Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Waarom geen medische diagnose bij ADHD?

    Posted on October 13th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Het blijft me verbazen dat zij die zich kenners van geneeskunde noemen, nu al jaren aan een stuk halsstarrig blijven weigeren om ADHD als een aandoening neurobiologisch te diagnosticeren.

    En de voorkeur blijven geven aan een religie die de mensheid laat geloven dat gestoorde stofjes via een optelling van symptomen van normaal kindergedrag een aandoening veroorzaken.

    Waarmee vervolgens het dwangmatig psychotisch maken met hoog gedoseerde stimulantia een maatschappelijk aanvaard ‘normaal’ gedrag teweeg zou brengen.

    Onbegrijpelijk dat zelfverklaarde sterk medisch opgeleiden normaal gedrag als afwijkend bestempelen en nadien, door te behandelen, het ontstane psychotische en dwangmatige niet als een stevige bijwerking van de toegediende psychotica (kunnen of mogen) beschouwen.
    Zelfs wanneer ze uiteindelijk met neuroleptica gaan corrigeren.
    En de kindertjes van dan af lucratief chemisch en bipolair laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

    Kan je als een vakidioot nog misvormder en crimineler te werk gaan?

    Vandaar…DE diagnose, die omwille van de leugen nooit wordt gebruikt.Healthcare bedient zich ijverig van ADHD om een opiumreglementering te omzeilen, terwijl het als een ziekte niet kan of mag aangetoond worden.

    Psychotica bestaan wel, en worden net zo ijverig door healthcare gebruikt, om iatrogeen epidemieën van nieuwe ziekten tot stand te brengen, terwijl de hypocrisie gebiedt dat ze medisch en ook in het taalgebruik onbekend worden gehouden.

    Stel nu dat ADHD wel een neurobiologische aandoening zou zijn, waarvoor een neurobiologische diagnose vereist zou zijn.

    Net zoals suikerziekte waarbij het meten van het suikergehalte als een diagnosemiddel wordt gebruikt om een helende therapie met insuline te kunnen starten.

    Insuline, die voor gezonde patiënten wel giftig is.

    Net zoals bij een bijnierschorsinsufficiëntie een hoge testdosis cortisone (ACTH-test) wordt gebruikt om de goede werking ervan in kaart te brengen.

    Ook cortisone is een giftige stof wanneer het niet medisch therapeutisch wordt gebruikt.

    Dan verbaast het mij dat zowel EBM, als FBM, blijven weigeren om WEL een bestaand neurobiologische diagnosemiddel bij ADHD verplicht op te leggen.

    Immers, uit het bovenstaande blijkt niet alleen hoe giftig ADHD-medicatie is, maar ook hoe eenvoudig een echte diagnose te realiseren kan zijn.

    Als het toedienen van psychotica bij ADHD de vastgestelde of genetisch-gestoorde werking van stofjes in de hersenen zou helen, dan zal het lichaam bij toediening van psychotica opgelucht reageren en zich niet verdedigen met een gevarenreflex wanneer dit schadelijk of giftig materiaal wordt toegediend.

    Vandaar dat het zal volstaan om net zoals bij een cortisone-stoornis, ook een massieve eenmalige testdosering van het psychoticum toe te dienen, waarbij vervolgens op de gevarenreflex kan getest worden.


    Wanneer geen antistoffen aangetoond kunnen worden, bestaat de zekerheid van een neurobiologische aandoening en de
    morele voldoening dat kan behandeld worden in de geest van Hippocrates (“Do not harm”).

    Reageert de test wel positief op de door de gevarenreflex gevormde antistoffen, dan bestaat helemaal geen genetisch of andere neurobiologische aandoening en is de patiënt perfect gezond.

    Uit Nieuwsbrief 789 van 26 april 2014

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • DSM-comité bevestigt zelf kwakzalver-gehalte van eigen bijbel

    Posted on September 12th, 2014 Fernand Haesbrouck 1 comment

    In volle voorbereiding van de nieuwste versie ervan, kwam kritiek van collega’s artsen.

    http://dsm5-reform.com/2012/03/psychologist-dr-cacciatore-addresses-dsm-5-on-grief-bereavement/In my experience both as a researcher and clinician in the field and also as a bereaved parent, the DSM 5 proposal is radical, unnecessary, challenges what it means to be human, and for some may be dangerous.”
    http://dsm5-reform.com/the-open-letter-committee-calls-for-independent-review-of-dsm-5/Will you submit the controversial proposals in DSM-5 to an independent group of scientists and scholars with no ties to the DSM-5 Task Force or the American Psychiatric Association for an independent, external review? We respectfully ask that you not respond again with assurances about internal reviews and field trials because such assurances, at this point, are not sufficient. We believe an external, independent review is critical in terms of ensuring the proposed DSM-5 is safe and credible. If you are unwilling to submit the controversial proposals for external, independent review, we respectfully ask that you provide a detailed rationale for your refusal.
    Because the DSM is used by hundreds of thousands of mental health professionals, we are publicly posting this letter and will also post your response. We believe mental health professionals, along with concerned mental health organizations, in the United States and Europe will be very interested in this important exchange.

    Sincerely,

    David N. Elkins, PhD, Chair of the Division 32 Open Letter Committee (davidnelkins@hotmail.com)

    Frank Farley, PhD, Member of Committee
    Jonathan D. Raskin, PhD, Member of Committee
    Brent Dean Robbins, PhD, Member of Committee
    Donna Rockwell, PsyD, Member of Committee

    Waarop het negatieve antwoord: “geen wetenschappelijke toetsing nodig”.
    Immers het wetenschappelijke ervan staat als een paal boven water.

    http://worldunity.me/wp-content/uploads/2012/03/dsm5-reform.com_wp-content_uploads_2012_01_APA-Response-to-Open-Letter-Call-for-Independent-Review.pdfMet onder meer:Since there is no “gold standard” for defining mental disorders and many other medical disorders without pathognomonic biological markers, each revision of diagnostic criteria has been seen as the best current set of diagnostic criteria that are meant to be used in clinical practice and tested for their validity.

    Pathognomonisch = typisch, kenmerkend voor een ziekte.

    Er zijn immers geen biologische markers om een diagnose mogelijk te maken.

    Om de bewoordingen van Novartis te gebruiken op de bijsluiter van Rilatine (methylphenidaat):
    http://www.novartispharma.nl/pdf/ib/Ritalin.pdf

    De specifieke etiologie van dit syndroom is niet bekend, en er is geen op zichzelf staande diagnostische test beschikbaar.”

    Pag.2/18

    Zie je wel… Novartis schrijft het ook!

    Het behandelen van een aandoening zonder defecten aan biologische markers, steunt dan wel op chemische stoffen met WEL een werking op biologische markers.
    Maar om zowel de fun en de fif overeind te houden, houden de farmaceutische bedrijven die farmacologie simpelweg achter voor maatschappij en artsen.

    Wetenschappelijk en medisch blijft het onverantwoord om veronderstelde aandoeningen zonder aantoonbare defecten te willen behandelen door gevaarlijke stoffen toe te dienen zonder zelfs te (willen) weten op welke gezonde markers die stoffen welke invloed uitoefenen.

    Commercieel ontslaan positieve evidenties de behandelaren tijdelijk van hun plicht die ze als beroepsgevormde autoriteiten dienen te nemen (do not harm), terwijl men farmacologische onkunde aanwendt om de tot stand gekomen ‘inconvenient facts’ als comorbiditeiten van de ziekte te bestempelen.

    De gestelde vraag naar een review door externe en onafhankelijke instanties, had minstens kunnen voorkomen dat het behandelen van onbekende markers, met stoffen waarvan ook de werking als onbekend wordt achtergehouden, nieuwe iatrogene gedragingen tot stand brengen, die dan op hun beurt weer door APA tot nieuwe aandoeningen moeten verzonnen worden.

    Dit is helemaal geen wetenschap meer, maar koopmanschap van de zuiverste soort.

    En dan opnieuw het ondersteunende beeldverhaal met als thema: gedragsleer in de zonder-kennis-kunde.

    En waarom een wetenschappelijke toetsing niet hoeft.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Waar diagnose en farmacologie taboe zijn

    Posted on April 8th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Psychiaters belijden de nieuwe leer van partydrugs en manke stofjes.
    Een pseudo-wetenschap die steunt op veronderstellingen en het negeren van kwalijke evidenties.

    Let me bring this point home with an example of how, after thousands of trials, we don’t know what might be the single most important thing when it comes to treating depression with medications…”yeah yeah or hear hear 

    Decennia lang probeert neuroscience al biomedische substraten te vinden voor de geestelijke aandoeningen die al dan niet verzonnen zijn.

    Niets maar dan ook helemaal niets hebben deze wetenschappers en andere goeroes aan medisch bewijs voor geestelijke aandoeningen gevonden.

    Nu wordt dat ook gezegd door een van de meest gerenommeerde instituten in de USA.

    Tsja, in de USA waar de meeste nieuwe psychiatrische medicatie werd uitgevonden en geproduceerd. Daar waar de farmaceuten inmiddels grote schadeclaims aan de broek hebben gekregen of krijgen en waar miljoenen aan schadevergoeding moet worden betaald aan de slachtoffers van de praktijken.

    In Nederland heeft men dit ingezien en probeert men het roer om te gooien. Minder pamperen en wijzen op hulp in de eigen omgeving.

    Deden ze dat ook maar met landen als Griekenland, Portugal, Spanje etc. want zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

    Vriendelijke groet,

    Frits

    En toch… simpel om op te lossen.

    Quid met ADHD?

    1. Bestaande neurobiologische diagnose WILLEN gebruiken.
    2. Farmacologie van geneesmiddelen WILLEN kennen.

    UIT:

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Bèta en thètagolven, lekke reddingsboeien in FIF-Based-Medicine

    Posted on December 27th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Evidence Based Medicine is niet meer wat het ooit is geweest.

    David Kaiser (psychiater) stelt: ” De moderne psychiatrie moet nog steeds overtuigend bewijzen dat er een genetische/biologische oorzaak is voor welke geestelijke ziekte dan ook. Bij patiënten wordt de diagnose ‘chemische onevenwichtigheid’ gesteld, ondanks het feit dat er geen test bestaat om een dergelijke bewering te staven.

    Men heeft geen idee hoe een correct chemisch evenwicht eruit zou moeten zien”.

    In het BBC-programma panorama van 12 nov. 2007 vertelt professor William Pelham, één van de onderzoekers, daarover het volgende: ”Ik denk dat we het gunstige effect van medicatie in het eerste onderzoek overdreven hebben. We hadden gedacht dat kinderen met medicatie langere en betere resultaten zouden vertonen. dat lijkt niet gebeurd te zijn. De kinderen hadden een aanzienlijke remming van hun groei, zowel in lengte als gewicht.

    Het tweede was dat er geen gunstige effecten zijn.
    Geen.Op korte termijn zal medicatie het kind helpen zich beter te gedragen, op lange termijn zal het dat niet.
    En die informatie moet duidelijk worden gemaakt aan de ouders”.

    Om een of andere reden heeft het FIF-syndroom er intussen al 6 jaar voor gezorgd dat dit NIET is gebeurd.

     

    Net zoals medische kennis het moest afleggen tegen misschien wel goedbedoelde en alleen maar positieve evidenties, komen die evidenties zwaar onder druk door het intussen tot stand gekomen FIF-syndroom.

    Waar men normaal gedrag tot een aandoening kon verheffen met MBD (eerst Minimal Brain Damage, dan Minimal Brain Dysfunction), verplichtte het digitale tijdperk deze aandoening tot een naamsverandering, omdat hersenscans toen feilloos helemaal geen “damage” of “dysfunction” konden aantonen.
    Stofjes doen het ook al niet meer omdat defecten eraan met geen evidenties aan te tonen zijn, laat staan dat chemisch of farmacologisch kan aangetoond worden hoe met psychotica een aandoening met de symptomen van normaal gedrag, een pedagogisch comfort bij anderen kan tot stand brengen.

    Met het digitale tijdperk leerden de wijzen tikkende apparaten kennen en het optellen van het getik bij alle mogelijke organen nam een aanvang.

    Want zoals het klokje bij EEG tikt, tikt het nergens.

    Zo kon een elektrode op een goed gemikt huidoppervlak een puls registreren van miljoenen neuronen ineens en aan de frequentie van een bepaald aantal tikjes per seconde golven doen ontstaan met een bewegende pen op papier.

    Die golven maakten dan het voorwerp uit van wat nu nog steeds medisch wetenschappelijk onderzoek wordt genoemd.

    Een late uitloper van de bijna vergane Evidence Based Medicine.
    Het hebben van kennis is al lang voorbij, zoals ook de successen van positieve evidenties, voortaan resten alleen nog de evidenties die men tientallen jaren als inconveniënt heeft aan de kant geschoven.

    Miljoenen neuronen onder een welgemikte zone van de huid kregen een fabrieksnaampje mee voor het soort van gedrag dat ze vermoedelijk zouden beschrijven op een getikt papiertje, zodat ze via verschillende golven met verschillende intensiteiten, een neurale activiteit vermoedelijk zouden ten toon spreiden.

    Al blijkt volgens FDA het verder onontbeerlijk om daarbij toch nog een ‘normale?’ diagnose te stellen.

    Zelf mag ik daarbij geen vragen stellen, omdat ik geen medisch wetenschappelijke vorser ben, althans niet in die materie.

    Maar wat ik mij wel afvraag is dit.
    Het puntje op het papier, per geregistreerde golf en per seconde is het eindresultaat van een verzameling van elektrische prikkels van verschillende intensiteit (afhankelijk van de gebruikte energiebron) van miljoenen neuronen aan een ritme van duizenden keren per milliseconde, die allemaal zorgen voor een magnetisch veld met elk een verschillend digitaal patroon om ‘bericht per bericht’ over te brengen naar weer eens miljoenen andere neuronen, die de boodschap begrijpen en in functie daarvan, aan een snelheid opnieuw van enkele duizenden keren per milliseconde een nieuw digitaal bevel verder verspreiden.
    Vandaar…
    Bestaan medisch verklarende woordenboeken waarmee neurologen aan de hand van de intussen miljarden digitale patronen per seconde per neuron, die boodschappen kunnen vertalen en begrijpen waarmee ziek-gewaande ADHD-neuronen hebben vastgesteld dat er saaie opdrachten worden aangeboden, dat verzuimd wordt om gepaste beloningen te geven en of dat minder gestructureerde settings zich voordoen, waardoor ze een protestboodschap verspreiden over het ganse zenuwstelsel dat onbehandelbaar dreigt te worden als niet ingegrepen wordt met harddrugs die de rebelse neuronen meteen voorgoed uitschakelen?

    Tenzij de echte medische neurologie toch tot die (zelfde?) vertaling van die duizenden miljarden patroontjes kan besluiten, ga ik ervan uit – en nu zijn we bij de nieuwe FIF-BASED-MEDICINE aanbeland – dat voortaan stilaan bekend mag raken hoe therapeutisch bruikbare chemicaliën kunnen aangewend worden om rebellerende ADHD- (of depressie-, of PTSD-, of menopauze-, of honger-, of nog heel wat andere-) neuronen definitief uit te schakelen, om daarmee een maatschappelijk aanvaardbaar robotmatig gedrag tot stand te brengen.

    Terloops hier toch even de gevaarlijke zin herhalen, waarom JF. Kennedy 50 jaar geleden vermoedelijk werd vermoord.

    Een aandachtige lezer zal daarbij opmerken dat FIF ons tevens leert dat het elimineren van rebelse neuronen ook een vasoconstrictie veroorzaakt (->pulmonaire hypertensie en plots doodvallen, migraine, en op termijn vasculaire dementie), een verminderde controle over gedrag (->agressie, zelfmoord), en massief antistoffen doet ontstaan (->kankers).

    Dat is juist, maar dit heeft alleen maar met kennis te maken.
    Dit stadium van kennis, weliswaar, is in deze soort van medische wetenschap allang voorbijgestreefd.
    Wat vooral nu nog telt, is de vaststelling dat voor al deze bijkomstigheden, soms wel comorbiditeiten genoemd, gelukkig (andere) performante medicatie bestaat.

    Artsen zijn bovendien vakkundig opgeleid om dit allemaal het hoofd te bieden.

    En hoe reageert Frits daarop (kort en krachtig) ?

    Whoe ha ha haWat een onnozele grap is dit om te beweren dat een EEG onderscheid kan maken in ADHD en andere overlappende ziektebeelden !!!
     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Pil tegen verzonnen ziekte zou commercieel probleem vormen

    Posted on October 4th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Niet langer dan gisteren is het geleden dat mijn verbazing klonk, waarbij psychiaters niet in staat zijn om een door hen vermoedelijke aandoening medisch correct als een neurobiologische ziekte en dus medisch te diagnosticeren, maar bovendien compleet onbekend zijn met de farmacologie van de medicatie die daarbij als een standaard-therapie wordt aangewend.

    Men verschoot zich al eens een bult toen ik bekend maakte dat artsen perfect op de hoogte zijn op welke manier men kwalijke herinneringen bij PTSD of PTSS, weliswaar niet selectief, uit het volledige geheugen van de patiënten kan wegknippen.

    Omdat geen kat onder hen mag, kan of wil weten hoe psychotisch makende stoffen werken, bleek toen dat het allemaal niet zo bedoeld was en bestaat de neiging om de techniek met medische partydrugs bij oorlogsveteranen voorlopig toch te verlaten.

    Intussen is de industrie ijverig op zoek naar nieuwe fabels die varianten op de vier grote groepen psychotica internationaal aanvaard zullen moeten krijgen, althans toch voor medisch gebruik.

    De meest prettige poging kwam daarbij van Yolanda Prins, die er met haar lachend klaarkomende muisjes in november 2012 in Utrecht mee kon promoveren.

    Al zijn de volgende bedenkingen academisch toen aan die universiteit niet aan bod gekomen.

    Jammer.

    Fernand,Het onderzoek van Jolanda Prins deugt niet.Depressieven hebben heel, heel veel moeite om een relatie te beginnen of te onderhouden, laat staan dat ze seksuele opwinding zouden kunnen beleven.

    Net als bij dieren die zich in een crisissituatie of levensbedreigende situatie bevinden zal psychologisch er een drang tot overleven bestaan en daarbij geen behoefte aan seks aanwezig zijn.

    Er zijn namelijk maar 4 overlevingsmodaliteiten: vechten of vluchten, overgave of samenwerken (tegen wil en dank).

    Toen ik door het gebruik van de door de psychiater van Defensie voorgeschreven Zoloft voor de PTSS geen behoefte aan seks meer had, heb ik de Universiteit Leiden, Voortplanting en seksualiteit geconsulteerd. Bij het onderzoek zijn geen lichamelijke stoornissen gevonden, maar werd mij uitgelegd dat het gebruik van SSRi’s het orgasme kan verhinderen omdat het toppunt van de opwinding niet kan worden bereikt.
    Dit topsegment wordt begrensd door de SSRI’s.

    Misschien waren in tegenstelling tot Jolanda Prins de muizen zich intuïtief bewust van de werking van de SSRI’s en moesten zij lachen om de domheid van deze onderzoekster.

    mvg

    ps. Ik gebruik geen Zoloft meer.

    Hoe zou Jolanda Prins hebben vastgesteld dat deze muizen voldeden aan de inclusie criteria van DSM-IV? http://nl.wikipedia.org/wiki/Depressie_(klinisch).

    Hoe zou zij hebben vastgesteld dat de bestaande SSRI’s bij muizen geen of onvoldoende effect hadden?
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Drugs

    Dinsdag, 1 oktober 2013 werd life een interview (1u42minuten) uitgezonden op FindingVoicesRadio (Nederland).
    Onder meer deze materie kwam er aan bod, tezamen met mijn verbazing waarom psychiaters verzuimen om bij ADHD een bestaande en echt medische diagnose te stellen.

    Jammer voor dit vakgebied, want daarmee stelt men zich grandioos buiten het strikt medisch gebeuren en behandelen ze patiënten bovendien als charlatans met een criminele licence to kill.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Toepee tentop, cliniclown kent noch diagnose noch farmacologie

    Posted on September 12th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Deboutte pleit voor meer geld om ADHD te behandelen.

    Als arts kan de man geen medische diagnose stellen van de aandoening die men alleen maar vermoedt.
    Bij het uitblijven van een definitie van normaal gedrag, gebruikt dat soort ‘geneeskunde’ dan maar een opsomming van normale trekjes om door optelling ervan, tot een ‘vermoedelijke’ neurobiologische aandoening te komen.

    En dat zoiets dan nog erfelijk is, staat als een paal boven water.
    Normaal gedrag is dat ook.

    Die mediastunt van HGR is van hogerhand opgelegd.

    Die instelling is een beleidsinstrument van de minister van Volksgezondheid.

    En niet alleen de geneeskunde, maar vooral die minister ijvert voor het voortbestaan van ADHD als een ziekte.

    Immers, een onstuitbare trend dreigt voortaan veronderstelde ziekten te ontmaskeren die ‘een aandoening’ misbruiken om enerzijds, aan de kant van healthcare, bijwerkingen en daardoor nieuwe lucratieve behandelingen te doen ontstaan en anderzijds om bij een ‘regerende’ overheid via een financieel bedenkelijke constructie met staatsfondsen overeind te blijven in een modderpoel van pedofilie en chantage.

    Ook hier komt in dit persbericht geen duidelijkheid over medische diagnosecriteria en over de farmacologie van de gebruikte medicatie.

    Medisch blijft overeind dat psyche-(pseudo?)artsen alleen een diagnose vermoeden van een vermoedelijke neurobiologische aandoening en dat de farmacologie van de gebruikte psychotica voor de rest van de wereld onbekend is en het liefst onbekend moet blijven.

    Terwijl WEL bekend is dat een medische diagnose kan gesteld worden, naar analogie van het diagnosticeren van diabetes (suiker bepalen) of bijnierinsufficiëntie (ACTH-test), door met een speekseltest (amfetamines of cocaïnes) na te gaan of een therapeutische proefdosering antistoffen vormt of niet.

    Wanneer de patiënt aan een neurobiologische aandoening zou lijden, daardoor ziek is en medisch moet geholpen met psychotica, dan zal het lichaam tegen die psychotica GEEN antistoffen vormen en geen bijwerkingen vertonen, die zoals nu als comorbiditeiten van de ziekte worden voorgesteld.
    Immers bij suikerzieken redt de (voor anderen) giftige insuline vele levens.
    De comorbiditeiten vormen bijgevolg de gigantische megablunder en getuigt van een ongeziene onkunde bij een artsengroep die zich, zelfs in die onkunde, academisch pleegt te noemen.

    Bovendien moet de overheid (hallo, mevrouw de minister!) erop toezien dat geen geneesmiddelen in de handel gebracht worden, waarvan men het werkingsmechanisme als ‘onbekend’ achterhoudt.

    Dit werkingsmechanisme is WEL bekend, maar het achterhouden dient een criminele politiek om via het medisch dealen van psychotisch makende stoffen een toxicomanie in te stellen (voornamelijk bij kinderen) en te onderhouden, omwille van de redenen die ik hierboven heb aangehaald.

    Ongelofelijk dat een bevolking dat al jaren blijft pikken.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Niet om aan te zien het stelletje zielige adviserende artsen

    Posted on August 20th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    http://www.standaard.be/plus/20130820/ochtend/1

    http://www.standaard.be/plus/20130820/ochtend/6

    Het begon al stevig, enkele dagen geleden met die Vlaamse arts die in de Volkskrant de spits afbeet.

    De stok in het hoenderhok gooien en  dan meteen … voor een poosje onderduiken.

    Van: Michael.Callens@cm.be [mailto:Michael.Callens@cm.be]
    Verzonden: zaterdag 10 augustus 2013 11:32
    Aan:
    Onderwerp: Automatisch antwoord: de bemerkingen in de reactie uit Nederland, vind ik terecht.

    Geachte; Cher Monsieur, Madame,

    Ik ben afwezig tot 21/8/2013. Je suis absent jusqu’au 21/8/2013.

    Voor dringende zaken, kan u het secretariaat contacteren (02.2464471).

    Pour des urgences, vous pouvez contacter le sécretariat (02.2464471).

    vriendelijke groet, salutations cordiales

    dr. Michiel Callens

    Maar de bui waaide niet over, wel integendeel.

    Alleen jammer voor die sukkelaars, die meedraaien in een commercieel systeem onder de vlag van geneeskunde.
    In een wereldje van verzonnen ziekten, verzonnen zieken en steeds maar duurdere geneesmiddelen waarvan vooral de artsen niet eens de werking mogen kennen.

    En ja… men gaat opnieuw en weeral eens het pillengebruik aanpakken.

    MEN.

    Dat is het zootje dat garen spint bij artsen die zich laten rollen door patiënten, farmaceutische bedrijven en corrupte overheden.

    En hoe slagen potentaten daarin?
    Simpel.
    Publiceer succesverhalen over gedragsveranderende middelen en roep hun werking als onbekend uit.

    Bovendien snappen zelfs (‘geleerde’) artsen nog steeds niet hoe farmacologische onkunde, hen als een wetenschap wordt aangeleerd, terwijl het hebben van kennis daarover als onwetenschappelijk wordt weggehoond.

    Ik trok in 2008 al stevig aan de alarmbel en toonde toen al aan hoe de psychiatrie zichzelf aan het voeden was door zelfs kinderen met psychotica de gekkenwereld in te injagen.
    Maar er gebeurde niets… helemaal niets.
    Wel integendeel.
    Wat weet een apotheker nu daarover? Toch niets.

    Maar de oplossing?
    Weeral simpel.

    Publiceer op de bijsluiters hoe psychotica werken.
    Onderwijs artsen elementaire scheikunde en farmacologie.
    En leer opnieuw diagnoses stellen in plaats van symptomen te behandelen.

    Patiënten met meer dan 20 symptomen slikken meer dan 20 soorten pillen.
    En je raadt het nooit: als diagnose wordt een ‘verzonnen’ ziekte genoteerd.

    Val je dan niet straal achterover wanneer quasi onmerkbaar plots ook een verzonnen zieke opduikt.
    Die het spelletje alleen maar meespeelt.

    Uit de reacties in de media blijkt ineens dat geen van al die adviserende artsen die komedie al die tijd door had.
    Ze verschoten zich een bult.

    Wat een hypocrisie.
    Wat een Augiasstal.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Data masseren

    Posted on March 21st, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

     

    Gestoorde stoffetjes, waarvan niemand de gestoordheid kan aantonen, zouden erfelijk zijn, net zoals het normaal gezond zijn ook erfelijk is.
    En omdat niemand aantoont waarom normaal gedrag erfelijk is, hoeft ook niemand aan te tonen waarom gestoorde stoffetjes erfelijk zijn.

    Alleen het vermoeden volstaat om de diagnose van een neurobiologische aandoening te kunnen stellen.

    Vandaar dat zowel het normaal zijn, als het neurobiologisch ziek zijn, afhangt van de perceptie op wat als erfelijk geacht wordt.
    En daarom werden de symptomen bedacht.
    Precies dezelfde symptomen, voor zowel normaal gedrag als voor de perceptie van een neurobiologische aandoening.
    Maar dat is een klein detail.

    Omdat artsen in de psychiatrie nooit werden opgeleid met de symptomen, noch met de pathologie van normaal gedrag, kan geen onderscheid worden gemaakt.
    Vandaar dat een neurobiologische aandoening voor de hand ligt.
    En psychiatrie is hun vak.
    Want er zijn symptomen.
    En symptomen wijzen op aan aandoening.

    Gezien normaal gedrag geen ziekte is, kunnen die symptomen dan alleen maar van een neurobiologische ziekte zijn.
    Vermoedt men althans.
    De ontstane epidemie is tevens wel het duidelijkste bewijs.

    Fier zwaaien geleerden met hersenscans, terwijl ze die gekleurde beeldekens nooit zouden tevoorschijn halen wanneer een patiënt een gebroken been zou hebben of net even een stevige niesbui zou hebben gehad.
    Benieuwd hoelang het zal duren eer, op scans-gebaseerde ADHD’ers, hersentransplantaties zullen ondergaan.
    Al begint een gezonde jeugd als potentieel donor-veld stevig te slinken.

    Niemand van die geleerden toonde inmiddels al aan op welke manier psychotica iets aan die scankleurtjes ten goede kunnen veranderen.
    Misschien veranderen ze wel iets, wat dan als een niet-zorggerelateerde calamiteit wordt gekwalificeerd, want spectaculaire genezingen laten op zich wachten.

    Heeft ooit al eens iemand een hersendrain geprobeerd met Lourdes-water?
    Ongesteriliseerd omwille van het mirakelgehalte en omdat het water van een beekje dat kabbelt toch voldoende zuiver wordt geacht.
    Althans alleen maar om nog meer vervuilde hersentjes schoon te wassen.
    Misschien bevreesd dat scans dan helemaal geen mooie couleuren, of enkel verwaterde hersenen zouden tonen?

    Voor bekend raakte hoe wel een medische diagnose van de vermoedelijke aandoening kon gesteld worden, giste men naar iets medisch om harddrugs te verkopen.
    Vandaar dat op aanraden van de industrie en CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen) een lage proefdosering uitsluitsel kon brengen.
    Toen was immers de farmacologie of de werking van harddrugs bij kinderen nog niet bekend.
    Want harddrugs laag doseren bij iedereen, ziek of niet ziek, verhoogt de drukte, waarmee meteen de gevreesde symptomen worden geaccentueerd.
    Altijd prijs, natuurlijk.
    Diagnose werd gesteld en de behandeling kan beginnen.
    Die behandeling steunt op het verhogen van de dosering psychotica tot dwangmatig psychotisch.

    Harddrugs, die psychotica zijn, worden als absoluut veilig uitgeroepen.
    Daar hoeft geen kat data voor te vervalsen, er bestaan helemaal geen data.

    Niet omdat men weet hoe psychotica werken, maar wel omdat men helemaal niet WIL weten hoe ze werken.
    Een medisch redeneervermogen dat bekend raakte als het FIF-syndroom.

    Nu de farmacologie intussen toch traagjes begint door te sijpelen, werd het ‘bon ton’ om ook de farmacologie als niet medisch wetenschappelijk van de hand te wijzen.
    Misschien wel daarom ook dat echte medici geen degelijke opleiding meer genieten in deze onwetenschappelijke leer van bangmakerij.

    Terwijl intussen ijverig naar nieuwe fabels wordt gezocht om de heersende dogma’s over stoffetjes en het herladen ervan (reuptake) met psychotica, in stand te kunnen houden.

    Maar hoe kan de beerput voortaan ophouden met stinken?

    Simpelweg door wel de diagnose te stellen van een vermoedelijke neurobiologische aandoening.

    Niemand twijfelt eraan dat artsen opgeleid zijn om aan de hand van symptomen, technieken van kennis te hanteren waarmee een ziekte kan vastgesteld worden, en waardoor dan, door die ziekte te behandelen, die symptomen vanzelfsprekend zullen verdwijnen.

    En vermits bovendien geen arts eraan twijfelt dat ADHD een neurobiologische aandoening zou zijn, die men alleen maar vermoedde omdat geen diagnose kon gesteld worden, moet het medisch evident zijn dat voortaan wel een diagnostische test de complete zekerheid moet bieden over het lijden aan deze echte neurobiologische aandoening.

    Hier opnieuw biedt een proefdosering van een amfetamine-of cocaïnestof de uitkomst.
    Niet om nog drukker gedrag te veroorzaken, door het dopingeffect, maar om na enkele uren immunochemisch te testen of er antistoffen worden gemaakt waarmee een gezond lichaam reageert tegen de toediening van een giftige stof.
    Insuline is ook giftig voor zij die niet lijden aan een suikerziekte.

    Wanneer de patiënt zou lijden aan de vermoedelijke neurobiologische aandoening, dan zou, net zoals suikerzieken baat hebben met insuline, echte ADHD-ers geen antistoffen produceren om dat gif zo snel als mogelijk uit het lichaam te doen verdwijnen.

    Nu de echte diagnose van ADHD als een ziekte kan gesteld worden, stelt zich de vraag wie voortaan psychotica in hoge dosages aan kinderen zal mogen toedienen zonder dat ze medisch als ziek kunnen uitgeroepen worden.
    Intussen zijn amfetamines of cocaïnes incontournable geworden bij de opvoeding van kinderen.

    Een oplossing kan erin bestaan dat healthcare het vak farmacologie als kwakzalverij gaat uitroepen, omdat die alleen maar als helend voorgestelde harddrugs als psychotica bestempelt.

    Want psychotica bestaan niet, omdat, als ze toch zouden bestaan, ze alleen maar depressief maken, agressief, psychotisch, suïcidaal, op termijn dementie veroorzaken en waarbij het gebombardeer met antistoffen alleen maar kankers of abnormale celdelingen veroorzaakt.
    Vanzelfsprekend wil geen arts zoiets van dat allemaal op zijn of haar geweten hebben.

    Gelukkig voor de wetenschappelijke sekte, die psychiatrie wordt genoemd, is het vervalsen van onderzoeksgegevens daar compleet uitgesloten.
    Tenzij er iemand wel psychotica zal ontdekken of zorggerelateerde calamiteiten waarvan tot nu nog steeds geen data worden bijgehouden.
    Hoe kan je nu data vervalsen als er helemaal geen data zijn.

    Zou de psychiatrie gebaat zijn met een echt wetenschappelijk statuut in plaats van het onmiskenbare sekte-gehalte met voorgewende (presumed) wetenschappelijke allures en het goeroe-gehalte van leiders als Biederman of Buitelaar?

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • How healthcare harms health

    Posted on October 2nd, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    By refusing to diagnose ADHD on a clean medical basis, a lot of children and adults are unnecesary imposed a toxicomania with hardrugs, mainly for commercial reasons.

    ADHD can medical be diagnosed as a disease, when an immunochemical (saliva) test after a try-out with therapeutic doses of amfetamines or cocaïnes remains negative.

    See also the ACTH stimulation test, usually ordered and interpreted by endocrinologists to assess the functioning of the adrenal glands stress response by measuring the adrenal response to adrenocorticotropic hormone (ACTH).

    And indeed, diabetics can be cured administring insuline, which is harmful in healthy individuals.

    So, when the body forms antibodies against amphetamines (Aderall, Desoxyn) and cocaïnes (methylphenidate, paroxetine, trazodone), then there is no disease to treat with these harddrugs.

    In that case, stimulants harm instead of curing a presumed disease.

     

    Om commerciële redenen weigert men ADHD medisch als een ziekte aan te tonen, waardoor totaal nutteloos meestal kinderen maar ook volwassenen een toxicomanie met harddrugs worden aangesmeerd.
    De diagnose kan gesteld worden door middel van een immunochemische speekseltest.
    Wanneer die negatief blijft na het toedienen van een therapeutische testdosering, dan lijdt de patiënt aan ADHD.

    Vergelijk met de ACTH-stimulatietest waarbij een hoge dosering cortisone wordt gebruikt om endocrinologen toe te laten de activiteit te meten van het ACTH (adrenocorticotroop hormoon).

    Verder is het waar dat suikerzieken gebaat zijn met het toedienen van insuline, dat voor gezonde personen bijzonder giftig is.

    Vandaar dat bloedsuiker gemeten wordt, om een dosering insuline te kunnen instellen.

    Met een positieve speekseltest evenwel op amfetamines (Aderall, Desoxyn) of cocaïnes (methylphenidaat, paroxetine, trazodone),  reageert het lichaam  met een gevarenreflex en het vormen van antistoffen, op het verwoesten van neuronen.
    Op dat moment is er geen sprake van een aandoening die chemisch met deze harddrugs moet behandeld worden.

    Of hoe geneeskunde zichzelf in stand houdt door de commerciële toer op te gaan en daarbij het hebben van kennis overboord gooit.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Rechargeable neurotransmitters fool the law to deal drugs

    Posted on September 26th, 2012 Fernand Haesbrouck 1 comment

    The reuptake of neurotransmitters was invented to hide the chemical reality of disguised harddrugs.

    Healthcare promoted a normal behavior of children (ADHD) and  normal unhappinesses to ‘presumed’ diseases, so they could be treated achieving a toxicomania and addiction, causing psychotic behavior and real depressions.

    Exalting these discomforts to a medical sickness was needed to avoid being penalized as dealing toxic substances.

    Herlaadbare neurotransmitters foppen de wet over het medisch dealen van harddrugs.
    Healthcare promoveerde normaal kindergedrag en vanzelfsprekende droefheid tot ziekten, die men alleen maar veronderstelt, waardoor met een ingestelde toxicomanie ermee en verslaving, dwangmatig psychotisch gedrag en echte depressies kunnen ontstaan.
    Het opblazen van deze maatschappelijke ongemakken tot een vermeende ziekte, bleek uiteindelijk nodig om al fluitend artikel 2 van de wet van 24 februari 1921 te kunnen omzeilen.

    Dagelijks wordt meer en meer duidelijk dat niemand van het medisch establishment een ziekte kan aantonen, en beter nog, niemand toont bovendien aan op welke manier amfetamines en cocaïnes farmacologisch iets aanvangen om de onbekende aandoening te behandelen.

    Maar als nu geen ziekte behandeld hoeft te worden, wat voeren artsen dan uit met dit gegeven?

    “The main role of the doctor is to identify diseases that cause symptoms, and then to treat those diseases that can be treated. The Hippocratic view strongly argued against using drugs to treat symptoms directly.
    (Larry Culpepper, Nassir Gheaemi in “Are Antipsychotics Overprescribed?” uit Medscape Psychiatry & Mental Health. (18/2/2011)
    Zie ook mijn nieuwsbrief 357 (“Foefelare, Sjoemelare, Tralalare”, 5 juni 2011) daarover.

    In sociale vraagstukken (wetenschappers en denkers in debat over maatschappelijke kwesties) wordt het dossier: “diagnose ADHD” behandeld, met de vraag naar het bestaan van ADHD als een ziekte.

    Nu een en ander steeds duidelijker wordt, gooien al enkele farmareuzen (Nieuwsbrief 560, 2 september 2012) de handdoek in de ring voor wat betreft het onderzoek naar nog meer psychotropen.
    (AstraZeneca, Glaxo Smith Kline, Merck, Sanofi, Pfizer en Novartis)

    Wat volgt is ook al meer dan 2 jaar oud (uit: 29 augustus 2010, NB235).

    Lees deze (nogal oude) mail even en vraag je bezorgd af, waarom het aanspoelen van dode walvissen, internationaal en schokkend nieuws is, terwijl het vergiftigen, het verslaven en het psychotisch maken van een nieuwe generatie wordt doodgezwegen, omdat overheid en geneeskunde er ‘ergens’ of misschien wel heel veel, belang of baat bij hebben.Citaat:Momenteel ben ik een beetje aan het zoeken naar de waarheid wat betreft ADHD-medicatie,antidepressiva en antipsychotica. Ik las net het gruwelverhaal van iemand die kronkelend op de grond lag en medicatie moest innemen (gedwongen via de rechter) op de site www.psychiater.nu. In hoeverre is dat waar gebeurd en wie zijn die gevaarlijke artsen?

    Kun je me meer informatie geven waar dit soort schrijnende casussen vandaan komen? Je mag eerlijk van me weten dat ik als apotheker/redacteur al enige tijd mijn twijfels heb (eigenlijk zijn het geen twijfels, want ik heb genoeg aanwijzingen dat er van alles mis is, www.haesbrouck.be) over de veiligheid van psychiatrische medicatie.

    Als vakredacteur bij het PW zou ik graag meer weten over de gevaarlijke achtergronden hiervan. Liefst met ervaringen van mensen uit de kliniek. Anoniem mag natuurlijk.

    En waar mogelijk zou ik graag mijn steentje bijdragen om, als deze gevaarlijke praktijken inderdaad plaatsvinden, daar druppelsgewijs de apothekers van op de hoogte stellen.

    Waarom staan deze zaken niet metersgroot in de dagbladen?

    Kortom: wat is nu de waarheid over psychiatrische medicatie en hoe weet ik dat zeker?

    Bij voorbaat dank.

    Met vriendelijke groet,

    Redacteur Pharmaceutisch Weekblad

    www.pw.nl

     

    Nu blijkt dat het gedrag van gelabelde kinderen en voortaan ook al van volwassenen alleen in goede banen kan geleid worden door het chronisch gebruik van psychotica als amfetamines en cocaïnes, wat belet de ouders en de omgeving van deze ‘lastposten’ dan om op de recreatieve markt XTC, MDMA, methamfetamine, amfetamine of cocaïne aan te schaffen?

    Als een en ander nu toch medisch mag, zonder dat een diagnose van een ziekte hoeft, zelfs zonder dat iemand weet hoe die dingen werken, en in de intussen tot wetenschap verheven wijsheid, dat die stoffen veilig te gebruiken zijn, waarom dan eigenlijk de gezondheidssector inschakelen?

    Men maakt er artsen en universiteiten alleen maar onsterfelijk belachelijk mee.

    Harddrugs dealen op basis van een ziekte die er geen is, daarom de diagnose uitbesteden aan een multidisciplinair team, dat wel in de sprookjes gelooft van de fabrikanten, en die harddrugs bovendien als veilig uitroepen omdat geen van hen WIL weten hoe die dingen werken.
    Laat de recreatieve markt ook eens wat verdienen, de comorbiditeiten die daarmee net zo goed zullen opduiken, kunnen dan toch door het medisch establishment opgevangen worden.

    Immers… beter dan de ziekte, zijn de ontstane iatrogene comorbiditeiten WEL door de artsen bekend.
    Alleen … hun onkunde over die materie liet hen in de waan blijven, dat die comorbiditeiten eigen waren aan de ziekte… die niet eens bestaat.
    Terwijl die comorbiditeiten eigenlijk de nevenwerkingen zijn door chronisch sterk en zwaar te drogeren.
    Maar wie heeft hen dat in godsnaam NOOIT aangeleerd?

    Foei, slimme artsen.
    Foei, slimme universiteiten.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us