XTC promoten om nakende Alzheimer-golf door ADHD-en depressiegeblunder te maskeren

Gedragsstoornissen zijn geen neurobiologische aandoening.
Serotonine en dopaminetekorten bestaan eenvoudigweg niet.
Het reuptakeverhaal is verzonnen om daarmee te vermijden dat psychotica amfetamine-of cocaïnedoping worden genoemd.

Daarom dat men het werkingsmechanisme ervan als onbekend heeft uitgeroepen.

Wat wel bestaat zijn de aandoeningen die ontstaan wanneer als voorwendsel van de ziekte van de gedragskenmerken, men drogeert of dwangmatig psychotisch maakt met psychotica.
Strattera bracht opheldering in deze mythe.

Met Prozac kon Eli Lilly meer dan twintig jaar geleden vermijden dat bekend zou raken dat het nieuwe antidepressivum steunde op het drogeren met het nieuwe amfetaminepatroon.
Immers, mogelijke chemische variaties op het oude patroon waren toen statistisch uitgeput.

Een fabel met serotoninetekorten werd bedacht, de reuptake ervan verzonnen en serotonine toevoegen bij niet-aantoonbare tekorten was succesvol omdat niemand de echte waarheid maar ook durfde vermoeden.

In 2003 kwam Strattera als een redmiddel bij ADHD.

ADHD behandelen steunt sinds het begin, op het dwangmatig psychotisch maken met hoge doseringen psychotica (amfetamine of cocaïne).

Strattera (atomoxetine), werd begin de jaren 1980 voor het eerst gesynthetiseerd als tomoxetine.
Twee studies erover dateren uit 1985, dezelfde periode als het ontstaan van Prozac.

Zuiver chemisch bestaat de actieve stof van zowel fluoxetine (Prozac) als atomoxetine (Strattera) uit identiek dezelfde phenylpropylamine, namelijk, toen, de eerste stof met het nieuwe amfetaminepatroon.
Op moleculair gewichtsbasis bevat Strattera zelfs 18% meer van de nieuwe doping.

Maar omdat het behandelen van ADHD vereist dat men psychotica, als doping, doseert tot dwangmatig psychotisch, behandelt men kinderen met Strattera met een DDD van 80mg/70kg lichaamsgewicht, terwijl depressies met Prozac, alleen maar gedrogeerd worden met 20mg/70kg lichaamsgewicht van hetzelfde nieuwe amfetaminepatroon.

Het bedrijf stelt alles in het werk om zowel universiteiten, overheden, medische literatuur weg te houden van deze simpele wetenschap.

Vandaar, de reclameslogan dat Strattera een volledig nieuwe stof zou zijn in de behandeling van ADHD.
Alles wat daar tegenin gaat, wordt als niet wetenschappelijk weggelachen.

Maar waarom verklaarde ineens de ganse wereld , onder impuls van Eli Lilly, dat van alle SSRI’s alleen maar Prozac (fluoxetine) veilig geacht wordt voor gebruik bij kinderen?

Medisch wetenschappelijke literatuur , de reclamejongens en meisjes van het bedrijf en zelfs FDA, CBG en WHO zweren erbij dat Strattera totaal verschillend is van Prozac.

Hoe kon Eli Lilly dan zowel EMEA als de Europese Commissie overtuigen dat Prozac, veilig is voor kinderen, als niet het argument werd gehanteerd, dat precies dezelfde stof in Strattera wel veilig geacht wordt?

Welk ander argument zou het bedrijf voorgewend hebben voor deze commerciële demarche?
Want commercieel was het in elk geval.

Zelfs zo fantastisch commercieel, dat Europa besliste dat alleen de fluoxetine van Eli Lilly garant staat voor die veiligheid bij kinderen, terwijl dezelfde fluoxetine van generische bedrijven voor kinderen verboden blijft.

Allicht beter te begrijpen door personen zonder chemische vorming, maar wel opgeleid in de hypnotiserende kunst van het reclamebedrijf.

Een dubbele boodschap dus, misschien wel om de believers te laten geloven dat Strattera toch een andere stof is dan hoog gedoseerde of vermomde Prozac.

Wel maakte Strattera duidelijk,

dat het nieuwe amfetaminepatroon (phenylpropylamine ipv. phenylethylamine) eigenlijk ook onder een opiumwetgeving had moeten gebracht worden,

dat men bij depressies helemaal geen serotonine regelt, helemaal geen reuptake bezorgt, maar alleen simpel drogeert met psychotica, wat uiteindelijk zorgt voor meer depressies, zelfmoorden en agressief of ongecontroleerd gedrag,

dat hoge doseringen doping (psychotica) goed bruikbaar zijn om bij ADHD een waan van dociel gedrag te veroorzaken, door dwangmatig psychotisch te maken om daardoor bijkomend neuroleptica te kunnen slijten.

Nu blijkt dat studies aangeven (zonder dat de auteurs evenwel tot conclusies durven komen, omwille van carrièreplanning of andere zakelijke redenen), dat het chronisch gebruik van psychotica, die de bloedvaten doen dichtklappen, er uiteindelijk voor zorgt dat (door zuurstoftekort) gedode hersencellen ontstaan, die eigenlijk beter
waren blijven leven, om situaties van vroeger met nieuwe situaties te kunnen vergelijken.

Die dode hersencellen zijn dan de beruchte plakken, die als een oorzaak worden geacht van de ziekte van Alzheimer.

Vandaar dat sinds december 2009 academisch al departementen ontstaan voor de behandeling van jonge dementen.
Een Alzheimer-epidemie is op komst.
Steeds meer jongeren lijden aan wat men ouderdomsverschijnselen is gaan noemen.

Overheid en geneeskunde zijn op de hoogte.
Er komt nattigheid van.
Maar er stelt zich een imagoprobleem.

Een kolossale megablunder – door eigen schuld – toegeven, zit er niet in.

Men speelt het handig.

Het is bekend dat uitbehandelde ADHD’ers en zelfs depressieven hun toevlucht zoeken in een blijvende psychoticatherapie, maar dan van het alternatieve circuit.

XTC heeft net een zo actief amfetaminepatroon als de nieuwe amfetaminepatronen waarmee men legaal vermeende aandoeningen drogeert of waarmee men dwangmatig psychotisch maakt.
XTC behandelt net zo goed depressies als ADHD, in hogere doseringen, dan.
XTC gebruiken, kan daarom net zo goed door CLB of Zitstil aangeraden worden, wanneer zij de diagnose stellen.
XTC gebruiken zal net zo veilig zijn, als het door CLB of Zitstil goed zal voorgeschreven zijn (het adagio van CBG, dat nu nog geldt voor de geneeskunde).

Wanneer de echte Alzheimer-pandemie zal losbarsten, zullen de vrienden van de ontslagnemende minister van Volksgezondheid dan de zwarte piet doorgeschoven krijgen.
In ruil daarvoor mogen ze heel rijk worden door recreatief en zelfs therapeutisch de aandoeningen te behandelen waarvan artsen toch niet zelf een diagnose kunnen stellen.

Zo raken die artsen van de hypocrisie af, en krijgen ze toch hun klandizie terug via de echte aandoeningen die ontstaan door psychoticagebruik.
Zowel het legale als het illegale.

Maar vooral … op die manier, hoopt men dat niemand de op til zijnde dementie-epidemie aan het geblunder van domgehouden zenuwartsen zal wijten.

Ook benieuwd hoe de maatschappij zal reageren als publiek bekend zal raken welk bedrijf de nieuwe XTC-capsulen produceert, waarvoor volksgezondheid begin juli dit jaar promotie maakte bij het establishment, in plaats van de bevolking te waarschuwen voor het gevaar ervan.

Zelf ben ik spijtig dat ik door het beroepsgeheim de maatschappij niet mag wakker schudden.

En mocht politie of parket toch nieuwsgierigheid aan de dag willen leggen, dan hou ik mij nog bijna dagelijks aan de goede raad die ik drie jaar geleden bij de Orde van Apothekers heb gekregen.
Na een klacht tegen mij door de orde van geneesheren en een stroman van de industrie, waarvoor ik ben vrijgesproken.
Laat gevoelige materie onvindbaar blijven, was toen het dwingende advies.

Wat ik beschrijf is bekende materie die de farmaceutische industrie en de overheid voor de bevolking en het medisch bedrijf willen verbergen.

Ooit stelt men zich de vraag: vanwaar komen al die Alzheimers?
Overheid en healthcare zullen antwoorden: door het (voortaan gedoogde) XTC-misbruik.

Tegen die tijd hoopt men dat ‘vergeten’ zal zijn, dat artsen en geneeskunde hun imago misbruikten om zenuwcellen en hersencellen bij de bevolking te verwoesten.
Misschien wel … om echt te ‘vergeten’?

.

Serodynamitine rijpt in holle houten vaten

Onlangs nog kwam de bevestiging van onze voorspelling.

XTC, MDMA voor therapeutisch gebruik zal de vloek op SSRI’s en methylphenidaat (Rilatine, Concerta) pogen weg te nemen.

Succes zal niet uitblijven, gezien de gretigheid van het publiek ervoor.

Die gretigheid zal nog toenemen, als voortaan zal blijken, dat de stof ook nog de gezondheid bevordert in plaats van te schaden.

Vandaar de sprookjes in voorbereiding bij de kwaliteit-denktanks van de chemische industrie.

Een probleem stelt zich evenwel.
En Volksgezondheid (Santé publique) is er zich wel degelijk van bewust.

Niemand bij hen, die er eerder ooit aan gedacht had om ook MDMA de wondere krachten van serotonine of dopamine toe te bedelen.

En toch, wie vermoedde ook maar dat die stoffetjesbezorgers (SSRI’s) zelfs traumatische herinneringen konden uitvegen?
Iets wat voortaan ook schijnt te lukken met de chemische stof, die al die tijd door het establishment werd veracht.

Zelfs Peter Adrianssens kon als traumadeskundige nooit weten hoe de serotoninebehandelingen slechte gedachten konden verdringen omdat zijn opleiding hem leerde, dat niemand weet hoe serotonine toevoegen, zoiets kan tot stand brengen.
Maar blijkbaar wisten overheden (bisschoppen en ‘het’ establishment) dat wel, wanneer ze de autoriteit van de man misbruikten.
De man, die zonder het zelf te weten, bij patiënten (slechte, maar ook goede) geheugenhersencellen chemisch kan verwoesten door ze te genezen met serotonine.

XTC zou superdoping zijn, waarvan niemand tot nu, kon verwachten dat superdrogeren ook supergezond zou kunnen zijn.
Met legale doping kan zoiets wel.
SSRI’s en ADHD-medicatie waren gezond, omdat men de werking ervan als onbekend had uitgeroepen.

Maar van XTC is wel bekend, hoe de stof zenuwstelsels verwoest.

En al hoort MDMA tot dezelfde groep van phenylalkylamines, die medische mirakels verrichten, het illegale milieu, dat voor de verdeling instaat, beschikt niet over de overtuigingskracht waarmee healthcare en corrupte overheden, gelijk wat door de strot van naïeve onderdanen kunnen drukken.

Niemand bij zowel healthcare als bij overheid, zal voortaan het heilige stoffetjesverhaal op XTC kunnen toepassen.
Vandaar dat een grote kans bestaat, dat deze keer het nieuwe begrip serodynamitine, de academische handboeken zal opfleuren en het werkingsmechanisme in de vergeethoek zal geraken.

Heel lang zal het niet duren, omdat medisch al een groot taboe is gesneuveld bij het stellen van een gedragsdiagnose.

Sinds artsen bij een ADHD-diagnose zich laten leiden door de voorafgaande diagnose van de omgeving van de patiënt, lijkt niets nog in de weg te staan om profaan personeel commerciële medische aandoeningen te laten opmerken.

Vooral wanneer de nieuwe aandoeningen gemakkelijk en via populaire vragenlijstjes kunnen opgespoord worden.

Als maffieuze verdelers zich zullen omscholen tot erkende patiëntenverenigingen (genre Zitstil of Balans) zal heel vlug XTC  na een briefschrijfactie, zelfs nog door de ziekteverzekering vergoed kunnen worden.
Medische en andere overheden springen graag op het treintje dat veel geld opbrengt.

XTC zal rust brengen in de hoofden en ervoor zorgen dat structuur op een dwangmatige manier in getergde levens kan terugkeren.

Het werkingsmechanisme ervan, zal ook wetenschappelijk, als onbekend worden uitgeroepen.

Pavlov in psychiatrie alleen bruikbaar voor incentives.

Gedragstherapie bij gedragsstoornissen is vervangen door het blussen van branden met de benzine van healthcare, die ervoor zorgt dat gedragsstoornissen exploderen en blijvend moeten geblust worden.

Blussen met het water van Pavlov wordt niet meer aangeleerd.

Het loont niet … voor niemand.

Een nieuwe generatie psychiaters kent niet eens Pavlov, waardoor ze niet doorhebben, dat ze door healthcare zelf met Pavlov-technieken worden geconditioneerd om te genezen met medicatie (explosieve doping, als psychotica) waarvan men het eerder wel bekende werkingsmechanisme als onbekend heeft uitgeroepen, en vervangen door verplichte  fabels, om door de examens te raken.

Healthcare zelf levert het bewijs dat Pavlov-technieken zeer succesvol kunnen aangewend worden.

Artsen weten drommels goed hoe ze een dure reis naar Zuid-Afrika voor drie weken kunnen verwerven door met het verstand op nul, kinderen en nu ook volwassenen dwangmatig psychotisch  te drogeren om hun omgeving te bevrijden van creatief of rumoerig spontaan gedrag.

Bovendien brengen de aldus tot stand gebrachte psychotische nevenwerkingen flink op.
Klantenbinding is nergens meer onbetwistbaar dan in de psychiatrie.

Niemand die er nog enig zicht heeft op wat nu een ziekte is dan wel de nevenwerkingen van een behandeling waarvan men de werking niet wil kennen.

Een voorbeeld.
Al bijna zeven jaar lang sloof ik mij uit om uit te leggen hoe amfetamine- en cocaïnestoffen niet alleen drogeren maar ook dwangmatig psychotisch maken en daarom dus psychotica worden genoemd.

Misbruik of chronisch gebruik corrigeert men meestal met antipsychotica (neuroleptica).

Methylphenidaat (Rilatine, Ritalin) is op gewichtsbasis 30% actiever dan zuivere cocaïne.

Aderall, Dexedrine zijn zuivere amfetamines uit de reeks van speed, XTC en Pervitin.
Prozac, Strattera en andere SSRI’s zijn amfetaminederivaten met het nieuwe amfetaminepatroon dat men om commerciële redenen angstvallig voor de wereld verborgen wil houden.
Bovendien hebben zowel Prozac als Strattera dezelfde actieve amfetaminemetaboliet, die alleen maar door sportlui gekend is om legaal als amfetaminedoping te gebruiken.

Op gewichtsbasis is de actieve metaboliet die ook bij Prozac werkt, in Strattera nog 18% meer aktief en wordt bij kinderen (ADHD)  zelfs tot 4 keer zo hoog gebruikt, nu precies omdat een chemische behandeling van ADHD steunt op het dwangmatig psychotisch maken met bij voorkeur sterke doping.

Om volwassenen met depressies te drogeren geldt bij WHO een DDD van 20 mg phenylpropylamine per 70 kg lichaamsgewicht.
Om kinderen met ADHD succesvol dwangmatig psychotisch (dus schijnbaar kalmer en meer geconcentreerd) te drogeren stelt WHO een DDD van 80mg van identiek dezelfde phenylpropylamine per 70 kg lichaamsgewicht.

Omdat de bijsluiters en de internationale wetenschappelijke literatuur de werking van dat alles als onbekend hebben verklaard, moet het medisch establishment heel ver worden gehouden van dat soort chemische wetenschap.

Niemand mag zoiets weten en nog minder bekend maken.

Wat ik intussen al ruimschoots heb mogen ondervinden.

Wat mogen artsen wel weten? Via een Pavlov indoctrinatie?

Wat volgt is levensecht en komt zo uit de pen van een psychiater, die zelf een academische studie maakte en daarmee aantoonde hoe onbestaande de rol is van dopamine en serotonine bij ADHD en bij depressie.
Maar om zijn carrière niet in gevaar te brengen, besloot de man, dat voor deze materie nog meer onderzoek zal nodig zijn.

In plaats van een moedige conclusie te trekken.

Geconfronteerd met mijn chemische logica, zoals hierboven beschreven, antwoordde de man als volgt:

“… zo noem je Prozac in een adem met Ritalin en Strattera ( die laatste twee zijn in wezen hetzelfde).
Prozac hoort echter bij de antidepressiva.”

Heathcare leerde de man met Pavlov-technieken dat als het brandt, je moet blussen.
Maar belet tegelijk de medische wereld om na te gaan of nu met water dan wel met benzine moet geblust worden.
Met benzine kan je dure reizen verdienen en een klandizie verzekeren voor de rest van de loopbaan.

Terwijl gedragsgeneeskunde eigenlijk zou moeten aanleren dat je gedrag kan corrigeren met … Pavlov.
Zou iemand van hen ooit bekennen dat hun gedrag zeer succesvol is gevormd door de Pavlov-technieken van heathcare, die dure reisjes belooft en veel klanten garandeert?

Als ze maar de onzin geloven van die twee zinnetjes.

“… zo noem je Prozac in een adem met Ritalin en Strattera ( die laatste twee zijn in wezen hetzelfde).
Prozac hoort echter bij de antidepressiva.”

De bevolking stelt een grenzeloos vertrouwen in … onzin, die chemisch niet vol te houden is.
Omdat ‘artsen medicijnen zouden gestudeerd hebben’.

Wel, wel, wel !!!

ADHD, met of zonder dopamine

Depressief, met of zonder serotonine.

Het werkingsmechanisme van die medicatie blijft onbekend.
En of het nu aandoeningen zijn, die ontstaan door fysieke mankementen aan wat dan ook, het heeft allemaal geen belang meer.

Het circus errond blijft draaien en de artsen die diagnose stellen en doping voorschrijven, zijn bevoegd omdat niemand anders kan en mag doping voorschrijven.

En waarom schrijven ze voor? Daarom.
Waarom stellen ze de diagnose? Daarom.

Niemand hoeft te weten hoe die doping werkt en waar men er uiteindelijk mee belandt.
Niemand weet bovendien of dopamine of serotonine er voor iets tussen zit.

Wat die dopinggewoonte uiteindelijk tot de ziekten heeft gepromoveerd.

Gelukkig voor de geneeskunde maak je met stimulantia hyperkinetisch, waarmee je dan, door nog meer te drogeren, dwangmatig psychotisch en dociel kunt genezen.
Vanaf nu is er inderdaad sprake van een ziekte.
Want bij ADHD komen steeds antipsychotica te pas, omdat de iatrogene comorbiditeit vanzelfsprekend niet onbehandeld kan blijven.

Gelukkig voor de geneeskunde maak je met doping ook depressief.
Psychotische depressies zijn misschien al wel nieuw, maar ze zijn iatrogeen uit de grond gestampt omdat het slikken van antidepressiva niet mag gestopt worden.

Niet omdat ze verslavend zouden zijn, we weten immers niet hoe ze werken, maar om te vermijden dat een nieuwe depressie zou toeslaan.
Vandaar dat depressies nooit echt voorbijgaan, ze worden in stand gehouden door het psychotisch (depressief) gedrag dat ontstaat door chronisch psychotica te gebruiken.

Toch merkwaardig dat niemand zich nog bekommert om wat een depressie of ADHD nu wel zou zijn.

Als ziekte.
Als iets dat wetenschappelijk kan vastgesteld worden.
Als iets dat men zou kunnen genezen, door de oorzaak ervan te kennen.

Van genezen is al lang helemaal geen sprake meer.
Men behandelt… en onderhoudt.

Van wetenschappelijk vaststellen is nog nooit sprake geweest.
De fabeltjes die men er ooit voor heeft bedacht, waren compleet verzonnen, omdat die voornamelijk hebben gediend om de echte waarheid te verdoezelen.
Vandaar werkingsmechanisme onbekend.

En een ziekte.
Omdat niemand anders dan artsen psychotica kan aanwenden voor mindcontrol en omdat een arts dat graag en lucratief aangrijpt als zoiets het etiketje krijgt van iets waarvan hij houdt.

Artsen, of de geneeskunde als de koepel van personen, die mensen behandelen aan aandoeningen waarvan ze niet weten of die sukkelaars nu echt medisch ziek zouden zijn en die fabeltjesziekten behandelen met medicatie waarvan ze niet eens weten hoe het werkt, verstoppen zich nu al een hele tijd achter wat op een wetenschappelijk cordon begint te lijken.

Zelf smaakte ik al enkele keren het genoegen om (in het bijzijn van een nieuwsgierig publiek) in debat te gaan met wat als de top aanzien wordt van genezers en ziektekenners over de grond van de zaak.

Met name: de kennis over een en ander.
En hoe men nieuwe aandoeningen in het leven roept, door niet te willen weten dat verwoestende medicatie iets helemaal anders aanricht dan te corrigeren wat helemaal niet hoeft gecorrigeerd te worden.

Eigenlijk ben ik wat spijtig, dat pogingen om nieuwe publieke debatten daarover, vakkundig worden tegengehouden, om redenen die niets met volksgezondheid te maken hebben.

Maar des te meer met het voortbestaan van een gigantisch financieel imperium, waaraan men het welzijn van sukkelaars in de maatschappij opoffert.

Doorbraak depressie en ADHD dankzij evidence based medicine.

Het duurde te lang, maar nu is het er eindelijk.

De echte medische wetenschap bleef vasthouden aan stoornissen van serotonine of dopamine om de aandoeningen te kunnen verklaren.

Terwijl niemand van hen, dit ooit kon bewijzen, wel integendeel.

Recente studies onthulden immers dat helemaal geen verband kan gelegd worden tussen die neurotransmitters en de vermeende ziekten.

Het grote succes van die ziekten toonde niet alleen aan dat ze bestaan, maar ook op welke manier ze kunnen op gang worden gebracht en gediagnosticeerd, maar vooral behandeld worden.

Uit evidence bleek dat depressies niets met serotonine, maar veel meer met amfetaminetekorten te maken hebben, en dat ADHD niet zozeer op dopamine draait maar wel op cocaïnetekorten.

Het blijven vastpinnen op die neurotransmitters betekende een vloek in de denkwereld van de nieuwe evidence based medicine.

Vandaar dat nu gesteld wordt dat depressieve personen lijden aan tekorten van amfetamine en ADHD-ers aan tekorten van cocaïne of soms aan de combinatie van beide.

Lijden suikerzieken immers ook niet aan tekorten van insuline, die men therapeutisch dan toedient in functie van zo een tekort.

De kapitale fout die de echte geneeskunde ooit maakte, was het weigeren om gehaltes te bepalen van amfetamine en van cocaïne, die patiënten nodig hebben om te kunnen functioneren in de maatschappij of in de klas.

Als die minimale drempels niet gehaald worden, kan wetenschappelijk, door te meten, niet alleen een diagnose gesteld worden, maar kan vooral gestart worden met een initiële (lage) proefdosering.

Daaruit blijkt meestal dat met lage doses amfetamine of cocaïne, depressies zich duidelijker manifesteren en dat personen met een ADHD-aanleg duidelijk meer hyperkinetisch worden.

Waardoor therapeutisch gepast op een veel hogere bloedconcentratie moet gemikt worden.

Lage doseringen immers, drogeren alleen maar, terwijl hoge doses kalmeren en de broodnodige rust in het hoofd bezorgen, die onmisbaar geacht wordt bij depressies en ADHD.

Dat die beide aandoeningen echte ziekten zijn geworden, bewijst het bestaan van de door de chemische behandeling ontstane comorbiditeiten.

Ook bij evidence bleek een psychotisch gedrag te ontstaan, dat onvermijdelijk gepaard schijnt te gaan bij het behandelen van de ziekten.

Vandaar dat sinds kort al een ‘psychotische depressie’ medisch wetenschappelijk (Astra Zeneca en Wyeth) is aangetoond en een ‘psychotische ADHD’ weldra  zal volgen.

Meteen werd duidelijk hoe evidence een doorbraak betekende in het medisch gebeuren.

Voortaan hoeven artsen zich niet meer te verschuilen achter ‘werkingsmechanisme onbekend’ en achter bedenkelijke symptoompjes van pedagogisch ongemak of zelfs van koude tenen om ADHD of een depressie te kunnen vaststellen.

Simpelweg een te lage bloedspiegel van amfetamine of cocaïne meten, en gepast (evidence based) medisch reageren.

Hoe zoiets nooit eerder door iemand werd bedacht!

Scenarioschrijvers bedenken nieuw serotonine-en dopamineverhaal

Reuptake (heropneming) heeft een kwarteeuw dienst gedaan om ongemerkt amfetamine-en cocaïnedoping te kunnen verdelen bij een ziekte die men alleen maar vermoedt.

Want ook de ziekte moest uitgevonden worden, omdat alleen maar artsen over een licence beschikken om een toxicomanie in te stellen, toch als er een ziekte voor is, of zelfs alleen maar het vermoeden van een ziekte.

Nu blijkt dat reuptake nooit bestaan heeft en men serotonine en dopamine als sterkhouders van een uitgevonden ziekte niet kan loslaten, is men toe aan een nieuw sprookje.

In plaats van tekorten, zou het lichaam bij de vermeende zieken het zenuwstelsel zodanig bombarderen met die serotonine of dopamine, dat daarmee alle soorten van symptomen van depressies of ADHD  ontstaan.

Zenuwstelsels die nooit een gedrag van discipline of zelfbeheersing aangeleerd kregen, kunnen vanzelfsprekend geen weerstand bieden tegen al die pathologische prikkels.

Vandaar de nieuwe term: “Turnover”.

SSRI’s zullen een nieuwe naam krijgen.
Tekorten zullen overmaten worden.

Een probleem evenwel.

Hoe zal healthcare de harddrugs wijsmaken dat ze voortaan geen tekorten moeten regelen, maar wel overmaten?

Of volstaat het verwoesten van het zenuwstelsel om zowat alles te genezen?

Zelfs de ziekten die niet bestaan en alleen maar dienen als voorwendsel om een falend gedrag te verhelpen.

Wat leren gedragsdokters eigenlijk over gedrag?

Dat goed gedrag in feite een sluimerende aandoening is, die kan uitgelokt worden door normen en waarden overboord te gooien en de chaos te installeren?

Die winstgevende aandoening kan behandeld worden door dwangmatig psychotisch te maken met harddrugs, maar zeker niet door gebruik te maken van een gedragstherapie gebaseerd op de overboord gegooide normen en waarden.

Vandaar dat de ziekte nooit geneest, maar door een ingestelde en verslavende toxicomanie onder controle kan gehouden worden.

Het ultieme bewijs dat daarmee chemisch wordt gesanctioneerd in plaats van medisch en therapeutisch een onbestaande aandoening te pogen genezen.
Wel een weldaad voor het pedagogisch comfort, dat ook al tot stand was gekomen door maatschappelijke waarden om zeep te helpen.

Pillen die slimmer maken.

Media bestoken het publiek met een slogan dat de doping die medisch wordt aangewend bij vermeende aandoeningen, slimmer zou maken.

Het gaat over de amfetamine- en cocaïnederivaten bij ADHD, depressie en tal van nieuwe commerciële kwaaltjes.

Jezelf als multidisciplinair uitroepen, volstaat daarbij om artsen een diagnose naar keuze te laten stellen.

Vanaf dit punt begint het slimmer zijn.

Alvast slimmer dan de arts, want die weet alleen maar dat hij niet weet hoe die pillen werken en nog minder dat de commerciële aandoening waaraan men lijdt, een aandoening is, die iemand onterecht dom heeft gemaakt.

De media toonden het publiek de weg naar slim zijn en wijsheid.

Cocaïne- en amfetaminederivaten verkregen het label van veilige stoffen, omdat niemand nog wil weten hoe ze werken en omdat artsen ze als medicatie mogen voorschrijven.

Maar als niemand weet hoe die medicatie slimmer maakt, hoe weet men dan waarom ze veilig zijn?
Stel nu nog dat de slimste van alle artsen het grote geheim van die wijsheid aan de media en aan iedereen die zich als multidisciplinair heeft gekroond, zou hebben toevertrouwd, maakt dit dan meteen elke andere arts zo dom, dat niemand van hen nog weet hoe doping werkt?

Voortaan weten alleen de media en de multidisciplinairen het:
drogeren met amfetamine- en(of) cocaïne maakt slimmer.

En als je het nu aan artsen vraagt, waarom maakt drogeren slimmer?
“Daarom”.

Het kost een consultatie, die zelfs nog door de staat wordt terugbetaald.
Zelfs de staat heeft baat bij slimmere onderdanen.

Tot zover lijkt het erop dat artsen stilaan onderdoen in wijsheid en slimme kennis.

Niets is minder waar.

Artsen veinzen alleen maar dit soort van onnozelheid.

Ze behouden een commerciële sleutelpositie bij het dealen omdat legale doping als medisch wordt voorgesteld.
Ieder ander die legale doping zou verdelen, zou de diagnose van een nieuwe nepaandoening moeten

stellen, en zelfs het stellen van een nepdiagnose is nog steeds een onwettige uitoefening van de geneeskunde, als dit niet door een arts gebeurt.

Maar dat is niet alles.

Medische wijsheid is immers niet gegeven aan media of aan multidisciplinairen.
Met de staat kwam het tot een overeenkomst waarbij het voorwenden van slimmer makende harddrugs een zeer lucratief zorgcircuit en vooral heel wat nieuwe medische specialismen kan tot stand brengen.

Slimmer makende pillen moeten chronisch worden geslikt.
Want daarmee vermijdt men,dat zou moeten gewaarschuwd worden tegen hun verslavend effect.

Slimmer makende pillen behandelen nieuwe nepaandoeningen, en alleen maar artsen weten dat die aandoeningen ook min of meer vervelende comorbiditeiten veroorzaken.
En daarmee vermijdt men dat het gaat over de nevenwerkingen, die ontstaan wanneer chronisch psychotica wordt geslikt.

Vandaar dat het controleverlies over gedrag (agressie, tics, wanen, stemmen horen, zelfmoordneigingen) eufemistisch “karaktersstoornissen” wordt genoemd.

Bijkomend het verlossend gebruik van de zeer winstgevende antipsychotica.
Geen kat die daarbij bedenkt, dat vooraleer slimmer te willen worden door de nepaandoening te behandelen, dat die nepaandoening sluimerend ook dommer had gemaakt door een comorbiditeit die nu ook al neuroleptica vereist.

Sluimerend, omdat het slimmer maken, ook een en ander doet vergeten, onder meer de vaststelling dat psychotisch gedrag eigenlijk maar begon voor te vallen, wanneer het slimmer zijn door pillen ook begon.

Met de tijd werd intussen duidelijk dat slim zijn geen synoniem is van veel weten en goed kunnen onthouden.
Steeds meer vertonen slim gemaakte patiënten tekenen van wat men ‘ouderdomsverschijnselen’ heeft genoemd.

Nu is het wel zo dat ouderdom meestal aan wijsheid wordt gekoppeld, maar die ‘vergeet’verschijnselen zouden eigenlijk een comorbiditeit zijn van de nepaandoening, waarvan het behandelen ook slimmer (of wijzer) moest maken.

Vandaar dat sinds enkele maanden in Nederland al een nieuw departement gedoopt werd op een universitaire medische campus.
Voor het behandelen van jonge ‘vasculaire’ Alzheimers.
Het meest typerende daarbij is dat handig vergeten wordt of die ouderdomsverschijnselen bij jongeren ook optraden wanneer men niet alleen dommer was, maar ook onbehandeld leed aan de modieuze ziekte.

Iatrogene comorbiditeiten, zeg maar.
Maar zo slim zijn alleen maar de allerslimsten, zelfs bij artsen

Vandaar dat de meeste artsen voortaan ook beginnen te slikken, al was het maar om tot het inzicht te komen dat een iatrogene comorbiditeit eigenlijk gewoon een bijwerking van psychotica heet.

Maar hoeft die wijsheid eigenlijk wel?
Presteren artsen immers financieel niet veel beter met: ‘werkingsmechanisme onbekend’ ?

Waarmee zullen artsen zich na het serotonine en dopaminebedrog belachelijk maken?

Artsen, die nu een toxicomanie instellen bij kinderen of volwassenen, doen zij dat op basis van een (eigen) diagnose?

Of worden zij gepusht door commerciële instanties?

Bepaalt de eigen diagnose dat de patiënt tot dwangmatig psychotisch moet worden gedrogeerd?
Op basis van welk wetenschappelijk criterium is vastgesteld dat de patiënt niet voldoende dwangmatig psychotisch scoort om te kunnen functioneren zoals de maatschappij dit van de patiënt verlangt?

Als de arts helemaal niet over medische criteria beschikt om bij iemand een toxicomanie in te stellen die dwangmatig psychotisch maakt, volstaat dan een dwingend advies van instanties, die lijden aan het onvermogen om om te gaan met patiënten, die niet voldoende spontaan dwangmatig obsessief functioneren?

Op basis waarvan gaan artsen er van uit dat dit gebrek aan pedagogisch comfort van die instanties (het zogenoemde multidisciplinaire team) een neurobiologische aandoening zou kunnen zijn van de kinderen?

Waarom was het gebrek aan pedagogisch comfort bij vorige generaties nooit eerder een neurobiologische aandoening van de kinderen?

Waarom legt geen enkele arts uit hoe een verminderd pedagogisch comfort een neurobiologische aandoening zou zijn?

Een aandoening dan nog, die met cocaïne of amfetaminestoffen moet worden bestreden?

Weten artsen eigenlijk wel hoe cocaïne en amfetaminestoffen werken?
Zelfs al veronderstelt men, dat iedereen het wel leuk vindt om medisch en legaal gedrogeerd te mogen worden.

Maar vinden alle patiënten het dan leuk?
Dwangmatig psychotisch te worden gedrogeerd omdat een vorige generatie de waarden en technieken verwierp waarmee een maatschappij zichzelf al eeuwen in stand houdt.

Het multidisciplinaire team dicteert de diagnose waarmee artsen een toxicomanie instellen.
Artsen ondergaan dit, zelfs al weet geen een van hen op welke manier het pedagogisch ongemak nu eigenlijk een neurobiologische aandoening zou kunnen zijn.

Maar het verdient goed.

Stoffetjes, jaja, maar dit is geen wetenschap, alleen maar de parabel van de dealers van harddrugs.

En artsen vinden zichzelf belangrijk, met de licence om legaal een toxicomanie te mogen instellen, de enige reden waarom het pedagogisch ongemak tot een ziekte werd uitgeroepen.

Maar cocaïne- en amfetaminestoffen zijn ziektemakers.
Gelukkig weet geen enkele arts dit.
Wel gekend is hoe men zich ermee verrijkt.

De medische wetenschap leert hen, dat niemand weet hoe die dingen werken, en daarom .. compleet veilig zijn.

En als de maatschappij nu door driftig met psychotica te genezen, steeds maar zieker en psychotischer wordt, dan komt dit alleen maar door de ziekte en de comorbiditeiten, die er vanzelf komen al was het maar om de geneeskunde en healthcare er een reusachtig plezier mee te doen.

Wat een geluk, dat de drogerende medicatie er is, om het pedagogisch comfort te vrijwaren, bij de generatie die pedagogiek alleen maar als iets leuks aangeleerd kreeg met de partydrugs erbovenop.

Zielige medici, als ordinaire dealers voor het geldgewin, die daarmee het eigen wetenschappelijk imago te grabbel gooien.

Een echte arts zou beschaamd moeten zijn, om de heersende kolder uit te leggen waarom men patiënten te pletter drogeert, wanneer ze pietluttig comfort van anderen op de proef stellen.

Geneeskunde van de 21ste eeuw.
Wellustig lebberend aan de tepels van een decadente en verloren generatie.

Overheid laat artsen partydrugs dealen.

Omdat artsen geen kenners zijn van die drugs, achtten overheid en healthcare het verstandig om hen de legale partydrugs te laten dealen, waaraan goed kan verdiend worden.

Van artsenwege geen bezwaar, het loont goed en doordat zowel overheid als healthcare het werkingsmechanisme van amfetamine-en cocaïnestoffen als onbekend hadden verklaard, was daarmee ook de medische veiligheid gegarandeerd.

Een gespecialiseerde opleiding was helemaal niet nodig.
Voor tal van nieuwe aandoeningen wordt de diagnose uitbesteed, en zelfs zonder diagnose mag verdeeld worden.

Daarmee gaat men de strijd aan, tegen het illegale dealen.

Voor ADHD en depressie zal bovendien snel een nieuwe medische foef moeten gevonden worden, want nu serotonine en dopamine niet meer bruikbaar zijn, zijn die dingen plots geen ziekte meer.

Ook de manier waarop amfetamine-en of cocaïne iets met die serotonine of dopamine kon aanvangen is nooit helemaal kunnen verklaard worden.

Bij gebrek aan wetenschappelijke gegevens over hun werking kan voortaan gesteld worden, dat men er gewoon mee drogeert.
Vandaar: de medische partydrugs en de legale doping bij sportlui, studenten en hardwerkende carrièremakers.

Zeer merkwaardig evenwel dat de overheid op dat vlak hand in hand gaat met healthcare wereldwijd.

Ongetwijfeld hangt daar een financieel voordeel aan vast.
Al is het lang nog niet zeker dat alle inkomsten ook via belastingen rechtmatig naar de staatskas vloeien.

Soit.

Onterecht geldt de overtuiging dat healthcare voor gezondheid staat.

Want het medisch dealen van verslavende, bewustzijnsveranderende of hallucinoge stoffen, onder het voorwendsel van een of andere nieuwe aandoening is niets anders dan het instellen van een toxicomanie of het veranderen van een bestaande toxicomanie om te verhinderen dat het illegale milieu uit het zelfde vaatje kan tappen.

Om kinderen af te houden van coke verdeelt men methylphenidaat, op gewichtsbasis nog 30% actiever dan zuivere cocaïne.
Grappig daarbij is dat de vermeende zieken niet genezen, niet hoeven opgenomen te worden en meestal met antipsychotica bipolair balanceren.

Om volwassen af te houden van speed verdeelt men de nieuwe amfetamines, die men vermomde als SSRI’s.
Die antidepressiva worden momenteel meer off-label voorgeschreven dan bij een echte indicatie.
Grappig daarbij is dat chronisch moet geslikt worden, zogezegd om een terugval te vermijden.
De amfetaminewerking ervan zou hier dan niet verslavend zijn? Vraag het eens aan zij die willen stoppen ermee.

Om rokers op een andere toxicomanie te plaatsen dan nicotine, krijgen ze Champix, een cocaïne-product.
Grappig daarbij is dat cardiologen die cocaïne massaal gebruiken om rokende ouderlingen sneller een infarct te bezorgen, dan ze hadden blijven roken.
Champix, is immers veilig, hé dokter?
En … werkingsmechanisme onbekend.

Om drinkers eenzelfde dronken roes te bezorgen, beloont men de medische trouw met baclofen, een verestering van vloeibare XTC en amfetamine.
Grappig daarbij is dat artsen daarvan alleen maar weten, dat die stof een spierverslapper zou zijn.
Voor de rest: gewoon veilig.
Als het goed wordt voorgeschreven, zoals dat heet.
Met het verstand en vooral, de kennis … op nul.

En als dan eens een epidemie van zelfmoorden opduikt, door het gebruik van de amfetamine, Zyban (bupropion) (om te stoppen met roken) , dan huivert men eens stilzwijgend en komt enige tijd later dezelfde amfetamine, in dezelfde doseringen in de handel als Wellbutrin (bupropion), maar dan als een antidepressivum.

Het zelfmoorden ermee blijft gewoon doorgaan, maar deze keer komt het niet door het roken, maar door de depressie.
Die er schijnbaar niet zo goed mee geneest.

Tenzij men de patiënt daardoor als uitbehandeld beschouwt.

Wat een investeringen allemaal, voor een gezonde Volksgezondheid.
Voor wie loont al die moeite?

Waarom tot dwangmatig psychotisch drogeren?

Sinds medische scripties om te promoveren de laatste jaren opeenvolgend concludeerden dat voor het onderzochte onderwerp blijvend nog meer studiewerk zal nodig zijn, was de tijd rijp om dat onderzochte materiaal eens te toetsen en om zelf de voor de hand liggende conclusies te trekken.

Het is niet meer dan normaal dat promovendi met een academische loopbaan voor de boeg, die loopbaan niet willen hypothekeren door healthcare voor het hoofd te stoten met conclusies, die commercieel niet zo gunstig liggen.

Misschien wel menselijk normaal, maar dat is allerminst wetenschappelijk.

Die oefening logische conclusies staat uitgebreid in het tweede hoofdstuk van mijn laatste boek.

Daaruit blijkt dat noch depressies, noch ADHD iets te maken hebben met het slecht functioneren van serotonine, noch van dopamine.

Bovendien toont geen enkele wetenschappelijke studie aan op welke manier het drogeren met amfetamine- of cocaïnedoping iets zou wijzigen of verbeteren aan het onbestaand disfunctioneren eraan.
Vandaar dat men stelt: “werkingsmechanisme onbekend”.

Wat is nu de commerciële realiteit?

Men piekert zich suf op de vraag hoe psychotica (contradictorisch genoeg) de beoogde (therapeutische?) mindcontrol kan veroorzaken.

Terwijl niemand zich schijnbaar kan herinneren waarom men het werkingsmechanisme ervan als onbekend heeft uitgeroepen, toen plots therapeutische indicaties werden uitgevonden.

Eerder was immers bekend dat er, precies omwille van dat werkingsmechanisme, er geen therapeutische indicaties voor konden bestaan.

Commercieel zou het uitleggen van die werking op bijsluiters of in medische handboeken of bij academische opleidingen voor een ramp hebben gezorgd.

Vandaar : werkingsmechanisme onbekend.
De grote verdwijntruc.

Evenwel lijkt de slogan om iets als onbekend te verklaren niet erg medisch, en nog minder academisch.

Vandaar dat midden de jaren 1980 men het wetenschappelijk ogende begrip reuptake heeft uitgevonden.

De heropnameremming van moeilijk uit te leggen stoffetjes, die vitaal zouden zijn en waarbij vermeende tekorten eraan de oorzaak zouden zijn van commercieel gewaande aandoeningen.

In die tijd kwam een bedrijf (Eli Lilly) voor de dag met het nieuwe amfetaminepatroon (phenylpropylamine) in plaats van het klassieke (phenylethylamine), waarvan de mogelijkheid om afgeleiden te maken statistisch uitgeput waren.

Maar om te vermijden dat deze veelbelovende groep meteen onder een opiumwetgeving had moeten gebracht worden en ook om een doping-imago te verbloemen, noemde men de afgeleiden ervan SSRI’s (Selective Serotonin Reuptake Inhibitors).

Het fabeltje was meteen raak.

Van doping was geen sprake en zelfs werden die stoffen niet eens als giftig en nog minder als verslavend aangezien.

De hype was geboren.

Enkele jaren later ontdekte men de helende werking om ‘moeilijk kindergedrag’ aan te pakken, door psychotisch te maken met de amfetaminewerking van het cocaïnepreparaat, methylphenidaat (Ritalin, Concerta).

En hier opnieuw: werkingsmechanisme onbekend en in plaats van de serotonine reuptake was de beurt aan de dopamine-heropnameremming.

Geen kat die daarbij stilstond bij het feit, dat moest dit inderdaad wel zo zijn en moest die heropnameremming wel bestaan, dat niemand nog dagelijks voedsel tot zich zou moeten nemen, want het voedsel dient nu precies om het lichaam op een bijna oneindige manier te voorzien van (zelfs veel overtollig) serotonine of dopamine en de rest dat nodig is om te functioneren.

Dat functioneren gebeurt met een gedrag, en dat is iets dat meestal ‘aangeleerd’ wordt.
Het is wel zo dat aangeleerd (of niet aangeleerd) gedrag kan gemanipuleerd worden met psychotica, die het zenuwstelsel zodanig verwoesten dat daarbij een ‘andere perceptie’ op de realiteit ontstaat, die peuten dan kunnen uitleggen als ‘therapeutisch’.

Maar deze wetenschap is niet meteen commercieel bruikbaar voor healthcare die zich gigantisch verrijkt met het verkopen van een andere perceptie, die het zenuwstelsel dosis per dosis te verwoest en .door dan andere stoffen te slijten om de psychotische bijwerkingen te corrigeren en bipolair te laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

En wat is nu die grote contradictie waar iedereen zich suf over piekert?

Zelfs CBG (College ter beoordeling van Geneesmiddelen) had op 7/7/2005 in een vlaag van naïeve eerlijkheid al eens een aanzet tot antwoord daarop gegeven.
Maar, voor hen gelukkig, ging toen deze boodschap aan de medische wereld helemaal voorbij.

Omdat een depressie en ADHD medisch fysiek helemaal niet vast te stellen zijn, gebruikt de farmaceutische industrie vuistregels die men aanbiedt als hulpmiddel voor de arts, wanneer die alleen maar een gezonde patiënt voor zich krijgt.

Die vuistregels zijn zelfs onder druk van de industrie uitgewerkt in de verschillende publicaties van DSM.
Een soort commerciële bijbel, die helemaal niets met echte geneeskunde te maken heeft.

De vuistregel gaat als volgt:

Een patiënt met uitgezakte mondhoeken heeft natuurlijk allerlei (psychosomatische?) klachten.
De meeste artsen hebben al de pen klaar bij het zien van de mondhoeken.
Een antidepressivum is de uitkomst.
Want die mond zou iets met een tekort aan serotonine kunnen te maken hebben.

Testverpakking voorschrijven (als vermomde amfetaminedoping, maar dat weten noch de arts, noch de patiënt).

Aanvankelijk werkt doping steeds, terwijl na een tijd (en dit is bekend door het werkingsmechanisme wel te willen kennen),  nog meer depressief gedrag ontstaat.

Dosis wordt verhoogd, zo veel zelfs dat daarbij ook psychotisch gedrag ontstaat.
Bipolair corrigeren met antipsychotica, vandaar dat nu steeds meer en meer de term: psychotische depressie opduikt.
Met de financiële steun van twee bedrijven (Seroquel-Astra-Zeneca en Efexor-Wyeth), slaagde zelfs een stroman van die industrie er op 13-01-2010 in om in Groningen te promoveren met dat nieuwe begrip (zie ook het tweede hoofdstuk van mijn tweede boek).

Uitgezakte mondhoeken zullen in de toekomst meteen aangepakt worden als een psychotische depressie.

En ADHD?
Dokter ziet alleen een vitaal en fysiek gezond kind.
Maar de omgeving (ouders, CLB en Zitstil) stelden door een projectie van de eigen onmacht de diagnose van ADHD.
Arts twijfelt, maar herinnert zich de vuistregel uit DSM.

Proefdosis doping (cocaine-stoffen zijn doping,  maar dat weten noch de arts noch CLB, noch Zitstil, noch de ouders.)
En wat blijkt nu zonneklaar?
Proefdosis doping om alleen maar te drogeren, drogeert dan ook bij iedereen, en het gezonde kind wordt nu duidelijk van stevig gezond, en zowaar … echt hyperkinetisch.
De ADHD-diagnose ligt voor de hand.

Want nu kan serieus behandeld worden, door hogere doseringen toe te dienen.

Men doseert tot dwangmatig psychotisch (kalmer, dociel enz…) , waarbij dan meestal ook antipsychotisch moet gecorrigeerd worden (Dipiperon enz.)

Een  techniek die vanzelfspekend ook bij volwassenen werkt, vandaar het grote succes momenteel van ADHD bij volwassenen.

Deze contradictie is geen contradictie meer, als de medische wereld alleen maar het echte werkingsmechanisme zou willen kennen.

Waar wringt het schoentje wel?