Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Serotonine-fabel eindelijk van de baan

    Posted on August 28th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Beste Fernand, 

    Nu met de goede plaatjes is het inderdaad zo klaar als een klontje dat Prozac en Strattera dezelfde metaboliet hebben.

    En inderdaad, als die plaatjes niet zouden kloppen, hadden ze allang gehakt van je gemaakt.

    Dus als bewijs uit het ongerijmde:

    De plaatjes kloppen.

    En dus de gelijke werking.

    En dus is dat hele selectieve reuptake inhibitor kletspraat.

    Wat een zootje.

    Ik vond nog wel een interessant stuk bij Janne Larsson over de toelating van Prozac voor kinderen:

    http://jannel.se/prozac.childrenEU.pdf

    Ondanks de treurigheid van de hele zaak moest ik af en toe hard lachen om de stupide argumenten en de doorzichtige manier waarop Lilly die onderzoeken heeft gemanipuleerd.

    Hoop dat je er wat aan hebt.

    Nog even het slot afdrukken van deze nieuwsbrief 146 van 17 november 2009

    De SSRI-kolder. 

    Of blijft men geloven, dat serotonine iets met depressies doet of dopamine iets met ADHD?

    Toonde al ooit iemand aan hoeveel serotonine er tekort moet zijn, om met het nieuwe amfetaminepatroon te drogeren, zelfs tot psychotisch?

    Of vindt men geen tekorten in de hersenen, omdat men doodgewoon nalaat om ook de serotonine in de buik te meten?

    Hetzelfde met dopamine bij ADHD.

    Dacht de psychiatrie er ooit al eens aan om de oorzaken van veel ellende in de buik te gaan zoeken?Waarom spelen alle psychiatrische ziekten zich in de hersenen af?

    Al zijn er wel psychiaters bekend, die het toch wat lager gaan zoeken.

    Wanneer elke morgen de anorexia-meisjes zich poedelnaakt moeten aanbieden om door de psychiater persoonlijk en ‘eigenhandig’ gewogen te worden.

    Er is zoveel dat men verkiest, niet te willen weten.

    Zoals, hoe het boosten van serotonine of dopamine een comorbiditeit van psychotisch gedrag, wanen, stemmen horen en agressie doet ontstaan.

    Dat men dan met antipsychotica moet corrigeren, terwijl ook niemand wil geweten hebben dat SSRI’s en ADHD-medicatie eigenlijk psychotica zijn.

    Precies omdat men ze SSRI’s of dopamineheropnameremmers heeft genoemd.

    Medisch gaat de redenering aldus:

    Ze zijn geen psychotica omdat men ze zo niet heeft genoemd.

    Ze noemen wel SSRI’s, omdat men niet eens wil of kan weten wat ze met serotonine te maken hebben.

    Laat dit dan maar onbelangrijk zijn, want de wetenschap stelt, dat men het beter allemaal niet weet.

    Zo behandelen we goed en verdienen we veel geld.

    Tot de psychiatrie het ooit eens zal afleren om te willen kijken in de kop naar stoffetjes die er niet zijn.

    Maar wat zijn ‘wanen’ dan weer?

    Apotheker Fernand Haesbrouck, 17 november 2009

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Mijlpaal laat FIF-syndroom bij healthcare schitteren

    Posted on November 17th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Vandaag, precies vier jaar geleden, ontblootte ik het bedrog met medische psychotica.

    Uit: http://www.adhdfraude.net/pdf/NB146.pdf

    Zelf kan ik aan deze olympiade niet voorbij, zonder er een lampje voor te laten branden.

    Mijn persoonlijk olympisch vuurtje.

    Als het pleziertje voor een dag.

    Stel dat healthcare op vandaag nog steeds gezond lijkt en niet lijdt aan de hypocrisie van een aandoening die men zelfs verzuimde om in de nieuwe DSM-V op te nemen, waar blijft dan de wetenschappelijk gewaande poot, waarop dit ganse circus steunt om de maatschappij met leugens en bedrog ZIEKER en VERSLAAFD te maken?

    Deze verjaardag komt jammer genoeg niet in de media.

    Maar tot mijn grote voldoening spartelen beroepsgevormde autoriteiten vertwijfeld om hun besmeurd imago en het enorme geldgewin overeind te houden.

    Wat een stelletje zieligaards.
    Wat een goedgelovig en gedwee publiek.

    Uit: http://www.adhdfraude.net/pdf/NB146.pdf

    Uit: http://www.adhdfraude.net/pdf/NB146.pdf

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Stotteraars aanpakken met mindcontrol

    Posted on October 22nd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Psychotica breiden het wingewest uit.

    Ik glunder.

    Hoe meer indicaties opduiken om ‘iets’ te genezen aan vermoedelijk falende serotonine of dopamine, hoe sneller we bij het echte werkingsmechanisme van psychotisch makende stoffen komen.

    Immers, niemand meet foute stofjes als oorzaak van symptomen, maar erger nog, een imperatief medisch dogma verbiedt bekend te maken hoe harddrugs zo therapeutisch heilzaam zijn bij wat als een fantoomtheorie werd bedacht.

    Ik citeer uit dit artikel:

    Rilatine, het ADHD-geneesmiddel, is evenwel verwant met amfetamines, en vertoont die bijwerkingen niet. “

    Bijna zeker dat die uitspraak wijst op leuke sponsoring.

    De wetenschappelijke literatuur (Novartis) beschrijft wel die bijwerkingen, de auteur is duidelijk niet goed geinformeerd of zwaar gepamperd.

    De actieve metaboliet van de stof wordt in die bijsluiter van Novartis bovendien als onwerkzaam uitgeroepen, terwijl precies omwille van die werking die stof in 1955 onder een opiumwetgeving is gekomen.

    Maar soit.

    Nu zou het stotteren iets met dopamine te maken hebben, wat niemand kan aantonen, en zelfs bij het stotteren worden geen gehaltes aan dopamine gemeten.
    Waaruit blijkt dat men liegt over dopamine.

    Het grappige daarbij is dat helemaal geen dopamine als een geneesmiddel (Dynatra, in Belgie) wordt toegediend, terwijl net als insuline bij suikerzieken, die externe dopamine helemaal niet meteen zou afgebroken worden en door het ‘wetenschappelijk gewaande” reuptake-mechanisme zou gebruikt worden om zelfs het stotteren te genezen.

    Vraag is dan wel hoe men tot het niet meer stotteren zou kunnen komen, met medicatie waarvan nu al meer dan drie jaar bekend is dat een recyclage van neurale energiecomponenten compleet verzonnen is.
    Zelf gok ik op zeer hoge doseringen (van die psychotica) waarbij dan, net zoals bij ADHD, een dwangmatig (psychotisch) spraakgedrag tot stand kan komen, dat uiteindelijk met antipsychotica bipolair zal gecorrigeerd moeten worden.
    Maar soit.

    Vandaar dat harddrugs, waarvan niemand kan aantonen hoe ze werken, zeer schadelijk zijn, omdat ze dosis per dosis de bouwstenen van het zenuwstelsel verwoesten.

    Het zenuwstelsel dat , onder ons gezegd en gezwegen, toch vooral dient om een controle te onderhouden over wat men … gedrag pleegt te noemen.
    Terwijl, wanneer schijnbaar geen gedragstherapie (of misschien wel een verkeerde???) bruikbaar blijkt bij het stotteren, men dan maar het zenuwstelsel gaat kapotmaken om nog meer controle over het gedrag kwijt te spelen.

    Dat is geen geneeskunde meer, maar kwakzalverij… zoals nog niet zolang geleden is aangetoond.

    We zijn er dus bijna, maar nog niet helemaal.

    Terloops en ter benadrukking, nog even stellen dat hier promotie wordt gemaakt om te experimenteren met een cocaïne-product, onder een opiumreglementering.
    Ik ben geen hoeder van de wet, maar volgens mij is hier iets zeer grondig fout.

    Al kan op beleidsniveau begrip heersen, wanneer die stoffen heimelijk de voortzetting van een rasveredelingspolitiek beogen.
    Maar toch.

    Openbaarheid van bestuur bij het exterminatiebeleid?

    “Vernichtung Lebenunwertes Lebens”, Berlijn, 1920.
    Normen?

    Fatsoen?

    Ongezien, voorwaar, dat een krant openlijk een drug met twee diagonale rode strepen aanprijst voor een experiment, waarvan men compleet neurologisch in het duister tast en waarvan de medische wetenschap het behandelen met harddrugs ervan, en zelf lijdend aan het FIF-syndroom, als onbekend heeft uitgeroepen.

    VUB … jullie moesten rood kleuren van schaamte.
    Onbenul en onkunde zo openlijk ten toon spreiden.

    Of is het hem alleen om het (sponsor)geld te doen?

    Ga dan liever wielrennen in plaats van toekomstige artsen te willen opleiden in een ‘Presumed Based Medicine’.

    O tempora, o mores.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Serotonine- of dopamine-debielen lichten de maatschappij op

    Posted on August 10th, 2013 Fernand Haesbrouck 1 comment

    8 augustus 2013

    ‘Overdreven voorschrijven is ingebakken in België’

    In België begint geleidelijk door te dringen dat overconsumptie van medicijnen duur en schadelijk is. ‘In België was een huisartsenbezoek tot voor kort onlosmakelijk verbonden met een recept voor medicijnen’, zegt huisarts Patrik Vankrunkelsven.

    ‘De Belgische artsen hebben decennia lang overdreven voorgeschreven, en nu is dat een ingebakken verwachtingspatroon’, zegt de docent huisartsengeneeskunde aan de KU Leuven en voormalig politicus in de Volkskrant.

    Voorschrijfgedrag

    In België vertrekt 83 procent van de patiënten bij de huisarts met een recept voor een geneesmiddel. In Nederland is dat 60 procent. Dat gretige voorschrijven leidt tot enorme kosten, weet Lieven Annemans, hoogleraar gezondheidseconomie aan de Universiteit van Gent. Hij schat de mogelijke besparing op 1,3 miljard euro, 5 procent van het totale gezondheidsbudget.

    Cultuurverandering

    Er is een cultuurverandering nodig, beseft de politiek. Daarom promoot ze al enige tijd richtlijnen voor huisartsen, terwijl artsen in opleiding leren tegen het verwachtingspatroon van patiënten in te gaan. Dat laatste blijft echter lastig.

    ‘Artsen staan onder grote tijdsdruk’, zegt Vankrunkelsven. ‘Het vraagt veel meer tijd om iemand te motiveren om te sporten en gezonder te eten, dan om snel een cholesterolverlager voor te schrijven. Door tijdnood blijven we vastzitten aan die medicijnen.’

    Apothekers

    Apothekers houden de cultuur mede in stand, zegt Michiel Callens, adviserend geneesheer bij de Christelijke Mutualiteit. ‘De waarheid is dat als je met keelpijn naar de apotheker gaat, die niet zal zeggen: drink een beetje water’, zegt Callens. ‘Hij zal je een spray of keelpil verkopen, ook al is dat onnodig.’

    Oplossingen

    De Belgische artsen pleiten in de Volkskrant voor de invoering van vaste huisartsen en financiële prikkels om minder medicijnen voor te schrijven. Politici zetten echter nauwelijks vaart achter hervormingen, zeggen ze. Daarnaast vormen de belangen van farmaceutische bedrijven in België mogelijk nog een belemmerende factor.

    Bron: Volkskrant

    Michiel Callens, adviserend geneesheer bij de Christelijke Mutualiteit, wijst met een beschuldigende vinger naar de apothekers.

    Maar nu zijn het precies de adviserende geneesheren van alle ziekenfondsen, die de maatschappij laten opdraaien voor het instellen van een toxicomanie bij kinderen met als foef, dat die kinderen zouden lijden aan dopamine-en(of) serotonine-tekorten.
    Die toxicomanie met psychotica veroorzaakt daardoor dwangmatig psychotisch gedrag, agressie of zelfmoordgedrag dat daarbovenop weer moet gecorrigeerd worden met antipsychotica.

    En dat allemaal omdat die tekorten FABELS zijn en de werking van die medicatie om commerciële redenen als onbekend is uitgeroepen.
    Om zogezegd een aandoening te behandelen die men alleen vermoedt en waarvan geen enkele arts een medische diagnose kan of mag stellen.

    Als de overheden, overal ter wereld (FDA????), nu eens alles uit de handel zouden nemen waarvan niemand schijnt te weten hoe het werkt, zou ik alvast niet mijn toevlucht moeten nemen om artsen of adviserende geneesheren als debielen te bestempelen.

    Immers, wanneer een bedrijf via artsenbezoekers of reclame, deze ‘intellectuelen’ verzonnen fabels komt aansmeren en wijsmaakt dat een of ander succesproduct een onbekende werking heeft, dan moeten ze minstens uit voorzorg die stof bannen.

    Simpelweg voorschrijven, als kiekens zonder kop, is niet alleen onethisch, het is bovendien zeer onwetenschappelijk.
    Stel je even voor: een medisch bedrijf dat zichzelf wetenschappelijk waant, door als wetenschap te stellen dat men de werking niet kent.
    En als niet wetenschappelijk bestempelt, wie de werking WEL durft bekend te maken.

    Ik verwacht van Michiel Callens dat hij minstens zijn standpunt als arts over het uit de hand gelopen misbruik van partydrugs bij kinderen, publiek zal bekend maken.
    Vooral omdat hij dit misbruik mee helpt in stand houden.
    Als apotheker pik ik die domme opmerking over de eigen collega’s niet.

    De pot verwijt de ketel…

    Wat volgt komt uit Nederland.

    Ik vind de uitspraken in dit artikel erg tendentieus.Op de eerste plaats zijn het de artsen die voorschrijven en niet de apothekers en(of) cliënten.
    Als artsen omwille van de tijd geen gedragsverandering willen bespreken dan kiezen ze voor medicatie en meer inkomsten.
    Het ingebakken verwachtingspatroon is ontstaan door artsen die voor elke scheet een pil hadden en de goedgelovige cliënt hiermede tevreden stelde.
    Dat de medicatie overbodig was ontdekte de cliënt meestal nadat hij de pillen slikte.
    Zover gekomen heeft hij de medicatie niet meer genomen maar wellicht nog opgehaald wegens andere voordelen die eraan verbonden waren.Immers als een cliënt middels recepten kan bewijzen dat hij ziek is dan hebben officiële instanties dit te accepteren en de voorzieningen te geven die nodig zijn.

    De gedragsverandering zou dus gewoon bij de artsen zelf moeten plaatsvinden door een verlaging van de hebzucht.
    Artsen die overdreven en dus overbodig voorschrijven doen niemand er een plezier mee en zouden als afgestudeerden in de-weet-niet-kunde dit moeten beseffen.Als je de media leest of volgt leer je dat het niet allemaal zon en maneschijn is.

    De goede artsen niet te na gesproken zijn er ook artsen die overgewaardeerd, overbetaald en wereldvreemd zijn.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Evidentie en FIF kegelen ADHD aan diggelen

    Posted on July 4th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Tot nu zorgde EBM (EvidenceBasedMedicine) en het bijhorend FIF-syndroom (F***InconvenientFacts) voor een financiële en curatieve hype zonder weerga.
    Op een bijna hysterische wijze veranderde het pedagogisch onmachtsyndroom in een lucratieve neurobiologische aandoening, waarbij de vrijgemaakte handel in partydrugs de nieuwe generaties een wereldeconomie productief tot ongekende hoogten zou tillen.

    EBM evenwel staat voor onkunde in plaats van kennis en FIF staat voor de blindheid tegenover negatieve evidenties.

    Bovendien zijn EBM en FIF tot echte medische wetenschap gepromoveerd.

    Tot iemand kettert, aan het vloeken gaat in dit heiligdom en tot overmaat van ramp zowaar niet alleen met kennis voor de proppen komt, maar ook met vermaledijde inconvenient facts.

    Healthcare, overheden en media meteen in alle staten.
    Nog steeds beseft geen van hen hoe en waarom iemand de wetenschappelijk geachte wanen van EBM en FIF, met kennis en feiten durft onderuit te halen.

    Want kennis is medisch niet meer relevant en (negatieve) feiten zijn intussen lucratieve comorbiditeiten geworden.
    “Et alors?”.

    ADHD is voortaan een neurobiologische aandoening waarrond een economie van geldverslindende hulpverlening tot stand is gekomen.
    Steunend op onkunde (EBM) en op het achterhouden van negatieve evidenties (FIF).

    Maar wat gebeurde zowaar precies een maand geleden?

    Voortaan is er evidentie die aantoont dat die ene persoon op de wereldbol al tien jaar lang helemaal geen spoken ziet.

    Vanzelfsprekend ontwaart het medisch establishment in de verste verte, zelf nog steeds niets, door halsstarrig en dwangmatig de andere kant op te kijken.

    Of hoe je dikke nekken met mindcontrol op een vast gedefinieerd gezichtsveld kan vastpinnen.

    Gisteren te lezen in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23733150


    Om te verduidelijken even een paar beeldekes die ik graag projecteer tijdens lezingen over psychotica-gebruik.

    Als medicatie leidt tot verslechtering van de gezondheid, tot verhoogde risico’s of tot verminderde veiligheid dan zou deze medicatie verboden moeten worden omdat die geen therapeutisch doel bereikt.

    Zoals het vorige stukje beschreef, zouden chocolade op de tong en sexy vrouwen in het echt of in gedachten, misschien wel vermeende tekorten aan dopamine corrigeren.

    Net zoals methylphenidaat, dit, volgens de medische wetenschap, OOK schijnt te doen.

    Welnu… waarop wachten zij die lijden aan GPOS (Geprojecteerd PedagogischOnmachtSyndroom)?

    Volgens het onderzoek aan de Drexel-universiteit in Philadelphia, is vanzelfsprekend weer verder onderzoek nodig, want zowel met de serotonine als met de dopamine is iets grondig fout aan het lopen.

    Healthcare vereert dit gouden kalf, die een schijtende ezel blijkt te zijn.

    De mooiste vluchtroute die eerder werd bedacht over het selectief herladen van batterijtjes (neurotransmitters) in het zenuwstelsel, belichtte ik onlangs, toen de triple-theorie aan de oppervlakte kwam.

    Terwijl intussen in september 2012 bekend raakte dat zes farmareuzen zowaar verder onderzoek naar psychotropen stopzetten.

    Maar wie in godsnaam houdt deze info voor de bevolking achter?
    Toch niet de media, zeker?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Cocaïne, chocolade en dopamine

    Posted on July 2nd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Wat een hype.

    Methylphenidaat als ersatz bij cocaïne-gebruik, omdat het niet verslavend maar genezend zou zijn.

    Cocaïne is niet genezend en wel verslavend omdat het door het ‘onjuiste’ kanaal in omloop komt.

    Zelf nooit gedacht dat een Nationale Zorg zich zou haasten om daar ook eens op te springen.
    In plaats van even simpel na te denken.
    Nadenken hoeft niet meer, omdat methylphenidaat veilig is, met een werkingsmechanisme dat niemand mag kennen.

    De komkommertijd ontluikt en daar komen de kwakkels.

    “Laat ons nu eens aantonen hoe veilig en hoe gezond methylphenidaat wel is.”

    Zelfs al kan geen kat uitleggen wat ADHD in godsnaam met dopamine te maken heeft, toch waagt men het om te suggereren dat, net als methylphenidaat, een brok chocolade in de mond even heilzaam werkt als dit cocaïne-product.

    Al vermoedt men het alleen maar en er zal vanzelfsprekend natuurlijk nog meer onderzoek nodig zijn.
    Dat is nu al 25 jaar zo en nog steeds weet men het niet en blijft de werking van cocaïne, zowel illegaal als legaal, verplicht onbekend.

    Bovendien verricht geen enkele universiteit of wetenschappelijke instelling research om te weten hoe methylphenidaat wel werkt.
    Ik vermoed dat die onkunde commercieel loont, zelf ervarend hoe financieel schadelijk het is om die werking wel te willen kennen en vooral… proberen te verspreiden.

    Maar het oplaten van commerciële ballonnetjes, houdt alvast de aandacht ver weg van wat uiteindelijk toch moet bekend zijn.
    Vooral bij zij, die pronken met een waan van kennis en kunde.

    Hoe dikwijls zal dit nog herhaald moeten worden?

    “ Het is net als in de maatschappij: de complexiteit neemt toe als individuen en instituten vergeten hoe ze generalist moeten zijn. Iedereen wordt specialist met toenemend beperktere capaciteiten.”

    Men denkt niet meer logisch na.

    Water bevat niets waar iemand met een goede smaak kan naar verlangen.
    Men wordt geconditioneerd, als Pavlov-honden, bij het innemen van zowel chocolade als methylphenidaat.
    Simpelweg omdat ze beiden lekker zijn.

    Ik wacht op publicaties over druipende dopamine in de ogen, wanneer ze een sexy vrouw te zien krijgen.

    Door de Pavlov-reflex zet het lichaam een homeostase in gang die de energie beschikbaar gaat maken voor de inspanning naar nog meer van dat goeds (of moois).

    Neurotransmitters (dopamine, serotonine, noradrenaline, tyramine en anderen) zijn de batterijtjes met energie die we nodig hebben om allerlei acties (gedragingen) te ondernemen, die we ofwel aangeleerd ofwel afgeleerd zijn.

    Wanneer zullen die would-be geleerden nu eens starten bij het meest elementaire?

    Als men waarlijk al zoveel weet of kent, waarom verhindert men dan de bekendmaking van de werking van gevaarlijke drugs die men hardnekkig wil promoten met fabeltjes over onder meer kwijlende ogen?
    En waarom aanvaardt FDA de gigantische onzin over de farmacologie van methylphenidaat op de bijsluiter van Novartis?

    Alleen maar … onkunde?
    Zonder rinkelende bijgedachten en oogjes die glinsteren bij dokkende dopamine.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Geen immuniteits-aandoening, geen serotonine-defect…WAT NU

    Posted on April 3rd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    MS zou niets met immuniteit te maken hebben, maar de oorsprong ervan zou in de hersenen liggen, net zoals ook dementie in die hersenen ontstaat door een neuronenproblematiek.

    Depressie en ADHD zouden niets met serotonine of dopamine te maken hebben, maar hoe verklaar je nu dat boerenbedrog?

    Er beweegt iets in die zin.
    Zie mijn stukje van 30 maart laatst over Psychotica en de Paardenbril.

    De medische wetenschap houdt niet zo van wetenschappelijke evoluties.

    De nieuwste stof om MS te behandelen is teriflunomide (Aubagio).
    Mechanisms of action:
    Teriflunomide is an immunomodulatory drug inhibiting pyrimidine de novo synthesis by blocking the enzyme dihydroorotate dehydrogenase. It is uncertain whether this explains its effect on MS lesions.

    Eigenlijk heel grappig om telkens maar te lezen hoe men het effect van de werking niet kan verklaren en toch benoemt men de nieuwe drug als immunoregelend door een of andere synthese te verhinderen via het blokkeren van een enzyme.
    Niemand die kan geloven dat zoiets compleet verzonnen zou zijn.

    Maar toch…

    Als ooit zou blijken dat een verbetering van de toestand bij MS komt door iets wat helemaal door een andere techniek schijnbaar immunoregelend werkt en men een ander verhaaltje uit dan weer een ander vaatje zal moeten tappen, welke waarde zal men onterecht hebben toebedeeld aan de vertelling die men nu nog aan de man brengt?

    Enzymen blokkeren door een geleerd klinkende synthese te verhinderen.
    Dat weet men zogezegd allemaal … maar het voornaamste… hoe die scheikundige stof dat in godsnaam aan boord kan leggen, blijft een mysterie.

    Sinds voortaan een nieuw licht schijnt over MS, zou die recente stof plots niet meer immunocorrectief, maar iets anders moeten gaan aanrichten bij die enzymen en bij die geleerd klinkende synthese.

    Bestaan er andere enzymen of synthesen die medisch nog niet verzonnen zijn?
    Want MS is voortaan helemaal niet meer wat men er al die tijd over heeft gedacht.

    Gelukkig dat niemand weet (of wil weten) hoe teriflunomide werkt, want zelfs als MS een andere aandoening is dan oorspronkelijk alleen maar vermoed, de stof blijkt alvast te werken – evidence based dan.

    Alleen zal een middel moeten gevonden worden om de lapsus met enzymen en synthese zonder al te veel gezichtsverlies door iets anders te verzinnen.

    Dat zal wel lukken, alhoewel nog niet meteen.
    Onbegrijpelijk dat vetbetaalden die horen te waken over gezondheid en veiligheid van de bevolking niet eens chemische patronen in nieuwe moleculen kunnen of mogen herkennen.

    Ook het heroriënteren van een medische (pseudo-)wetenschap die geen weet heeft van de werking van psychotica die selectief serotonine, dopamine of noradrenaline kunnen heropladen (reuptake), is nog niet voor morgen.
    Vandaag vermoedt men alleen maar dat neurotransmitters kunnen heropgeladen worden.
    En als klap op de vuurpijl… de medische aandoeningen daarbij worden ook vermoed, terwijl er bovendien niet eens medische diagnosecriteria voor bestaan.

    Nu wijst een en ander erop dat MS, net als dementie, zich eerder als een ‘comorbiditeit’ zou voordoen van aandoeningen waarbij het behandelen ervan met psychotica meestal nog de uiteindelijke reden is geweest van het ontstaan van de aandoening.

    Het verbaast mij daarom tomeloos dat men een aandoening, waarvan men voortaan medisch de oorsprong lijkt te zoeken bij defecten aan het neurologisch systeem, eerder dan immunologisch, zal blijven behandelen met stoffen, waarvan de wel bekende werking steunt op het kapotmaken van overblijvende gezonde neuronen.

    Dat kapotmaken veroorzaakt een gevarenreflex, die het zenuwstelsel korte tijd in een alerte fase brengt (dopingeffect), wat door adepten van evidence based medicine uitgelegd wordt als een helende therapie.
    Het FIF-syndroom van EBM, dat zowel de werking als de nevenwerkingen van psychotica negeert, zorgt er dan voor dat heel wat comorbiditeiten ontstaan, die vanzelfsprekend even lucratief kunnen aangepakt worden.

    Maar stel nu eens dat, net als Alzheimer, het vermoeden van een immuunstoornis bij MS veroorzaakt werd door defecte bouwstenen van het zenuwstelsel, dan kan, met de heersende kennis over het mechanisme waarbij chemicaliën neuronen kapotmaken, toch al met een redelijke zekerheid achterhaald worden op welke manier MS, net als dementie trouwens, zou kunnen ontstaan.

    En vooral…kan preventief te werk gegaan worden om zoveel mogelijk MS en dementie in de maatschappij te vermijden.
    Maar hier botsten we op de heilige huisjes of de heilige koeien van psychotropics, die bovenal geen psychotica mogen genoemd worden.
    Immers psychotica zouden neuronen verwoesten en met deze wetenschappelijke leer kan niemand (veel) geld verdienen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Het fabeltjesland van de psychiatrie

    Posted on March 1st, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Sinds healthcare comfortsymptomen geneest met psychotica, waarvan de farmacologie beter onbekend blijft, ontstonden epidemieën, die zelfs door een wetenschappelijk geachte leer van psychiaters onbeheersbaar is geworden.

    Stoffen die eerder nooit voor medische toepassingen geschikt waren omwille van hun werkingsmechanisme, veroorzaken voortaan succesaandoeningen waarbij psychiaters bovendien de hulp van medisch ongeschoolden dienen in te roepen om een diagnose te kunnen stellen.

    Nu juist omdat zuivere wetenschap hen ooit leerde om echte feiten van fabeltjes te onderscheiden, terwijl in de uitoefening van het beroep fabeltjes de feiten zijn geworden waarrond het circus moet draaien.

    De machtsgreep waarbij healthcare erin slaagde om de farmacologie van psychotisch makende stoffen te verbergen achter sprookjes over oncontroleerbare stoffetjes en defecten daaraan, heeft tal van nieuwe aandoeningen tot stand gebracht die het vak van genezers tot een fabeltjeswetenschap hebben herleid.

    Nu spartelen artsen, want hun ziekten zijn geen ziekten meer en wat ze als genetische aandoeningen verplicht vermoeden zijn doodgewoon de iatrogeen tot stand gekomen bijwerkingen van veilig gewaande medicatie.
    Veilig omdat niemand de echte werking ervan mag kennen en omdat de term psychotica een taboe is bij de vertrouwenwekkende slogan: “do not harm”.

    Immers op die truc steunt de kracht van healthcare en de corrupte medeplichtigheid van de overheid.
    En omdat universiteiten alleen maar eten van het manna dat uit de farma-hemel komt gevallen, belijden academici enkel het woord dat uit die richting te horen is.

    Onbegrijpelijk dat de vierde macht in deze maatschappij dit machtsspel blijft meespelen, zelfs terwijl het verhaal over Prozac en Strattera het cynische van de ganse constructie heeft blootgelegd.

    Maar hoe onbekend is farmacologisch onbekend en hoe leugenachtig de fabeltjes over serotonine of dopamine?

    De komst van Strattera…

    1) Onthulde hoe Prozac aan 20mg/70kg alleen maar drogeert met een amfetaminepatroon dat neuronen verwoest.

    2) Onthulde hoe Strattera met identiek dezelfde actieve amfetamine-metaboliet als die bij Prozac aan 80mg/70kg bij ADHD dient om kinderen tot dwangmatig psychotisch te drogeren.

    3) Onthulde hoe het behandelen van stoffetjes of onevenwichten met antipsychotica wordt gecorrigeerd.

    4) Zorgde ervoor dat voortaan ook Prozac aan jongeren bij depressies mag toegediend worden, precies omdat diezelfde actieve metaboliet bij Strattera ook dient om – zonder risico blijkbaar – jongeren in hogere doseringen dwangmatig psychotisch of dwangmatig dociel te maken.
    Als jongeren voortaan onder Prozac toch zelfmoorden, dan is de oorzaak vanzelfsprekend de depressie, omdat noch het doodvallen of het zelfmoorden zorggerelateerde calamiteiten zijn.

    5) Zorgde ervoor dat het selectieve serotonine-verhaal aan diggelen ging, omdat eenzelfde actieve stof in Prozac selectief serotonine kon heropladen, bij Strattera dat selectief ook kon maar dan bij noradrenaline, om patiëntjes te behandelen die zouden lijden aan dopamine-stoornissen.
    Terwijl verzuimd wordt om tekorten aan dopamine in te spuiten onder het voorwendsel dat die stof meteen wordt afgebroken, zelfs wanneer sinds 1987 en vanaf dat jaar elk levend zoogdier zou beschikken over een reuptake-pompje, die de verspilzieke afbraak ervan aan banden kan houden.

    Vandaar het failliet van een SSRI-benaming en het bekend raken van bedrog dat jarenlang tierde op een basis van onkunde en corruptie.

    En je gelooft het of niet.
    Tot nader order gedijt nog steeds als medische wetenschap een onbekende farmacologie en een tot aangeboren ziekte uitgeroepen normaal gedrag.

    De vele DSM’s zijn wetenschappelijk waardeloos omdat ze verzuimen een definitie te publiceren van het normaal zijn.
    Waaraan de verzonnen pathologie van bij handopsteking gestemde aandoeningen kan getoetst worden.

    Mensenlief, wat worden jullie bedrogen.

    Maar wat is nu zo mooi en zo kleurrijk tekenend voor dat bedrog op wereldschaal?

    Alle eerbiedwaardige dommen in de verschillende landen, die een verantwoordelijkheid hebben om het zaakje draaiende te houden elk in hun maatschappij, blijven in de waan en de ban van de fabel over serotonine of andere stoffetjes en de reuptake ervan.

    Commercieel evenwel blunderde de hubris van het bedrijf, waarbij alleen de absolute top van het corruptieapparaat, in de VS (FDA) en in Europa (EMEA) weet mocht krijgen van het feit dat Strattera een vermomde Prozac (proprozakzak) is en die Prozac eigenlijk een stimulans met een vernieuwd amfetaminepatroon.

    Bewijs daarvan is dat na de komst van Strattera waarmee kinderen tot dwangmatig opgepept worden, voortaan ook kinderen met Prozac ‘veilig’ aan de SSRI’s mochten, terwijl die hoge instanties steeds afraadden ze te gebruiken omwille van de risico’s op zelfmoord ermee.
    Alle andere antidepressiva blijven evenwel taboe bij jongeren, alleen voor Prozac kwam die uitzondering, simpelweg omdat in het andere geval wel de Strattera uit de rekken had moeten gehaald worden wegens identiek dezelfde actieve metaboliet in de twee stoffen.

    De echte wijsheid in die materie is alleen bekend bij de top die het zich kan veroorloven om tegelijk de waarheid en de leugen te kennen, en vooral om de leugen wereldwijd in stand te blijven houden.
    In naam dan nog van de volksgezondheid.

    Uiteindelijk weeral een domme opmerking van mij.
    Waarom onderneemt sinds begin 2005 het machtige Eli Lilly (Prozac, Strattera,Zyprexa, Cymbalta) niets tegen mij, als ik leugens zou vertellen.
    Dit is niet hun gewone manier van doen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • De werking volgens het evangelie van Buitelaar

    Posted on November 24th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Juridisch, wetgevend en uitvoerend steunt het democratisch gehalte van de besluitvorming in dit land inzake volksgezondheid op de waan van tovenaars die zich tooiden met de lianen uit de wouden van de Boeloeboeloes en de Wadawadas.

    Lianen, die men kan verdienen door sprookjes aan te leren en die sprookjes als een soort van geneeskunde dan nog verondersteld (“presumed”) wetenschappelijk aan de man te brengen.

    Het jargon alleen volstaat, en de magie van de lianen houdt de massa van de kudde in bedwang.
    Want de massa houdt van sprookjes en van lianen van macht.

    Hoe werken psychotica om kinderen dwangmatig dociel en voor een korte tijd slimmer te laten lijken?
    We hoorden het maandag (19/11/2012) nog vanuit de mond van de hoogste guru op dat vlak.

    “Waarom werkt het goed?”
    http://youtu.be/MeH7dvP-M4k

    Het verhaal van dopamine en noradrenaline, terwijl de sprookjes daarover al sinds een aantal jaren wetenschappelijk doorprikt zijn.
    Maar commercieel blijven ze het doen, terwijl niemand kan aantonen dat het sprookje echt is en terwijl nog minder iemand kan aantonen waarom precies de gebruikte harddrugs chemisch wat dan ook iets met de dopamine zouden aanvangen en op welke manier.
    Geen enkele literatuur toont wetenschappelijk aan hoe dopamine iets met ADHD te maken zou hebben.

    Beter nog… op de bijsluiter van dopamine, als een inspuitbaar geneesmiddel – Dynatra (Almirall) – , wordt ADHD zelfs niet eens als een indicatie vermeld.
    Bij Ritalin, Concerta of Strattera of amfetamine weet niemand op welke manier er iets gebeurt op het niveau van dopamine, maar de dopamine, die als een geneesmiddel zou moeten toegediend worden bij vermeende tekorten eraan, gebruikt niemand.

    Toch merkwaardig, voor medici die als een wetenschappelijke bovenlaag wensen door te gaan.
    En op de vraag op welke manier Ritalin, Strattera of amfetamine iets met dopamine zouden aanvangen kan doodgewoon niemand een antwoord geven.

    “Werking onbekend”, zoals het zelfs op de bijsluiter staat van Concerta, Janssens.


    Deze tekst, met het waarmerk erop van CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen), komt van het bedrijf waarvan de CEO in Nederland in het filmpje vlak naast Buitelaar zit.
    De CEO, die van opleiding apotheker is en dus heel goed weet en heel goed zou kunnen uitleggen waarom psychotica kinderen geconcentreerd dociel maken.
    Het geconcentreerd dociel zijn, is immers een eufemisme dat men gebruikt om de echte term: dwangmatig psychotisch, te vermijden.
    Lees daarover deze studie (van hetzelfde bedrijf van deze CEO), die beschrijft hoe men daar proefdieren met psychotica, die ook bij ADHD worden gebruikt, eerst psychotisch maakt om dan vervolgens op die psychotisch gemaakte diertjes de nieuwe antipsychotica te kunnen uittesten.


    En raad nu eens, waarom bij chronisch gebruik van ADHD-psychotica ook met antipsychotica wordt gecorrigeerd?

    En raad nu eens, waarom de laatste jaren het gebruik van antipsychotica bij de jeugd is geëxplodeerd?

    Het medisch establishment hoort het zowaar in Keulen donderen, bij die evidentie die gaapt als een oven.
    Vandaar een medisch establishment dat al een tijd lijdt aan twee nieuwe aandoeningen uit de komende en nieuwe DSM-V.

    Het FIF-syndroom (F*** Inconvenient Facts) en het MPIS-syndroom (Malign Professioneel Interpretatie Syndroom).

    Noteer hierbij vervolgens dat het begrip REUPTAKE helemaal niet bestaat, maar uitgevonden werd om te vermijden dat eind vorige eeuw een groep nieuwe psychotica omwille van hun gevaar onder een opiumreglementering hadden moeten gebracht worden.

    Als een heropname zou bestaan van de energiecomponenten die nodig zijn om de elektrische prikkels voort te brengen die het zenuwstelsel doen functioneren, dan zou niemand nog dagelijks drie tot vier keer hoeven te eten en zou het volstaan om alleen maar Ritalin, Concerta of Strattera of zelfs nog Prozac (voor de serotonine) te slikken.

    HET middel om een dreigende voedingsschaarste aan te pakken.
    ProProZakZak.
    Nomen est omen.

    Beluister daarover Buitelaar en hoe hij kwakkelt.

    Buitelaar als een handtassen-verkoper, net als de Eddy Wally (in Vlaanderen, dan) van weleer.
    Maar Eddy kon nog zingen, Buitelaar kwakkelt alleen maar.
    En hier bewonder ik de fijne manier waarop Derksen met een verhaaltje, dat, in crescendo bovendien, het werking-gebeuren onsterfelijk belachelijk heeft gemaakt.

    De apotheker, de CEO, de sponsor en de kenner van het geneesmiddel zit erbij en kijkt ernaar.
    Zittend, kijkend en genietend van de pakken geld die zijn bedrijf met dat evangelie van Buitelaar verdient.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Lachend klaarkomende muisjes torpederen redding SSRI’s

    Posted on November 9th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Op 17 november 2009 toonde ik al aan hoe SSRI’s helemaal geen Selectieve Serotonine Reuptake Inhibitoren zijn.

    Met serotonine hebben ze helemaal niets te maken, de reuptake ervan is pure kolder en compleet verzonnen en selectief … daarover gaat nu het verhaal over de klaarkomende muisjes.

    Jolanda Prins zal op 28/11/2012 in Utrecht promoveren op een werkstukje over anhedonia, waarbij seksbehoevende muissetjes of ratten opnieuw plezier kunnen beleven in die vreselijke taak van het zich te moeten voortplanten.

    Toegegeven, met dat soort van wetenschappers, die er met de neus op zitten te kijken zou ik ook niet kunnen lachen…als het met een andere muis zou moeten.

    Met de nieuwe stoffen, die men TRI’s heeft gedoopt, doen die ratten of muissetjes het nu al lachend.

    Daarmee te kennen gevend dat ze er duidelijk wel plezier in hebben.

    Vanwaar nu die nieuwe TRI’s?
    Sinds SSRI’s geen SSRI’s meer zijn, die nieuwe amfetamines of cocaïnes vermommen om ze veilig te kunnen gebruiken, probeerde men nieuwe naampjes om aangepaste sprookjes te kunnen verzinnen die de vermomming overeind houden.

    In plaats van reuptake is de term turn-over al gelanceerd, waarbij zich technische of logische probleempjes aandienden met het eerder verzonnen heropname-orgaantje.
    Even later verschenen de 2-beta-serotoninereceptoren, maar geen van de ervaren ghostwriters kon daarmee de baan op.

    Waardoor het begrip, serotonine zich uiteindelijk als een zware handicap begon te manifesteren.

    Mijn geluk kende opeens geen grenzen meer, bij het zien van die (voorlopig) laatste poging van Jolanda Prins.

    De term TRIPLE komt eraan en daarvan ben ik een grote fan, vooral dan van die van Westmalle.
    Een trappistenbier die dorst en goesting kan lessen als geen ander.

    Een epitheton dat een blijvertje moet worden.

    Bovendien, de logica zelf, want zoals ik al drie jaar eerder aantoonde, herlaadt dezelfde actieve metaboliet als een psychoticum in Prozac, laaggedoseerd, selectief serotonine bij bedroefden om ze alleen maar wat te drogeren, terwijl precies identiek dezelfde metaboliet in Strattera, vier keer zo hoog gedoseerd selectief noradrenaline herlaadt bij kinderen die tot dwangmatig psychotisch en dus kalmer en docieler moeten genezen, omdat ze zowaar zouden lijden aan stoornissen van dopamine.

    Een en dezelfde chemische stof (als die phenylpropylamine) doet het dus drie keer en zelfs selectief bij serotonine, noradrenaline en dopamine.

    Diezelfde metaboliet zowel in Prozac als in Strattera is daarmee als sinds 1985 (jaar van de eerste synthese van beide) het eerste psychoticum, dat voortaan als TRI (TRIPLE REUPTAKE INHIBITOR) door het leven zal gaan.

    Het tijdperk van de SSRI’s is voorbij, ‘lang’ leve de TRI’s.

    Al blijft mijn bezwaar tegen de reuptake, of het herladen van neurotransmitters nog steeds heel groot.
    Immers, vlug zal blijken dat neurotransmitters helemaal niet oplaadbaar zijn, via het nog steeds verzonnen reuptake mechanisme.

    De nieuwe hype zal ons niet ontslaan om dagelijks toch enkele keren eten of drank tot ons tot nemen, tenzij ons zenuwstelsel alleen maar op de reuptake of het herladen zal draaien door de pillen met vitale TRI’s (de vroegere SSRI’s).

    Nu alleen nog… de farmacologie van die nieuwe psychotica proberen uit te leggen.
    Al zullen de plezierig, lachende en wippende muissetjes alleen dat niet kunnen.

    Maar … Jolanda misschien wel?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us