Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Waarom geen medische diagnose bij ADHD?

    Posted on October 13th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Het blijft me verbazen dat zij die zich kenners van geneeskunde noemen, nu al jaren aan een stuk halsstarrig blijven weigeren om ADHD als een aandoening neurobiologisch te diagnosticeren.

    En de voorkeur blijven geven aan een religie die de mensheid laat geloven dat gestoorde stofjes via een optelling van symptomen van normaal kindergedrag een aandoening veroorzaken.

    Waarmee vervolgens het dwangmatig psychotisch maken met hoog gedoseerde stimulantia een maatschappelijk aanvaard ‘normaal’ gedrag teweeg zou brengen.

    Onbegrijpelijk dat zelfverklaarde sterk medisch opgeleiden normaal gedrag als afwijkend bestempelen en nadien, door te behandelen, het ontstane psychotische en dwangmatige niet als een stevige bijwerking van de toegediende psychotica (kunnen of mogen) beschouwen.
    Zelfs wanneer ze uiteindelijk met neuroleptica gaan corrigeren.
    En de kindertjes van dan af lucratief chemisch en bipolair laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

    Kan je als een vakidioot nog misvormder en crimineler te werk gaan?

    Vandaar…DE diagnose, die omwille van de leugen nooit wordt gebruikt.Healthcare bedient zich ijverig van ADHD om een opiumreglementering te omzeilen, terwijl het als een ziekte niet kan of mag aangetoond worden.

    Psychotica bestaan wel, en worden net zo ijverig door healthcare gebruikt, om iatrogeen epidemieën van nieuwe ziekten tot stand te brengen, terwijl de hypocrisie gebiedt dat ze medisch en ook in het taalgebruik onbekend worden gehouden.

    Stel nu dat ADHD wel een neurobiologische aandoening zou zijn, waarvoor een neurobiologische diagnose vereist zou zijn.

    Net zoals suikerziekte waarbij het meten van het suikergehalte als een diagnosemiddel wordt gebruikt om een helende therapie met insuline te kunnen starten.

    Insuline, die voor gezonde patiënten wel giftig is.

    Net zoals bij een bijnierschorsinsufficiëntie een hoge testdosis cortisone (ACTH-test) wordt gebruikt om de goede werking ervan in kaart te brengen.

    Ook cortisone is een giftige stof wanneer het niet medisch therapeutisch wordt gebruikt.

    Dan verbaast het mij dat zowel EBM, als FBM, blijven weigeren om WEL een bestaand neurobiologische diagnosemiddel bij ADHD verplicht op te leggen.

    Immers, uit het bovenstaande blijkt niet alleen hoe giftig ADHD-medicatie is, maar ook hoe eenvoudig een echte diagnose te realiseren kan zijn.

    Als het toedienen van psychotica bij ADHD de vastgestelde of genetisch-gestoorde werking van stofjes in de hersenen zou helen, dan zal het lichaam bij toediening van psychotica opgelucht reageren en zich niet verdedigen met een gevarenreflex wanneer dit schadelijk of giftig materiaal wordt toegediend.

    Vandaar dat het zal volstaan om net zoals bij een cortisone-stoornis, ook een massieve eenmalige testdosering van het psychoticum toe te dienen, waarbij vervolgens op de gevarenreflex kan getest worden.


    Wanneer geen antistoffen aangetoond kunnen worden, bestaat de zekerheid van een neurobiologische aandoening en de
    morele voldoening dat kan behandeld worden in de geest van Hippocrates (“Do not harm”).

    Reageert de test wel positief op de door de gevarenreflex gevormde antistoffen, dan bestaat helemaal geen genetisch of andere neurobiologische aandoening en is de patiënt perfect gezond.

    Uit Nieuwsbrief 789 van 26 april 2014

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • 21 september 2011, mijlpaal in zonder-kennis-kunde

    Posted on September 21st, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Vandaag drie jaar geleden greep ik de kans om de farmacologie van zogenoemde mood-stabilisatoren of vermeende anti-epileptica aan te tonen.

    Het puzzelstukje dat mijn stelling over de werking van psychotica compleet heeft gemaakt.

    Voor de institutionele en medisch gewaande psychiatrie met de bijhorende onfeilbaarheid van ‘werking onbekend’ blijft deze stap tot op heden nog steeds ‘de bullshit van Haesbrouck’.

    Maar blijf ik fier dat ik die ene keer toch het belang van de patiënt heb kunnen vrijwaren.

    Intussen draait het circus verder alsof er niets aan de hand is.

    Er zijn immers belangen die veel zwaarder wegen dan de gezondheid van patiënten.

    Belangen die vanzelfsprekend geen bullshit zijn.

    Maar… soit.

    Ik las een stukje over nitrostress, dat zogezegd niet verspreid mag worden, maar intussen ijverig en vlijtig toch de wereld rondgaat.
    Stikstofmonoxide zou een toxische stof zijn, die in alle lichaamscellen voorkomt, maar een rol zou spelen in een aantal vitale processen.

    Men correleert naar de energievoorziening en het handelt over gedrag en levensstijl.

    Maar verzuimt daarbij te vermelden dat het precies de mitochondriën zijn, overal in het lichaam, die voeding en drank chemisch omzetten in de stikstofhoudende energie-bommetjes, die nodig zijn om per milliseconde op 800 miljard plaatsen tegelijk overal in het lichaam (en dus ook een beetje in de hersenen) een elektrisch circuit in stand te houden, dat onder meer ook gedrag en zoveel meer kan sturen.
    Het door de chemie gevormde tussenproduct stikstofmonoxide is simpelweg een afvalstof, die net als andere afval via gekende kanalen wordt afgevoerd.

    Vergelijk met de chemische omzetting, die in het plantenrijk door chlorofyl gebeurt.

    Wat chemische stoffen de laatste kwarteeuw hebben aangericht, had vooral als gevolg dat deze vitale mitochondriale processen overal in het lichaam medisch ‘gesnoeid’ (of zogezegd ‘genezen’) werden met vanzelfsprekend een wereldwijde en opvallende gedragsverandering als resultaat.

    Men noemt het nu stress, meer bepaald nitrostress.

    Als de rol van stikstofhoudende “transmitters” voortaan eens niet door fabeltjes zou mogen verteld worden, dan kan het medisch metier misschien wel eens een nuttiger rol gaan spelen dan te gaan knippen of snoeien met de botte bijl.
    Al zullen daarbij heel wat lucratieve syndromen en nieuwe aandoeningen kunnen verdwijnen, tot spijt van wie het benijdt.

    Maar soit.

    Het grote farma-belang loopt alvast averij op.

    Dit bedrijf is ook in Europa actief en opereert vanuit Zwitserland.

    Nu toevallig het land waar het parket het onderzoek naar het ongeval in Sierre heeft geseponeerd.

    Misschien ook wel omwille van hogere ‘belangen’ die kleven aan het onschuldig gewaand woordje paroxetine (Seroxat, GSK).

    Een stof die FDA en het medisch establishment als veilig hebben uitgeroepen, omdat niemand van hen het commercieel aandurft om het echte werkingsmechanisme ervan te publiceren.
    Met daarbij dan handelspraktijken, waarmee men in China tegen de lamp loopt.

    Ik haat het om steeds maar hetzelfde te moeten herhalen.

    Vandaar dat ik hier alleen verwijs naar vorige stukjes over … hetzelfde.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Na XTC kan nu ook cannabis Rilatine vervangen

    Posted on July 22nd, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Geneeskunde veranderde de laatste kwart-eeuw in een geoliede dopingmachine.

    Terwijl tot nu nog steeds met hypocrisie de schone schijn overeind kan blijven.

    Op het Rilatine-verhaal is sleet gekomen.
    Methamfetamine en XTC werden opgewarmd (2010) als mogelijke vervangers.

    Al snel viel methamfetamine uit de koers, immers, kennis is de Achilles-pees van de democratie.

    En die kennis leert dat methamfetamine de Pervitin is van WO-II en dezelfde stof in de VS al ijverig bij ADHD geslikt ( Desoxyn), ook aan sleet toe is.

    Vandaar, een tijdlang de XTC-piste, stof waarvoor op vandaag en recreatief, zelfs geen doktersvoorschrift is vereist.

    Alleen moet XTC bij ADHD hoger worden gedoseerd, tot een ‘dwangmatig’ en ‘genormaliseerd’ rustiger gedrag ontstaat.

    Bemerk de DDD (defined day dose) van methylphenidaat, die minstens verdubbelt bij ADHD, dan om gewoon maar te drogeren bij narcolepsie.

    En ook de DDD van de actieve stof in Strattera (dezelfde actieve stof als Prozac), die bij ADHD maar liefst vier keer zo hoog is, dan om depressieven ook alleen maar wat te drogeren.

    Maar voortaan duikt cannabis op voor gebruik bij ADHD.

    Niets maakt mij gelukkiger.

    Het ultieme bewijs dat de maatschappij wel de werking van ADHD-medicatie kent.

    Immers, alle psychotica werken bij ADHD.

    En cannabis is als psychoticum nog sterker dan cocaïne, methylphenidaat of amfetamine.

    ADHD is de aandoening die men medisch uitvond door symptomen van normaal gedrag bij elkaar op te tellen.

    Wanneer slachtoffers in handen vallen van de psychotica-lobby dan hoeven ze alleen maar zichzelf te blijven.

    Gewoon normaal.
    DE aandoening van deze tijd.

    Vanaf dat moment – medische hulp zoeken bij symptomen van normaal gedrag – leeft men, willen of niet, een ‘levensonwaardig leven’ dat wetenschappelijk beantwoordt aan de criteria die opgesteld zijn om medisch en clean het ‘vernichtungsproces‘ (Berlin,1920) te ondergaan.

    Therapeutisch komt een gigantisch commercieel circus tot stand.

    Dat circus is bovendien ingebed in het democratisch systeem van brood en spelen, dat handig overeind blijft, door kennis te vervangen door dogma’s, welke al eeuwen lang garant staan om daarmee macht en rijkdom te verwerven.

    Kennis in de farmacologie en de chemie van psychotisch makende stoffen is al bijna een halve eeuw vervangen door evidenties en de FIF-variant erop, waardoor het voortaan alleen maar lijkt dat geneeskunde nog medisch bezig is.

    De presume-doctrine overheerst het wereldje van chemische ghostwriters die verzonnen epitheta als een afgesproken standaard gebruiken.

    De projectie van het genezend helen, door powerpoint animaties bij het plebs in universiteiten en andere opleidingen, zoals ooit in de grot van Plato.
    Zowat het enige wat in de geneeskunde nog klassiek is gebleven.

    Zelfs het voetvolk dat schijnbaar behandelt of geneest blijft in die grot gevangen en beseft niet eens hoe deze aarde intussen rond is geworden en hoe eenvoudig de menselijke natuur simpelweg gezond kan zijn.

    En hier opnieuw een beeldverhaal, immers, alles daarover is al eens uitgelegd.

    Hoelang nog blijft ADHD de vermoedelijke aandoening, waarvan geen arts een neurobiologische diagnose mag stellen?

    Of beter.
    De instantie die wel de neurobiologische diagnose bij ADHD, autisme en andere ‘presumed diseases’ zal invoeren en verplicht maken, moet de Nobel-prijs voor geneeskunde krijgen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Artsen, Overheid, Media: stop jullie hypocriete moordlust

    Posted on June 17th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Artsen, overheden en media WETEN dat psychotica dodelijk gevaarlijk zijn.
    Jammer genoeg weten ze ook, dat men er heel rijk mee kan worden.

    Vandaar… ‘psychotica genezen’, is de slogan.
    Maar nog veel beter: de werking ervan blijft beter onbekend.
    Dus … psychotica zijn veilig.

    Rilatine is heilzaam voor de kindjes en als een cocaïne op gewichtsbasis 30% actiever dan zuivere cocaïne.
    Methamphetamine is Pervitin van de kierewiete soldaten uit WO-II, maar ook heilzaam voor de kindjes in de VS, onder de naam: Desoxyn.

    Misschien spreekt dit beeldverhaal deze keer meer dan woorden.

    Of hoe healthcare artsen, overheden en media schijnheilig dom houdt om een maatschappij te onderdrukken met ‘opium voor het volk’, zoals dit al vele eeuwen gebruikelijk is.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Neuronen verwoesten geneest genetische defecten

    Posted on April 17th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Vraag jouw arts eens hoe en waarom gevaarlijke chemicaliën therapeutisch neuronen om zeep helpen, bij aandoeningen die men genetisch overgeërfd kreeg.
    En waarom die stoffen bij een ‘helende’ kuur niet zonder gevaar antistoffen vormen, die erop wijzen dat er iets misloopt.
    Alvast toch iets anders dan de aandoening zelf, want om de diagnose te stellen wordt met geen mogelijke pathologische antistoffen rekening gehouden.

    Meestal weten artsen zoiets niet, en zelfs zij die het wel weten verzwijgen de waarheid.

    Bovendien hoorde ik al een arts (een A-opleider in Nederland) verklaren dat bij sommige aandoeningen (hij wou geen namen noemen), het nuttig kan zijn dat bij een ‘slecht’ gewaand zenuwstelsel de bouwstenen ervan chemisch uitgeschakeld worden.
    Al dan niet selectief, maar alvast toch … weggeknipt.

    Ooit bereikte men hetzelfde met elektroshocks.
    Voortaan kan het chemisch.

    Een arts die je probeert te overdonderden met serotonine of dopamine, die etaleert alleen zijn eigen vakonbekwaamheid, want de fabels daarover zijn intussen al doorprikt.

    Misschien weet die arts dat ook weer niet, want van de medische vakliteratuur is bovendien bekend dat die (genetisch) lijdt aan de intussen wel bekende FIF-aandoening.
    Waardoor de gezondheidswerker nog steeds in de waan verkeert dat patiënten beter het fijne van die materie helemaal niet hoeven te weten.

    Vraag diezelfde arts ook eens, hoe een patiënt met een daardoor gehandicapt zenuwstelsel een betere controle kan verwerven over het gedrag, waarvan het falen uiteindelijk wel de reden was van jouw artsenadvies.
    Terwijl jijzelf van die professioneel verwachtte dat die persoon je zou behandelen tot een grotere geestelijke gezondheid erop zou volgen.

    En niet een bipolair chemisch balanceren.

    Ik ben er zeker van dat de arts, bij het stellen van de diagnose van de erfelijke neurobiologische aandoening, beroepshalve ook rekening houdt met een comorbiditeit van psychotisch gedrag, maar vraag dan uitdrukkelijk waarom uiteindelijk medicatie wordt voorgeschreven die nog meer psychotisch maakt.
    Psychotica zijn stoffen die psychotisch maken.

    Welke arts kan verantwoorden dat de therapie erop is gericht om een nieuwe aandoening te doen ontstaan, met nog meer medicatie.
    Misschien wel omdat van de oorspronkelijke ‘presumed’ aandoening geen medische diagnosecriteria bestaan en uiteindelijk gekozen wordt voor iets dat wel bestaat en bovendien nog goed opbrengt ook?

    Bemerk trouwens hoe meer en hoe beter ADHD of depressies behandeld worden, hoe meer die aandoeningen exploderen.
    Evidentie zo groot als een kathedraal.
    En een calamiteit, indien mogelijk nog veel groter.

    Niemand die in deze materie nog nuchter nadenkt.
    Een complete maatschappij gedijt op evidenties, die alleen maar medisch  zijn als ze positief zijn.
    Vandaar het FIF-syndroom en de reden waarom zelfs bestuurlijk verantwoordelijken in deze maatschappij healthcare de hand boven het hoofd houden.

    Terwijl de waarheid erin bestaat dat het uitroeien van genetische of aangeboren aandoeningen alleen maar kan door zoveel mogelijk het slechte genetisch materiaal op deze aardbol uit te roeien.

    Deze rasveredeling was al in 1920 gepland, en kende een eerder tumultueuze start met de onhandigheden erbij in WO-II.

    Alfred Erich Hoche (* 1. August 1865 in Wildenhain; † 16. Mai 1943 in Baden-Baden) war ein deutscher Psychiater und Neurologe.
    Er profilierte sich als Kritiker Emil Kraepelins und Sigmund Freuds. Vor allem aber ist er als Mitverfasser der Schrift über „Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens“ (1920) bekannt, durch die er als einer der Wegbereiter der organisierten Massenvernichtung in der Zeit des Nationalsozialismus gilt.

    Op vandaag is de maatschappij meer vertrouwd ermee.
    Wie nu zeurt over FIF of over een therapeutische “Vernichtung” wordt als compleet wereldvreemd nagewezen.

    Al bestaat de farmaceutische industrie op vandaag nog meestal uit dezelfde bedrijven die in de jaren van die oorlog ook het gas en de toen gebruikte psychotica leverden.

    Bemerk hoe in de VS nu intussen al ongeveer 10% van de jeugd chronisch met onder meer Desoxyn wordt behandeld bij ADHD.
    Desoxyn is niets anders dan methamfetamine, chemisch precies dezelfde Pervitin waarmee Duitse soldaten vier dagen en vier nachten lang aan een stuk dwangmatig agressief vochten tegen de vijand.

    Gelukkig blijft dat land (VS) intussen wel gespaard van de grote schuttersfestijnen die tijdens de laatste oorlog in opdracht van bevelvoerende naties pleegden te gebeuren.
    Als nu toch eentje sporadisch voorvalt, dan zijn het eenmansoorlogen, te wijten aan het wapenbezit.
    Ook hier heerst FIF.
    Je zou haast denken dat … mindcontrol mee regeert.

    In de rand toch even vermelden dat het gevaarlijke insecticide (imidacloprid ) van Bayer, waaraan men de bijenziekte zou wijten, doodgewoon een sterk psychoticum is met eenzelfde moleculair patroon als waaruit amfetamines en cocaïnes zijn gebouwd.
    Princiep van werking: neuronen van het ongedierte gaan kapot, waarop hun zenuwstelsel (in dit geval) heel hevig reageert met een gevarenreflex (extreme doping), en grote fysieke inspanningen, waaraan ze uiteindelijk totaal uitgeput doodvallen.

    Toch merkwaardig dat de wetenschap zoiets wel wil weten, maar wanneer gelijkaardige psychotica medisch worden aangewend en therapeutisch zelfs aan grotere DDD’s dan WHO bepaalt, ook bij kinderen om te drogeren tot dwangmatig, dan vallen noch kinderen, noch voetballertjes, noch moedertjes met een maatje meer of noch snowboarders eraan dood.
    En weten jullie waarom?

    Omdat kinderen, voetballertjes, moedertjes met een maatje meer of snowboarders geen ongedierte zijn.
    En dat weten overheden en FDA ook.

    FIF weetjewel!

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Psychotica en antipsychotica, drugs en prodrugs

    Posted on December 7th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Eerste gegeven:
    Naar aanleiding van een interview belde een journalist mij dat het woordje: psychoticum niet zou voorkomen in de Nederlandse woordenlijst en vroeg daarbij of dit nu hetzelfde is als: anti-psychoticum.

    Tweede gegeven:
    Op 21 mei 2012 promoveerde in Groningen J.deGraan en wel hierover:

    Synthese prodrugs van dopamine-agonisten voor toediening via transdermale iontoforese

    Dopamine-agonisten worden toegepast als farmacotherapie voor patiënten met de ziekte van Parkinson. Jeroen de Graan toont in zijn promotieonderzoek aan dat het mogelijk is prodrugs van dopamine-agonisten te synthetiseren en toe te dienen via transdermale iontoforese. Deze prodrugs hebben als voordeel dat ze zeer wateroplosbaar zijn, wat voordelig kan zijn voor de iontoforetische toedieningssnelheid.

    De varianten die De Graan synthetiseerde, zijn chemisch aan elkaar gekoppelde stoffen van 5-OH-DPAT met andere moleculen. In dit geval zijn dat aminozuren. In de farmacie noemt men deze stoffen prodrugs. Een prodrug is een niet werkzame stof die na omzetting in het lichaam het actieve geneesmiddel vrijgeeft.

    Deze resultaten laten zien dat de toepassing van prodrugs voordelig kan zijn bij de toediening van dopamineagonisten of andere geneesmiddelen met behulp van transdermale iontoforese. Verder onderzoek naar deze farmaceutische toedieningsvorm zou uiteindelijk kunnen leiden tot een nieuwe farmacotherapie voor patiënten met de ziekte van Parkinson.

    Tot zover deze inleiding.

    Zelf kon ik nooit helemaal vermoeden dat mijn nieuwe DSM-V-begrip (‘het FIF-syndroom’) ook op de Nederlandse taal (eerste gegeven) van toepassing had kunnen zijn.

    Wel zijn antipsychotica bekend, als de middelen die wanen zouden verminderen.
    http://www.encyclo.nl/begrip/Anti%20Psychoticum

    Mijn stelling over de chemie van psychotica is in de laatste negen jaar nog door niemand aangevochten geweest, waardoor ik niet alleen durf vermoeden, maar er bovendien zeker van ben dat die stelling daarover wel eens de juiste zou kunnen zijn.

    Wat meer is…was deze stelling onjuist, dan vrees ik dat ik in oktober 2012 niet in beroep zou vrijgesproken geweest zijn op een geanonimiseerde klacht daarover door de Belgische federale minister van Volksgezondheid.

    Mij werd verweten dat ik het publiek zou aanzetten om geen medicatie te slikken oa. tegen ADHD of tegen Alzheimer.
    Door te stellen (en ik citeer de grief, overgenomen door de Raad van Beroep van de orde der apothekers).

    Als deze definitie van de term ‘psychoticum’ en de verstrekte uitleg daarbij onjuist waren geweest, dan had de Hoge Raad van beroep de minister van Volksgezondheid en de voorzitter van de Nationale Raad van de Orde van Apothekers – die deze klacht van de minister ook tot de zijne had gemaakt – moeten bijtreden en mij veroordelen.

    Het FIF-syndroom, waaraan dus niet alleen een medische kaste, maar schijnbaar ook onze taal is gaan lijden, maakt dat tot op vandaag heel wat misvattingen op het medisch vlak mogelijk zijn gemaakt.

    Psychotica zijn stoffen die psychotisch maken.

    En je acht het echt niet voor mogelijk, maar de geneeskunde bedient zich zonder enige gêne, van psychotica, die in de meeste gevallen zelfs helemaal niet bedoeld zijn om genezend bezig te zijn, maar wel de bedoeling hebben om uiteindelijk toch psychotisch te maken.

    Terwijl om commerciële redenen, geen arts mag opgeleid worden in de farmacologische kennis over die stoffen.
    Precies ook daarom vermijdt men ze dan psychotica te noemen.
    De welbekende antidepressiva(SSRI’s), Parkinson-medicatie, anorectica, sommige Alzheimer-stoffen, alle ADHD-medicatie, anti-epileptica, aritmica, astma-medicatie.
    Wat iedereen blijkbaar wel opvalt is dat het chronisch gebruik ervan, obligaat met antipsychotica wordt gecorrigeerd, maar de enigen die zoiets bovendien helemaal niet opmerken, zijn de artsen zelf.

    Lees hoe Van Bellingen of Geert Dom en anderen in de media daarover blunderen als domme ganzen.

    De huidige leerboeken over de farmacologie onderwezen vooral de laatste decennia onder invloed van een farmaceutische industrie, hoe nieuwe chemicaliën, meestal met een onbekend verklaarde werking, in het behandelen van sommige symptomen kunnen aangewend worden.

    En zoals uit de nieuwe DSM voorts blijkt, worden symptomen voortaan ook aandoeningen genoemd, waardoor bovendien zelfs niemand nog een arts hoeft te zijn om uit de veelheid van symptomen ook een diagnose te kunnen stellen.

    De universiteit van Chicago verwoordde deze trend via een persbericht begin 2012 als volgt:
    Het is net als in de maatschappij: de complexiteit neemt toe als individuen en instituten vergeten hoe ze generalist moeten zijn. Iedereen wordt specialist met toenemend beperkte capaciteiten.”

    Vandaar dat niet alleen een taal erop kan vooruitgaan, door het begrip psychotica te willen kennen, maar ook de geneeskunde.
    De maatschappij zal voor meer onheil kunnen behoed worden, door simpelweg sommige handboeken even te herschrijven en psychotica ook psychotisch makende stoffen te durven noemen.

    Verder: de pro-drugs.

    Ook al iets dat voortaan het daglicht zal mogen zien.
    Vroeger noemden de meesten ook anti-epileptica, stemmingsregulatoren, astma-middelen, spierrelaxantia, MS-medicatie, middelen tegen alcoholverslaving enz.

    Die stoffen worden als precursoren aangewend waarmee het lichaam dan zelf nieuwe stoffen kan vormen, die in de meeste gevallen dan ook als fake-neurotransmitters de bouwstenen van het zenuwstelsel kunnen kapot maken en daardoor doping (de gevarenreflex waarmee het zenuwstelsel reageert) veroorzaken, maar ook de bekende antistoffen, die in veel gevallen nog kankers kunnen doen ontstaan.

    In September 2011 kon ik aantonen in een psychiatrische kliniek, hoe Depakine, met valproinezuur als een reagens, met de metabolieten van tryptofaan een stof kan aanmaken, waarop het lichaam reageert, weliswaar als een leuke moodstabilisator, maar ook met antistoffen met net hetzelfde patroontje als zou behandeld zijn met methamfetamine (Pervitin, Desoxyn).

    Depakine, als antiepilepticum is dus ook een pro-drug, al veertig jaar lang.
    Lioresal, Lyrica, Neurontin, Tegretol en nog veel meer waarvan niemand de echte werking WIL kennen, zijn commercieel handige pro-drugs.

    Acamprosaat (Campral), een middel bij drankzucht, veroorzaakt met lichaamseigen afbraak uit de gewone voeding een roes die kan vergeleken worden met een roes door alcohol gebruik.
    Maar wanneer daar tegelijk ook nog fluoxetine bij wordt afgebroken tot een actieve phenylpropylamine, als doping, en een tweede component die reageert met acamprosaat als reagens, dan ontstaat een nieuwe stof, die eveneens drogeert, en als bijproduct ook nog H2SO4 (het bekende zwavelzuur) aanmaakt.
    Leuke stof om toe te dienen.
    Gewaagt het gerecht dan van een verdacht overlijden en wanneer tot de conclusie is gekomen dat het Lumumba-zuur witte en rode bloedcellen kapot maakte en perforaties de dood voor gevolg hadden, dan blijft de familie in het ongewisse door datzelfde gerecht.
    Leeuwen verscheuren elkaar niet, zegt het spreekwoord.

    Is het toeval dat nu plots ook FDA dit begint door te krijgen?
    En dat enkele weken geleden, een lijst tot stand is gekomen van anti-epileptica, die nu nader onderzocht moeten worden.

    Terwijl na 22 september 2011, de dag dat ik Pervitine-kenmerken aan Depakine-gebruik kon linken, die stof nog steeds wordt gebruikt.
    En waarom?

    Eén telefoontje van de artsen naar het producerend bedrijf volstond om de stelling van Haesbrouck als bullshit te bestempelen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • How healthcare harms health

    Posted on October 2nd, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    By refusing to diagnose ADHD on a clean medical basis, a lot of children and adults are unnecesary imposed a toxicomania with hardrugs, mainly for commercial reasons.

    ADHD can medical be diagnosed as a disease, when an immunochemical (saliva) test after a try-out with therapeutic doses of amfetamines or cocaïnes remains negative.

    See also the ACTH stimulation test, usually ordered and interpreted by endocrinologists to assess the functioning of the adrenal glands stress response by measuring the adrenal response to adrenocorticotropic hormone (ACTH).

    And indeed, diabetics can be cured administring insuline, which is harmful in healthy individuals.

    So, when the body forms antibodies against amphetamines (Aderall, Desoxyn) and cocaïnes (methylphenidate, paroxetine, trazodone), then there is no disease to treat with these harddrugs.

    In that case, stimulants harm instead of curing a presumed disease.

     

    Om commerciële redenen weigert men ADHD medisch als een ziekte aan te tonen, waardoor totaal nutteloos meestal kinderen maar ook volwassenen een toxicomanie met harddrugs worden aangesmeerd.
    De diagnose kan gesteld worden door middel van een immunochemische speekseltest.
    Wanneer die negatief blijft na het toedienen van een therapeutische testdosering, dan lijdt de patiënt aan ADHD.

    Vergelijk met de ACTH-stimulatietest waarbij een hoge dosering cortisone wordt gebruikt om endocrinologen toe te laten de activiteit te meten van het ACTH (adrenocorticotroop hormoon).

    Verder is het waar dat suikerzieken gebaat zijn met het toedienen van insuline, dat voor gezonde personen bijzonder giftig is.

    Vandaar dat bloedsuiker gemeten wordt, om een dosering insuline te kunnen instellen.

    Met een positieve speekseltest evenwel op amfetamines (Aderall, Desoxyn) of cocaïnes (methylphenidaat, paroxetine, trazodone),  reageert het lichaam  met een gevarenreflex en het vormen van antistoffen, op het verwoesten van neuronen.
    Op dat moment is er geen sprake van een aandoening die chemisch met deze harddrugs moet behandeld worden.

    Of hoe geneeskunde zichzelf in stand houdt door de commerciële toer op te gaan en daarbij het hebben van kennis overboord gooit.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Depakine drogeert net als methamfetamine of chrystal meth

    Posted on September 21st, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Een verslaafde patiënte, 38 jaar, werd uit een afkickcentrum ontslagen, omdat ze positief bleef testen op het gebruik van methamfetamine.

    Terwijl ze stellig probeerde te overtuigen, dat ze helemaal niets meer gebruikte.

    Methamfetamine werd in de tweede wereldoorlog door de kierewiete Nazi-soldaten geslikt, en tegenwoordig (vooral in de VS) als Desoxyn, bij ADHD.

    Opgenomen in een nieuwe psychiatrische instelling, dreigde ze om dezelfde reden eruit gegooid te worden.

    De hoofdverpleger leek geloof te hechten aan de oprechtheid en riep de hulp in van de apotheek, waar ik toevallig de eerste dag van twee weken vervang.

    Omdat ik al enkele ongeruste e-mails nog steeds niet kon beantwoorden over het chronisch gebruik (misbruik?) van Depakine, stelde ik voor om gedurende twee weken, het toedienen ervan bij de patiënte te staken, om dan opnieuw te testen op methamfetamine.

    Een week geleden bouwde de hoofdgeneesheer af en vandaag, na 7 volle dagen, kwam de man met een zonnige lach melden, dat patiënte na vier keer eerder (voorbije week) positief te hebben getest, eindelijk methamfetamine-vrij bleek te zijn.

    Daarbovenop dan nog de blije mededeling, dat patiënte zich veel beter voelde, en voor het eerst sinds lang, ‘weer normaal kon nadenken’.

    Mijn conclusie: valproïnezuur verestert in het spijsverteringssysteem met de metabolieten van tryptofaan (de klassieke neurotransmitters), tot stoffen, die ‘lichaamseigen’ fake-neurotransmitters vormen, waarop het zenuwstelsel reageert met een gevarenreflex (lees: doping), maar ook met het vormen van antistoffen.

    En zeer opmerkelijk, zou het patroon van die antistoffen zo sterk gelijken op het patroon dat ook reageert op methamfetamine, dat hier de immunochemische test het gebruik van een schadelijke en giftige stof verraadt.

    Wat meteen verklaart waarom Depakine als een ‘stemmingregulator’ en bij een (manisch-) depressieve stoornis wordt gebruikt.

    Al wordt het werkingsmechanisme vanzelfsprekend als onbekend uitgeroepen en is de stof daarom ‘veilig’ te gebruiken.

    Eenzelfde redenering kan gelden voor het gebruik van carbamazepine (Tegretol), al zullen nieuwe immunochemische tests op termijn ook hier meer duidelijkheid kunnen brengen.
    Dit is voor wat later.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us