Eindelijk officieel: ADHD is GPOS

In het werkje dat in 2009 verscheen van de auteurs Dr. N.J. Rommelse, klinisch neuropsycholoog, afdeling Psychiatrie, Universitair Medisch Centrum St Radboud, Nijmegen en Prof. dr. J. Oosterlaan hoogleraar pediatrische neuropsychologie, Vrije Universiteit, Amsterdam, wordt melding gemaakt dat ADHD geen aandoening is, wanneer de omgeving van het kind, en ook het kind geen last hebben van het gedrag van het kind. 

ISBN 978 90 313 5155 8

NUR 871/879

Bohn Stafleu van Loghum

Het is immers de omgeving die de diagnose stelt, wat ook blijkt uit de tekst, artsen zijn niet zo goed geplaatst om last te ondervinden van het gedrag van kinderen.

Over de neurobiologische disfuncties wordt hevig uitgeweid, maar dan vooral in de ‘lijkt’-vorm en uiteindelijk beseft men dat het niet mogelijk is om door wetenschappelijk onderzoek uit te maken of een kind ADHD heeft of niet.

Neurochemische disfuncties en de neurotransmissie van een en ander, ‘lijken’ abnormaal te zijn.
Ook hier kan een objectieve meting niet dienen als een middel tot diagnose.

Men besluit met de stelling dat methylphenidaat de heropname van dopamine blokkeert, terwijl recente onderzoeken het reuptake-mechanisme van partydrugs als een verzinsel hebben ontmaskerd.
En omdat ADHD niet eens als de aandoening van het dopamine-tekort wordt beschouwd, staat het behandelen met dopamine zelfs niet als een indicatie op de bijsluiter van de therapeutische vorm van dopamine

Uiteindelijk zou het kind alleen een neurobiologische aandoening hebben omdat de omgeving van het kind ‘last’ heeft van het gedrag van het kind.

WIE is hier eigenlijk wel ziek?
ADHD is onbestaand, en alleen maar de projectie van onmacht.

Ziek aan GPOS, het Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom.

En nu die omgeving proefondervindelijk leerde dat de last vermindert als de kinderen met hoge doseringen psychotica dwangmatig psychotisch worden gemaakt, en dat diezelfde psychotica handig zijn in lagere doses, om zelf te vermageren en als partydrugs om meer te kunnen fuiven, zonder de kinderoverlast, is de poort wagenwijd opengezet voor ADHD (of liever GPOS) bij de volwassenen.

Want ADHD, en bij uitbreiding, GPOS, blijken erfelijk te zijn.
Iets wat al veel langer bekend is.

Ooit wist zelfs Grace Kelly dat ook het krijgen van grijze haren erfelijk is, de ouders krijgen het van de kinderen.

Wat meteen aangeeft dat kinderen op de wereld komen om ‘last’ te bezorgen aan de ‘omgeving’.

Waardoor GPOS een betere naam is voor de erfelijke ziekte waaraan de omgeving van het kind lijdt.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat een kind het zelf lastig zou vinden als het de omgeving kan tergen tot pedagogische onmacht overduidelijk wordt.

Maar om daarom het zenuwstelsel van dat kind te verwoesten bij wijze van straf, is pas een ontoelaatbare kindermishandeling.

Een misdrijf waaraan healthcare en artsen schandalig medeplichtig zijn.

Liegen en bedriegen om toxicomanie in te stellen en te onderhouden

Artsen zijn correctioneel strafbaar (artikel 2, wet 24 februari 1921), wanneer ze zonder een medische reden een toxicomanie instellen en in stand houden, met producten die onder een opiumwetgeving vallen.

Om toch amfetamine- en cocaïnestoffen als partydrugs en als doping te kunnen slijten, vond men nieuwe ziekten uit, die zouden ontstaan door tekorten aan dopamine of aan serotonine.

Wetenschappelijk staat intussen vast dat geen van die ziekten iets met die neurotransmitters te maken hebben.

Artsen maken zichzelf belachelijk door te stellen dat men dopaminetekorten behandelt met harddrugs – van de groepen XTC en cocaïne – , terwijl op de bijsluiter van het geneesmiddel Dynatra (dopamine), niet eens ADHD, als een indicatie daarvoor, te lezen is.

Dopamine toedienen, is medisch niet bekend, noch bij ADHD, noch bij een andere luxe-aandoening, waar tekorten aan de stof voorgewend worden.
De neurobiologische aandoening met dopaminetekorten, hoort op vandaag nog steeds niet thuis in de officiële geneeskunde en wordt toch bedrieglijk als zodanig voorgesteld aan de bevolking, omdat men daarmee vrijuit hoopt te gaan bij het dealen van harddrugs, vooral dan nog bij de jeugd en bij kinderen.

Als ADHD nu de ziekte zou zijn van het dopamintekort en als artsen niet eens (willen) weten op welke manier amfetamine-en cocaïnevarianten die tekorten kunnen verhelpen (“werkingsmechanisme onbekend”), wat blijft dan nog overeind van deze komedie, als men niet eens behandelt met de stof die daartoe aangewezen zou zijn en als men niet eens WEET dat dopamine toedienen vereist is om de aandoening van de tekorten eraan te behandelen?

De medische wetenschap stelt nog steeds dat niemand weet hoe medicatie op basis van amfetamine of cocaïne werkt bij de recent uitgevonden luxe-aandoeningen en nog minder op welke manier die drugs ook dopamine tevoorschijn toveren.
Terwijl die wetenschap wel zou weten (het vermoeden ervan is tot een dogma verheven), dat de vermeende zieken lijden aan dopaminetekorten, maar het grandioos vertikt om ze te genezen met dopamine.
Als de diagnose, ‘dopaminetekorten’ echt waar zou zijn, dan is het niet behandelen met dopamine, schuldig verzuim en dus ook strafbaar.

Maar wat is ADHD dan wel als er geen dopaminetekorten zijn?

Een bedriegersfoef om te kunnen drogeren met partydrugs?

Al wie zich op termijn ooit zal benadeeld voelen, of de gevolgen zal ondergaan van jarenlang chronisch en onterecht drugsgebruik, raad ik aan om juridische stappen te ondernemen tegen de lieden, die misbruik hebben gemaakt van leugenachtige voorwendsels om een toxicomanie in te stellen en in stand te houden.

Om deze rechten nu al te vrijwaren, vraagt men beter dadelijk de uitslagen op van de labonderzoeken, waaruit had moeten blijken dat de arts dopaminetekorten heeft vastgesteld, of vermoed.
Stel die vraag schriftelijk en aangetekend, omdat het vervolg daarop beslissend kan zijn voor de afwikkeling van de zaak.

ADHD-komedie

Zoals eerder al voorspeld, blijkt XTC (MDMA) net als de andere stoffen uit dezelfde chemische groep, bruikbaar bij PTSD, ADHD, depressies en straks ook nog tegen de dementies, die door het gebruiken ervan, uiteindelijk ontstaan.

De grote fout van Evidence Based Medicine bestond in het afzweren van de kennis over deze commerciële genotsmiddelen.

Behalve voor PTSD wil healthcare helemaal niet meer geweten hebben op welke manier amfetamines en cocaïnes, ADHD, depressies, en dementies doen ontstaan en in stand houden.

Artsen hebben alleen maar belangstelling voor het feit dat deze harddrugs handig zijn voor het eigen zakencijfer en ook voor een duurzame klantenbinding.

Die zelfvoldane belangstelling heeft men dan ‘evidence based medicine’ genoemd, want de evidentie leert dat harddrugs heel wat kunnen genezen.

Gelukkig steunt de echte wetenschap nog op het hebben van kennis.

En laat het nu net die kennis zijn, die de pronkerige evidence based medicine de nek zal omwringen.

Zonder het te beseffen, zorgde de drang om zoveel mogelijk aandoeningen te behandelen met amfetamines en cocaïnes ervoor, dat kennis dan toch voor de dag kan komen.

Was het nu het maffieuze milieu of een commercieel lek uit de brave healthare-labo’s, maar iemand toonde heel terecht aan dat MDMA (XTC), net als de andere- wel medische- stoffen uit dezelfde groep (SSRI’s en andere amfetamines), post traumatisch stress syndroom zeer effectief medicinaal kan behandelen.

Waarmee meteen wordt aangetoond op welke manier die ganse groep chemicaliën werkt om zo succesvol te zijn, zowel in de geneeskunde als in het illegale circuit.

Immers, waarom zijn illegale drugs zo schadelijk als ze zogezegd zenuwstelsels verwoesten en verslavend zijn?

Juist, om precies dezelfde reden waarom de analogen uit de heilige healthcare zorgen voor de chemische evenwichten, waarvan niemand een mankement kan aantonen, en waarom men dan ook het werkingsmechanisme als onbekend heeft uitgeroepen.

Stel je even het niveau van kennis voor van een arts die meer dan tien jaar zogenoemd opgeleid werd in de medicijnen en die erin slaagt om een ganse bevolking wijs te maken dat zieken, die lijden aan ADHD, echt ziek zijn omdat ze tekorten aan dopamine zouden hebben.

Lees daarover DePers.nl op vandaag 05-08-2010

Terwijl niemand ooit wetenschappelijk tekorten kan en kon aantonen.
Dat fabeltje VERMOEDT men alleen maar.

Sterker nog, niemand kan en kon aantonen dat het behandelen met amfetamines of cocaïnes ervoor zou zorgen, dat buiten het verslavend en het zenuwverwoestend effect ook nog heilzame dopamine wordt toegediend.

Maar helemaal het toppunt is bovendien, dat die slimme medicijnmannen of vrouwtjes, zelfs na meer dan tien jaren medicijnopleiding, niet eens weten hoe ze eigenlijk simpelweg dopamine als een geneesmiddel zouden kunnen voorschrijven, als er WEL tekorten van zouden zijn.

En als klap op de vuurpijl, leze men best even de bijsluiter van Dynatra (dopamine) en wat leest men NIET bij de indicaties?

Juist, de fabrikant van de dopamine, die men kan toedienen bij  zieken met tekorten aan dopamine, is op vandaag nog steeds onwetend over het feit dat ADHD’ers tekorten aan dopamine zouden hebben.

Wie speelt hier voor kwakzalver?

Zal de maatschappij eindelijk gaan beseffen, dat men voor de gek wordt gehouden.
En dan nog op een misdadige manier.

Doorbraak depressie en ADHD dankzij evidence based medicine.

Het duurde te lang, maar nu is het er eindelijk.

De echte medische wetenschap bleef vasthouden aan stoornissen van serotonine of dopamine om de aandoeningen te kunnen verklaren.

Terwijl niemand van hen, dit ooit kon bewijzen, wel integendeel.

Recente studies onthulden immers dat helemaal geen verband kan gelegd worden tussen die neurotransmitters en de vermeende ziekten.

Het grote succes van die ziekten toonde niet alleen aan dat ze bestaan, maar ook op welke manier ze kunnen op gang worden gebracht en gediagnosticeerd, maar vooral behandeld worden.

Uit evidence bleek dat depressies niets met serotonine, maar veel meer met amfetaminetekorten te maken hebben, en dat ADHD niet zozeer op dopamine draait maar wel op cocaïnetekorten.

Het blijven vastpinnen op die neurotransmitters betekende een vloek in de denkwereld van de nieuwe evidence based medicine.

Vandaar dat nu gesteld wordt dat depressieve personen lijden aan tekorten van amfetamine en ADHD-ers aan tekorten van cocaïne of soms aan de combinatie van beide.

Lijden suikerzieken immers ook niet aan tekorten van insuline, die men therapeutisch dan toedient in functie van zo een tekort.

De kapitale fout die de echte geneeskunde ooit maakte, was het weigeren om gehaltes te bepalen van amfetamine en van cocaïne, die patiënten nodig hebben om te kunnen functioneren in de maatschappij of in de klas.

Als die minimale drempels niet gehaald worden, kan wetenschappelijk, door te meten, niet alleen een diagnose gesteld worden, maar kan vooral gestart worden met een initiële (lage) proefdosering.

Daaruit blijkt meestal dat met lage doses amfetamine of cocaïne, depressies zich duidelijker manifesteren en dat personen met een ADHD-aanleg duidelijk meer hyperkinetisch worden.

Waardoor therapeutisch gepast op een veel hogere bloedconcentratie moet gemikt worden.

Lage doseringen immers, drogeren alleen maar, terwijl hoge doses kalmeren en de broodnodige rust in het hoofd bezorgen, die onmisbaar geacht wordt bij depressies en ADHD.

Dat die beide aandoeningen echte ziekten zijn geworden, bewijst het bestaan van de door de chemische behandeling ontstane comorbiditeiten.

Ook bij evidence bleek een psychotisch gedrag te ontstaan, dat onvermijdelijk gepaard schijnt te gaan bij het behandelen van de ziekten.

Vandaar dat sinds kort al een ‘psychotische depressie’ medisch wetenschappelijk (Astra Zeneca en Wyeth) is aangetoond en een ‘psychotische ADHD’ weldra  zal volgen.

Meteen werd duidelijk hoe evidence een doorbraak betekende in het medisch gebeuren.

Voortaan hoeven artsen zich niet meer te verschuilen achter ‘werkingsmechanisme onbekend’ en achter bedenkelijke symptoompjes van pedagogisch ongemak of zelfs van koude tenen om ADHD of een depressie te kunnen vaststellen.

Simpelweg een te lage bloedspiegel van amfetamine of cocaïne meten, en gepast (evidence based) medisch reageren.

Hoe zoiets nooit eerder door iemand werd bedacht!

Scenarioschrijvers bedenken nieuw serotonine-en dopamineverhaal

Reuptake (heropneming) heeft een kwarteeuw dienst gedaan om ongemerkt amfetamine-en cocaïnedoping te kunnen verdelen bij een ziekte die men alleen maar vermoedt.

Want ook de ziekte moest uitgevonden worden, omdat alleen maar artsen over een licence beschikken om een toxicomanie in te stellen, toch als er een ziekte voor is, of zelfs alleen maar het vermoeden van een ziekte.

Nu blijkt dat reuptake nooit bestaan heeft en men serotonine en dopamine als sterkhouders van een uitgevonden ziekte niet kan loslaten, is men toe aan een nieuw sprookje.

In plaats van tekorten, zou het lichaam bij de vermeende zieken het zenuwstelsel zodanig bombarderen met die serotonine of dopamine, dat daarmee alle soorten van symptomen van depressies of ADHD  ontstaan.

Zenuwstelsels die nooit een gedrag van discipline of zelfbeheersing aangeleerd kregen, kunnen vanzelfsprekend geen weerstand bieden tegen al die pathologische prikkels.

Vandaar de nieuwe term: “Turnover”.

SSRI’s zullen een nieuwe naam krijgen.
Tekorten zullen overmaten worden.

Een probleem evenwel.

Hoe zal healthcare de harddrugs wijsmaken dat ze voortaan geen tekorten moeten regelen, maar wel overmaten?

Of volstaat het verwoesten van het zenuwstelsel om zowat alles te genezen?

Zelfs de ziekten die niet bestaan en alleen maar dienen als voorwendsel om een falend gedrag te verhelpen.

Wat leren gedragsdokters eigenlijk over gedrag?

Dat goed gedrag in feite een sluimerende aandoening is, die kan uitgelokt worden door normen en waarden overboord te gooien en de chaos te installeren?

Die winstgevende aandoening kan behandeld worden door dwangmatig psychotisch te maken met harddrugs, maar zeker niet door gebruik te maken van een gedragstherapie gebaseerd op de overboord gegooide normen en waarden.

Vandaar dat de ziekte nooit geneest, maar door een ingestelde en verslavende toxicomanie onder controle kan gehouden worden.

Het ultieme bewijs dat daarmee chemisch wordt gesanctioneerd in plaats van medisch en therapeutisch een onbestaande aandoening te pogen genezen.
Wel een weldaad voor het pedagogisch comfort, dat ook al tot stand was gekomen door maatschappelijke waarden om zeep te helpen.

Waarmee zullen artsen zich na het serotonine en dopaminebedrog belachelijk maken?

Artsen, die nu een toxicomanie instellen bij kinderen of volwassenen, doen zij dat op basis van een (eigen) diagnose?

Of worden zij gepusht door commerciële instanties?

Bepaalt de eigen diagnose dat de patiënt tot dwangmatig psychotisch moet worden gedrogeerd?
Op basis van welk wetenschappelijk criterium is vastgesteld dat de patiënt niet voldoende dwangmatig psychotisch scoort om te kunnen functioneren zoals de maatschappij dit van de patiënt verlangt?

Als de arts helemaal niet over medische criteria beschikt om bij iemand een toxicomanie in te stellen die dwangmatig psychotisch maakt, volstaat dan een dwingend advies van instanties, die lijden aan het onvermogen om om te gaan met patiënten, die niet voldoende spontaan dwangmatig obsessief functioneren?

Op basis waarvan gaan artsen er van uit dat dit gebrek aan pedagogisch comfort van die instanties (het zogenoemde multidisciplinaire team) een neurobiologische aandoening zou kunnen zijn van de kinderen?

Waarom was het gebrek aan pedagogisch comfort bij vorige generaties nooit eerder een neurobiologische aandoening van de kinderen?

Waarom legt geen enkele arts uit hoe een verminderd pedagogisch comfort een neurobiologische aandoening zou zijn?

Een aandoening dan nog, die met cocaïne of amfetaminestoffen moet worden bestreden?

Weten artsen eigenlijk wel hoe cocaïne en amfetaminestoffen werken?
Zelfs al veronderstelt men, dat iedereen het wel leuk vindt om medisch en legaal gedrogeerd te mogen worden.

Maar vinden alle patiënten het dan leuk?
Dwangmatig psychotisch te worden gedrogeerd omdat een vorige generatie de waarden en technieken verwierp waarmee een maatschappij zichzelf al eeuwen in stand houdt.

Het multidisciplinaire team dicteert de diagnose waarmee artsen een toxicomanie instellen.
Artsen ondergaan dit, zelfs al weet geen een van hen op welke manier het pedagogisch ongemak nu eigenlijk een neurobiologische aandoening zou kunnen zijn.

Maar het verdient goed.

Stoffetjes, jaja, maar dit is geen wetenschap, alleen maar de parabel van de dealers van harddrugs.

En artsen vinden zichzelf belangrijk, met de licence om legaal een toxicomanie te mogen instellen, de enige reden waarom het pedagogisch ongemak tot een ziekte werd uitgeroepen.

Maar cocaïne- en amfetaminestoffen zijn ziektemakers.
Gelukkig weet geen enkele arts dit.
Wel gekend is hoe men zich ermee verrijkt.

De medische wetenschap leert hen, dat niemand weet hoe die dingen werken, en daarom .. compleet veilig zijn.

En als de maatschappij nu door driftig met psychotica te genezen, steeds maar zieker en psychotischer wordt, dan komt dit alleen maar door de ziekte en de comorbiditeiten, die er vanzelf komen al was het maar om de geneeskunde en healthcare er een reusachtig plezier mee te doen.

Wat een geluk, dat de drogerende medicatie er is, om het pedagogisch comfort te vrijwaren, bij de generatie die pedagogiek alleen maar als iets leuks aangeleerd kreeg met de partydrugs erbovenop.

Zielige medici, als ordinaire dealers voor het geldgewin, die daarmee het eigen wetenschappelijk imago te grabbel gooien.

Een echte arts zou beschaamd moeten zijn, om de heersende kolder uit te leggen waarom men patiënten te pletter drogeert, wanneer ze pietluttig comfort van anderen op de proef stellen.

Geneeskunde van de 21ste eeuw.
Wellustig lebberend aan de tepels van een decadente en verloren generatie.

Partydrugsboegbeelden mijden media.

Nu maatregelen op til zijn om het ongebreideld medisch dealen van cocaïne- en amfetaminestoffen in te tomen, verstommen de pr-activiteiten van reclamejongens en meisjes.

Dure vogels met ronkende medische specialismen zorgden ervoor dat de maatschappij kwijlend bleef genieten van al het goede van vitale dopingmedicatie in de behandeling van daartoe uitgevonden nieuwe aandoeningen.

Zouden bedrijven als Novartis, Janssens Pharmaceutica, Cephalon, Shire of Lilly hen van de loonlijsten hebben gehaald?

Of misschien wel niet?

Volgens eigen zeggen, worden ze goed betaald om permanent op de hoogte te blijven van de meest recente wetenschappelijke ontwikkelingen in dat vakgebied.

Intussen is al jaren wetenschappelijk bekend dat niemand weet hoe harddrugs werken bij patiënten die men ziek verklaart wanneer ze die doping niet slikken. .

Het wachten op en het uitkijken naar wel een wetenschappelijke evolutie, kost blijkbaar geld.
Vandaar.

Een tijdlang verspreidde men de boodschap dat het om storingen in de serotonine of de dopamine zou gaan.
Maar geen van hen, heeft zoiets echt geloofd.
Temeer omdat niemand dit ooit heeft kunnen aantonen.

Dit werd ze alleen opgedrongen, om te gebruiken bij pr-activiteiten voor de media.

Stel je voor, dat men het publiek had moeten vertellen, dat men duur is, alleen maar om niets te weten.

Dat van die serotonine en dopamine blijkt nu ook verzonnen te zijn.

En zelfs al wist men dat men loog, het blijft zielig wanneer zoiets toch uitkomt.

Al rent de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel.

Nu zouden die veilige snoepjes psychotica zijn en de te behandelen comorbiditeiten, doodgewone nevenwerkingen, die spontaan (zonder behandeling) zouden verdwijnen als ook de (therapeutisch gewaande) toxicomanie zou wegvallen.

Psychotisch gedrag, groeistoornissen, tics, wanen, zelfmoordneigingen, depressies, pulmonaire hypertensie en zelfs vroege ouderdoms(dementie?) verschijnselen, die plots geen nieuwe medische aandoeningen of lucratieve comorbiditeiten meer zijn, het is wel wat.

Je zou voor minder stil (en misschien ook: wijs) worden in de media.

Psychiatrie wordt toverkunst, na verzaken van medische kennis.

NTVG (Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde) 16/04/2010 besluit dat na een lange gesubsidieerde studie, “de neiging tot kritische reflectie versterkt en dat evidence-based werken wordt bevorderd”.

Evenwel:

“Ook de klinische praktijk is meer gebaseerd op de best beschikbare evidentie en minder op opinie. Maar we weten ook nog heel veel niet. Zowel fundamenteel als praktisch zijn er nog vele vragen die door empirisch onderzoek moeten worden opgehelderd. En daarnaast is continu onderhoud vereist om een kritische attitude te behouden bij de beoefenaren van het vak.”

Heel fijntjes vertaalt men ‘geen kennis hebben van‘, als  ‘een klinische praktijk hebben minder gebaseerd op opinie‘.

Wetenschappelijk onderzoek haalde dus nog niet veel uit.
Men weet nog heel veel niet en vele vragen moeten worden opgehelderd.
Het steeds voorkomend obligate zinnetje na een studie, die meer bedoeld is om een kritische attitude zoveel mogelijk in de kiem te smoren.

Want waarom gooide men een bestaande en wel bekende kennis om commerciële redenen overboord?

In de jaren tachtig creëerde men met de phenylpropylamines een nieuw amfetaminepatroon.
De wetenschappelijke evidentie dat daarmee nieuwe mogelijkheden waren ontstaan om te drogeren, lag voor de hand.
Maar het woordje amfetamine en een bijhorende opiumreglementering leken niet meteen het juiste verkoopargument om er moedeloze patiënten mee op te peppen.

Het werkingsmechanisme verklaarde men als onbekend en met de toverformule “Ezeltje strek je”, ontstond de fabel van de selectieve heropnameremming van serotonine, een tekort waaraan de meeste sukkelaars op deze wereld zouden kunnen lijden.
Niemand kon zoiets wetenschappelijk aantonen, maar doordat het drogeren altijd werkt en bij iedereen, was het succes van de toverformule verzekerd.
Evidence based, zoals dat heet.

Bovendien was het toevoegen van iets dat voor iedereen vitaal blijkt te zijn, alleen maar heel veilig, waardoor de nieuwe amfetaminedoping zelfs helemaal niet in de vergifkast diende bewaard te worden.

Ongeveer tien jaar later herhaalde men dezelfde tovertruc met de selectieve heropnameremming van dopamine, maar dan bij vermeende ADHD.
Deze keer werden zowel de echte amfetamines als de cocaïnestoffen (methylphenidaat) als onmisbare medicijnen uitgeroepen, als ze maar goed werden voorgeschreven.
Gemakkelijkheidshalve verklaarde men ook hier het werkingsmechanisme als onbekend.
Kennis hoeft niet meer, de evidence zegeviert.

Goed voorschrijven betekent, dat die psychotica eerst wat laag gedoseerd worden toegediend om de symptomen van ADHD te versterken, waarop men dan met zekerheid, veel hoger kan toedienen om het gewenste dwangmatig psychotisch gedrag te doen ontstaan.

De commerciële waanzin ging zover dat men doodgewoon naliet om bij de bestaande kennis over de indicaties van dopamine als medicijn, ‘vergat’ om te vermelden dat dopamine ook zou hebben kunnen dienen om de vermeende tekorten eraan bij de ernstige neurobiologische aandoening (ADHD) te corrigeren.

Een kennis, die men had kunnen gebruiken, maar die misschien niet meteen paste in het evidence-plaatje.
Dopamine als medicijn valt niet eens onder een opiumwetgeving, maar behoort jammer genoeg niet tot de toverkunsten met harddrugs.
Echte amfetamine en een cocaïnestof, die nog 30% actiever is dan zuivere cocaïne zijn op dat vlak beter geschikt.

Immers, goed voorgeschreven, zouden ze compleet onschadelijk zijn, wat niet kan gezegd worden van net hetzelfde uit de illegale distributie.

Nu prijst het Nederlands tijdschrift voor geneeskunde de psychiatrie omdat tovenaars door heel veel van elkaar over te schrijven, wetenschappelijk bezig zouden zijn.
Zelfs al weten ze heel veel nog niet.

Een klein kind kan dit ook concluderen.
Overschrijven van elkaar, betekent niet dat men wetenschappelijk bezig is.

Ook niet het vaststellen dat men goed bezig is, als men rijk wordt door – al is het dan medisch vermomd – harddrugs te dealen.

Je moest een horen wat voor onzin ze daarbij kunnen uitkramen.

Als … artsen … dan nog!

Citeer als: Ned Tijdschr Geneeskd. 2010;154:A1774

Nu telt alleen nog het imago van CBG’s, EMEA’s, FDA’s en regeringen, als dopingdealers

De maatregelen die zich opdringen blijven uit omdat Boeloeboeloes en Wadawadas zich mochten tooien met de lianen van de geneeskunde en het imago van die geneeskunde nogal fel hebben beklad.

Die tovenaars belogen jaren aan een stuk de maatschappij, in naam van wat zij als geneeskunde voorwendden, maar wat in realiteit neerkwam op het kapot drogeren van de sukkelaars die bij hen hulp kwamen zoeken.

Zij die er psychotisch van werden, paaide men met antipsychotica, zogezegd omdat hun ziekte psychotisch zou maken, terwijl het gebruiken van psychotica (doping) nu juist dient om psychotisch te maken.

Kinderen met een normaal kindergedrag drogeerde men met (lage startdoses) cocaïnedoping, die ze tot hevig hyperactief opzweepten, zodat men ze dan het ADHD-etiket kon opkleven.

Daardoor nog meer drogeren tot dwangmatig psychotisch, dus kalmer en door de sterke dope, een schijnbaar betere dwangmatige concentratie.

Hallucinates, wanen, psychotische karakterstoornissen als de normale en vanzelfsprekende bijwerkingen noemde men comorbiditeiten en werden gecorrigeerd met zware antipsychotica, die nooit ( ik herhaal… NOOIT) op kinderen werden uitgetest.

Zij die eraan doodvielen, door een pulmonaire hypertensie stierven aan een aangeboren hartziekte, want de tovenaars weten niet hoe het chronisch toedienen van vasoconstrictoren, doet doodvallen eraan.

Zij die nu op jonge leeftijd ouderdomsverschijnselen vertonen, wat men sinds onlangs ‘vasculaire’ Alzheimer is gaan noemen, zullen opgevangen worden door nieuwe artsen, die nog in de verste verte niet weten, dat het chronisch doen afsterven van hersencellen en het kapotmaken van het zenuwstelsel, de amyloidplakken doen ontstaan als oorzaak van dementie.

Die nieuwe artsen mogen dat zelfs niet weten, simpelweg omdat daarmee het imago van de tovenaars en hun broodheren op het spel zou staan.

Vandaar dat iedereen het spelletje meespeelt en dat elke studie daarover eindigt met het obligate zinnetje, dat over dit onderwerp nog meer onderzoek zal nodig zijn.
De medische dementie begint hier alvast.

Maar de fabel, waarmee tovenaars onaantastbaar zijn geworden, is doorprikt.

De sukkelaars hebben geen serotonine of dopaminetekorten, want geen enkele wetenschapper kan tekorten meten of aantonen.
En wie bewijst dat amfetamine-en cocaïnedoping serotonine of dopamine zou regulariseren en hoe?

In werkelijkheid drogeert men patiënten zwaar tot psychotisch en tot bipolair, om het eigen bedrijf in stand te houden.

Zorg voor de patiënt is onbestaande.
Hier heerst enkel de zorg voor de eigen lianen van een onterechte en opgeblazen zelfverklaarde waardigheid.

En precies daarom worden nu geen maatregelen genomen, die een bevolking zouden moeten beschermen tegen deze dopingsdrift.

Niemand kan ze beschaamd maken.

“Het maakt niet uit of ik fouten maak, ik ben gedekt door de wet”.
De slogan, die dit alles heeft mogelijk gemaakt en nu nog mogelijk blijft maken.

De stoffetjestheorie, als voorwendsel om vele lagen van de bevolking mee te drogeren bestaat niet meer.

Op basis waarvan drogeert men nu… nog steeds?
Blijft men drogeren?

Waarom verbiedt men een plantengroeimiddel (mephedrone), die nu precies op dezelfde manier werkt als ADHD-medicatie en het nieuwe amfetaminepatroon van de antidepressiva.

Trouwens, wat is er mis aan mephedrone, naphyrone of XTC als ADHD-middel of als antidepressivum?

Ik luister al enkele maanden.
Maar niemand komt voor de dag, met een medische verantwoording waarom men kinderen en moedelozen overspoelt met partydrugs tot ze doodvallen, moorden en zelfmoorden, psychotisch en dement worden.

Niemand…. verdomme : NIEMAND !!!
Elke dag meer van die stilte, vult de zakken… met geld.

Bupropion (Wellbutrin en Zyban) om mee te zelfmoorden.

Genezen in de psychiatrie betekent: uitbehandeld zijn.

Het maakt niet uit of ik fouten maak, ik ben gedekt door de wet.

Zelfmoord is een fase in het genezingsproces.

(Citaten van psychiaters.)


Bupropion verkoopt men met de waan van een SSRI, een stof die vitale stoffetjes zou regelen in de hersenen.
In mijn laatste boek staat uitgelegd waarom men dit verhaaltje heeft uitgevonden en die waan tot stand heeft gebracht.

De eerste die een verband kan aantonen van depressie of ADHD met serotonine of dopamine, moet nog geboren worden.

Maar toch heeft men voor amfetaminedoping de nieuwe naam bedacht voor iets dat helemaal niet bestaat.

Il faut le faire.

Bupropion is een amfetamine met het zuiverste amfetaminepatroon.
De gezuiverde component van het qat-plantje.

En je acht het niet voor mogelijk, het plantje als zodanig, met bupropion en al, werd in België in 2006 onder een opiumwetgeving gebracht.

Zuivere bupropion daarentegen, hoeft niet eens in de vergifkast.
Omwille van de serotoninewaan en de commerciële belangen van healthcare.
Want chemisch is het een amfetamine, dat onder een opiumwetgeving had moeten komen.

Die SSRI-waan is inmiddels doorprikt.

Iedereen weet dat men ermee drogeert, en vooral… dat amfetaminedoping  de drempel om te zelfmoorden verlaagt.

Zelfs sportlui gebruiken en kennen de werking van amfetaminedoping.
Alleen artsen en healthcare zweren bij de heilzame en onbestaande serotoninewerking ervan.
Zonder zelfs te controleren of iets zou mankeren aan serotonine-levels (misschien wel omdat men zo snugger is om er zelf niets van te geloven), krijgt de patiënt te horen dat men er ziek aan is en amfetaminedoping moet slikken om vakkundig uitbehandeld te worden.

Uitbehandelen in de zin van “wel of niet fouten maken?” of anders “zorgen dat de obligate fase in het genezingsproces kan plaats grijpen”.

Als een patiënte van 26 jaar dan uit een gesloten instelling ontsnapt, de trein neemt naar de grootstad om daar een hoog gebouw te vinden, stevig in conditie gedrogeerd naar boven te rennen en helemaal van het dak naar beneden te springen, dan is die persoon uitbehandeld en genezen verklaard.
De fase in het genezingsproces.

En zeker geen fouten gemaakt, immers, gedekt door de wet.

Net als Dexedrine, Aderall, XTC, speed, Ionamin, Panbesy, Isomeride, diethylpropion, Captagon,  Reductil, Alfavit is bupropion een van de 750 varianten op het klassieke phenylethylamine  amfetaminepatroon.

En waarom kwam Wellbutrin plots in 2008 op de Europese gezondheidsmarkt?
Als identiek dezelfde stof als Zyban, maar in een ander doosje met een andere naam erop?
Juist… precies omdat Zyban intussen al een negatief zelfmoordimago had verworven.
De andere naam betekende meteen een schot in de commerciële roos.
Zyban was voorbij. Leve de Wellbutrin

Toen met Prozac,in 1987,  een nieuw amfetaminepatroon die vorige 750 moest gaan uitbreiden, heeft men om commerciële overwegingen besloten, ze geen nieuwe amfetamines meer te noemen, maar  wonderlijke nieuwe medicatie die, zonder te drogeren, ontbrekende stoffetjes zou toevoegen, waarvan men niet eens wist of wou weten, of er eigenlijk tekorten van bestaan.

Het nieuwe tijdperk was geboren, dat van de veilige doping, die zogezegd niet psychotisch zou maken en niet verslavend zou zijn, maar waar een behandeling ermee niet mag gestopt worden, om niet in de vermeende ziekte te hervallen en waar men antipsychotica moet toedienen bij chronisch gebruik ervan.

Nu zouden al ‘psychotische depressies’ de kop opduiken, omdat gebleken is, dat de veilige doping als psychotica vanzelfsprekend ook psychotisch maakt.
Maar men houdt dit verborgen, omdat de veilig gewaande doping zogezegd alleen maar zorgt voor de aanvulling van broodnodige tekorten, die niemand kan aantonen.

Verwondert het dan iemand als de nieuwe DSM zelfs de psychiatrie als een geestesziekte heeft gedefinieerd?

MPIS, het Maligne Professioneel Interpretatie Syndroom.