Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Evidentie en FIF kegelen ADHD aan diggelen

    Posted on July 4th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Tot nu zorgde EBM (EvidenceBasedMedicine) en het bijhorend FIF-syndroom (F***InconvenientFacts) voor een financiële en curatieve hype zonder weerga.
    Op een bijna hysterische wijze veranderde het pedagogisch onmachtsyndroom in een lucratieve neurobiologische aandoening, waarbij de vrijgemaakte handel in partydrugs de nieuwe generaties een wereldeconomie productief tot ongekende hoogten zou tillen.

    EBM evenwel staat voor onkunde in plaats van kennis en FIF staat voor de blindheid tegenover negatieve evidenties.

    Bovendien zijn EBM en FIF tot echte medische wetenschap gepromoveerd.

    Tot iemand kettert, aan het vloeken gaat in dit heiligdom en tot overmaat van ramp zowaar niet alleen met kennis voor de proppen komt, maar ook met vermaledijde inconvenient facts.

    Healthcare, overheden en media meteen in alle staten.
    Nog steeds beseft geen van hen hoe en waarom iemand de wetenschappelijk geachte wanen van EBM en FIF, met kennis en feiten durft onderuit te halen.

    Want kennis is medisch niet meer relevant en (negatieve) feiten zijn intussen lucratieve comorbiditeiten geworden.
    “Et alors?”.

    ADHD is voortaan een neurobiologische aandoening waarrond een economie van geldverslindende hulpverlening tot stand is gekomen.
    Steunend op onkunde (EBM) en op het achterhouden van negatieve evidenties (FIF).

    Maar wat gebeurde zowaar precies een maand geleden?

    Voortaan is er evidentie die aantoont dat die ene persoon op de wereldbol al tien jaar lang helemaal geen spoken ziet.

    Vanzelfsprekend ontwaart het medisch establishment in de verste verte, zelf nog steeds niets, door halsstarrig en dwangmatig de andere kant op te kijken.

    Of hoe je dikke nekken met mindcontrol op een vast gedefinieerd gezichtsveld kan vastpinnen.

    Gisteren te lezen in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23733150


    Om te verduidelijken even een paar beeldekes die ik graag projecteer tijdens lezingen over psychotica-gebruik.

    Als medicatie leidt tot verslechtering van de gezondheid, tot verhoogde risico’s of tot verminderde veiligheid dan zou deze medicatie verboden moeten worden omdat die geen therapeutisch doel bereikt.

    Zoals het vorige stukje beschreef, zouden chocolade op de tong en sexy vrouwen in het echt of in gedachten, misschien wel vermeende tekorten aan dopamine corrigeren.

    Net zoals methylphenidaat, dit, volgens de medische wetenschap, OOK schijnt te doen.

    Welnu… waarop wachten zij die lijden aan GPOS (Geprojecteerd PedagogischOnmachtSyndroom)?

    Volgens het onderzoek aan de Drexel-universiteit in Philadelphia, is vanzelfsprekend weer verder onderzoek nodig, want zowel met de serotonine als met de dopamine is iets grondig fout aan het lopen.

    Healthcare vereert dit gouden kalf, die een schijtende ezel blijkt te zijn.

    De mooiste vluchtroute die eerder werd bedacht over het selectief herladen van batterijtjes (neurotransmitters) in het zenuwstelsel, belichtte ik onlangs, toen de triple-theorie aan de oppervlakte kwam.

    Terwijl intussen in september 2012 bekend raakte dat zes farmareuzen zowaar verder onderzoek naar psychotropen stopzetten.

    Maar wie in godsnaam houdt deze info voor de bevolking achter?
    Toch niet de media, zeker?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Migraine bij kinderen: het grote Pharma-kindercircus

    Posted on May 26th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    ADHD heeft nog nooit bestaan.

    Maar de medicatie waarbij GPOS wordt behandeld houdt multinationals overeind.
    En ook een generatie kwakzalvers, die gedijen op wat tot een medische waan is uitgeroepen.

    Want net als psychiaters mogen voorwenden dat ze artsen zijn, gelooft een domme massa patiënten dat migraine bij kinderen een aandoening is, die Boeloeboeloe-of Wadawada-tovenaars kunnen genezen nadat ze getooid werden met de lianen van een cultus uit tot op vandaag nog steeds onbekende gebieden van ver achter de grote rivieren en in ondoordringbare bossen.

    En terwijl psychotica in taal en geneeskunde onbekend zijn, tiert ADHD als een compleet verzonnen foef om het rijk van die tovenaars, met lianen van wanen getooid, in een beschaafde maatschappij zeer winstgevend te beitelen.

    Voortaan is er DE … migraine bij kinderen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Scans en charlatans

    Posted on May 3rd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments


    Met dank aan Truus voor de cartoon.

    Het medisch dealen van harddrugs is ontmaskerd als puur bedrog.

    Ik citeer uit: http://www.novartispharma.nl/pdf/ib/Ritalin.pdf

    “Specifieke etiologie van syndroom is niet bekend en er is geen op zichzelf staande diagnostische test beschikbaar.”

    Stel je voor, artsen die onbestaande ziekten verzinnen om straffeloos de wetgeving (24/02/1921) op giftige en verdovende stoffen te omzeilen en om toch maar partydrugs te kunnen dealen.
    Bovendien veinst men schaamteloos het stellen van een diagnose en verzwijgt men de farmacologie van die drugs.

    Wie gelooft deze mensen nog?
    Artsen maken een generatie om zeep en niemand grijpt in.
    Beter nog.

    Het feest blijft duren.

    Serotonine en dopamine zijn intussen tot de oude catechismus gaan behoren, terwijl het geloof erin nog welig tiert.
    Want nog steeds bestaat geen nieuwe fabel, die de licence to kill moet in stand houden.

    De grond zakt weg onder de voeten.

    Eindelijk verlangt de maatschappij een waarachtige diagnose van de tovenaars uit het land van de Boeloeboeloes en de Wadawadas.
    Maar tovenaars zouden geen tovenaars zijn, als ze er niets op zouden vinden.

    Want dan zijn er de scans.
    De scans van de charlatans.
    Gekleurde plaatjes van de hersenen.

    En je kunt het zo gek niet bedenken, maar alleen zij die getooid zijn met de lianen van wat voor waardigheid dan ook, zijn in staat om de taal te begrijpen die de fel gekleurde objecten (lees: hersenen) tot hen spreekt.
    Ze zien en ze horen hoe die couleuren feilloos een verdict vellen, waarop de de tovenaars vervolgens ten behoeve van het gewone volk de boodschap vertalen in de vorm van wat ze dan zelf, een medische diagnose zijn gaan noemen.

    En omdat ADHD eigenlijk GPOS is en daardoor tevens een materie van Pedagogiek en Onderwijskunde, verheug ik mij steeds met de verhelderende tips van Frits.

    Ik citeer hem:

    Gelukkig heb ik mijn studies Pedagogiek en Onderwijskunde resp.afgerond voor of in 1982.
    Zie blz. 18 van bijlage en onderstaand excerpt:
    [...Deze situatie is in de afgelopen 15 jaar veranderd. Dat komt onder meer door de creatie van de voltijdse variant van de opleiding pedagogiek in 1995. In verband met die verandering is het de vraag in hoeverre afgestudeerden van de voltijdse variant, die niet beschikken over een eerder behaalde startkwalificatie in het pedagogisch werkveld, in aanmerking zullen komen voor functies als opvoeders voor de klas of op de groep. Tevens is het de vraag om welke specifieke eerstelijns functies het daarbij zou kunnen gaan...].

    Verder wordt de laatste tijd vaak geduid op een genetische oorzaak van ADHD maar is deze in onderzoek nog nooit eenduidig vastgesteld.

    Ik leerde dat volgens de Groot http://www.dbnl.org/tekst/groo004meth01_01/er sprake is van een empirische cyclus waardoor er altijd een verificatie mogelijk is.
    Wat “top-down” kan worden geduid moet ook “down-top” kunnen worden vastgesteld, anders klopt er iets niet.
    Dus als je denkt dat mensen met ADHD een bepaalde afwijkende hersenstructuur of hersenwerking hebben dan dient ook vastgesteld te worden dat omgekeerd alle soortgelijke afwijkende hersenstructuren of – werkingen alleen en uitsluitend gelden voor mensen met ADHD. Anders heb je een methodologisch en/of statistisch probleem en is de betrouwbaarheid en geldigheid van de conclusies niet gewaarborgd en onjuist.

    Voorbeeld:
    Ik vergelijk het wel eens met een woordenboek Ned-Engels of Engels-Ned.
    Ik lees een zin met een onbekend Engels woord en zoek in het Engels-Ned woordenboek op wat het betekent en krijg dan een of meerdere opties in een of meerde situaties.
    Om te weten welke optie de juiste is zoek ik dan in het Ned-Engelse woordenboek wat het Ned. woord in het Engels is. Komen beide gevonden woorden overeen dan heb ik een goede match met de juiste betekenis.
    mvg
    Frits
    Einde citaat.

    Vandaar… wanneer ooit een charlatan met een scan ADHD als een diagnose komt stellen, besef dat niet alleen Uzelf, Uw kind maar ook de betalende maatschappij grandioos worden bedrogen.
    Ontmasker hem of haar dan met het voorbeeld van Frits en het woordenboek.

    Ze zullen het snel afleren.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Kampartsen.

    Posted on February 15th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Psychiaters zijn de kampartsen van weleer, die levensonwaardige levens extermineren zoals dit ooit in de jaren 30 en 40 gebeurde.
    De techniek om te zuiveren wordt door de politiek niet alleen ondersteund, politieke partijen bakken er zelfs zoete broodjes mee.

    Na al die jaren kwam de conclusie dat noch overheden, noch healthcare, noch de media aan dit pervers systeem iets willen veranderen.

    Het verzet zal van de burger zelf moeten komen.

    Laat mij alvast een middel aanreiken.

    E-mail, 14/02/2013.

    Hallo,Sinds januari 2012, heeft mijn oudste dochter een eetstoornis en andere ernstige psychische problemen.
    Eén van de oorzaken hiervan was het gebruik van amfetaminesulfaat.
    Ik heb dit als papa mee toegestaan, een zware opvoedkundige fout waarmee ik zal moeten leren mee leven.
    Gisteren avond hoorde ik van mijn zoon van 14, dat hij nu ook amfetamines ( concerta ) voorgeschreven krijgt.
    Mijn ex partner heeft dit samen met de behandelende psychiater beslist omdat zijn schoolresultaten onvoldoende zijn. Als papa was mijn mening hier blijkbaar onbelangrijk.Mijn frustratie is groot. Je zou gaan denken dat men toch wel wat voorzichtiger geworden is, vooral wanneer je het verhaal van zijn oudste zus kent.
    Deze mail is in de eerste plaats bedoeld om mijn hart te luchten.
    Meer kan ik voorlopig niet doen.Met vriendelijke groeten,

    Deze man zal noch door healthcare, noch door welkdanige overheid, noch door de media geholpen worden om te vermijden dat die zoon van 14 voor de rest van zijn leven patiënt van een of andere peut zal worden, waarbij psychotica zullen aangewend worden om uiteindelijk ooit met antipsychotica te corrigeren, veel later met anti-dementica om dan nog te zwijgen over het vervroegd uitbehandeld geraken door een geslaagde zelfmoord.
    Zelfs wanneer hij er spontaan en plots zou aan doodvallen, dan nog zal het systeem niet crashen, want als dat gebeurt dan is die calamiteit niet eens zorggerelateerd.

    Bemerk hoe het parket in Sierre zich in bochten zal wringen om te vermijden dat de financiële belangen van een groot farmaceutisch bedrijf schade zou oplopen, terwijl bekend is dat dit bedrijf in de VS al fluitend grote bedragen betaalt in verband met het achterhouden van informatie over de stof.

    Even terloops, immers actueel…

    De farmacologie van paroxetine (Paxil, Seroxat), als cocaïne-achtige legde ik uit in de nieuwsbrief 532 van eergisteren.
    Het is niet omdat het establishment weigert om statistieken bij te houden over doodvallende medicatiegebruikers, dat niet bekend is, dat men eraan kan doodvallen.
    Het staat immers veiligheidshalve op de bijsluiters en zelf probeer ik de herinnering aan de gestorvenen meestal levendig te houden.

    Geneeskunde, overheid en media gebruiken een geolied apparaat om dit geschetste en beproefde brokkenparcours in het eigen voordeel uit te baten.

    Het farmaceutisch succesverhaal reikt daarmee letterlijk tot in de hemel en net als deze vader is ook mijn frustratie daarover, na negen jaar strijd, onmeetbaar geworden.

    Wanneer een arts speciaal gereglementeerde stoffen wil toedienen, kan dit alleen na het stellen van een medische diagnose van een ziekte.

    Vandaar, de eventueel te volgen stappen wanneer een spontane dadendrang mocht ontstaan door ergernis als gevolg van het schuldig verzuim van verantwoordelijken.

    1) Als rechthebbende een diagnoseverslag opvragen.
    Wanneer daaruit blijkt dat geen resultaten van een medische test of diagnose worden bekend gemaakt, dan moeten die opgevraagd worden.

    2) Kunnen (of willen) die niet verstrekt worden, en de patiënt wordt toch aan een toxicomanie gezet, dan kan zelf medisch getest worden of de patiënt lijdt aan de ziekte, die de arts alleen maar vermoedt, zonder een medische diagnose te willen stellen.

    3) Wanneer na een proefdosering met een amfetamine- of een cocaïnestof de patiënt positief test op de speekseltest (verkrijgbaar bij politie of bij een ziekenhuis), dan volgt daaruit dat het lichaam negatief reageert op die medicatie door antistoffen te vormen, terwijl helemaal geen antistoffen zouden gevormd worden, wanneer de patiënt echt zou lijden aan de vermoedelijke ziekte en daarom die medicatie als levensnoodzakelijke therapie zou nodig hebben.
    Overtuigt de arts immers niet met de slogan dat ‘die medicatie NODIG is’?
    Dit naar analogie van het toedienen van insuline bij suikerzieken.
    Diabetici reageren gunstig op het toedienen van insuline, dat voor patiënten, die niet lijden aan een suikerziekte wel bijzonder giftig is.

    4) Wanneer na een positieve speekseltest, de arts toch volhardt om die gevaarlijke stoffen zonder een medische aandoening te blijven aanprijzen dan moet die persoon per aangetekend schrijven in gebreke worden gesteld, voor het instellen van een toxicomanie, met de genoemde stoffen, en zonder dat daarvoor een verplichte medische diagnose is gesteld ter verantwoording.

    5) De bepalingen uit DSM of andere bijbelse documenten dienen alleen als een hulpmiddel om symptomen te beschrijven.
    Uiteindelijk moet een arts aan de hand van symptomen, zijn of haar medische KENNIS gebruiken om tot een bestaand ziektebeeld te kunnen besluiten, en om dan vervolgens niet de symptomen te behandelen, maar wel de ziekte.

    Wat voor een maatschappij is dit, waar artsen meer en meer alleen maar symptomen behandelen, terwijl een Hippocratische traditie erop gericht is om ziekten te behandelen.Die traditie stelt dat : “the main role of the doctor is to identify diseases that cause symptoms, and then to treat those diseases that can be treated. The Hippocratic view strongly argued against using drugs to treat symptoms directly”.
    (Larry Culpepper, Nassir Gheaemi in “Are Antipsychotics Overprescribed?” uit Medscape Psychiatry & Mental Health. (18/2/2011)

    6) Op dit ogenblik kan geen enkele specialist een medische diagnose stellen van een aandoening waarbij het toedienen van psychotica (stoffen die psychotisch maken) als een therapie kan verantwoord worden.

    Specifieke etiologie van syndroom is niet bekend en er is geen op zichzelf staande diagnostische test beschikbaar.
    Uit: http://www.novartispharma.nl/pdf/ib/Ritalin.pdf

    Alleen de speekseltest, die al sinds enkele jaren beschikbaar is, stelt de geneeskunde in staat om na te gaan of personen met de bekende symptomen eventueel lijden aan de aandoening, die men vermoedt.
    Vergelijk met het stellen van de diagnose van een gebrekkig werkende bijnierschors, door het gebruik van de ACTH-test. (AdenoCorticoTroopHormoon).

    7) Wanneer uit de speekseltest blijkt dat door te behandelen met medische harddrugs een schade wordt toegebracht aan de patiënt (een lichaam dat antistoffen maakt als reactie op medicatie, is in gevaar), kan bij de provinciale geneeskundige commissie een klacht worden ingediend tegen de arts. (art.2 wet 24.02.1921)

    8) Indien kinderen uiteindelijk om wat voor niet-medische reden toch aan de psychotica moeten gebracht worden, dan hoeft niemand daarom het medisch establishment lastig te vallen met zaken die een echte geneeskunde alleen maar stevig in diskrediet kunnen brengen.

    Artsen staan niet zo graag voor aap wanneer men ze confronteert met onkunde op het vlak van diagnose en onbenulligheid op het vlak van farmacologie.
    Velen smeken om deze kelk aan hen te laten voorbijgaan.

    Vandaar.
    Het recreatieve circuit is degelijk georganiseerd, er heerst een goede verstandhouding met de overheid en een hypocriet gesjoemel met voorschriften hoeft er helemaal niet.

    Veruit het meest performant om te gebruiken bij GPOS lijken XTC en methamfetamine te zijn.
    Trouwens beide producten werden in 2010 in België met medeweten van de overheid in hoge doseringen al uitgetest.
    Ook zuivere cocaïne is dienstig, al is die op gewichtsbasis toch 30% minder actief dan methylphenidaat.
    En alvast minder risicovol dan paroxetine, met een onbekend te houden farmacologie, terwijl een component een cocaïneachtige is en de andere een reagens, dat als pro-drug in het lichaam ongecontroleerde amfetamine-achtigen tot stand brengt.
    Bovendien bestaat in ons land al sinds 2004 een circuit van ‘illegaal’ ingevoerde methylphenidaat, dat tot op vandaag nog steeds (meestal) moet ‘witgewassen’ worden.
    Een carrousel waarbij de overheid zelfs ijverig als organisator aan participeert.

    Zoals uit mijn vorige bijdragen blijkt, steunt de behandeling van GPOS precies op het gebruik van hoge doses psychotica, die tot nu alleen maar als drogeermiddelen of genotsmiddelen werden gedeald.
    Hun werkingsmechanisme en de bijwerkingen (comorbiditeiten, bij een behandeling) zijn trouwens crack dezelfde als wat nu pseudo-medisch wordt getolereerd.

    In de VS bestaat Desoxyn als een geneesmiddel om te gebruiken bij het vermoeden van ADHD, en deze Desoxyn bevat precies dezelfde methamfetamine, die bij ons recreatief en zonder medische poespas kan gebruikt worden.
    Indien nodig… welteverstaan.

    Want er zullen steeds wel redenen te bedenken zijn om zenuwstelsels die vermoedelijk genetisch misvormd zijn, chemisch te inactiveren, wanneer alleen al het vermoeden bestaat dat die misvorming maatschappelijk stoort.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • The uselessness to define ADHD as a disease

    Posted on January 5th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    No medical criteria exist to diagnose ADHD as a neurobiological disease.

    In addition, the projection of the same (DSM-)symptoms on which the experts in diagnosing children, suffer, is used to claim pedagogical or professional comfort.

    After all, no criteria or no required knowledge exist for diagnosing ADHD as a medical disease, nor as a doctor, nor as a teacher or educator.

    Everyone knows that drugging with strong doses cocaïn or amphetamin is making just as good compulsive psychotic as the used therapeutic doses with methylphenidate(Ritalin) or metamphetamin(Desoxyn).

    Henceforth the resulting compulsive psychotic behaviour is qualified as a required normal behaviour to educate new generations.

    So why do we need a medical intervention?

    While amphetamins or cocaïns are worldwide available.

    While no doctor is able to recognise a medical disease.

    They only presume a disease, when experts in pedagogical comfort suffer on a pre-arranged score of PPIS.

    PPIS: Projected Pedagogical Impotence Syndrome.

    If a supposed ill body would need a treament with harddrugs to educate the patient, that body will never produce antibodies as a reflex of danger on the nervous system.
    Compare with the need to administer insulin in diabetes.

    Hence, if doctors try to find a real medical disease, they simply have to check if a test dose methylphenidate or methamphetamine signs positive on antibodies.
    Immunochemical tests on that kind of drugs exist.
    Compare with the ACTH-test to check the adrenal function.

    So, when people want to educate their children into a required ‘normal’ behaviour without a proven presumed disease, they don’t need a medical intervention to set a toxicomania on (so called) medicines where nobody wants to know how they are working.

    On a long term, the side effects on using cocaïnes or amphetamins in high doses are identical as these using high doses Ritalin or Desoxyn-Adderall.

    Recreational available harddrugs (XTC, ICE, crack, MDMA, cocaïn) are just as efficient as the psychotics used in healthcare to treat ADHD as a presumed disease.

    Big Pharma is too cowardly to explain that a treatment for ADHD is based on the drugging to compulsive psychotic.
    So they prefer a working mechanism that remains unknown.

    The wealthy medical establishment has nothing to fear.
    At long last people will need doctors to correct the so called normalised behaviour with antipsychotics, because the new generation will finally being treated as bipolar.

    Balancing on psychotics (amphetamine, cocaïns) and antipsychotics (atypical and butyrophenones).
    And that’s not a presumed disease, but a iatrogenic and a real one.

     

     

    Er bestaan geen criteria om ADHD als een neurobiologische aandoening te herkennen.
    Bovendien is de projectie van de DSM-symptomen, waaraan het multidiscipliniare team zelf lijdt om een diagnose te stellen, ingegeven door een eigen syndicaal of pedagogisch gemak.

    Geen speciale kennis is vereist bij gelijk wie om een diagnose te kunnen stellen.
    Het is algemeen bekend dat drogeren met hoge doseringen amfetamine of cocaïne net zo goed dwangmatig psychotisch maakt als de gebruikte therapeutische doseringen Ritalin of Desoxyn of Adderall.

    Uiteindelijk worden de kenmerken van het bereikte dwangmatig psychotisch gedrag de norm om normaal gedrag te definiëren bij de opvoeding van nieuwe generaties.

    Maar waarom behoeft hier een medische tussenkomst?

    Terwijl amfetamines of cocaïnes als psychotica toch wereldwijd beschikbaar zijn.
    Terwijl geen enkele arts in staat is om een medische aandoening te herkennen.

    Men vermoedt alleen maar een ziekte wanneer specialisten in pedagogisch comfort gebukt gaan onder een vooraf gedefinieerde score van GPOS.
    GPOS: Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom

    Als een echt ziek lichaam waarlijk harddrugs nodig zou hebben op normaal opgevoed te kunnen worden, dan zal dit lichaam geen antistoffen vormen bij een intoxicatie met die gevaarlijke stoffen.
    Bemerk ook hoe diabetici gebaat zijn met het toedienen van insuline.

    Dus als een bevolking de jeugd wil opvoeden volgens een nieuwe gangbare definitie van normaal gedrag, dan hoeft een medische interventie zelfs helemaal niet om een toxicomanie in te stellen, met stoffen waarvan toch niemand wil weten hoe ze werken.

    Op lange termijn zijn de nevenwerkingen van cocaïne-of amfetaminegebruik in hoge doses precies dezelfde als deze bij Ritalin of Desoxyn of Adderall gebruik.

    Vandaar, wanneer artsen echt een medische aandoening willen herkennen, dan kan met een testdosis gecheckt worden of het lichaam reageert via het maken van antistoffen of niet.
    Er bestaan immunochemische tests om zoiets aan te tonen.
    Zie ook de ACTH-test om het functioneren van de bijnierfunctie na te gaan.

    Het effect van recreatieve harddrugs is precies gelijk aan de psychotica die healthcare gebruikt om ADHD als een veronderstelde aandoening te behandelen.
    Maar BigFarma is natuurlijk te laf om bekend te maken dat een ADHD-behandeling gebaseerd is op het drogeren tot dwangmatig psychotisch.

    En eigenlijk hoeft een welstellend medisch korps niets te vrezen.
    Uiteindelijk zal het bereikte ‘normaal’ gedrag ook met de hulp van straat-harddrugs, door de geneeskunde moeten aangepakt worden, om de patiënten bipolair en chemisch te laten balanceren op die psychotica en de corrigerende antipsychotica ( zowel de atypische als de butyrofenonen).

    Maar dan spreken we niet meer over een veronderstelde ziekte, maar van een echte en bovendien een iatrogene aandoening.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Arts is onbekwaam en onbevoegd om farmaceutisch te adviseren

    Posted on September 6th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Artsen zijn niet opgeleid in de farmacologie en weten over geneesmiddelen alleen maar wat de farmaceutische industrie hen aanpraat met lobbywerk en corruptiegeld.

    Geen wonder dat wordt geflaterd wanneer ze openbaar de onkunde durven etaleren.

    Denkt men waarlijk dat de maatschappij hen gelooft wanneer ze maar iets broebelen over geneesmiddelen, waarvan ze alleen maar de naam kennen?

    Robert Vermeiren vond het nodig om even voor de vakantie Laura Batstra te kapittelen omdat ze het commerciële spel durfde te doorprikken.

    Ik citeer:
    “Afkappunt.
    Bij sommige personen met ADHD zal niemand er over twijfelen dat ze aan een stoornis lijden. Hun gedrag, hun emoties maken dat ze er van geen kanten in slagen zich aan te passen aan hun omgeving.
    Ze zijn zo druk dat niemand hen aankan. Het zijn individuen die al vanaf hun vroege ontwikkeling ziek gevonden worden. Zij hebben zorg nodig.”

    Eerste punt:
    Wie beter dan de professor weet dat gedrag iets is wat je kan aanleren of afleren. De man studeerde heel lang om dit te weten en heel lang om daar ook iets mee aan te vangen.
    Maar de praktijk is anders en die praktijk leert, dat je een carrière stevig kunt opbouwen met een chemische mindcontrol, zo veilig als iets, althans volgens de producerende bedrijven, want de geleerde professor heeft van die materie helemaal geen eigen kennis verworven.

    Tweede punt:
    ‘Niemand kan de drukte aan”. Dus dan toch GPOS (Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom). Dit is niet de aandoening van het kind, maar wel de ergernis en de projectie ervan van een toeschouwer.

    Derde punt:
    ‘Al vroeg ziek gevonden’. En daar is het dan… het dogma.
    De ziekte.
    Zonder medische diagnosecriteria.
    Een uitspraak ex cathedra.

    Op artsennet kwam daarop zelfs een reactie, toch belangrijk om die ook even te melden.

    “Het “afkappunt” hangt af van de empathie en mildheid van pa en ma, opa en oma en onderwijzenden. Wie de “Intelligent Designer (die schept als een groot kunstenaar)” in ieder kind vermoedt en ook in het onderhavige , schuift het afkappunt naar het oneindige.”

    A.J. Postmes, oud-jeugdarts, BLOEMENDAAL – 16-08-2012 11:41

    En verder … citaat Robert Vermeiren.

    De hersenen worden ook gevormd door ervaringen in de buitenwereld. En omdat de ervaringen van mensen met ADHD door aanleg anders zijn, is waarschijnlijk dat hun hersenen zich onder invloed van die omgeving anders zullen ontwikkelen. De hersenactiviteit is dus deels anders omdat men andere ervaringen heeft opgedaan. “

    Leerde de professor in zijn opleiding hoe ervaringen in de buitenwereld de hersenen anders bij ‘andere hersenen’ vormt?
    Wel, wel, wel.

    Zouden alle gezonde personen beschikken over dezelfde hersenen?
    Bestaan ADHD-hersenen?
    De nieuwe DSM-V komt op ons af.
    Wat voor nieuwe soorten hersenen zullen er dan tot stand komen?
    Of dient mindcontrol om van alle hersenen eenzelfde soort gehaktbrood te maken?

    Maar wat vormt dan wel een gedrag?

    Of beter… waarom zijn die anders ontwikkelde hersenen dan geen medisch diagnosecriterium?

    De professor is het niet helemaal zeker, want hij schrijft: “… waarschijnlijk dat hun hersenen…”, terwijl de volgende zin dan toch zekerheid brengt en helemaal niet meer waarschijnlijk, immers : ‘De hersenactiviteit is DUS (!?!?!) deels anders…”.

    Biologische kwetsbaarheid maakt ADHD niet meer een stoornis, omgekeerd maakt meer omgevingsinvloed het niet minder een stoornis.”
    Wawwww, wat een redenering.
    Ik twijfel eraan of dit een eigen vondst is geweest, maar eerder iets wat men in het Latijn omschrijft als een ‘exceptio obscuri libelli’.

    Maar wat volgt zou dan de verklaring kunnen zijn.

    “Vele andere ziekten, zoals bijvoorbeeld diabetes, zijn eveneens het gevolg van omgeving en biologie. Net als bij ADHD bepaalt daarbij niet de oorzaak dat het een ziekte is, maar de gevolgen van de symptomen.”

    Diabetes zou dus niet de ziekte zijn te wijten aan een insuline-tekort, maar de ziekte van de symptomen van dat insuline-tekort.
    En die symptomen ontstaan dan ook, als een gevolg van de omgeving.
    Zoals ADHD.

    Maar mijnheer de professor.
    Is ADHD wel een ziekte?
    U probeert dat nog steeds te bewijzen en om zover te komen, gaat U er al van uit dat het een ziekte is.

    En nu krijgen we het.

    De discussie of ADHD al dan niet een medische ziekte is, lijkt me dus niet relevant. De gezinnen met kinderen met ADHD zijn niet geholpen bij deze discussie, ze willen immers dat hun kind geholpen wordt.”

    Na de woordenkramerij is het niet meer nodig om te proberen aan te tonen dat ADHD een medische ziekte zou zijn, die woordenkramerij heeft iedereen overtuigd dat ADHD DUS wel een ziekte is.

    Maar waarom moet ADHD als een medische ziekte doorgaan, mijnheer de professor?
    Waarom moeten de gezinnen met kinderen door artsen geholpen worden met harddrugs, die psychotica zijn?

    Buiten het medische circuit zijn recreatieve gebruikers van gelijkaardige harddrugs, ook zeer geholpen met deze hulpmiddelen, en ook recreatief lijden ze allemaal aan de gevolgen van de symptomen van omgeving en biologie.
    En niemand stelt bij hen een diagnose.
    Waarom hoeven de artsen daar dan bij gesleurd worden, terwijl bovendien duidelijk te merken is hoe geleerde koppen spartelen om de gevolgen van de symptomen van omgeving en biologie, als een ziekte uit te roepen?

    Het antwoord is poepsimpel.

    Als ADHD geen ziekte zou zijn, zouden artsen geen toxicomanie met harddrugs mogen instellen bij kinderen, omdat zoiets door de wet verboden is.
    Artsen mogen dit dan wel, omdat verondersteld wordt dat ze daarbij een ziekte zouden behandelen, maar ook, dat ze daarbij zouden weten wat ze doen.

    Maar artsen worden opgeleid, zonder kennis over de werking of de farmacologie van psychotica, die men als geneesmiddel op de markt heeft gebracht.

    Men maakte de artsen wijs, dat de zieken, die lijden aan de medische ziekte, net als de diabetici (zie je wel, mijn beste Robert) baat hebben bij het giftige insuline, ook baat hebben bij de verslavende harddrugs.

    En nu zijn de artsen op het vlak van de farmacologie zo erg onderontwikkeld, dat geen van hen zich ook maar de vraag stelt van… kunnen wij dan geen harddrugs-tekorten meten bij die zieken?

    Vanzelfsprekend is het antwoord al gekend: we zien dat het toedienen van harddrugs werkt, dus het bewijs van de ziekte is geleverd.

    Toch jammer, dat gebrek aan elementaire farmacologische kennis.

    Van insuline is bekend dat het insuline-tekorten corrigeert.
    Maar wat is bekend van de amfetamines-en(of) de cocaïnes, die men toedient?
    Ik hoorde nog geen enkele, maar ook GEEN ENKELE arts uitleggen op welke manier die harddrugs iets ten goede aanrichten aan ‘het zich waarschijnlijk anders ontwikkelen van de hersenen’.
    Wat nog veel erger is: al jaren stel ik vast dat op het vlak van de werking van die stoffen, bij deze veronderstelde medische aandoening, er helemaal geen wetenschappelijke literatuur over bestaat.
    Het werkingsmechanisme is als onbekend uitgeroepen.

    De totale medische wetenschap is compleet onverschillig om te weten hoe veilig artsen ‘de kinderen helpen’!

    Terwijl wel wereldwijd bekend is, dat men schade toebrengt aan een gezond lichaam door harddrugs toe te dienen, en dat die schade kan gemeten worden door te testen op de antistoffen, die het lichaam vormt bij wijze van een gevarenreflex .
    Als de waarschijnlijke redenering over diabetes van de waarschijnlijk wel geleerde professor zou kloppen, waarbij insuline heilzaam is bij de symptomen van wat deels ook een omgevingsaandoening zou kunnen zijn, dan moet bij kinderen die men met harddrugs helpt, bij ook die symptomen van een omgevingsaandoening, toch kunnen aangetoond worden dat GEEN antistoffen worden gevormd.

    Poepsimpel, zoals ik al eerder vermeldde.

    Waarom test de geneeskunde niet op antistoffen bij veronderstelde zieken aan de veronderstelde ziekte?

    Waarom laat de professor dat soort redenering onaangeroerd?
    Toch niet uit onkunde, want een arts wordt immers ook verondersteld van slim en bekwaam te zijn.
    Zelfs al wil hij zijn imago en dat van collega’s vrijwaren van de ketterijen, die de heersende medische dogma’s onderuit willen halen.

    De achillespees, waarde heer professor Robert Vermeiren, Uw achillespees en dat van de collega’s is het ontbreken van enige farmacologische kennis over medicatie die jullie dwangmatig voorschrijven op het vingergeknip van de farmaceutische industrie.
    Bovenop dan nog het feit, dat die industrie er alles aan doet om jullie daar onwetend over te houden en zoiets dan nog compenseert, door bij het publiek de onterechte waan van deskundigheid aan te meten.

    Heeft die waan jullie niet een klein beetje heel veel verwaand gemaakt?

    ——————————

    Schokkend voorwaar.
    Dit is toegestuurd uit Nederland.

    Verzonden: dinsdag 4 september 2012 11:48
    Aan: mail_ore_hvrc_opleiding
    Onderwerp: studie geneeskunde
    Geachte heer, mevrouw,Als onderwijskundige heb ik belangstelling voor de ontwikkeling en opbouw van diverse studieprogramma’s waaronder de studie geneeskunde en de daarin voorkomende vakgebieden.

    Bij de studie geneeskunde heb ik speciale belangstelling voor de kennisgebieden farmacologie en toxicologie.

    Kunt u mij vanuit uw expertise en betrokkenheid bij accreditatie van artsen aangeven bij welke universiteiten in de studie geneeskunde de kennisgebieden farmacologie en toxicologie aan de orde komen en hoe dat is georganiseerd ?

    Met vriendelijke groet,

     

    Antwoord:

    From: mail_ore_hvrc_opleiding Sent: Thursday, September 06, 2012 11:14 AMTo:Subject: RE: studie geneeskunde

    Geachte heer ,

    Naar aanleiding van uw e-mail van 4 september jl. kan ik u berichten dat u het beste contact op kunt nemen met één van de verschillende universiteiten, aangezien het gaat om de inhoud en organisatie van de opleiding Geneeskunde.

    Ik vertrouw erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

    Met vriendelijke groet,

    J

    KNMG Opleiding en Registratie

    HVRC/ MSRC / SGRC

    Afdeling opleiding

    Tel: 030-28 23 905

    Fax: 030-28 98 572

    E-mail: hvrc.opleiding@fed.knmg.nl/ msrc.opleiding@fed.knmg.nl/ sgrc.opleiding@fed.knmg.nl

    Website: www.knmg.nl 

    Mercatorlaan 1200

    3528 BL  UTRECHT

    Duidelijk niet naar de zin van de persoon, die de vraag heeft gesteld.

    Onderwerp: Re: studie geneeskundeDatum: Thu, 6 Sep 2012 12:48:44 +0200Van: Aan: mail_ore_hvrc_opleiding <mail_ore_hvrc_opleid@fed.knmg.nl>

    Geachte mevrouw J,

    uw antwoord is onvoldoende en etaleert een tekort aan inhoudelijke expertise van deze opleiding die men niet zou verwachten van een organisatie de zich bezig houdt met accreditatie van artsen omdat dit impliceert dat u of uw organisatie op zijn minst expertise moeten bezitten van de organisatie, inhoud en niveau van deze opleidingen om te kunnen beoordelen of deze aan de gestelde maatstaven voldoen.

    Het gaat mij er niet om of een van de universiteiten de materie van farmacologie en toxicologie in de opleiding Geneeskunde doceert maar welke universiteiten dit doen. Dit treft uw expertise van accreditatie van deze opleiding.

    Ik herhaal mijn verzoek hierbij in de verwachting dat u mij een volledig en juist antwoord kunt en wilt geven.

    met vriendelijke groet,

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Elke arts kan echte ADHD-diagnose stellen. Maar mag het?

    Posted on August 30th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Niemand schijnt de huidige epidemie onder controle te krijgen.

    Waarom niet?

    Er is niemand die wil weten wat men moet weten.

    1) Een echte medische diagnose van een medische aandoening- in casu ADHD- kan of mag niemand stellen.

    2) Hoe psychotica werken om een fantoom-aandoening te behandelen, weet nog minder iemand.

    Stel nu eens dat ADHD de ziekte zou zijn van een of ander gebrek in het functioneren in de hersenen.
    Net zoals diabetes de aandoening is van het insulinetekort.

    Dan denken we dat psychotica ‘iets’ aanvangen tegen het veronderstelde gebrek.

    1) Iets, dat een gebrek zou moeten zijn.
    2) Psychotica die vermoedelijk iets genezen.

    Weeral weet men niets.

    Onbegrijpelijk dat artsen claimen dat ze een diagnose kunnen stellen, terwijl al jaren bekend is, dat men door  ‘iets’ te ‘veronderstellen’ een industrie heeft tot stand gebracht van heel wat akeligs dat wel bekend is,  maar intussen veel geld opbrengt.

    Maar omdat niemand wil weten hoe het lucratieve, iatrogene circus is tot stand gekomen, zorgde die onkennis meteen voor een gerust geweten en stelt men dat een ontstane depressie, zelfmoordgedrag, agressie, cognitief falen (dementie?), plots doodvallen, wanen of psychotisch gedrag allemaal comorbiditeiten zijn van de veronderstelde aandoening.

    Rare wetenschap, dat soort geneeskunde.

    Over de aandoening weet men niets, kan geen diagnose stellen, en weet niet hoe medicatie zo performant goed werkt, maar allemaal weten ze alvast met een zekerheid, die aan het professionele grenst, dat al die bijwerkingen van een behandeling, comorbiditeiten zijn van de ziekte waarvan men alleen maar die comorbiditeiten wel wil kennen.

    De huidige epidemie bewijst hoe de onkunde loont.
    Omdat niemand weet hoe een diagnose moet gesteld worden, kan iedereen die dus stellen.
    Wat vanzelfsprekend ook gebeurt.
    Omdat ook niemand weet hoe psychotica tot algemeen jolijt inspelen op het verwachte gedragspatroon van mindcontrol, worden die psychotica als compleet veilig geacht.

    En best van al.
    Die psychotica zorgen er zonder te weten voor dat ze door chronisch gebruik, psychotisch gedrag veroorzaken, een veranderde perceptie op de realiteit, wanen , hallucinaties, agressie en ook doodvallen en dementie.
    Want nu juichen de echte artsen.
    De comorbiditeiten zijn er, en daarmee kan de geneeskunde pas echt goed aan het werk.

    ADHD bestaat dus, weliswaar iatrogeen, want de iatrogene comorbiditeiten zorgen voor een absolute werkzekerheid.
    Er zijn de stoffen tegen de hartkwaaltjes, de antipsychotica, de slaapmiddelen, de antidepressiva (weliswaar ook psychotica, maar zoals bekend, hoeft niemand dit te weten) en de alzheimer-medicatie (ook psychotica, zoals bekend, en hoeft niemand dit te weten).

    Het circus draait op volle toeren en iedereen is blij.
    Nooit gedacht dat onkunde zo een medische welvaart kon veroorzaken.

    Maar stel nu eens dat ADHD geen ziekte zou zijn en dat psychotica niet op dezelfde manier werken als insuline.
    En stel nu eens dat men wel een diagnose of geen diagnose van ADHD zou kunnen (willen) stellen.
    En dat men wel wil weten hoe psychotica werken bij een aandoening waarvan men een of geen diagnose kan stellen.

    Dan zou het kaartenhuisje van het winstgevend circus van de comorbiditeiten in elkaar zakken.
    Omdat dan meteen ook duidelijk zou worden dat die comorbiditeiten eigenlijk de nevenwerkingen zijn van het chronisch gebruik van psychotica.

    Want psychotica zijn stoffen, die psychotisch maken, agressief, wanen veroorzaken en zelfs depressies, stoffen, die bloedvaten doen dichtklappen en daardoor hartproblemen veroorzaken en ook dementie.
    Nu juist precies hetzelfde als de comorbiditeiten van de ziekte die men veronderstelde.

    Maar psychotica zijn, net als insuline, ook giftige stoffen, die bij een gezonde patiënt, antistoffen doen ontstaan en volgens de redenering van de stoffetjestheorie in de hersenen, bij zieke patiënten een helende werking teweegbrengen, omdat het lichaam die psychotica toch zo nodig heeft en vandaar dan ook geen antistoffen zal teweegbrengen.

    Ons probleem is daarmee opgelost en bovendien kan voortaan elke arts een medische diagnose stellen van de aandoening.

    Van zodra het multidisciplinaire team tekenen ontwaart van pedagogisch ongemak (GPOS) kan naar de arts verwezen worden om een echte diagnose te stellen.
    Net zoals bij de ACTH-stimulatie-test kan met een proefdosering psychotica (in dit geval) getest worden op de vorming van antistoffen.

    Speekseltest negatief: dan lijdt de patiënt aan ADHD, omdat het toedienen van psychotica nodig blijkt.
    Speekseltest positief: patiënt is gezond, want psychotica worden door het lichaam als giftig ervaren en zijn bijgevolg te mijden, immers: ‘do not harm’.

    Als bovendien bij de negatieve testen, ook de werking van de geneesmiddelen zal uitgelegd worden of hoe psychotica ADHD genezen, dan zal de medische wereld heel vlug begrijpen waarom die speekseltest zo performant de diagnose van een onbekend gewaande ziekte kan stellen.

    En zal meteen ook het vervelend probleem van de comorbiditeiten van de baan zijn.

    Om begrijpelijke redenen zal daarom wel een ander publiek (evenwel ook ‘verondersteld’ als intellectueel) iets meer rouwig zijn.

    Maar gelukkig staat bij de geneeskunde de gezondheid van de patiënt vanzelfsprekend vooraan.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • A-beta-42 (Alzheimer) comorbiditeit van verzonnen reuptake.

    Posted on April 7th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

     Dit was duidelijk niet bedoeld als een aprilgrap, omdat op de datum toch bewust niet helemaal juist gemikt werd.

     
    Maar Alzheimer zou ontstaan door het Aß-42.

    En je acht het niet voor mogelijk.
    Weeral psychiaters hebben dit aangetroffen in het menselijk brein.

    Het soort van artsen, dat niet eens een diagnose kan stellen van ‘presumed diseases’, dat niet eens farmacologisch de werking kan verklaren van de harddrugs, waarmee men veronderstelde aandoeningen lucratief behandelt en waarmee men bovendien iatrogeen nieuwe – maar dan echte – ziekten tot stand brengt.

    Intussen is bekend dat reuptake, de fabel die van bedroefdheid een depressie-pandemie heeft gemaakt en een kaste van genezers stinkend rijk, daartoe compleet verzonnen is geweest.

    Zelf vraag ik me steeds af, waarom die psychiaters hun fabels op mensen plegen uit te testen.
    Het is bekend dat Prozac ook heelt bij depressieve honden.
    Heeft het labo in Rijswijk dan nog nooit geen reuptake-orgaantje of reuptake hormoon voor stoffetjes kunnen aantonen?
    En krijgen depressieve honden ook vroege dementie?
    Met het beta-42 amyloid.
    Betekent het ontdekken daarvan, dat voortaan nieuwe geneesmiddelen op dieren zullen kunnen getest worden, in plaats van op mensen?
    Om zeker te zijn van de manier waarop die geneesmiddelen ooit zullen werken, om zeker te zijn dat een (juiste) diagnose zal kunnen gesteld worden?

    Zelf begreep ik nooit dat amfetamine-en(of) cocaïneproducten nooit eerder grondig werden getest op koude tenen, menopause, PTSD, PDS, autisme, chemotherapie bij borstkanker of depressies bij honden, terwijl men er die arme diertjes toch ook mee zou kunnen helpen?
    Al bijna vier jaar probeer ik, via het WEL bekend maken van de werking van psychiatrische harddrugs, het verband uit te leggen tussen het psychotica-gebruik en het ontstaan van vroege dementie, fatale pulmonaire hypertensies, controleverlies over gedrag, psychotisch agressieve schuttersfestijnen, zelfmoorden en nog meer depressies.

    Het bleef wachten op Godot.
    In mijn geval het amyloid beta-42.

    Zo zeker kon ik ervan zijn, dat er ooit alvast een nieuwe fabel in de psy-sekte zou opduiken.
    Nu maar hopen dat die kan stand houden en men voortaan met echte therapie op mensenmaat een bedroefdheid of GPOS (alias ADHD)  kan gaan aanpakken.

    Hopelijk krijgt niemand het nu in zijn of haar hoofd om vanaf nu vaccins of nieuwe harddrugs te gaan ontwikkelen om die peptiden tekeer te gaan.
    Al lijkt het me beter dat men vooraf toch even de moeite neemt om een en ander ook farmacologisch proberen uit te leggen.

    IJdele stupiditeit op dat vlak heeft intussen al heel wat leed veroorzaakt en nog meer ongepast ijdele waan bij zelfverklaarde allesweters.

    Aanrader: mijn nieuwjaarsbrief van 1 januari 2010, waarin verwezen wordt naar de verwachte komst van dit nieuwe peptide met een messias-gehalte.

    Het positieve daarbij is, dat eindelijk een aanzet wordt gegeven tot het WEL willen kennen van het werkingsmechanisme van psychotica, waardoor al eeuwen bekend had moeten zijn wat men eigenlijk aanricht bij patiënten, door zich te willen verrijken met het dealen van harddrugs als kiekens zonder kop (“werking onbekend”, pfffft!).

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • RIZIV-vetpotten beschermen rookgordijn pedofiele premier.

    Posted on March 1st, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

     


    Uit: Het Journaal van Marc Grammens.

    Andere politieke partijen en het rechterlijk apparaat zijn mee in het bad gedompeld.
    De voorganger van Lieckendael op het parket-generaal te Luik en genoemd bij pedofilie-fuiven, was de vader van huidig waarnemend PS-voorzitter.
    Sinds 2004 betaalt de ziekteverzekering een, voor die gelegenheid, verdriedubbelde prijs van ‘oude’ en ‘goedkope’ Rilatine om daarmee een parallelle illegale invoer te kunnen financieren, die de PS van fondsen voorziet voor onder meer dure zwijggelden.
    Daartoe worden zelfs cijfers over ADHD en middelengebruik (een cocaïnestof als partydrug) in dit land vervalst.

    Artsen worden opgeleid en opgelegd om ADHD onterecht als een ziekte bij de bevolking te promoten, omdat ze anders correctioneel strafbaar zouden zijn, wanneer ze (bij afwezigheid van een ziekte) een toxicomanie instellen en in stand houden (wet 24/02/1921).

    De redenering gaat als volgt.

    De psychiatrie omschrijft 18 instanties van een normaal (kinder)gedrag.
    Normaal zijn, betekent dat hier geen sprake is van een ziekte.
    Wanneer evenwel 6 instanties van een normaal kindergedrag gedurende een periode van 6 maanden, samen voorkomen en wanneer dus volgens de geldende maatstaven zou moeten blijken dat de patiënt kerngezond is, kan een persoon die lijdt aan GPOS of een bevoegde beroepsgevormde autoriteit, die zelf lijdt aan MPIS (Maligne Professioneel Interpretatie Syndroom), de veronderstelde aandoening ADHD uitroepen.

    Zes keer niet-ziek zijn, zou (vermoedelijk) wijzen op een ongeneeslijke en bovendien ook nog genetische neurobiologische aandoening.

    Volgens DSM-IV is mathematisch 6×0 gelijk aan 1 en niet aan nul.
    (Vandaar die maligne professionele interpretatie).

    Al gebeuren medisch meer van dat soort rariteiten.
    Eenzelfde psychoticum in Prozac zou selectief iets aan serotonine genezen, terwijl precies hetzelfde psychoticum in een doosje met de naam Strattera erop, selectief iets therapeutisch zou aanvangen met de nor-adrenaline en dan nog bij patiënten met vermeende defecten aan dopamine.

    Immers, de evidentie van EBM heeft geleerd dat bij twijfel een proeftherapie kan helpen als diagnosticum.

    http://www.adhdfraude.net/pic/GezondheidADHDersophetspel_1.jpg

    Remember de heksenverbranding van weleer, toen nog de sharia van het katholieke geloof in onze streken geldig was.

    Toen bij ons zo een vijfhonderd jaar geleden nog de sharia van het katholieke geloof ook in de rechtspraak van kracht was, werden personen die men van hekserij verdacht, op de brandstapel gezet.De redenering gold waarbij de Goddelijke voorzienigheid de onschuldigen zou sparen en niet door de vlammen zou laten verteren en dat die voorzienigheid de echte heksen wel zou laten opbranden als hun verdiende straf om een heks te zijn.Die rechtspraak toen bleek veel efficiënter dan die wij nu kennen, immers, alle verdachten en veroordeelden hebben nooit hun straf ontlopen.Diezelfde techniek wordt ook bij Zitstil toegepast.Het is al bekend hoe men een loopje neemt met richtlijnen, om toch maar kinderen, waarbij GPOS niet meteen scoort,  via valse truken door de mand te laten vallen, om de sponsors te plezieren.En net zoals in de middeleeuwen lukt zoiets aardig.

    Dit mocht ik onlangs per e-mail ontvangen.

    Gelezen bij zitstil.

    Door de lange wachtlijsten duurt het soms een hele tijd voor een degelijke diagnose kan worden gesteld en dan durft de arts wel eens Rilatine voorschrijven om snel een diagnose te kunnen maken”, vertelt Rita Bollaert van de vzw ZitStil, “als het werkt is het ADHD, als het niet werkt iets anders.

    Net zoals de brandstapel, werkt het toedienen van cocaïne of amfetaminedoping tot ieders voldoening bij iedereen.
    Zelfs wanneer de truc met GPOS faalt.

    Men hoeft daarom geen arts te zijn.
    Men moet wel een arts zijn om een toxicomanie in te stellen en in stand te houden.
    En precies ook daarom werd ADHD als een ziekte uitgevonden.

    Beleeft onze maatschappij nu de revival van de sharia’s van vijfhonderd jaar geleden, of koestert men dit geloof in de sekte van Zitstil omdat deze de toekomst van onze jeugd zou garanderen met legale doping?

    Luc Bonneux schrijft vandaag (1 maart 2012) in DeStandaard.
    (Hebzucht universiteiten leidt tot bangmakerij).

    Tegenover het handjevol strijders voor de evidence based medicine (EBM), die aanklagen dat de werkzaamheid van het vaccin nog steeds niet bewezen is, staat een leger hoogleraren om met veel imponeergedrag hun winkel te verdedigen.Goede geneeskunde is gebaseerd op het principe van niets doen bij twijfel, goede wetenschap is gebaseerd op het principe van de verwerping.Van beide wil de moderne medische faculteit niet meer weten.Niet ingrijpen, kleine risico’s aanvaarden en doodlopend onderzoek afstoten betekent geld laten liggen.De universitaire (universele?) hebzucht resulteert in een politiek van bangmakerij en medicalisatie.

    Pedofilie bestaat in twee smaken.
    Een religieuze en een politieke.
    Of zou het kunnen,  dat ook een beetje geld daarbij een rol speelt?
    Of een beetje geneeskunde?
    Of een beetje juridische bescherming?
    Maar alvast in geen enkel geval… een verondersteld misbruik van kinderen.

    Toch benieuwd wanneer de hoge raad van orde van apothekers zal bekend maken welke anonieme persoon er belang bij zou hebben dat ik tuchtrechtelijk word gestraft, terwijl die tuchtrechtbanken in de regel plegen op te treden, na een veroordeling door een ‘echte’ rechtbank op basis van een onderzoek van de klacht door het parket.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Symptomen van GPOS ook die van neurobiologisch ADHD?

    Posted on August 17th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Welk kieken maakte van GPOS-symptomen die van neurobiologisch ADHD?

    Wanneer de psychiatrie wel medisch en niet als een religie wil doorgaan, moet men ophouden om amfetamines en cocaïnes te verdelen als gewijde hosties.

    Geen psychiater die wil weten hoe psychotica de patiënten binnenlaten in het zaligmakende rijk waar kapotgemaakte zenuwstelsels een chronische behandeling met eeuwige geluksbezorgers vereisen.

    Erger nog.

    Patiënten worden medisch ziek verklaard, aan een verzonnen ziekte, om ze via mindcontrol blijvend aan de sekte te kunnen binden.

    Geen psychiater die kan uitleggen welk medisch criterium gehanteerd wordt, om sekteleden te werven.
    Meest gebruikt zijn criteria, die alleen met geld en macht te maken hebben.

    Terwijl uit evidentie en immunochemisch kan aangetoond worden, dat het behandelen van de GPOS-symptomen schade berokkent aan patiënten, die niet lijden aan neurobiologische tekorten van amfetamine- of cocaïnestoffen.

    http://medischcontact.artsennet.nl/Nieuws-1/100770/Vergiftiging-vaak-door-geneesmiddel.htm

    Zoals moet blijken uit onderstaand lijstje, zijn de voorbije twee weken maatschappelijke decisionmakers duidelijk op de hoogte van deze corrupte wervingstechnieken.
    Alleen is de kracht van het geld en de macht ook al tot de meeste van deze instanties doorgedrongen, wat hen ervan weerhoudt om in te grijpen.

    Katholieke Universiteit Leuven, Leuven, Vlaams-Brabant, BelgiëAcademisch Ziekenhuis Vrije Universiteit Brussel, Brussel, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    FEDMAN2 core infrastructure, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    Commission Europeenne, België

    Springer Science+Business Media, Dordrecht, Zuid-Holland, Nederland

    Emmaüs, Antwerp, Antwerpen, België

    Wegener, Nederland

    IAK Verzekering Eindhoven, Eindhoven, Noord-Brabant, Nederland

    Research In Motion UK Limited, Verenigd Koninkrijk

    Chambre des Representants / Kamer Van Volksvertege, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    E-zorg, Breukelen, Utrecht, Nederland

    FEDMAN2 core infrastructure, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    Ministerie van Justitie, Leidschendam, Zuid-Holland, Nederland

    Rijks Universiteit Groningen, Groningen, Nederland

    VIVRE, Maastricht, Limburg, Nederland

    netwerk adres BEM – Promens Care, Stichting, Assen, Drenthe, Nederland

    CAIW Diensten B.V., Schipluiden, Zuid-Holland, Nederland

    Stichting Deltabouman, Hoogvliet, Zuid-Holland, Nederland+

    Chambre des Representants / Kamer Van Volksvertege, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    Vlaams Fonds voor Sociale Integratie, Emblem, Antwerpen, België

    Vrije Universiteit Brussel Campus Network, Brussel, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    AZ Sint-Lucas, Brugge, West-Vlaanderen, België

    CAIW Diensten B.V., Monster, Zuid-Holland, Nederland

    Alg Fr Ol Schadeverz Mij de Zevenwouden, Rotterdam, Zuid-Holland, Nederland

    DataWeb Customer Stichting Exploitatie Nederlandse, Den Haag, Zuid-Holland, Nederland

    Regionaal Ziekenhuis Sint-Trudo, Zepperen, Limburg, België

    GROUPE S, Ninove, Oost-Vlaanderen, België

    Schlumberger Limited, Swanwick, Derbyshire, Verenigd Koninkrijk

    CAIW Diensten B.V., Hilvarenbeek, Noord-Brabant, Nederland

    Gezondheidszorg Oostkust, Knokke-heist, West-Vlaanderen, België

    Delft University of Technology Network, Delft, Zuid-Holland, Nederland

    The Procter and Gamble Company, Europe

    VRT Corporate Internet Services, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    Stichting Bavo Europoort, Maarsen, Utrecht, Nederland

    Leenart & Heemskerk, Heemskerk, Noord-Holland, Nederland

    Brutele SC, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    CAIW Diensten B.V., Ijsselstein, Utrecht, Nederland

    Institute for Hygiene and Epidemiology, België

    Initial Hokatex Colocation, Helmond, Noord-Brabant, Nederland

    Stichting Infos, Ten Boer, Groningen, Nederland

    Ministerie van Justitie, Den Haag, Zuid-Holland, Nederland

    Portima, Vorst, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    Edutel Internet, Best, Noord-Brabant, Nederland

    Hasselt University, Hasselt, Limburg, België

    Brevini Nederland BV, Alphen, Zuid-Holland, Nederland

    Rijksdienst voor het wegverkeer, Nederland

    B2B Regio West, Breda, Noord-Brabant, Nederland

    GGZ Noord- en Midden Limburg, Lelystad, Flevoland, Nederland

    Mri Diagnostiek Amsterdam BV, Amsterdam, Noord-Holland, Nederland

    Edutel Internet, Eindhoven, Noord-Brabant, Nederland

    Signet B.V. Amsterdam, Eindhoven, Noord-Brabant, Nederland

    Ministerie van VWS, Den Haag, Zuid-Holland, Nederland

    Xtilton, Rotterdam, Zuid-Holland, Nederland

    Omega Pharma, Nazareth, Oost-Vlaanderen, België

    MPS Red Meat Slaughtering, Doetinchem, Gelderland, Nederland

    CANON EUROPA N.V., Reigate, Surrey, Verenigd Koninkrijk

    EarthLink, Huntington Beach, California, Verenigde Staten

    RIBW Den Haag, Bussum, Noord-Holland, Nederland

    Dynamic IP Pool Residential Customers – BORDET, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    Vlaamse Landmaatschappij, Leuven, Vlaams-Brabant, België

    Stadsgewest Haaglanden, Den Haag, Zuid-Holland, Nederland

    Tele2 Internet customer Valadis NV, Brussels, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    College ter Beoordeling Geneesmiddelen, Den Haag, Zuid-Holland, Nederland

    KPN Zm Cs Cybercenter Aalsmeer (Achmea), Amstelveen, Noord-Holland, Nederland

    Nico Adriaans Stichting, Nijmegen, Gelderland, Nederland

    Koninklijke Bibliotheek, Den Haag, Zuid-Holland, Nederland

    CAIW Diensten B.V., Pijnacker, Zuid-Holland, Nederland

    Podotherapie Basten en Allart, Amsterdam, Noord-Holland, Nederland

    GGZ Friesland, Leiderdorp, Zuid-Holland, Nederland

    ORDINA BELGIUM NV, Mechelen, Antwerpen, België

    Dsl, Apo, Armed Forces Europe, Middle East, & Canada, Verenigde Staten

    Stichting Ijssellandziekenhuis, Rotterdam, Zuid-Holland, Nederland

    Tiofarma B.V., Weesp, Noord-Holland, Nederland

    COLT Technology Services Group Limited, Dendermonde, Oost-Vlaanderen, België

    Unit 4 Agresso, Hengelo, Overijssel, Nederland

    MessageLabs Limited, Verenigd Koninkrijk

    Teva Pharmachemie B.V., Bilthoven, Utrecht, Nederland

    Research In Motion UK Limited, Verenigd Koninkrijk

    CAIW Diensten B.V., Den Hoorn, Zuid-Holland, Nederland

    Stichting de Thuiszorg Icare, Meppel, Drenthe, Nederland

    Uni2, Altea, Comunidad Valenciana, Spanje

    Vrije Universiteit Amsterdam, Amsterdam, Noord-Holland, Nederland

    Road Runner, Potsdam, New York, Verenigde Staten

    Ziekenhuis Oost Limburg, Assen, Limburg, België

    Basis School Martinus, Hengelo, Overijssel, Nederland

    Johnson & Johnson, Europe

    European Parliament, België

    Vrije Universiteit Brussel Campus Network, Brussel, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, België

    Macht en rijkdom verwerven door een massa van slaafjes met mindcontrol te binden, kan waanzinnig exciteren.

    Vandaar dat niemand van deze beleidsmakers ook maar een poot zal uitsteken, om de psychiatrie nu eens en voorgoed een keuze te laten maken tussen religie of geneeskunde.

    Zelfs wanneer beleidsmakers voortaan kunnen aantonen, hoe men gezonde personen bewust ziek maakt door hun zenuwstelsels te verwoesten bij wijze van een wervingstechniek, blijft het massaal stil in die rangen.

    Geneeskunde voorwenden en niet eens medisch een neurobiologische diagnose kunnen stellen, is oplichting van het meest zuivere soort.

    De opwinding van het geld en de macht… maar vooral van een corrupte broederschap, zeker?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us