Eindelijk officieel: ADHD is GPOS

In het werkje dat in 2009 verscheen van de auteurs Dr. N.J. Rommelse, klinisch neuropsycholoog, afdeling Psychiatrie, Universitair Medisch Centrum St Radboud, Nijmegen en Prof. dr. J. Oosterlaan hoogleraar pediatrische neuropsychologie, Vrije Universiteit, Amsterdam, wordt melding gemaakt dat ADHD geen aandoening is, wanneer de omgeving van het kind, en ook het kind geen last hebben van het gedrag van het kind. 

ISBN 978 90 313 5155 8

NUR 871/879

Bohn Stafleu van Loghum

Het is immers de omgeving die de diagnose stelt, wat ook blijkt uit de tekst, artsen zijn niet zo goed geplaatst om last te ondervinden van het gedrag van kinderen.

Over de neurobiologische disfuncties wordt hevig uitgeweid, maar dan vooral in de ‘lijkt’-vorm en uiteindelijk beseft men dat het niet mogelijk is om door wetenschappelijk onderzoek uit te maken of een kind ADHD heeft of niet.

Neurochemische disfuncties en de neurotransmissie van een en ander, ‘lijken’ abnormaal te zijn.
Ook hier kan een objectieve meting niet dienen als een middel tot diagnose.

Men besluit met de stelling dat methylphenidaat de heropname van dopamine blokkeert, terwijl recente onderzoeken het reuptake-mechanisme van partydrugs als een verzinsel hebben ontmaskerd.
En omdat ADHD niet eens als de aandoening van het dopamine-tekort wordt beschouwd, staat het behandelen met dopamine zelfs niet als een indicatie op de bijsluiter van de therapeutische vorm van dopamine

Uiteindelijk zou het kind alleen een neurobiologische aandoening hebben omdat de omgeving van het kind ‘last’ heeft van het gedrag van het kind.

WIE is hier eigenlijk wel ziek?
ADHD is onbestaand, en alleen maar de projectie van onmacht.

Ziek aan GPOS, het Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom.

En nu die omgeving proefondervindelijk leerde dat de last vermindert als de kinderen met hoge doseringen psychotica dwangmatig psychotisch worden gemaakt, en dat diezelfde psychotica handig zijn in lagere doses, om zelf te vermageren en als partydrugs om meer te kunnen fuiven, zonder de kinderoverlast, is de poort wagenwijd opengezet voor ADHD (of liever GPOS) bij de volwassenen.

Want ADHD, en bij uitbreiding, GPOS, blijken erfelijk te zijn.
Iets wat al veel langer bekend is.

Ooit wist zelfs Grace Kelly dat ook het krijgen van grijze haren erfelijk is, de ouders krijgen het van de kinderen.

Wat meteen aangeeft dat kinderen op de wereld komen om ‘last’ te bezorgen aan de ‘omgeving’.

Waardoor GPOS een betere naam is voor de erfelijke ziekte waaraan de omgeving van het kind lijdt.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat een kind het zelf lastig zou vinden als het de omgeving kan tergen tot pedagogische onmacht overduidelijk wordt.

Maar om daarom het zenuwstelsel van dat kind te verwoesten bij wijze van straf, is pas een ontoelaatbare kindermishandeling.

Een misdrijf waaraan healthcare en artsen schandalig medeplichtig zijn.

Macht veinst sex-en serotoninetekorten als foef voor kindermisbruik

Als men kiest voor het celibaat, kiest men met kennis van zaken en bewust voor een sexbeleving met beperkingen.

Van personen met maatschappelijk aanzien of macht wordt een voorbeeldfunctie verwacht.

Gemis aan sex of seksuele onmacht projecteert men niet op degenen waarop men een macht uitoefent.
Men maakt daarbij misbruik van de macht.

Kinderpsychiaters wenden serotonine- of andere stoffetjestekorten voor, om pedagogische onmacht te projecteren op kinderen en om ze te intoxiceren met psychotica, die ze dwangmatig psychotisch en op termijn dement maken.
Ze misbruiken daarmee hun macht.

Kinderen, met een optelsom van de eigenschappen van normaal kindergedrag, zijn niet ziek aan tekorten van dopamine, noch van andere serotonines.

Zelfs als tekorten aan dopamine wetenschappelijk zouden kunnen aangetoond worden, dan behandelt men ze niet door dopamine toe te dienen.
Op de bijsluiter van dopamine wordt ADHD, als de vermeende ziekte van het dopaminetekort, niet eens als indicatie vermeld.

Het geweten van kinderpsychiaters is perfect op de hoogte van het onzinnige van de stofffetjestheorie en toch verzwijgen ze de maatschappij dat harddrugs dienen om zenuwstelsels en hersencellen te verwoesten.
Men verkiest daarbij om zich slim te wanen, door dit niet te willen weten.

Toch benieuwd hoe de kinderpsychiater het zal aan boord leggen om dit geval van geprojecteerde seksuele onmacht met medische machtsontplooiing tekeer te gaan, wetend dat stoffetjestekorten als foef intussen achterhaald is.

Misschien dan toch weer steunen op een psychoticum, dat op gewichtsbasis 30% actiever is dan zuivere cocaïne en er prat op gaan dat niemand toch het werkingsmechanisme ervan kent.

Terwijl men er succesvol robotachtig dociel mee kan maken en meestal ook moet corrigeren via winstgevende antipsychotica.

Beangstigend om vast te stellen dat uitwassen van geprojecteerde seksuele en pedagogische onmacht in handen zijn gevallen van artsen, die alleen maar therapeutisch behandelen met harddrugs als psychotica en daarbij als wetenschap stellen, dat men niet weet hoe die drugs werken.

Nu men het geprojecteerd pedagogisch onmacht syndroom een ziekte heeft genoemd om de kinderen door kinderpsychiaters met harddrugs te behandelen, is men goed op weg om de slachtoffertjes van een geprojecteerde seksuele onmacht in de armen te drijven van identiek dezelfde specialisten.

Hun wetenschap houdt hen voor dat nog steeds onbekend moet blijven hoe het nieuwe amfetaminepatroon werkt bij de SSRI’s, die men bij depressies en PTSD gebruikt.
Maar diezelfde wetenschap weet anders wel precies hoe dit nieuwe amfetaminepatroon als harddrug actief is om getraumatiseerde geheugenhersencellen bij PTSD zodanig te verwoesten, dat men ermee slechte herinneringen uit het geheugen therapeutisch probeert te wissen.

Wat een medische wetenschap is dit toch!

Macht is het voorrecht van heersers, die sleutelposities bezetten en zelfs fabels gebruiken om die macht in stand te houden.

Iedereen heeft ADHD

De medische wetenschap weet niet eens hoe ADHD-medicatie werkt en psychiaters zijn niet gevormd om een neurologische aandoening te herkennen, maar voor alle duidelijkheid steunt hun diagnose op de klachten van een team dat zelf psychiatrisch gestoord is en lijdt aan GPOS.

Het is nu precies dat team dat gelijkgezinden opleidt met de trukendoos, die door een projectie van onverdraagzaamheid, iedereen kan ziek verklaren aan ADHD

Een patient heeft concentratiestoornissen, bij een vervelende leraar en die stoornis wordt gemaskeerd bij leuke opdrachten die men interessant vindt of in nieuwe situaties.

Een patient is hyperkinetisch wanneer er niet naar omgekeken wordt, maar dit wordt gemaskeerd door situaties met sterk toezicht/supervisie of in gestructureerde settings.

Wat voor neurobiologische aandoening is dit dan, en bij wie?

Wanneer men die aandoening, of de criteria voor de scoretabel bovendien moet gaan uitlokken, door een goede pedagogische omgeving met foefjes uit te schakelen.

Wie is hier ziek, die niet eens merkt wat de oorzaken zijn van het pedagogisch ongemak waaraan men lijdt, terwijl men voor de voor de hand liggende remedie al ziende blind blijft ?

Het team weet immers, dat alleen het team zelf over de diagnose oordeelt.
De arts kent helemaal niets van een neurobiologische aandoening en weet zich medisch gedekt, wanneer de scoretabel van de pedagogische onmacht door GPOS-vaklui is ingevuld.

Vraag maar eens aan de arts waarom er een verschillende concentratie is bij leuke opdrachten en bij een vervelende leraar en waarom zoiets meteen al een ongeneeslijke neurobiologische aandoening wordt genoemd,die hij niet eens op eigen houtje kan vaststellen en zonder dat deskundigen de patiënten hebben weggerukt van een normale pedagogische omgeving.

Een financieel protocol bij healthcare maakte van die klachtentabel een medische daad en van de score een ongeneeslijke neurobiologische aandoening.

Het behandelen van de ziekte met psychotica zorgt dan wel voor de rest.

Psychotische nevenwerkingen roept men uit tot comorbiditeiten, die vanzelfsprekend dan met nieuwe chemicaliën (antipsychotica) moeten tekeer worden gegaan.

Is het tot stand brengen van een pedagogische chaos dan het doel om rijkelijk te kunnen snoepen van de voordelen die healthcare voor iedereen van het echelon in petto heeft?

Niemand toont een ziekte aan, men ‘vermoedt’ die alleen maar.

Niemand weet hoe psychotica zo doeltreffend dwangmatig psychotisch maken, of beter nog… niemand wil het weten.

Niemand beseft hoe men pedagogisch blundert, door zelfs niet te willen opmerken, dat met goede opvoedingstechnieken er helemaal geen ziekte is (“ADHD kan zich maskeren ….”)

Dopaminetekorten bij ADHD? Pure psychiatrische waan.

Waar Boeloeboeloe- en Wadawada-tovenaars zich als artsen proberen te gedragen, heerst nogal eens de waan die MPIS (Maligne Professioneel Interpretatie Syndroom) kenmerkt.

De geestesziekte die verrassend een medisch specialisme is geworden.

Immers, stel nu eens dat dopaminetekorten zouden wijzen op een erge neurobiologische aandoening, die kinderen zo ziek maakt, dat men ze met hoge doses harddrugs dwangmatig psychotisch moet maken, worden die tekorten dan aangevuld?

Bij dwangmatig psychotisch gemaakte kinderen, heeft de arts of de tovenaar de dopaminetekorten genormaliseerd.

Zoiets blijkt niet uit wetenschappelijke analyses, maar wel uit het ontstane pedagogisch comfort voor de directe omgeving.

Omdat men de Boeloeboeloe- en Wadawada-tovenaars in hun land tooit met de lianen van de waardigheid, nadat ze uren, dagen, maanden en jaren oeverloos bij smeulende vuren over de toverkunsten konden leuteren, zelfs tot na de zon was ondergegaan en meestal ook nog tot de zon weer opkwam, waanden zij zich echte genezers.

Ook wanneer de echte geneeskunde in die meegebrachte lianen het magische herkende, waarmee men zich verhief boven het gewone gepeupel.

Ook de echte geneeskunde verkeek zich even op het financiële potentieel dat van die lianen uitstraalt.

En zelfs al is de echte geneeskunde nog zo wetenschappelijk, de grove leugen van die dopaminetekorten is ook hen ontgaan.

Zou de echte geneeskunde ook geloof hechten aan die dopaminetekorten?

De echte geneeskunde staat nu te kijk en met de billen bloot.

Dopaminetekorten zijn volgens de tovenaars van heel ver achter de grote rivieren en uit de zeer dicht bebouwde bossen en getooid met de lianen van hun toverkunst, de oorzaak van een erge neurobiologische aandoening.

En omdat die tovenaars ook (financiële) broeders zijn geworden, geloofde men het sprookje.
Geld verblindt immers.

Maar lees even deze uitleg over hoe men medisch dopaminetekorten kan corrigeren.

Bemerk, dat in deze uitleg, de echte geneeskunde schijnbaar niet (wetenschappelijk) gelooft, dat het toevoegen van dopamine eigenlijk ook zou kunnen dienen om ADHD te behandelen.
En dat het drogeren tot monstertjes met amfetamine of cocaïne dat wel zou kunnen, om redenen die blijkbaar niemand wil kennen.

De echte geneeskunde speelt dit spel mee, omdat er goed aan verdiend kan worden, zelfs al gelooft niemand dat ADHD iets met dopaminetekorten heeft, maar alles met het legaal dealen van harddrugs bij de maatschappij en de kindertjes ervan.

Aandachtspunt: zoek in onderstaande tekst de erge neurobiologische aandoening, die men ADHD heeft genoemd en zou ontstaan door dopaminetekorten.
Bijsluiter

29 JUN 2004 Tekst bijsluiter Data DOP 200 (dopamine HC1).
Samenstelling Dynatra Dopamine bevat als werkzame stof dopaminehydrochloride. Dynatra Dopamine 200 bevat per ampul à 5 ml steriele pyrogeenvrije oplossing 200 mg dopanunehydrochloride (40 mg/ml) en 40 mg kaliummetabisulfiet.

Eigenschappen Dynatra Dopamine veroorzaakt reeds bij lage doseringen een verwijding van de mesenteriale en renale vaten, waardoor glomerulaire filtratie, diurese en Na-excretie verbeteren. Bij een doseringsniveau van 1 a 2 microgram per kg per min. wordt nog geen duidelijk effect gezien op het hart. Bij een doseringsniveau van 2à 10 microgram per kg per min, ontstaat een bèta-sympathicomimetisch effect op het hart, waardoor het hartminuut-volume toeneemt en de bloeddruk kan stijgen. Naast dit krachtige inotrope effect veroorzaakt Dynatra Dopamine een gering chronotroop effect. De verhoging van de hartfrequentie -welke stijgt met de dosis- is geringer dan bij andere catecholaminen. Bij een doseringsniveau vanaf 10 microgram per kg per min. ontstaat tevens een alfa-sympathicomimetisch effect, zodat een perifere vaatvernauwing optreedt, die, samen met het toegenomen hartminuutvolume, de bloeddruk doet stijgen. Bij doseringen van meer dan 20 microgram per kg per min. gaat het alfasympathicomimetisch effect de aanvankelijke verwijding van het renale en mesenteriale vaatbed overheersen, waardoor de doorbloeding van nieren en mesenterium vermindert. In therapeutische doseringen verhoogt Dynatra Dopamine het zuurstofverbruik van het myocard nauwelijks, terwijl slechts sporadisch ventriculaire ritmestoornissen ontstaan.

Indicaties Shock t.g.v. pompfunctiestoornissen van het hart, bij hartinfarct, open-hartchirurgie, kritieke stadia bij decompensatio cordis, voor zover een dergelijke shock onvoldoende op de basis-therapie reageert. Septische en traumatische shock welke niet berust op ondervulling. Dynatra Dopamine heeft in vergelijking met andere catecholaminen het voordeel van een directe gunstige werking op de veelal eveneens optredende nierfunctie-stoornissen. Contra-indicaties Feochromocytoom. Gebruik in de zwangerschap Er zijn tot dusver bij dienproeven geen aanwijzigen die duiden op schadelijkheid, terwijl over het gebruik van de stof in de zwangerschap bij de mens onvoldoende gegevens bestaan om de mogelijke schadelijkheid te kunnen beoordelen. Waarschuwingen/Voorzorgen – Alvorens Dynatra Dopamine toe te dienen dient het circulerend volume op peil te worden gebracht. Bij overdosering dient de toediening te worden verminderd of gestaakt. Tegenmaatregelen zijn meestal niet nodig gezien de zeer korte halfwaarde tijd van dopamine. Eventueel fentolamine -een kortwerkende alfa-blokker- toedienen. Bij abusievelijk subcutane infiltratie en bij sterke overdosering kan weefselnecrose optreden, respectievelijk bestaande weefselnecrose verergeren. Infiltratie van fentolamine met een fijne naald kan soms verdere necrotisering tegengaan.

Interacties
* Potentiering: Bij patiënten die MAO-remmers ontvangen dient de dosis tot tenminste 1/10 van de normale dosering te worden teruggebracht, omdat remming van MAO de werking van Dynatra Dopamine verlengt en potentiëert. Dynatra Dopamine oefent een additief of potentiërend effect uit op diuretica.
* Voorzichtigheid is geboden bij patiënten waarbij cyclopropaan of gehalogeneerde anaesthetica is toegediend, aangezien deze de prikkelbaarheid van het myocard vergroten.
* Remming: Op bèta-effecten: bèta-blokkeerders; op alfa-effecten: alfablokkeerders; op specifiek dopanune-effect: butyrofenonen, zoals bijv. haloperidol, fenothiazinederivaten, apomorfine en bulbocapnine. Bijwerkingen
* Supra-ventriculaire en ventriculaire ritmestoornissen kunnen optreden; angineuze pijn; misselijkheid; braken; perifere weefselnecrose t.g.v. vasocontrictie; hypertensie.
Dosering en gebruik Dynatra Dopamine dient voor gebruik te worden verdund en wordt uitsluitend i.v. toegediend per infuus met betrouwbare druppelteller of bv. met een nauwkeurig perfusorpompje. Dynatra Dopamine wordt bij voorkeur verdund met iso-osmotische zoutoplossing of 5% glucoseoplossing. De zo verkregen oplossing blijft gedurende 24 uur stabiel.
Aanbevolen wordt echter steeds de verdunning direct voor het gebruik tot stand te brengen. NB. Dynatra Dopamine wordt in alkalisch milieu geïnactiveerd: NIET toevoegen aan natriumwaterstofcarbonaat 5% of andere alkalische oplossingen. Verdunningstabel Dynatra Dopamine 200 De eindconcentratie is berekend na verdunning van het genoemde aantal ampullen 200 mg/5 ml met infuusvloeistof tot 500 ml.
Doseringsrichtlijn Verbetering van nierdoorbloeding en glomerulaire filtratie ontstaat vanaf een aanvangsdosering van 1 à 2 microgram per kg per min., aanhoudend tot ongeveer 20 microgram per kg per min. Vergroting van het hartvolume, zonder sterke verhoging van pols en bloeddruk, ontstaat bij een doseringsniveau van 2 a 10 microgram per kg per min. Verhoging van de bloeddruk door vaatvernauwing ontstaat bij een doseringsniveau van 10 a 20 microgram per kg per min. Boven 20 microgram per kg per min. kan een gegeneraliseerde vaat vernauwing ontstaan, waardoor o.m. ook de doorbloeding van de nieren kan verminderen. Desondanks zijn bij gevallen van ernstige circulatoire insufficiëntie met succes doseringen van meer dan 50 microgram per kg per min. gebruikt. Geadviseerd wordt bij shock tengevolge van decompensatio cordis de dosis zo laag mogelijk te houden. Verpakking Doos met 5 en 50 ampullen Dynatra Dopamine 200 ( 200 mg/5 ml ).
Dynatra Dopamine 200 is in het register ingeschreven onder RVG 08673.

bron : http://www.consumed.nl/bijsluiters/1722/Dynatra_Dopamine

Gezond zijn genezen.

Healthcare voorzag de artsen van medische procedures, waarbij men bij evidence een toxicomanie met doping kan instellen bij personen, die even de moed laten zakken, bij kinderen die het pedagogisch comfort verstoren van de middelmaat en bij dementerenden om hun zenuwstelsel nog sneller te vernielen.

Het is verbazend hoe performant die doping werkt, zelfs bij nog veel meer kwaaltjes.

En om te vermijden dat wel even iemand daarover zou beginnen nadenken, verklaarde healthcare het werkingsmechanisme van amfetamine en cocaïnedoping als onbekend.

De procedure voorziet dat zieken doping nodig hebben, en dat die doping voor hen geen gevaar betekent, maar wel voor gezonde personen.

Iemand die de moed laat zakken, zou ziek zijn aan een tekort van serotonine.
Doping moet daaraan verhelpen.
Terwijl de diagnose gesteld wordt, zonder dat iemand een tekort heeft aangetoond.
Zonder dat iemand aantoont dat amfetamine en cocaïnedoping selectief serotoninetekorten zouden aanzuiveren.
Terwijl iedereen weet dat elke dosis de helende kick bezorgt door het zenuwstelsel hevig te laten reageren op de verwoesting die eraan wordt toegebracht.
Maar die kennis werd niet in de procedure opgenomen, omdat dit commercieel niet erg handig is.

Een kind dat het pedagogisch comfort van de middelmaat verstoort zou ziek zijn aan een tekort van dopamine.
Doping moet daaraan verhelpen.
Terwijl de diagnose wordt gesteld door die middelmaat en waarbij artsen als gevolg van een deskundige projectie, een neurobiologische aandoening bij het kind gaan ‘vermoeden’.
Niet één gewone arts, niet één psychiater, en zelfs niet één neuroloog kan zo een neurologische aandoening wetenschappelijk aantonen.
De ziekte wordt alleen maar ‘vermoed’, simpelweg omdat alle anderen het ook vermoeden en aldus een projectie van onbehagen of wrevel als een ziekte uitroepen.

Op aanwijzing van de middelmaat, die gedrogeerde kinderen pedagogisch handiger vindt.
En de hulp van een arts en een vermeende aandoening zijn wel vereist om een toxicomanie te kunnen instellen.
De procedure bepaalt dat het aantonen van een ongemak en de projectie ervan op het kind die dit ongemak veroorzaakt, volstaan voor helend dopinggebruik.

Procedures zijn er om te beletten dat men nadenkt.
Voorbeeld:
De procedure behandelt een projectie van GPOS tot ADHD met amfetaminedoping, die men omwille van procedure en beursnoteringen als een niet-stimulans heeft uitgeroepen (Strattera), en die bovendien dezelfde actieve metaboliet bevat als een bekende selectieve serotoninebezorger (Prozac).
Dus selectief met serotonine de vermeende en geprojecteerde dopaminetekorten bij kinderen behandelen.
Terwijl niemand kan aantonen dat die serotoninebezorger ook serotonine zou aanbrengen, want tekorten, wijzigingen eraan of zelfs overmaten worden niet eens gemeten.

Men probeert bovendien iets met serotonine in de hersenen aan te vangen, terwijl gigantische hoeveelheden ervan in de buik zouden voorkomen.
Is er al een psychiater bekend, die een patiënt behandelde door hem eens ondersteboven te keren en goed te schudden, zodat overmaten in de buik naar de hersenen zouden zakken?
Als behandeling?
Zijn psychiaters dan zo wereldvreemd dat ze zoiets helemaal over het (eigen) hoofd zien?
Logisch nadenken kan niet meer.

Procedures geloof je alleen maar, wanneer het verstand op nul wordt gezet.
Zoals anders wel bekend, maar omwille van beursnoteringen uit de procedures weggelaten, verwoest men dosis per dosis, het neurologisch systeem, dat men zogezegd probeert te genezen.

De ervaring leert dat met psychotica verwoeste zenuwstelsels ervoor zorgen dat een controleverlies over het gedrag ontstaat, en daardoor: agressie, wanen, hallucinaties, psychotisch gedrag, een drempelverlaging bij het zelfmoorden en een chronische vasoconstrictie die op termijn doet doodvallen en hersencellen doet afsterven.

Omdat men niet wil weten, dat deze symptomen een gevolg zijn van de aangerichte verwoesting, heeft men ze uitgeroepen als een vermeende comorbiteit van de vermeende ziekte.
En daar zijn antipsychotica voor, dus ook wel commercieel handig.

Het doodvallen ermee door vasoconstrictie en pulmonaire hypertensie, wuift men opzij, met de truc van de aangeboren hartziekten, een aandoening, die vanzelfsprekend niemand kan zien aankomen.

En de afgestorven hersencellen door dezelfde chronische vasoconstrictie, die dementie en Alzheimer veroorzaken, behandelt men met een nieuwe procedure…. en je raadt het nooit.

De nieuwe procedure bij dementie en Alzheimer steunt evengoed op het drogeren.
Niemand zal vanzelfsprekend uitleggen dat het tot stand komen van lucide momenten bij de sukkelaars, veroorzaakt wordt door de nog overblijvende goede neuronen te verwoesten, waarop het zenuwstelsel opnieuw hevig kan reageren om het schijnbaar therapeutisch effect te veroorzaken.

De toekomst zal uitwijzen dat de generaties die men momenteel met succesrijke procedures Alzheimer en dementie bezorgt, op een massale wijze gigantische inkomsten zullen bezorgen aan healthcare die dat allemaal voor de ziek te maken maatschappij heeft bedacht.

Nu al voorspellen kenners een explosie van dementie en Alzheimers in de nabije toekomst.
En stomen zich geleerde specialisten klaar, die het leger uitbehandelden met kapotte hersenen en neuronen zullen behandelen, door ze te drogeren voor de fun van de omgeving om ze dagelijks enkele seconden wat heldere momenten te bezorgen.

Alleen… zorgen de procedures ervoor, dat niemand mag weten hoe een en ander georganiseerd wordt.

Benieuwd hoe men straks demente ADHD-twintigers gaat noemen of behandelen.
Al maken circadianes of LSD-derivaten nu al opgang in de labo’s.

En wedden dat de gespecialiseerde artsen weer oppermachtig onaantastbaar wijs zullen blijven, door het werkingsmechanisme ervan helemaal niet te hoeven kennen?

Demente ADHD-ers of depressieven zullen tekorten hebben aan LSD-derivaten, die dan weer vitale defecten zullen moeten corrigeren.
Maar over doping, heeft natuurlijk nog niemand gehoord.
Geneeskunde drogeert niet.
Geneeskunde geneest met geneesmiddelen.
Die duur zijn.
En een establishment overeind houden… bij evidence, want kennis hoeft allang niet meer.

Dit schema toont aan, hoe psychotica werken.
Omdat de medische leer wetenschappelijk aantoont dat het werkingsmechanisme officieel onbekend is, wordt wat volgt natuurlijk als niet-wetenschappelijk verklaard.

Dit is dan ook niet bedoeld voor personen die rijk worden met alleen de procedures te volgen.
Niets dat pijnlijker is dan logisch nadenken.

GPOS en mindcontrol

ADHD blijft bestaan omwille van de beoogde mindcontrol.

Waarbij het projecteren op de kinderen van de pedagogische onmacht als voorwendsel wordt aangegrepen om psychotica toe te dienen en uiteindelijk ook antipsychotica.

CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen) schreef in 2005, dat het behandelen met methylphenidaat (Ritalin of Concerta), de symptomen van ADHD nog verergert.

Als CBG niet corrupt zou zijn, en evenmin zou uitblinken door onkunde, waarom promoot men dan een cocaïneproduct bij kinderen om ADHD als een epidemie te verspreiden.

In het belang van de kindertjes?

Wie heeft er belang bij dat de nieuwe jeugd aan een cocaïne- of amfetaminetoxicomanie wordt gezet?

Met als voorwendsel dat ze levensonwaardig zouden zijn, omdat ze scoren op de criteria van peuten, die de eigen pedagogische onmacht met puntjes optellen.
Waarop artsen er dan hun lucratieve en vermeende wetenschappelijke creativiteit op loslaten, het bestaan van een neurobiologische aandoening gaan ‘vermoeden’, om legaal een toxicomanie te kunnen instellen.
Misschien horen die artsen wel de stemmen van healthcare.
Want artsen weten perfect, dat ze kinderen helemaal niet ‘genezen’, maar alleen tegemoet komen, aan de pedagogische onmacht van een team, dat door een score van wrevel, de onbekwaamheid om het vak uit te oefenen projecteert op machteloze kinderen.

Geloven artsen in de spelletjes en de rituelen, die opgevoerd worden door geestelijke gezondheidswerkers, die rapporten van elkaar overschrijven om indruk te maken en de sponsorende healthcare een groot zakencijfer te verschaffen?

Terwijl de kinderen dat peutenjargon nog niet machtig zijn, waarmee ze zelf artsen zouden kunnen aanzetten om die peuten met psychotica te behandelen en hun zenuwstelsels te verwoesten, omdat ze onmachtig zijn die kinderen wel pedagogisch op te vangen.

Misschien is de echte neurologische aandoening wel de GPOS van apparatsjiks, in een wereldwijde politiek van mindcontrol?

Ijvert immers healthcare al nu niet om ADHD ook bij volwassenen uit te vinden?

Want hoe zal men de ziekte noemen van ‘mollige’ moeders, die net als hun brave kindjes ook aan de methylphenidaat zitten?

Geneeskunde heet een positieve wetenschap te zijn, omdat het negatieve dat erbij hoort, ofwel genegeerd wordt, ofwel heel snel wordt vergeten.

Het is amper tien jaar geleden dat de amfetamines als anorectica verboden werden omwille van het doodvallen ermee door pulmonaire hypertensies.

De kennis over het werkingsmechanisme van methylphenidaat werd geschrapt, als een positieve medisch wetenschappelijke bijdrage aan de veiligheid van deze stof.

Men valt er ook wel plots mee dood, sommigen althans, maar omdat het imago van veilig geneesmiddel overeind moet blijven, komt dat doodvallen dan door een ‘aangeboren hartziekte’.

Of hoe nieuwe inzichten in de medische wetenschap voor vooruitgang kunnen zorgen, zelfs al wordt die vooruitgang al eens afgeremd door het verbieden van stoffen, waarvan men ooit de werking wel wilde kennen.

Evidence based medicine en de truc van het onbekend maken van het werkingsmechanisme van geneesmiddelen, zorgen voor het succes van healthcare.

Aandachtspunten bij starten van ADHD-medicatie of antidepressiva.

Van de afdeling kinder- en jeugdpsychiatrie, UMCUtrecht, kwam vandaag deze tekst binnen per email.

Uw tweede vraag is ook interessant en gaat over het gebruik van medicijnen die hersenfuncties kunnen beïnvloeden. Of de connectiviteit daarmee wordt aangetast is niet bekend en er is voor zover mij bekend geen enkele aanwijzing dat medicatiegebruik neuronen vernietigt. Medicatie grijpt over het algemeen in op neurotransmitters. Het kan dus wel degelijk zo zijn dat genexpressie daardoor beïnvloed wordt alhoewel nog niet bekend. Dit soort dingen zijn momenteel een belangrijk aandachtsgebied voor onderzoek.

Medicatie zou dus ingrijpen op neurotransmitters en niet de neuronen verwoesten.

ADHD-medicatie valt onder een opiumwetgeving en de SSRI’s niet, niettegenstaande hun amfetaminepatroon in de molecule en het feit dat renners die stoffen wel als amfetaminedoping gebruiken.

Die strenge regelgeving is er omdat bekend is dat die stoffen niet alleen giftig zijn, maar ook verslavend.

Nu wordt als argument om te drogeren met psychotica wel eens het feit aangehaald dat men bij diabetici ook insuline toedient, als behandeling.

Dat klopt, en omdat insuline een giftige stof is, wordt uit voorzorg via een bloedanalyse het suikergehalte gemeten.
Nu zijn de psychotica niet alleen ook giftig, maar bovendien verslavend en zoals hier blijkt, grijpen ze in op neurotransmitters.

Een vraag die iedereen aan de arts moet stellen bij een diagnose van ADHD of depresssie:

Wat zijn de minimale waarden in het bloed (van dopamine of serotonine) , onder dewelke men kan spreken over ADHD of over een depressie?
Valt de zieke met het laboratoriumonderzoek, onder die waarden, om met een juiste diagnose ziek te kunnen zijn?

Wat zijn normale waarden dopamine om geen ADHD te hebben, of normale serotoninewaarden om geen depressie te hebben?

Wordt tijdens de behandeling het verloop van de bloedspiegel blijvend gecontroleerd?
Wordt medicatie gestopt of verminderd, wanneer normale waarden bereikt worden?

Als psychotisch gedrag of karakterstoornissen optreden, welke neurotransmitters worden aangepakt met Dipiperon, Risperdal (als antipsychotica)?
Of worden die ook voorgeschreven, zonder te weten op welke neurotransmitters ze moeten inwerken?

Hoe verklaart de arts dat hetzelfde phenylpropylamine als psychoticum, in Prozac en Strattera, ook bij ADHD de dopaminewaarden gunstig zou regelen, door selectief op het serotonine-gehalte in te werken?
Staaft de arts deze kennis ook aan de hand van laboratoriumgegevens?

Als de arts die gevaarlijke medicatie, zelfs aan kinderen, durft voor te schrijven, zonder deze voorafgaande ‘bewarende’ testonderzoeken, dan wordt er zwaar met vuur gespeeld.
Vooral omdat bekend is dat bij GPOS, dat identiek dezelfde symptomen heeft als ADHD, helemaal niet met psychotica wordt behandeld.

Terwijl het precies dit multidisciplinaire team is, die via hun aandoening en de scoretabel, waaraan men lijdt, hun eigen onmacht projecteert op de kinderen, die een willoos slachtoffer zijn.

Is logica dan zo moeilijk in kinder- en jeugdpsychiatrie?

Zitstil en de heksenverbranding uit de middeleeuwen.

Toen bij ons zo een vijfhonderd jaar geleden nog de sharia van het katholieke geloof ook in de rechtspraak van kracht was, werden personen die men van hekserij verdacht, op de brandstapel gezet.

De redenering gold waarbij de Goddelijke voorzienigheid de onschuldigen zou sparen en niet door de vlammen zou laten verteren en dat die voorzienigheid de echte heksen wel zou laten opbranden als hun verdiende straf om een heks te zijn.

Die rechtspraak toen bleek veel efficiënter dan die wij nu kennen, immers, alle verdachten en veroordeelden hebben nooit hun straf ontlopen.

Diezelfde techniek wordt ook bij Zitstil toegepast.

Het is al bekend hoe men een loopje neemt met richtlijnen, om toch maar kinderen, waarbij GPOS niet meteen scoort,  via valse truken door de mand te laten vallen, om de sponsors te plezieren.

En net zoals in de middeleeuwen lukt zoiets aardig.

Dit mocht ik onlangs per e-mail ontvangen.

“Gelezen bij zitstil.

Door de lange wachtlijsten duurt het soms een hele tijd voor een degelijke diagnose kan worden gesteld en dan durft de arts wel eens Rilatine voorschrijven om snel een diagnose te kunnen maken”, vertelt Rita Bollaert van de vzw ZitStil, “als het werkt is het ADHD, als het niet werkt iets anders.”

Net zoals de brandstapel, werkt het toedienen van cocaïne of amfetaminedoping tot ieders voldoening bij iedereen.
Zelfs wanneer de truken met GPOS falen.

Men hoeft daarom geen arts te zijn.
Men moet wel een arts zijn om een toxicomanie in te stellen en in stand te houden.
En precies ook daarom werd ADHD als een ziekte uitgevonden.

Beleeft onze maatschappij nu de revival van de sharia’s van vijfhonderd jaar geleden, of koestert men dit geloof in de sekte van Zitstil omdat deze de toekomst van onze jeugd zou garanderen met legale doping?

PPHS has the same symptoms as ADHD

Psychiatrists are considered  as  the brightest among the doctors.

Not from only purely medical view, but commercially.

They sell the medical unthinkable as a disease.

Grief and mourning are now being transformed and given the status and the statute of a neurobiological illness  (PGD, Prolonged Grief Disorder).

« Work » is also done to force pregnancy to be conceived as a medical-pathological « disorder », so that pregnancy can be treated with preventive drugs against post-natal depression. The “advantage” would be that premature babies (bingo!) with osteoporosis (bingo!), will be born with withdrawal symptoms (bingo!) and that mothers will have to continue their taking persistent doping (bingo again!).

The allergy of the multidisciplinary team (PPHS, Projected pedagogical helplessness syndrome) against a normal child behavior appears to be an incurable disease. PPHS has the same symptoms as ADHD.

But the « children » are treated as supposed to be suffering from ADHD.

The allergy itself is questionable, especially when the « patients » were trained to manage this allergy.

That alienation is to be considered to be a crime because the kids can not resist.

But what initially was considered as medically unthinkable, takes now only 1 moment of decision.
There is nothing medically wrong with these three examples.

Up to this point the patients are medically speaking  perfectly OK, (but this is but a small detail).
To speak in terms of a neurobiological disorder is premature.

Treatment itself is making the disease the alleged disease.

Indeed, no doctor,  neither a real nor a psychiatrist, has explained the mechanism that doping would mobilize  immeasurable and alleged deficiencies of dopamine, serotonine, norepinephrine, etc.

All the myths about these biochemical molecules are presented as scientific dogmas.

Indeed : how can SSRIs , such as Prozac and  Strattera ’selectively’ treat  the dopamine deficits in ADHD?

Selectively releasing serotonine by massive doses of Prozac or the disguised Prozac, are used, in the case of ADHD, to treat the deficits of dopamine.

Note that the active metabolite of Prozac and Strattera is identical and the administration of  phenylpropylamine is pure amphetamine dope.

These drugs destroy the nervous system. The nervous system reacts upon it with a reflex aw  (fight or flight) when it is triggered by some external danger.

The known doping effect  !

So that quacks are finally able to present themselves as real doctors by treating the side effects of dope and curing the damaged nervous system.

They explain the resulting psychotic behavior as personality disorders that are inherent to the disease.

The possible and eventual resulting heart attacks are called : congenital heart diseases.

These doctors mask the resulting addiction by saying that psychotics are indispensable to the incurable disease and therefore people have to continue taking pills.

Suicide caused by the drugs is explained as a symptom or an effect of the disease.The destroyed nervous system is considered as having lost control and  so causing a changed perception of the natural barriers against suicide.

Surviving patients provide a huge new employment by curing the new disorders.

Psychiatry : as a real medicine !
By ignoring how cocaine and amphetamine dope work.
Mechanism unknown – the key to a huge medical fraud.

What would be society’s judgment when the truth would be revealed that treated and « cured » mourners, tired people or drugged kids have simply been brought chemically out of balance (bipolar) in their internal householding of psychotics (amphetamine- or cocaine dope) and antipsychotics (administered to treat the side effects)?

Why are these people that mourn, new mothers in postpregnancy state, not simply given the time to recover the normal balance in a natural way?

Who serves healthcare in these practices of declaring and effectively making these healthy people ill?

Hoe doping van psychiaters echte artsen maakt.

Psychiaters worden als de slimsten onder de artsen beschouwd.

Niet meteen zuiver medisch bekeken, maar vooral commercieel.

Het medisch ondenkbare verkopen als een aandoening.

Een rouwproces staat nu in de steigers om tot een neurobiologische ziekte te promoveren (PGD, Prolonged Grief Disorder).

Er wordt geijverd om de zwangerschap als een medische aandoening uit te roepen, waardoor preventief met doping tegen postnatale depressies kan behandeld worden.

Voordeel daarbij is dat de kindjes prematuur (kassa!), met botontkalking (kassa!) en met afkickverschijnselen geboren worden (kassa!) en dat de moeders vanzelfsprekend blijvend de doping gebruiken.

Immers antidepressiva stop je niet zomaar omwille van verslavend (opnieuw kassa!).

De allergie van het multidisciplinaire team (GPOS) tegen een normaal kindergedrag blijkt een ongeneeslijke ziekte te zijn.

Bij de kinderen, welteverstaan, ADHD.

De allergie op zich is al bedenkelijk (vooral dan bij hen die opgeleid werden om daartegen bestand te zijn), maar deze aliënatie is effenaf misdadig omdat de kinderen er zich niet kunnen tegen verzetten.

Maar wat medisch aanvankelijk als ondenkbaar wordt beschouwd, duurt maar heel even.

Deze drie voorbeelden, waarbij in oorsprong helemaal niets medisch verkeerd mee is, grijpt men aan met de foef van het verbeteren van een verloren gegane levenskwaliteit, om te drogeren met cocaïne- en(of) amfetaminedoping.

Tot op dit punt is (was) de patiënt nog perfect medisch in orde.
Maar laat dit een klein detail wezen.

Men zwaait bewust voorbarig met een neurobiologische aandoening, eenvoudig omdat die aandoening eraan komt, doordat de ‘behandeling’ steunt op het kapotmaken van het zenuwstelsel.

Geen enkele arts, noch een echte, noch een psychiater, heeft tot op vandaag uitgelegd, dat doping onmeetbare en vermeende tekorten van dopamine, serotonine, noradrenaline enz. zou mobiliseren door het zenuwstelsel met een gevarenreflex te doen reageren op de vernietiging ervan.

Alle fabeltjes rond die stoffetjes verkoopt men als wetenschappelijke waarheden.
Want stel nu eens dat een selectieve serotonineheropnameremmer selectief vermeende dopaminetekorten met een biljartbaleffect echt zou corrigeren, waarom verzwijgt men dan voor het gewone publiek en voor de wetenschap, de manier waarop dit gebeurt?

Is men er zo beschaamd over?

Of is die biljarttruc commercieel niet erg handig?

Wat meer is: zou het gewone publiek en de wetenschap dat drogeren van sukkelaars en het verwoesten van hun zenuwstelsel, niet als een criminele kwakzalverij gaan beschouwen?

Waarmee die kwakzalvers zich dan uiteindelijk als echte artsen kunnen profileren en nog rijker worden, door de bijwerkingen van doping en verwoeste zenuwstelsels wel zogezegd medisch te gaan behandelen.

Door het ontstane psychotisch gedrag als karakterstoornissen uit te leggen, die eigen zouden zijn aan de ziekte.

Door de ontstane hartinfarcten ermee uit te leggen als aangeboren hartziekten.
Door de ontstane verslaving eraan te verdoezelen door te stellen dat die psychotica onmisbaar zijn bij de ongeneeslijke ziekte.

Door de veroorzaakte zelfmoorden ermee, precies aan de ziekte te wijten, terwijl het kapotgemaakte zenuwstelsel een controleverlies teweeg brengt en een gewijzigde perceptie de natuurlijke drempel tegen suïcide teveel heeft verlaagd.

Overlevende patiënten komen bovendien in GGZ terecht en zorgen voor een gigantische nieuwe tewerkstelling.
Vandaar de naïeve en welwillende medewerking van alle andere soorten van Overheden.

Psychiatrie is als een echte geneeskunde even slim of nog slimmer gemaakt, door te negeren hoe amfetamine- en cocaïnedoping werkt.

Werkingsmechanisme onbekend.

DE sleutel tot een gigantische medische fraude.

Hoe zou de maatschappij eruit zien als rouwenden, vermoeiden of kinderen niet meteen zouden gedrogeerd worden tot ze chemisch en bipolair balanceren op de psychotica (doping) en de antipsychotica (de bijwerkingen ervan)?

Waarom krijgen rouwenden, vermoeiden en kinderen niet eens de tijd om op een natuurlijke wijze het gezonde evenwicht te hervinden?

Wie wil dat psychiatrie dat soort publiek om zeep helpt?