 2005 al, dat methylphenidaat in veel gevallen de symptomen van ADHD verergeren.

    Waaruit blijkt dat voor de neurobiologische aandoening, die ADHD zou zijn, een truc bestaat om die te doen ontstaan en in stand te houden, door normaal gedrag en de symptomen van normaal gedrag uit DSM, met psychotica te behandelen.

    In de beginperiode, was het een courant gebruik, dat men bij twijfel aan een juiste diagnose, voorstelde om te starten met een proefverpakking cocaïne- of amfetaminedoping, waardoor een normaal kindergedrag meteen als hyperkinetisch kon aansluiten bij de DSM-criteria.

    En zo waren we vertrokken voor het gekende succesverhaal.

    Noteer ook dat bij die psychotisch makende chemische therapie geen rekening meer wordt gehouden, met de DDD (defined day dose) van WHO (World Health Organisation), omdat een chemische behandeling van ADHD steunt op het dwangmatig psychotisch maken met te hoge doseringen psychotica.

    Voor methylphenidaat bepaalt WHO 30mg/70kg lichaamsgewicht.

    (Bereken eens met de regel van drie, hoeveel een kind van 35kg mag slikken en hoeveel, als het na een tijd steeds maar minder gaat wegen?).

    Ervaring leert dat kinderen zelfs meer slikken, naarmate ze vermageren.

    Voor Strattera (vermomde Prozac) zelfs 80mg/70kg lichaamsgewicht.

    Om gewoon maar een depressie met een amfetaminepatroon te behandelen (te drogeren) volstaat een DDD van 20mg/70kg lichaamsgewicht bij Prozac.
    Strattera is op moleculair gewichtsbasis nog 18% actiever dan Prozac.

    Ik merk dat EMEA nu stelt dat ADHD-medicatie gedurende niet langer dan een jaar chronisch mag toegediend worden.
    Die termijn is dus plots (wellicht onder de druk van een farmaceutische lobby) langer geworden, want toen ik farmacie studeerde, was die termijn door WHO nog op 1 maand gezet.
    Maar toen was het werkingsmechanisme ervan ook nog niet om commerciële redenen als onbekend uitgeroepen.

    De stelling van Kooij klopt alvast medisch langs geen kanten, immers, als die comorbiditeit van psychotisch gedrag zo hoog (75%) zou liggen, waarom behandelt men dan met medicatie die nog meer psychotisch maakt en niet meteen met antipsychotica, die in die gevallen toch meer aangewezen zouden zijn?

    Sandra Kooij zal tijdens haar studie toch wel geleerd moeten hebben hoe men psychotisch gedrag moet behandelen.

    Bovendien beschikt Sandra Kooij over geen enkele tekst, waarbij medisch een neurobiologische aandoening bij ADHD wetenschappelijk wordt aangetoond.
    Zelfs de internationale medische literatuur, vermoedt alleen maar iets neurobiologisch, maar houdt het alleen bij de gekende serotonine of dopaminefabeltjes.
    Niemand kan trouwens tekorten of onevenwichten daaraan doseren.
    Waarop de industrie dit vermoeden dan handig heeft gebruikt om diagnosecriteria zodanig te beschrijven, dat men ze kan accentueren en uitlokken door spelende kinderen met volwassenenharddrugs te drogeren.

    Die gedrogeerde kinderen worden dan weer dwangmatig dociel en psychotisch gemaakt, waarbij als bonus ook nog de antipsychoticamarkt kan aangeboord worden.

    Geen enkele van de nu gebruikte antipsychotica bij een kunstmatig geïnduceerd ADHD-gedrag, werd ooit op kinderen uitgetest.

    Wat meer is, de meeste van die stoffen blijven in de handel, niettegenstaande al gebleken is dat er meer sterfgevallen mee voorkomen, dan het zogezegde gevaarlijke Vioxx, dat omwille van de sterfgevallen ermee toch uit de handel is genomen.

    Het is zeer begrijpelijk dat Sandra Kooij en konsoorten, geen studies bijhouden over het psychotisch gedrag van die 75% ADHD-patiënten, voordat ze behandeld werden met ADHD-psychotica.
    Maar misschien weten de ouders van die kinderen het nog wel?

    Een goede raad voor die ouders, noteer op papier om nooit meer te vergeten, als het kind nu bipolair (door de zogenoemde comorbiditeit) is geworden, of de psychiater, bij de diagnose van ADHD, meteen met psychotica, dan wel met antipsychotica heeft behandeld.
    Die kennis kan heel belangrijk zijn, wanneer het ooit zal gaan over het betalen van schadeloosstellingen.

    Vraag steeds een kopie van het medisch dossier, waar de diagnose ADHD werd gesteld.
    Ik ben er zeker van dat dit bijna altijd zal geweigerd worden.
    Wat het meest verbaast is wel dat de specialisten van FDA en EMEA weliswaar schijnen uit te leggen hoe een iatrogene techniek een comorbiditeit doet ontstaan, wat meteen bij het publiek de aandoening ADHD aanvaardbaar kan maken, maar daarbij nalaten uit te leggen op welke manier het verwoesten met harddrugs van de zenuwstelsels van de patiëntjes ervoor zorgt dat er chemisch een pedagogisch comfort voor het multidisciplinaire team kan ontstaan.

    Want daar draait het immers om.

    De medische wereld blijft wel wachten op die uitleg, en hopelijk is deze vergetelheid niet om diplomatische en economische redenen ingegeven, waardoor een onzichtbare farmaceutische lobby op die manier toch aan de trekken is kunnen komen.

    Een evolutie van miljoenen jaren, die het verhaal van de kip en het ei deed ontstaan, kon een farmaceutische lobby met ADHD in enkele jaren tijd tot stand brengen met iets gelijkaardigs: comorbiditeit en iatrogeen.
    Wat (is) of was er nu het eerst?

    Of ligt het aan ADHD, die nooit zou hebben bestaan, was er niet de cocaïne of amfetaminedoping, die iatrogeen een comorbiditeit en heel veel rijkdom en macht kon doen ontstaan?

    Over het leed daarbij, zwijgt men geleerd: ieder huisje heeft wel zo zijn kruisje!

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Psychiaters, psyche-haters en een iatrogene techniek.

    Posted on July 21st, 2009 Fernand Haesbrouck No comments


    Psychiatrie is het speeltje van de chemie geworden.

    Artsen pronken als debielen en slagen erin om die domheid over harddrugs zelfs voor de maatschappij als een geleerde medische wetenschap te etaleren.

    Een wetenschap die stelt dat men niet eens hoeft te weten hoe harddrugs werken, omdat ze veilig ‘zouden’ zijn en omdat het farmaceutisch bedrijf het zo zegt.

    Psychiaters zijn artsen, die zouden specialiseren in de psyche.

    Artsen leren de kennis over het lichaam en de mankementen eraan.

    De kennis van de psyche heeft helemaal niets meer die van het lichaam te maken.

    Zelfs al wil de chemische industrie zoiets graag.

    Er zijn individuen, die perfect als mens in de maatschappij kunnen evolueren, met een anatomische hersenmassa van minder dan een vierde van perfect normaal gewaande anderen.

    En toch probeert de chemie storende elementen, die een intolerantie van de omgeving doen ontstaan bij de medemens, uit te leggen als chemische of fysiologische tekortkomingen bij de persoon, die als storend wordt ervaren.

    Die tekortkomingen, definieert men dan als ziekten, waarmee lucratieve drogeermiddelen, kortstondige en tijdelijke gedragsveranderingen kunnen teweegbrengen.

    Maar niemand kan fysieke mankementen aantonen bij de slachtoffers van medemensen, die de eigen psyche misbruiken om door intolerantie mankementen te vermoeden bij anderen.

    Omdat die tekortkomingen dus heel subjectief zijn en daardoor afhangen van de graad van tolerantie van de persoon die beoordeelt, promoveerde men de intolerante beoordelaars tot een multidisciplinair team, een nieuwe medische term.

    Die nieuwe term moest gewicht geven aan wat als wetenschap ontbrak aan de nieuwe ziekte.

    Opmerkelijk ook, dat het misbruik maken van de eigen psyche, dan weer niet als een winstgevende medische aandoening werd uitgevonden.

    GPOS (Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom), als een nieuwe ziekte, zou toch evengoed aan chemische onevenwichten kunnen te wijten zijn, die men met dure harddrugs moet proberen te behandelen.

    De kennis over de chemie van harddrugs roept men uit als onbekend en artsen zijn als poppetjes zo blij dat hun onkunde op dat vlak toch als een geleerde medische wetenschap aan de man wordt gebracht.

    Commerciële sprookjes, die de werking van doping en harddrugs omfloersen, worden gretig als wetenschappelijke geneeskunde opgezogen.

    Men verbetert graag prestaties van patiënten met doping.
    Dwangmatig dociel gemaakt kiesvee is de natte droom van elke politieker.
    Artsen dealen legaal cocaïne en amfetamine, die ze voortaan als medicatie voorschrijven.

    Het grote geheim is de iatrogene techniek.

    ADHD-medicatie veroorzaakt en verergert de symptomen van ADHD.
    Zie je wel… de arts heeft gelijk, de diagnose is bevestigd en er moet hoger gedoseerd worden om de aandoening onder controle te houden.

    Antidepressiva veroorzaken en verergeren de symptomen van wat artsen als een depressie benoemen.
    Arts krijgt gelijk door te drogeren, de diagnose is bevestigd en een toxicomanie om de patiënt te drogeren en verslaafd te maken moet medisch in stand worden gehouden.

    Alzheimer medicatie verwoest net als ADHD-doping en SSRI’s het zenuwstelsel van de patiënt, waardoor nog meer nodig is en men zelfs met antipsychotica chemisch bipolair kan balanceren op die psychotica en de even lucratieve antipsychotica.

    Artsen, die met psyche zouden willen werken, kregen weliswaar een opleiding, die hen teveel de anatomie en de pathologie van het lichaam heeft aangeleerd.

    Ze leerden niet alleen dat een zenuwstelsel 800 miljard neuronen heeft, die een gedrag conditioneren, door geprogrammeerd een intact en door ervaringen geconditioneerd circuit van geheugencellen in de hersenen te raadplegen, die milliseconde per milliseconde miljoenen statussen van nu vergelijken met statussen van milliseconden of van jaren terug en daardoor een perfecte controle over een aanvaardbaar gedrag tot stand kunnen brengen.

    Ze leerden ook de kennis, die nodig is om gedrag perfect te laten aansluiten op wat de maatschappij van individuen mag verwachten.

    Maar over de fysiologie van de psyche leert men niets.

    Psyche heeft geen fysiologie.

    Daar zorgt voortaan de chemie voor.

    De chemie leert ze dat psyche wel tastbaar, wel voelbaar, en daardoor wel kneedbaar zou geworden zijn.

    Niet door kennis, want die hoeft neer, maar door evidence.

    Omdat men door het zenuwstelsel te verwoesten een controle over het gedrag kan uitschakelen en daardoor een soort ‘chemisch’ ‘dwangmatig’ ‘gedrag’ kan kneden.

    En merken dat het werkt (bij evidence).
    Evidence, het toverwoord wanneer echte wetenschap en kennis overboord zijn gegooid.

    Die verwoesting heeft het grote voordeel dat door de gevarenreflex waarmee het organisme reageert, een dopingeffect ontstaat, waarvan de meeste patiënten erg veel gaan houden.

    Manipuleren en kneden van psyche gebeuren voortaan chemisch.

    Wanneer een psyche anderen (lees: het multidisciplinaire team) stoort of bij anderen een intolerantie veroorzaakt, dan zouden daar voortaan chemische redenen voor zijn.

    Al kan niemand die aantonen, de procedures (DSM) zorgen ervoor, dat de chemie steeds aan de winnende hand blijft en dat het instellen en in stand houden van een toxicomanie ongestraft kan blijven duren.

    Maar wat een blunder.

    Een ander persoon chemisch ziek verklaren omdat een willekeurige graad van intolerantie van een derde (niet eens medisch gevormd) een arbitraire waarde scoort op de schaal van normaal gedrag.

    Als arts beschikt men over de onfeilbaarheid te beslissen over ziekte of geen ziekte.

    Over extermineren of gezond proberen te houden.

    Als de procedures, die een intolerantie van anderen, een medische aandoening aangeven, kan een arts (noblesse oblige), niets anders dan voor die intolerantie een medische aandoening uitroepen.

    Met de bijhorende chemische behandeling.
    Op basis van fabeltjes, die een soort van wetenschap alleen maar vermoeden.

    Want de chemische bedrijven, die ziekten hebben uitgevonden, waarbij men de intolerantie voor de medemens met harddrugs kan behandelen, hebben die intolerantie als een zodanige medische wetenschap bepaald, dat gewoon niemand van de profane maatschappij daartegen iets kan inbrengen.

    Hun wetenschap van de fabels staat beschreven, in een eigen circuit, dat men wetenschappelijk heeft genoemd en bovendien sterk gefilterd.

    Immers, alleen de eigen sprookjesverhalen en hoeraliteratuur, komen er als enige norm door.

    Wetenschap zou nu toch iets meer moeten zijn, dan alleen maar het vermoeden van onmeetbare chemische tekorten of onevenwichten.

    De norm die de medisch chemische industrie als gezondheid (vooral psyche-gezondheid) heeft bepaald, is er een van het even tastbare geld.

    Het geld waarmee men harddrugs dealt en artsen ontslaat om verantwoordelijk te zijn voor geestelijke gezondheid van mensen, die men omwille van een gigantisch lucratief circuit veel zieker wil maken.

    Voor het comfort van zij die maatschappelijk tijdelijk even sterker staan, dan de sukkelaars, die men als levensonwaardig wil extermineren.

    Psyche-haters, zijn vet-betaalde, dom gehouden, beulen geworden van een maatschappij met een chronisch voedselprobleem.

    Jammer, dat echte geneeskunde die zweer laat groeien en veel te hard koestert.

    Les misérables, die zijn tijdloos en nog steeds niet uitgeroeid.
    Volgens een heersende medische ‘wetenschap’.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us