Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Controle kwijt over farmacologisch gestuurde criminaliteit

    Posted on October 17th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    In Nederland dolen overheid en justitie in verwarring rond, over de rol van psychisch helende medicatie bij zware feiten.

    Immers, noch bij medici, noch bij ‘gespecialiseerde’ overheidsinstanties en zeker niet bij universiteiten kan iemand terecht om duidelijkheid te krijgen over hoe de farmacie patiënten zogezegd geneest zonder hen en de maatschappij schade toe te brengen.

    Gespecialiseerde overheidsinstanties eten ook uit de hand van de farmaceutische bedrijven.
    En die publiceren ofwel dat niemand de werking van de gebruikte chemicaliën kent, ofwel verzinsels, waarvan niemand kan aantonen hoe ze een aandoening behandelen.

    Academische medische opleidingen worden gesponsord door de industrie, die vanzelfsprekend ook verzuimt om scheikundige en farmacologische duidelijkheid te verschaffen.

    In hun opleiding leren artsen daardoor alleen de indicatie, waarvoor een en ander verzonnen werd (DSM), om de industrie draaiende te houden maar vooral om geen voeding te geven aan mogelijke gewetensbezwaren (‘do not harm’ en Hippocrates).

    Trust me, I know what I’m doing.

    Vandaar…

    Duidelijk de controle kwijt over een belangrijke materie.

    De bekend gemaakte resultaten zullen quasi zeker de mist rond die materie niet doen optrekken.

    Met bovendien de bedoeling om de financiële belangen te vrijwaren van een establishment dat liever de waarheid over psychotisch makende stoffen achterhoudt.

    Nu is het zo dat een maand geleden opmerkingen werden geformuleerd aan de resultaten die bij de Tweede Kamer werden bekend gemaakt.
    Met grote voldoening stel ik vast dat de gemaakte opmerkingen (worden die bijgevolg ook publiek bekend gemaakt?) aan de vraagstellers, de overheidsinstanties en de ministers, al blijk geven van een grotere nuchterheid en een correctere medisch wetenschappelijke instelling.

    Maar ik mis wel een farmacologische benadering.

    Zelf sloof ik mij nu al elf jaar uit om de werking van die stoffen in de geneeskunde openbaar te maken.

    (http://www.megablunder.net/werking)
    Iets wat mij heel wat ellende heeft bijgebracht.
    De hardnekkigheid waarmee ik in persoon wordt aangevallen, toont aan dat kost wat kost de (farmacologische) werking onbekend moet blijven.

    Terwijl elementaire scheikundige en fysiologische kennis op een eenvoudige manier het controleverlies over gedrag en zelfs heel wat meer, kan verklaren.

    Het zijn immers Nederlandse professoren, die – jaren voor mij – al een aanzet tot mijn theorie hadden gegeven, maar door de omstandigheden van toen ofwel werden tegengewerkt (David DeWied -1974) ofwel in de vergeethoek zijn beland (1998 – Pennings).

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Waar diagnose en farmacologie taboe zijn

    Posted on April 8th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Psychiaters belijden de nieuwe leer van partydrugs en manke stofjes.
    Een pseudo-wetenschap die steunt op veronderstellingen en het negeren van kwalijke evidenties.

    Let me bring this point home with an example of how, after thousands of trials, we don’t know what might be the single most important thing when it comes to treating depression with medications…”yeah yeah or hear hear 

    Decennia lang probeert neuroscience al biomedische substraten te vinden voor de geestelijke aandoeningen die al dan niet verzonnen zijn.

    Niets maar dan ook helemaal niets hebben deze wetenschappers en andere goeroes aan medisch bewijs voor geestelijke aandoeningen gevonden.

    Nu wordt dat ook gezegd door een van de meest gerenommeerde instituten in de USA.

    Tsja, in de USA waar de meeste nieuwe psychiatrische medicatie werd uitgevonden en geproduceerd. Daar waar de farmaceuten inmiddels grote schadeclaims aan de broek hebben gekregen of krijgen en waar miljoenen aan schadevergoeding moet worden betaald aan de slachtoffers van de praktijken.

    In Nederland heeft men dit ingezien en probeert men het roer om te gooien. Minder pamperen en wijzen op hulp in de eigen omgeving.

    Deden ze dat ook maar met landen als Griekenland, Portugal, Spanje etc. want zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

    Vriendelijke groet,

    Frits

    En toch… simpel om op te lossen.

    Quid met ADHD?

    1. Bestaande neurobiologische diagnose WILLEN gebruiken.
    2. Farmacologie van geneesmiddelen WILLEN kennen.

    UIT:

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Farmacologie nalmefene (Selincro) blijft geheim

    Posted on March 27th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments


    Net zoals bij een nicotinetoxicomanie (Champix, Zyban, Wellbutrin), cocaïnetoxicomanie (Rilatine, Modafinil) of een amfetaminetoxicomanie (Depakine of andere prodrugs) vervangt men een medisch-vreemde verslaving door een farmaceutische afhankelijkheid.

    Niet omdat een medisch geïnduceerde toxicomanie veiliger is voor de gezondheid, maar in de allereerste plaats omdat daarmee een financieel imperium van farmaceutische psychotica bedrijfszeker kan opgebouwd worden.

    Het tot stand komen daarbij van mindcontrol en de bijhorende ‘comorbiditeiten’ is vanzelfsprekend handig meegenomen.

    Toch veelzeggend dat niet eens overheden, noch medisch verantwoordelijken zich vragen stellen over de farmacologie van een en ander.

    Voortaan wordt het afwachten tot er zich ‘niet-zorggerelateerde calamiteiten’ mee voordoen.

    Wedden dat de slachtoffers eraan ofwel aangeboren afwijkingen zullen gehad hebben of allergisch aan de stof zullen geweest zijn.
    Iets wat uiteraard en zogezegd zeer zelden voorkomt.
    Terwijl men het weeral eens in Keulen zal horen donderen.

    Alvast toch even verwijzen naar een jaar geleden.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • ADHD bestaat niet

    Posted on March 16th, 2014 Fernand Haesbrouck 1 comment

    Tja…

    Is dat nu nieuws?

    Tien jaar lang hoorde ik de media niet.

    Ik ontving mijn eerste doodsbedreiging in 2004, toen ik hetzelfde ‘durfde’ te stellen op basis van ‘kennis’.

    Tien jaar lang en zelfs nu nog, is het stellen van een neurobiologische diagnose ervan taboe.
    Al die tijd verzweeg de wereld hoe psychotica een jeugd tot dwangmatig dociel en psychotisch drogeren.

    Stel je voor… een farmacologie van psychotica (een woord dat niet eens mag bestaan) op basis van ‘kennis’, aanziet de maatschappij als een betwiste materie.
    Terwijl verlichte geesten maatschappelijk uitblinken wanneer ze een nep-diagnose door anderen laten stellen en door de werking van de chemische therapie als onbekend uit te roepen.

    Vraag artsen waarom ze geen neurobiologische diagnose stellen van ADHD.

    Terwijl de onfeilbare diagnose-test bestaat.

    Vraag artsen waarom geen kat onder hen kan vertellen hoe de succesvolle medicatie werkt.

    Terwijl ze niettegenstaande die onkunde, wel slim genoeg geacht worden om te vertellen hoe veilig een en ander wel is.
    Omdat de nevenwerkingen hun bedrijf in stand houden.

    Zelf ben ik een gelukkig man.

    Tien jaar lang mocht ik ontdekken hoe ‘kennis’ uiteindelijk een mercantiele triomf van de middelmaat kan ontmaskeren, die uiteindelijk jarenlang overeind kon blijven door met ‘evidenties’ uit te monden in een ‘FIF-based medicine’.

    Vandaar gelukkig, wanneer op een dag de maatschappij dit soort van kwakzalvers aan de schandpaal zal brengen.
    Dit wordt een taak van de bevolking.
    Mijn werk is af.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Democratie glijdt af naar farmacologisch gestuurde slavernij

    Posted on February 9th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Tijdens de uitreiking van de Oscars eind februari 2012, ontvang ik vanuit Las Vegas op facebook een vriendenverzoek van Vince Flaherty.

    Nu was de man links op de foto (als vader van Vince) de tekstschrijver van de speeches van JF.Kennedy. Rechts op de foto, Truman, VS-president tijdens WO_II.

    Pas op 22/11/2013 drong het tot mij door, dat de vader van die Vince jr., de fatale woorden zou hebben geschreven, waarvoor Kennedy een week later werd vermoord.

    Het volledig verhaal staat op : Nieuwsbrief768
    Omwille van te groot om het hier te editeren.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Na 10 jaar

    Posted on November 29th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Er was de inzet gedurende die jaren, het idealisme, maar vooral de verworven kennis, waar ik fier en gelukkig om ben.

    Die motiverende schittering werpt evenwel een schaduw en die schaduw kan ik niet meer laten groeien.

    Fysieke achteruitgang moet beheersbaar blijven, mijn knie na vier jaar nog niet volledig hersteld en nu de gebroken linkerschouder, tasten gelukkig maar weinig het verwerven en het hebben van kennis aan.

    Maar wat uiteindelijk tot een andere strategie leidt, is het financiële geknel die tot een strop wordt aangetrokken.

    Aan de vrijspraak in beroep verleden jaar kleeft momenteel een juridisch kostenplaatje, dat ‘gezien het belang van de zaak ‘ – sic – een onzindelijke hoogte heeft bereikt.

    Wat uiteindelijk van mijzelf, in mijn idealisme, een dwaze onnozelaar heeft gemaakt.

    In dit marktsegment van de gezondheid, werkt misschien niemand zo goedkoop als ikzelf.

    Terwijl mijn farmacologisch goed, niettegenstaande het schijnbaar immense belang, niet in een pecuniair vermogen wordt omgezet.

    Bovendien rijd ik vast tegen een vastgoedmaffia, vermomd als en in een collusie met de overheid, in mijn poging om, uit nood, patrimonium te valoriseren.

    Een uitzending van Panorama (VRT) over sjoemelende notarissen op 19 december, zal daarover (onder meer) duiding verschaffen.

    Mijn idealisme verbijt ik nu maar, door voortaan niet meer impulsief en gratis niet-wetenschappelijk geachte bijdragen te plegen, omdat ik inzie dat onmogelijk kan opgetornd worden tegen de dure en wel medische echte wetenschap, die de farmacologie van psychotica als onbekend uitroept.

    Omdat die onkunde commercieel goed scoort.

    Uiteindelijk bereikte ik wat moest, nl. de farmacologie beschrijven en de dingen verklaren die men onbekend wil houden.
    Dat werk is af.

    Voortaan is het aan de bevolking om te kiezen wat voor rattenvangers men wil volgen.

    En aan de bedriegende ziektemakers om mijn stelling te weerleggen, bij voorkeur met kennis.

    Eli Lilly: quid met de waarheid over Prozac en Strattera?
    Novartis: quid met Lioresal (baclofen) en met Rilatine dat 100 keer te laag wordt gedoseerd?
    Sanofi: quid met Depakine (valproaat)?
    Janssens Pharmaceutica: quid met Topamax(topiramaat) en Concerta (methylphenidaat)?
    GlaxoSmithKline: quid met Seroxat (paroxetine), Wellbutrin en Zyban (bupropion)?
    Pfizer: quid met Champix, Efexor (venlafaxine)?
    Lundbeck: quid met Brintellix (vortioxetine), Desoxyn (methamfetamine)?

     

    Het ontmaskeren van ‘medische’ charlatans kostte mij een fortuin.
    Met die wapenongelijkheid kan het niet verder.

    Mijn gezin en mijn gezondheid krijgen voortaan voorrang.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Zorg en sport moeten leren van fouten

    Posted on October 14th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Ik kan de atlete geloven wanneer ze claimt geen cocaïne te hebben gebruikt.

    Sporters zijn onwijs door zich farmacologisch te laten begeleiden door artsen.

    Opgeleiden door en belijders van “evidence based medicine” derven chemische kennis en het beoordelingsvermogen om medisch te adviseren inzake prestatieverbeterende middelen.

    Noteer dat zelfs WADA zich laat misleiden door medici, die niet willen geweten hebben dat performante doping als Prozac of Strattera, eigenlijk op de verboden lijsten had moeten prijken, omwille van het actieve phenylalkylamine-patroon.

    Beter nog… pientere artsen die vertrouwen op wat de farmaceutische bedrijven wijsmaken en die met een beetje cijferlogica de slimsten willen zijn, dokteren ‘prepareerschema’s’ uit om de controles te omzeilen.

    En ik kan al vermoeden wat daarbij aan de hand was.

    Drie dagen geleden nog etaleerde het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde het blunderen door onkunde van nieuwe generaties hoger opgeleiden in wat men nog steeds ‘geneeskunde’ pleegt te noemen.

    Methylfenidaat zou als symptomatische behandeling dienen bij de behandeling van patiënten die ‘ziek’ zouden zijn aan een spongiforme leuko-encefalopatie, mogelijk veroorzaakt door heroïne of cocaïnegebruik.

    Daarbij wordt nagelaten om uitleg te verschaffen op welke manier methylfenidaat (nota bene, OOK, onder een opiumreglementering, omwille van de geheim te houden farmacologie ervan en maar liefst 30% actiever dan zuivere cocaïne) een gunstige invloed zou hebben op een revalidatie van het slachtoffer.

    Wanneer een universiteit al waarschuwt dat er iets fout loopt met het kunstmatig specialiseren tot druk,druk,druk en slim,slim, slim in de leer van fabels of dogma’s die de chemie verrijkt door iatrogene aandoeningen tot stand te brengen, dan is toch een zorgwekkend peil bereikt.

    Het is net als in de maatschappij: de complexiteit neemt toe als individuen en instituten vergeten hoe ze generalist moeten zijn. Iedereen wordt specialist met toenemend beperktere capaciteiten.”

    Leuko-encefalopatie behandelen door precies diezelfde leuko-encefalopatie in stand te houden, omdat artsen niet mogen of niet willen weten hoe methylfenidaat werkt.

    Een ramp zou het farmaceutisch bedrijfswereldje treffen als bij deze blunder zou blijken dat de neurologische symptomen van die aandoening simpelweg de lange-termijn effecten zijn van cocaïne, maar evenzeer die van methylfenidaat.

    En laat het nu precies die lange-termijn-effecten zijn waar iedereen zo hard op zoek naar is, en er niemand is, die slaagt om die ook maar te vinden.
    Terwijl ze zo af te lezen staan in dat nummer van NTVG.

    Zo slim en zo druk en zo gespecialiseerd wil men zich voorwenden, om daar dan stoemelings en veel te geruisloos zomaar te willen overstappen.
    Een kapitale fout en een brevet van onkunde.
    Immers, evidentie moet het in deze afleggen tegenover het hebben van kennis.

    Maar waarom ben ik nu geneigd om VanSnick te geloven en om onbekwame ‘begeleiders’ met de vinger te wijzen?

    Linda, Tineke, Judith en Barbera (NTVG) met hun symptoombehandeling hebben zich ook al laten vangen aan de wetenschappelijke misleiding door Novartis op de bijsluiter van methylfenidaat.

    Want uit die bijsluiter blijkt dat maar 1% van de ingenomen methylfenidaat therapeutisch actief zou zijn en dat die actieve stof al na ongeveer 2 uur uit het lichaam is verdwenen.
    Wat wel gemetaboliseerd wordt (99%), is als niet-actief uitgeroepen en zou ‘traagjes’ na 4 tot 6 dagen uit het lichaam verdwijnen.

    Waaruit volgt dat die stof veilig te gebruiken is en waarbij vermoedelijke ‘lange-termijn-effecten’ omzeggens onbestaande zullen blijven door de snelle eliminatie.

    Kennis, evenwel, LEERT dat de metabolieten van methylfenidaat WEL en vooral toxisch actief zijn en therapeutisch een veranderd gedrag veroorzaken door neuronen kapot te maken, wat ondermeer die immunochemische activiteit veroorzaakt en wat op een neurobiologisch defect doet wijzen.

    Een berekeningetje in een nieuw prepareer-schema van sporters zou kunnen gesteund zijn op die misleiding door Novartis, waarbij na 2 uren geen sporen meer van cocaïnedoping met methylfenidaat zouden te vinden zijn.

    Waarbij een onterechte waan tot stand komt, dat met een ‘berekend’ doseerschema performante cocaïne-achtige prestatieverbeteraars onder de radar van de dopingcontroles kunnen gehouden worden.

    Mijn evidente conclusie nu daaruit luidt dat niet alleen de geneeskunde, maar ook de sport er alle belang bij heeft dat zogezegd slimme artsen toch beter farmacologisch dom worden gehouden.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Cheaters hide farmacology of psychotics

    Posted on October 3rd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Alleen bedriegers houden het werkingsmechanisme van psychotica achter.

    Psychiatrie spartelt en dreigt publiekelijk te verzuipen in een nooit geziene onkunde.

    “A better understanding of the neurobiology of posttraumatic stress disorder (PTSD) can help explain how current treatments work.”

    A better understanding CAN HELP EXPLAIN.

    Een reuzencongres om vast te stellen dat enige kennis zou kunnen helpen om er toch iets van te snappen.
    Waar zijn die allemaal in godsnaam mee bezig?

    Medisch bestaat helemaal geen kennis.
    Medisch wetenschappelijk heersen de optelling van positieve anekdoten en de fabels over serotonine, noradrenaline of dopamine of beter nog… van ‘werking onbekend’.

    En maar kakelen.

    Stel je voor…

    Het open en bloot etaleren van de echte kennis over de werking van ‘helende’ chemicaliën in een maatschappij die wel vakkennis veronderstelt bij een daartoe exclusieve kaste, wordt als niet-wetenschappelijk weggehoond.

    Er moet een wereldwijde censuur ingesteld worden op wetenschappelijke publicaties die nalaten de werking van chemische stoffen uit te leggen die bij therapeutische indicaties worden aangeprezen.

    Wat leert het bovenstaand stukje?

    Over PTSD of PTSS weet men nog niets.
    Over de medicatie, weet men helemaal niets.

    A better understanding…

    Alleen… je wordt er stinkend rijk mee.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Toepee tentop, cliniclown kent noch diagnose noch farmacologie

    Posted on September 12th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Deboutte pleit voor meer geld om ADHD te behandelen.

    Als arts kan de man geen medische diagnose stellen van de aandoening die men alleen maar vermoedt.
    Bij het uitblijven van een definitie van normaal gedrag, gebruikt dat soort ‘geneeskunde’ dan maar een opsomming van normale trekjes om door optelling ervan, tot een ‘vermoedelijke’ neurobiologische aandoening te komen.

    En dat zoiets dan nog erfelijk is, staat als een paal boven water.
    Normaal gedrag is dat ook.

    Die mediastunt van HGR is van hogerhand opgelegd.

    Die instelling is een beleidsinstrument van de minister van Volksgezondheid.

    En niet alleen de geneeskunde, maar vooral die minister ijvert voor het voortbestaan van ADHD als een ziekte.

    Immers, een onstuitbare trend dreigt voortaan veronderstelde ziekten te ontmaskeren die ‘een aandoening’ misbruiken om enerzijds, aan de kant van healthcare, bijwerkingen en daardoor nieuwe lucratieve behandelingen te doen ontstaan en anderzijds om bij een ‘regerende’ overheid via een financieel bedenkelijke constructie met staatsfondsen overeind te blijven in een modderpoel van pedofilie en chantage.

    Ook hier komt in dit persbericht geen duidelijkheid over medische diagnosecriteria en over de farmacologie van de gebruikte medicatie.

    Medisch blijft overeind dat psyche-(pseudo?)artsen alleen een diagnose vermoeden van een vermoedelijke neurobiologische aandoening en dat de farmacologie van de gebruikte psychotica voor de rest van de wereld onbekend is en het liefst onbekend moet blijven.

    Terwijl WEL bekend is dat een medische diagnose kan gesteld worden, naar analogie van het diagnosticeren van diabetes (suiker bepalen) of bijnierinsufficiëntie (ACTH-test), door met een speekseltest (amfetamines of cocaïnes) na te gaan of een therapeutische proefdosering antistoffen vormt of niet.

    Wanneer de patiënt aan een neurobiologische aandoening zou lijden, daardoor ziek is en medisch moet geholpen met psychotica, dan zal het lichaam tegen die psychotica GEEN antistoffen vormen en geen bijwerkingen vertonen, die zoals nu als comorbiditeiten van de ziekte worden voorgesteld.
    Immers bij suikerzieken redt de (voor anderen) giftige insuline vele levens.
    De comorbiditeiten vormen bijgevolg de gigantische megablunder en getuigt van een ongeziene onkunde bij een artsengroep die zich, zelfs in die onkunde, academisch pleegt te noemen.

    Bovendien moet de overheid (hallo, mevrouw de minister!) erop toezien dat geen geneesmiddelen in de handel gebracht worden, waarvan men het werkingsmechanisme als ‘onbekend’ achterhoudt.

    Dit werkingsmechanisme is WEL bekend, maar het achterhouden dient een criminele politiek om via het medisch dealen van psychotisch makende stoffen een toxicomanie in te stellen (voornamelijk bij kinderen) en te onderhouden, omwille van de redenen die ik hierboven heb aangehaald.

    Ongelofelijk dat een bevolking dat al jaren blijft pikken.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Medisch verval door FIF, farmacologische onkunde en corruptie

    Posted on September 10th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Het vakmanschap in geneeskunde, dat ooit op kennis was gebaseerd, steunt nu op de evidenties van verzamelde anekdotes, waarbij bovendien alleen maar de positieve elementen in aanmerking mogen komen.

    Omdat kennis niet meer hoeft, is de farmacologie van de chemie die men geneesmiddelen heeft genoemd als onbekend uitgeroepen.

    Meer zelfs, omdat medisch alleen positieve evidenties de wetenschap bepalen, valt een farmacologische kennis voortaan onder het FIF-syndroom (F*** Inconventient Facts) waaraan een exquise kaste lijdt zonder inzicht in het eigen ziektebeeld (MPIS = “Malign Professioneel Interpretatie Syndroom).

    Zoals ik nu al tien jaar onder die medische vlag mag ondervinden, is het hebben van enige kennis over psychotica helemaal niet wetenschappelijk, terwijl integendeel farmacologische onkunde als de opperste deskundigheid beleden wordt.

    “Werkingsmechanisme onbekend”, iets wat meteen aangeeft hoe opperpriesters van die sekte vermeend en bijna bovennatuurlijk vakkundig in staat zijn om met mirakelproducten om te gaan.

    Stel je even voor.
    Het medisch geloof belijdt dat Prozac en Strattera twee verschillende geneesmiddelen zijn, terwijl geen kat op deze ronde aardbol wil, kan of mag geloven waarom de phenylpropylamine als actieve metaboliet in het ene doosje met Prozac erop, drogeert bij depressies en in eentje met een Strattera-etiket, kindjes tot dwangmatig psychotisch (of braver, of meer dociel) kan omtoveren.

    De magie van de geneeskunde, die nog steeds steunt op onkunde, FIF en … zoals nu al het Nederlands Tijdschrift voor geneeskunde begint te snappen, al jarenlang op … de corruptie en de macht van de farmaceutische industrie.

    Om geneeskunde opnieuw gezond te maken, moeten artsen opnieuw kennis verwerven in plaats van alleen maar de positieve anekdoten, die commercieel worden gefilterd door overheidsinstanties die kreunen onder de corruptie.

    Medicatie met ‘werking onbekend’, moet eruit.
    Immers, de mirakelwaarde ervan steunt in bijna alle gevallen op negatieve evidenties of op kennis, waardoor niemand die stoffen zou willen gebruiken.

    Bijna wanhopig blijf ik mezelf afvragen waarom na al die (tien) jaren nog niemand van die mirakel-tovenaars mijn stelling over de werking van hun ‘veilig gewaande’ manna heeft weerlegd.
    En ik acht mezelf alvast niet slimmer dan gelijk wie.
    Maar wel… niet corrupt.

    Hoe zou de medische wereld er uitzien als al die (door de industrie) vetbetaalde sleutelposities met eerlijk en deskundig personeel zouden bemand zijn?

    Ned Tijdschr Geneeskd. 2013;157:C1867

    Gepubliceerd op: 04-09-2013 (in print verschenen in week 36 2013)Citeer dit artikel als:Ned Tijdschr Geneeskd. 2013;157:C1867

    Nieuws

    Nog steeds veel belangenconflicten in richtlijncommissies

    Hans van Maanen

    Van de leden van Amerikaanse commissies die moeten adviseren over definities en diagnostische criteria van veelvoorkomende ziekten, meldt drie kwart banden met de industrie. Ongeveer 85% van de commissies wordt voorgezeten door iemand met dergelijke banden, en van de leden met banden werd de helft door meer dan 7 firma’s betaald. Twee derde van de panels stelde verruiming van de definities en diagnostische criteria voor.

    Dit blijkt uit een studie naar de besluitvorming van 14 Amerikaanse panels tussen 2000 en 2013, onder aanvoering van Ray Moynihan en Paul Glasziou (Plos Medicine. 2013; epub 13 augustus). Hoewel het onderzoek, zoals de auteurs zelf ook benadrukken, geen directe causale relatie kan aantonen, past het in recente aanwijzingen dat belangenverstrengeling een belangrijke rol zou kunnen spelen in de totstandkoming van adviezen en richtlijnen, en ‘stelt het vragen bij de huidige procedures.’

    De auteurs namen 16 adviezen rond 14 algemene ziektebeelden (van hypertensie en alzheimer tot adhd en depressie) onder de loep. 10 adviezen pleitten voor verbreding van de definities, meestal met verwijzing naar nieuw bewijs voor schade bij mensen die voorheen als niet ziek werden beschouwd (pre-hypertensie) of nieuwe biomarkers en tests (alzheimer). Slechts 6 panels merkten op dat een dergelijke uitbreiding ook nadelen zou kunnen hebben, en geen enkele probeerde die nadelen te kwantificeren. Het panel over anemie, met niet minder belangenverstrengeling onder de leden, adviseerde de normen te verscherpen.

    In 2011 deed de Amerikaanse Institute of Medicine de aanbeveling dat in dergelijke adviesraden geen deskundigen zouden moeten zitten met industriële banden; Moynihan et al. zagen het aandeel van dergelijke deskundigen in de door hen onderzochte commissie sindsdien amper slinken.

     

    Alvast toch iemand die braakt van een en ander.
    http://www.radio1.nl/items/76672-opgestapt-cbg-lid-huub-schellekens-uit-forse-kritiek-op-de-perversies-van-het-systeem

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us