Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Medicatieleer muurvast in eigen verzinsels- zie ze spartelen

    Posted on October 4th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Hoe Michael Jackson vanuit zijn sterrenhemel orde schept in de verwarring die heerst bij farmacologische verzinsels van een zonder-kennis-kunde.

    Ik blijf nog (na)genieten van de kolder met de uitvinding van nitrostress.

    Precies drie jaar nadat de werking van Depakine werd ontmaskerd ( 21 september 2014).

    En dan piept opnieuw ‘scientific spielerei’.

    Ketamine als een krachtig antidepressivum, kegelde meteen alle gevestigde verzinsels over die materie overhoop.

    De DSM-bijbel-geleerden draaien nu warempel goed dol over hun receptoren allerhande.

    Genieten dus met volle teugen en met vanzelfsprekend de minzame glimlach.

    Voor mij, weeral eens, veel te mooi om waar te zijn.

    Dit stukje betekent waarlijk een onbetamelijk genot.

    Keren we even terug in de tijd, vijf jaar, toen Michael Jackson door te sterven, niet alleen muzikaal maar vooral medisch onsterfelijk is geworden.

    Ik verklaar.

    2 nieuwsbrieven

    http://edition.cnn.com/2009/HEALTH/06/26/jackson.drug.interaction.caution/index.html?eref=rss_topstoriesDemerol (Pethidine,Dolantine) is niet een opiaat, maar de sterke zenuwkiller, waarmee men neuronen verwoest om uiteindelijk door de ontstane gevarenreflex een vermeend pijnstillend dopingeffect of antidepressief resultaat te bekomen.
    De zwakkere variant, methylphenidaat, werkt op dezelfde manier, maar verliest daarbij minder het bewustzijn.
    Beide stoffen zijn piperidine-stoffen, net zoals cocaïne.
    De mildere werking van methylphenidaat is bekomen door een (1) koolstoffenafstand meer tussen de phenyl en de piperidine. Terwijl de stikstof in para- of in ortho- in de piperidine op de affiniteit bij de receptoren een mindere invloed heeft.
    Vergelijk met het verschil tussen een drie koolstoffenafstand van duloxetine (Cymbalta) en de twee koolstoffenafstand om nieuwe zeer potente amfetamines te maken volgens een nieuw patroon.
    Twee experimenten met het nieuwe thiofeenethylamine-patroon bleken zeer dodelijk te zijn.
    De klassieke phenylpropylamines (SSRI’s) werken als doping en zenuwvergiften even goed als de echte amfetamines, maar men doseert wat hoger.
    Overheden en geneeskunde beschermen ADHD-medicatie en SSRI’s als heel veilig, terwijl ze in werkelijkheid zenuwstelsels verwoesten en een controleverlies veroorzaken over gedrag.
    De vermeende veiligheid is ze aangepraat door commerciële fabeltjes, waarbij die harddrugs tot nu onbekende en niet te achterhalen stoffetjes of onevenwichten in de hersenen zouden corrigeren. Wat meteen een schot in de roos is gebleken, financieel dan.
    Men behandelt ADHD en depressie, met het dopingeffect, dat ontstaat als gevarenreflex, wanneer men het zenuwstelsel dosis per dosis verwoest.
    Dit effect doet bloedvaten dichtklappen, waardoor uiteindelijk een dodelijke pulmonaire hypertensie ontstaat.
    Michael en zo vele anderen voor hem, bezweken aan deze fatale pulmonaire hypertensie. Zo te zien had de zanger (zoals al die anderen voor hem wel hadden) niet een niet te voorziene aangeboren hartziekte.
    Het chronisch dichtklappen van bloedvaten in de hersenen, bij een chronische toxicomanie (ADHD of depressie) vormt de uiteindelijke kiem voor een dementie of de ziekte van Alzheimer.

    Nu al worden veertigers opgenomen met dementie of Alzheimer, na jarenlang met de amfetaminewerking van SSRI’s gedrogeerd te zijn.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 28 juni 2009
    http://www.hln.be/hln/nl/1311/Michael-Jackson/article/detail/948186/2009/07/29/Jackson-werd-voorbije-anderhalf-jaar-drie-keer-gereanimeerd.dhtmlNet zoals men op het gewone niveau experimenteert met rasveredeling, gebeurt hetzelfde met verwante stoffen, die chemisch iets sterker zijn.Het creatieve talent van Michael Jackson bleek het product van farmaceutische experimenten, die volledig in de lijn liggen, van wat op vandaag met de jeugd en, volgens plan, binnenkort ook met volwassenen staat te gebeuren.
    Terwijl men de medische wereld en Overheden de fabeltjes heeft doen slikken van stoffetjes en onbalansen, experimenteert men zonder controle, op een gewetenloze manier.
    Een geblinddoekte medische wetenschap floreert momenteel op serotonine, dopamine en uitgevonden aandoeningen, die men bij onkunde (onkennis) , als evidence heeft uitgeroepen, waarmee lucratief de andere kant kan uitgekeken worden.
    Geneeskunde opereert in de mist van de sprookjes, waarmee pakken geld kan verdiend worden.
    Iedereen is heel gelukkig, zelfs de patiënten, gedrogeerd met een veilige toxicomanie, zogezegd voor medisch of therapeutisch gebruik.
    Maar wat gebeurt er echt?
    Sterk medisch drogeren met cocaïne bereikt men met methylphenidaat.
    Die stof is 30% actiever dan zuivere cocaïne, en het dwangmatig psychotisch maken ermee, is dagelijkse koek, door er therapeutisch een uitgevonden ziekte met de symptomen van normaal gedrag mee te behandelen en de stof als superveilig uit te roepen.
    Pech daarbij, was evenwel, dat de stof van bij de uitvinding ervan, al onder een opiumwetgeving werd geplaatst.
    Maar de huidige tijdsgeest, heeft daar helemaal geen moeite meer mee.
    Superspecialisten in de chemische laboratoria weten hoe men superproducten, die gegeerd zijn als doping en als gedragsveranderende stoffen zodanig kan manipuleren, om nieuwe afgeleiden te maken, die minder of liefst meer actief zijn.
    Zo weet men, dat door het amfetaminepatroon te wijzigen op de koolstoffenafstand tussen de phenyl en de amine-groep (of piperidinegroep) men een min of meerdere verwoesting aan het zenuwstelsel kan aanbrengen, waarop het zenuwstelsel dan verschillend in hevigheid kan reageren.
    Een afstand van een(1) koolstofatoom tussen die beide groepen, maakt de nieuwe stof actiever, zodat het zenuwstelsel reageert met een complete verdoving, maar ook waardoor bij het ontwaken een zodanige toestand ontstaat van gelukzaligheid, die men dan therapeutisch aanwendt om zogenoemde depressies te behandelen.
    Ketalar verdooft de patiënt, evengoed zoals een elektroshock zou doen, maar heeft als resultaat, dat wanneer men (toch) ontwaakt, de stemming er iets beter op is geworden.
    Resultaat van een massieve fight or flight reactie van het aangevallen zenuwstelsel.
    Hetzelfde gebeurt met Demerol (pethidine, Dolantine).
    Die stof is een piperidinebenzylaat (cocaïnegroep), net als methylphenidaat, waar men net als bij Ketalar, de piperidine-groep tussen de phenyl op 1 koolstof-afstand heeft gezet, in plaats van op twee, bij methylphenidaat.
    Die stof verdooft net als Ketalar, en heeft net als Ketalar het euforisch en schijnbaar psychotisch gelukzalig effect bij het ontwaken.
    Men drogeerde Michael Jackson creatief met een superRilatine, waarbij hij weliswaar telkens even het bewustzijn verloor, maar dan supergedrogeerd ijverig kon hallucineren en in een waanwereld presteren als niemand dit ooit voor hem heeft gekund.
    Er zijn natuurlijk ook de bijwerkingen, dezelfde als deze waaraan de kinderen onder methylphenidaat lijden.
    Angsten, slapeloosheid, wanen, agressie, psychotisch gedrag enz.
    Daarvoor werd dan symptomatisch behandeld… met massieve doseringen Xanax (benzodiazepine), dat uiteindelijk niet krachtig genoeg was om een psychotische slapeloosheid te kunnen corrigeren.
    Schijnbaar vermeed men het gebruik van antipsychotica, die van de ster een te herkenbare psychiatrische ziekenhuispatient hadden kunnen maken.
    Vandaar dat MJ op Diprivan (propofol) werd gezet, een anaesteticum, waarmee de man telkens in een kunstmatige coma werd gebracht, wat dan op een slaaptoestand moest gaan lijken.
    Amerikaanse artsen, verdoofden om te drogeren tot superwakker en verdoofden tot coma om te slapen tot een superslaap.
    Vraag is, of die artsen wisten waarmee men bezig was.
    Net als bij ons, de artsen kinderen en straks ook nog volwassenen, volgens eenzelfde scenario, maar met gestandaardiseerde en orale vormen, op een betere wereld hopen te zetten.
    De ziekte waaraan Michael Jackson leed, was zijn muziek en bij medical evidence, moest hij als de beste meedraaien, hallucineren, maar vooral: presteren.
    De ziekte waaraan de gewone mens van bij ons lijdt, is die van het normale gedrag, dat men wil optillen tot een ongekende productiviteit, maar vooral, en daardoor drogeert men veel hoger dan om alleen maar te drogeren, tot het dwangmatig psychotische waarbij het pedagogisch comfort kan ontstaan, voor de omgeving.
    Het is die omgeving, die als multidisciplinair team vooral de diagnose moet stellen, waarbij artsen dan het briefje kunnen ondertekenen.
    Omwille van de opiumreglementering en hun licence to kill.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 1 augustus 2009

    In die twee boodschappen probeerde ik toen (weliswaar chemisch) uit te leggen wat er was gebeurd.
    Vanzelfsprekend zonder te beseffen dat vijf jaar later de fabeltjes en dogma’s van de huidige FIF-based medicine daarop zouden crashen.

    Wat mij betreft mag Michael Jackson dan ook als een ware held vereerd worden.

    Farmacotherapeutisch weliswaar.

    Voor zij die het nog niet doorhadden.

    Mijn theorie gaat over de patronen van chemicaliën, die (gemakkelijkshalve) in vier categorieën onder te brengen zijn.

    Ketalar, in de huidige bespreking, komt uit de amfetamine-groep.
    De Demerol (Pethidine) van de pop-ster is een chemische analoog uit de cocaïne-groep.

    Net zoals methylphenidaat (Rilatine, Ritalin) uit de cocaïnegroep en methamfetamine (Pervitin, Desoxyn) uit de amfetamine-groep, door hun respectieve vormen, chemische analogen van elkaar zijn.

    Omwille van het energie-patroon (Ketalar en Demerol) verwoesten beide stoffen na een dosis zoveel neuronen, waardoor het controleverlies over het (waak)-gedrag immens groot geworden is, om daardoor tijdelijk het bewustzijn te verliezen.

    Bij het ontwaken is het beleven van de realiteit zodanig verstoord dat men (bijna hallucinerend) maar wel anti-depressief de realiteit door een veel te roze bril gaat bezien.

    Psychisch genezen staat hier voor de onmogelijkheid om de realiteit op de gewone (soms wel eens “deprimerende?”) manier in te schatten, omdat het neurale netwerk dat een normale of reële perceptie mogelijk maakt, voor grote stukken (onherroepelijk) is weggeknipt.

    Het vervolg van die redenering staat uitgelegd in het werkingsmechanisme van psychotica.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • 21 september 2011, mijlpaal in zonder-kennis-kunde

    Posted on September 21st, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Vandaag drie jaar geleden greep ik de kans om de farmacologie van zogenoemde mood-stabilisatoren of vermeende anti-epileptica aan te tonen.

    Het puzzelstukje dat mijn stelling over de werking van psychotica compleet heeft gemaakt.

    Voor de institutionele en medisch gewaande psychiatrie met de bijhorende onfeilbaarheid van ‘werking onbekend’ blijft deze stap tot op heden nog steeds ‘de bullshit van Haesbrouck’.

    Maar blijf ik fier dat ik die ene keer toch het belang van de patiënt heb kunnen vrijwaren.

    Intussen draait het circus verder alsof er niets aan de hand is.

    Er zijn immers belangen die veel zwaarder wegen dan de gezondheid van patiënten.

    Belangen die vanzelfsprekend geen bullshit zijn.

    Maar… soit.

    Ik las een stukje over nitrostress, dat zogezegd niet verspreid mag worden, maar intussen ijverig en vlijtig toch de wereld rondgaat.
    Stikstofmonoxide zou een toxische stof zijn, die in alle lichaamscellen voorkomt, maar een rol zou spelen in een aantal vitale processen.

    Men correleert naar de energievoorziening en het handelt over gedrag en levensstijl.

    Maar verzuimt daarbij te vermelden dat het precies de mitochondriën zijn, overal in het lichaam, die voeding en drank chemisch omzetten in de stikstofhoudende energie-bommetjes, die nodig zijn om per milliseconde op 800 miljard plaatsen tegelijk overal in het lichaam (en dus ook een beetje in de hersenen) een elektrisch circuit in stand te houden, dat onder meer ook gedrag en zoveel meer kan sturen.
    Het door de chemie gevormde tussenproduct stikstofmonoxide is simpelweg een afvalstof, die net als andere afval via gekende kanalen wordt afgevoerd.

    Vergelijk met de chemische omzetting, die in het plantenrijk door chlorofyl gebeurt.

    Wat chemische stoffen de laatste kwarteeuw hebben aangericht, had vooral als gevolg dat deze vitale mitochondriale processen overal in het lichaam medisch ‘gesnoeid’ (of zogezegd ‘genezen’) werden met vanzelfsprekend een wereldwijde en opvallende gedragsverandering als resultaat.

    Men noemt het nu stress, meer bepaald nitrostress.

    Als de rol van stikstofhoudende “transmitters” voortaan eens niet door fabeltjes zou mogen verteld worden, dan kan het medisch metier misschien wel eens een nuttiger rol gaan spelen dan te gaan knippen of snoeien met de botte bijl.
    Al zullen daarbij heel wat lucratieve syndromen en nieuwe aandoeningen kunnen verdwijnen, tot spijt van wie het benijdt.

    Maar soit.

    Het grote farma-belang loopt alvast averij op.

    Dit bedrijf is ook in Europa actief en opereert vanuit Zwitserland.

    Nu toevallig het land waar het parket het onderzoek naar het ongeval in Sierre heeft geseponeerd.

    Misschien ook wel omwille van hogere ‘belangen’ die kleven aan het onschuldig gewaand woordje paroxetine (Seroxat, GSK).

    Een stof die FDA en het medisch establishment als veilig hebben uitgeroepen, omdat niemand van hen het commercieel aandurft om het echte werkingsmechanisme ervan te publiceren.
    Met daarbij dan handelspraktijken, waarmee men in China tegen de lamp loopt.

    Ik haat het om steeds maar hetzelfde te moeten herhalen.

    Vandaar dat ik hier alleen verwijs naar vorige stukjes over … hetzelfde.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Rilatine helpt tegen alles

    Posted on July 3rd, 2014 Fernand Haesbrouck 1 comment

    Journalistiek en wetenschappelijk gaan de krant en de professor hier zwaar in de fout.

    Even herinneren hoe het allemaal begon.

    Nu schijnt er evidentie te bestaan dat Rilatine ook bij het stotteren zou werken.

    Want Rilatine werkt zelfs bij het behandelen van pedagogische onmacht, bij moeders met een maatje meer, bij het sporten of om bij party’s performant te blijven fuiven.

    Net zoals Cymbalta helpt bij koude tenen, Efexor bij menopauze.
    Depakine als moodstabilisator en zogezegd anti-epilepticum.
    SSRI’s bij Post Traumatisch Stress Syndroom en om het doodvallen, het zelfmoorden en de anti-psychotica op gang te houden.
    Of om een winstgevende vasculaire Alzheimer ermee op gang te brengen.

    Amfetamine-analogen en psychotica veroorzaken een therapeutische mindcontrol door de bouwstenen van het zenuwstelsel dosis per dosis kapot te maken.

    Van een professor aan de universiteit mag de maatschappij verwachten dat zijn uitspraken op kennis zijn gebaseerd.

    Helemaal niets daarvan hier.

    De professor verzuimt om uit te leggen hoe het stotteren tot stand komt en hoe Rilatine daaraan iets verhelpt.

    De professor verzuimt te verklaren hoe Rilatine niet alleen bij het stotteren helpt, maar ook helpt bij gewoon alles waarvoor het gebruikt wordt.

    Dirk Devroey… die werking van Rilatine IS WEL BEKEND.
    Waarom verzwijgt U dit aan de journaliste en de maatschappij?

    Veerle Beel… die werking van Rilatine IS WEL BEKEND.

    Waarom verzwijgt U dit aan de lezers van de krant?

    En kom niet voor de dag met ‘vermoedens’ van werking.
    Geen van die vermoedelijke werkingen zijn tot op heden bevestigd.
    Sinds 1955 bestonden geen therapeutische indicaties voor methylphenidaat omdat de werking ervan wel bekend was.

    Toen op het einde van de zeventiger jaren de geneeskunde het hebben van kennis overboord heeft gegooid, opende wagenwijd een ruime horizon van wel therapeutische mogelijkheden voor ‘presumed’ en zelfs voor nieuw te catalogeren aandoeningen, gebaseerd op gedrag.
    Het stotteren is daar nu bijgekomen.

    Als FDA en overheden niet financieel aan de farmaceutische macht zouden gebonden zijn, zou alle medicatie met ‘werking onbekend’ verboden zijn.

    Een werking, die evident blijkt, is nooit onbekend.
    Kennis erover werd overboord gegooid.
    Een fabel die men verzint en als ‘presumed’ uitroept, dient om de echte werking te verbergen.

    Dit is bedrog op grote schaal.

    En het gaat hier om bedrog die de gezondheid aangaat.

    Klein detail, bij wijze van ‘in cauda venenum’.

    Kunnen de professor en de journaliste ook uitleggen waarom hier in doseringen van 20mg werd gewerkt en waarom niet met 5 of 10 mg?
    Bestaan stotter-resultaten bij gebruik van die meer courante doseringen?

    Dit bij wijze van een klein examen-vraagje, van mij dan aan de geleerde professor.

    Om te testen op ‘kennis’.

    Ik vraag zelfs niet of die personen weten dat Rilatine internationaal onder klasse II is gereglementeerd, omdat dit wel kennis veronderstelt.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Harddrugdealers met de hakken in het zand

    Posted on November 12th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Twee jaar geleden (september 2011) schrokken de dealers al hevig toen bekend raakte, hoe men heimelijk met verdacht materiaal (prodrugs als anti-epileptica) een steeds groter deel van de maatschappij naar de mindcontrol en het eigen geldgewin aan het misleiden is.

    Voor het artikel: http://www.adhdfraude.net/pdf/NB400.pdf

    Een jaar later kwam die schrik tot uiting.

    Toen begin september 2012 zes farmareuzen stopten met investeringen en onderzoek naar psychotrope stoffen.

    Voor het artikel: http://www.adhdfraude.net/pdf/NB560.pdf

    En ook toen begin november 2012 kritische literatuur opdook over het (off-label?)-gebruik van die vermeende anti-epileptica.

    Waar ze intussen met een koosnaampje vermomd een rituele plaats in medische behandelschema’s hadden weten te verwerven, zonder ze als psychotica door het leven te laten gaan.

    Voor het artikel: http://www.adhdfraude.net/pdf/NB589.pdf

    Bovendien valt het op dat begin oktober 2013 de Nobelprijs geneeskunde werd toegekend aan onderzoek naar medicatie tegen autisme en epilepsie.

    Materie waar nu psychotica worden aangewend en volgens het comité zouden de winnaars vooruitgang boeken op het vlak van transporters in de nog overblijvende (na behandeling met medicatie) neuronen.

    Zelf blijf ik me afvragen wanneer een prijswinnaar zal ontdekken waarom die nog overblijvende levende neuronen zich met een gevarenreflex verzetten tegen het therapeutisch verwoesten van de integriteit van een bezenuwing.

    Reflex, die dan misbruikt wordt als doping en een gewijzigde perceptie, waarmee de bevolking kan wijsgemaakt worden dat men geneest.

    Terwijl in realiteit een irreversibele schade wordt toegebracht.

    Onthou dat uiteindelijk drie groten verder gaan in de strijd met gedragsregulerende medicatie.

    Eli Lilly, dat alle overheden en universiteiten controleert door met een dubbele waarheid zowel pseudo-wetenschappelijk als wel-wetenschappelijk, twee verschillende bijbels commercieel op de gepaste niveau’s uit mekaar weet te houden.

    Lundbeck, dat eind 2012 het einde van het patent op escitalopram, hoopte te redden met vortioxetine (Brintellix).

    Een stof waarvoor ik om veiligheidsredenen op 7 oktober 2012 al dit schreef:

    Vortioxetine is een cocaïne-dopingstof net zoals Rilatine, Ritalin, Trazolan, paroxetine, Seroxat, mCPP, Champix.Nog sneller dan trazodone (Trazolan) door de spijsvertering wordt gemetaboliseerd tot mCPP (metaChloroPhenylPiperidine), een cocaïne-achtige, dat intussen als een sterk gereglementeerde stof in het recreatieve milieu is verboden, wordt het nieuwe vortioxetine (lu aa21004) door het lichaam afgebroken tot een orthoThioPhenylPiperidine of een orthoHydroxyPhenylPiperidine, met een vergelijkbaar krachtige cocaïne-werking als die actieve stof uit trazodone.Die stof wordt door FDA relatief snel goedgekeurd omdat het patent op escitalopram (Lexapro, Sipralexa) eind 2012 vervalt, waardoor Lundbeck een nieuw product nodig heeft om financieel competitief te kunnen blijven.Voortgaand op de literatuur die momenteel daarover circuleert, wentelt het commerciële circus zich nog steeds in de serotoninefabel.
    Vandaar dat met een grote zekerheid hier ook de werking als onbekend zal uitgeroepen worden en de (psychotische) nevenwerkingen met een cocaïnekarakter tot de comorbiditeiten van de aandoening zullen gerekend worden.Agressie, wanen, hallucinaties, controleverlies over gedrag zullen uiteindelijk na chronisch gebruik met antipsychotica moeten gecorrigeerd worden.
    Geen verslaving, neen hoor, immers een behandeling mag niet gestaakt worden omdat een depressie zou kunnen hervallen.
    Nu al kan voorspeld worden dat patiënten lucratief en chemisch bipolair zullen balanceren op dit psychoticum en de antipsychotica (neuroleptica).Helemaal niet erg, want healthcare maakte de wereld al vertrouwd met dat soort van ‘medische aandoeningen’.
    Niemand kijkt daar nog verwonderd van op.
    Maar als er ook schuttersfestijnen van zullen komen, of het doodvallen als een niet-zorggerelateerde calamiteit of later zelfs vroege vasculaire dementie’s, dan zal de stof misschien toch eens verboden worden.Toch raar, dat zoiets vandaag al kan voorspeld worden, gewoon op basis van het chemisch patroon van de molecule.
    Wat voeren al die geleerde koppen dan uit daar bij FDA of EMEA of CBG?

    Zal men het drogeren nooit afleren?

    En blijft men het medisch establishment farmacologisch en toxicologisch onnozel houden?
    Nog nimmer een kaste meegemaakt die zich zo grenzeloos kan verrijken door collectief dom te blijven.

    In april 2013 doken aanwijzingen op van doorgedreven lobby-werk, waarop ik andermaal aan de alarm-bel trok.

    Tot uiteindelijk enkele weken geleden, en zelfs MET verwijzing naar ‘veiligheidsoverwegingen’ de stof internationaal werd goedgekeurd.

    In de mededeling staat bovendien helemaal niets over de farmacologie ervan (thought to be related…).

    Wat medisch wetenschappelijk zou moeten volstaan, al is die fabel sinds 2010 doorprikt.

    En dan J&J bij ons bekend als Janssens Pharmaceutica, maar ook van Concerta, Consta (Risperdal) en de “bevrijdende” schadeclaims.

    Over die boeten die al fluitend worden betaald (bemerk het prijskaartje), wil ik even kwijt dat het bedrijf niet alleen schittert op het vlak van gedragsregulering, maar tevens uitblinkt in wat galenische spitstechnologie heet, vooral dan op het tot stand brengen en controleren van vertraagde werking.

    Vandaar mijn verwijzing naar Concerta – met een vooruitstrevend procedé, waarbij methylphenidaat vertraagd en geleidelijk vrijkomt en ook naar Risperdal Consta waarbij een injectie om de twee weken volstaat om een ‘constante’ Risperdal-spiegel aan te houden.

    Wat ik op vandaag durf vermoeden (ter wille van dit verhaal, ook heel even: ‘presume’) lijkt op fictie, maar is gezien het voorgaande toch begrijpelijk.

    Al sinds enige tijd bestaat een patent op methylphenidaat met deuterium verrijkt.

    Zo een patent vraagt men niet aan als een spielerei.

    Op 23 september 2013 verduidelijkte ik even de bestaande technieken waarmee in de toekomst niet alleen een slimme hars (Concerta) of een intelligente suspensie (Risperdal Consta) op een comfortabele wijze een zo noodzakelijke therapietrouw kan tot stand brengen (bemerk de vriendelijkheid waarmee ik dit omschrijf), maar voortaan ook communicatietechnologie die zal aangewend worden in de medisch-therapeutische gedragsregulatie.

    We zijn op enkele patenten verwijderd van de “Brave New World” van Huxley.

    Al had de man zoiets nooit hebben kunnen voor mogelijk houden.

    Een patent is nog nodig voor de techniek waarbij een mobieltje over een afstand van centimeters neutronen kan bombarderen op een target met inhoud om dit target van de energie te voorzien waarbij de aanwezige magnetische informatie ervan voldoende kan versterkt worden om een communicatie met dat mobieltje aan te gaan.

    Premisse daarbij veronderstelt dat methylphenidaat, zelfs al zijn de waterstoffen door het niet-radioactieve deuterium vervangen, evengoed symptomen van depressie kan veroorzaken, waarbij vervolgens lithium bij voorrang als therapie zal aangeprezen worden.

    Nu is in de natuur nogal wat lithium-zes, ook een isotoop van lithium, voorhanden, wat meteen ervoor kan zorgen dat het bombarderen met neutronen, vanuit het mobieltje in de target de aanwezige (constante) vrijgave van verrijkt MPH, meteen van een (ook ter wille van dit verhaal ‘veilige’) radioactieve energie kan voorzien, onder de vorm van tritium ( de wel radioactieve metaboliet van waterstof).

    Dat tritium wordt dan als brandstof gebruikt om te communiceren met de smartphone.

    Vanaf dit punt zullen maar weinig nieuwe patenten nog hoeven, en kunnen vanuit een centrale dispatching op ‘therapeutisch’ gunstige ogenblikken, zelfs allemaal tegelijk, indien opportuniteit dit vereist, de comorbiditeiten, eigen aan de gedragsregulatie, tot stand gebracht worden.

    En omdat J&J met Concerta als psychoticum en Risperdal Consta als anti-psychoticum de expertise in huis heeft om ook de comorbiditeiten aan te pakken, is de cirkel rond.

    Een leger, met alleen maar soldaten, met smartphones, en een centrale dispatching.

    Gelukkig spelen healthcare en overheden het spelletje mee, want er is vooral Lilly met de financiële en politieke macht en een dubbele (zowel de pseudo, als de echte) wetenschap, die de piramide kan overeind houden.

    Twijfelt nog iemand waarom alleen maar drie grote farmareuzen zich nog om de volksgezondheid bekommeren?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Sierre-ongeval: geen zorggerelateerde calamiteit

    Posted on May 22nd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Niet door hartfalen of zelfmoord, maar dus wel door antidepressiva-gebruik.

    http://www.naturalnews.com/040433_antidepressants_sudden_death_drug_list.html

    In performing their study, researchers examined 38,397 adults who were either taking an antidepressant or methadone at some time between February 1990 and August 2011, a period of more than two decades. Antidepressants taken during that period by the patients involved in the study include citalopram (Celexa), escitalopram (Lexapro), fluoxetine (Prozac), paroxetine (Paxil), sertraline (Zoloft), amitriptyline, bupropion (Zyban), duloxetine (Cymbalta), mirtazapine (Remeron), nortriptyline, and venlafaxine (Effexor).Each participant received an EKG 14-90 days after they had taken their prescribed medication. Researchers found that all antidepressants affect the A-T interval in some manner, though methadone affected it more significantly by a great amount.In one drug, however – bupropion (Zyban) – had the opposite effect. The Q-T interval was shortened. But a shorter Q-T interval, by comparison, can also cause heart arrhythmias and fainting, conditions which can also lead to sudden death.

    http://www.naturalnews.com/027833_ritalin_sudden_death.html

    Research from The National Institute of Mental Health has revealed that popular Attention Deficit Disorder (ADD) drugs like Ritalin are responsible for causing sudden death in many children. Study numbers indicate a 500 percent increased risk in childhood death from taking such mental health drugs.


    Op 26 maart 2013 schreef ik dit:

    Parket in Zwitserland staat onder grote druk van de Europese vestigingen van de farmaceutische industrie in dat land om de echte oorzaak van de ramp te verdoezelen.
    Met het cocaïneproduct (methylphenidaat – DDD: 30mg/70kg) van Novartis is het plotse doodvallen geen fait divers meer.Vooral als men bedenkt dat om dopamine of serotonine te herladen bij kinderen zelfs doseringen toegediend worden die gelden bij personen met een gewicht van meer dan 120kg (Concerta 54mg – Johnson&Johnson).Immers precies dezelfde phenylpropylamine waarvan 20mg/70kg in Prozac (Lilly) dat aan depressieve volwassenen wordt toegediend, krijgen kinderen als psychoticum aan 80mg/70kg onder de vorm van Strattera (Lilly).
    Die indicatieve DDD’s (Defined Day Dose) worden opgesteld door WHO (World Health Organisation).Waaruit volgt dat een kind van 35kg dat dagelijks 80mg Strattera slikt, versneld (dwangmatig – rustiger?) psychotisch wordt gemaakt door een dosering van een volwassen persoon die 280 kg zou wegen.De paroxetine (Seroxat – Paxil) (GlaxoSmithKline) van de buschauffeur bestaat uit twee componenten.Het cocaïnedeel werkt vanzelfsprekend net zoals de cocaïne-variant in methylphenidaat Rilatine, Concerta), terwijl de andere component als een reagens (een ‘pro-drug’) wordt gebruikt om het lichaam nieuwe actieve stoffen te laten componeren met de metabolieten van tryptofaan uit de voeding.
    Die nieuwe stoffen zijn dan meestal als amfetamines en ook als psychotica werkzaam.Vergelijk met de manier waarop Depakine (valproaat) als een reagens, gebruikers positief kan laten testen op methamfetamine (Pervitin, Desoxyn).
    Depakine is officieel een anti-epilepticum maar wordt vooral als een ‘mood-stabilisator’ voorgeschreven.
    Een koosnaampje, omdat het begrip ‘psychoticum’ medisch een vloek zou zijn.Healthcare-bedrijven van wereldformaat troepen samen in hetzelfde Zwitserland waar het parket ten aanzien van die ganse wereld met een beschuldigende vinger zal moeten wijzen naar de perfide technieken waarmee men de bevolking terroriseert en een medisch establishment dom houdt om financiële imperia tot stand te brengen.

    GlaxoSmithKline (paroxetine) is een bedrijf dat al fluitend hoge boetebedingen betaalt om vermeende foute procedures toe te dekken.
    Het bedrijf beseft immers dat door die klip te omzeilen voortaan vooral ook de REDEN van de foute procedures wordt begraven.
    Met name, precies die calamiteiten die het daglicht niet mogen zien.

    Meer bepaald… calamiteiten, die nooit voorvallen.

    En als die toch eens zouden voorvallen… in geen geval zorggerelateerd kunnen zijn.
    En waarom niet?

    Staat hier wetenschappelijk verantwoord uitgelegd.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Psychotica en de Paardenbril

    Posted on March 30th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Na het overboord gooien van een religie die zo een tweeduizend jaar het maatschappelijk leven in banen heeft geleid, hechtte men zich aan het nieuwe geloof van de geneeskunde.

    Healthcare snapte redelijk snel dat een massa eerder simpele dogma’s gelooft dan wetenschappelijke wijsheden.

    Evidence based medicine steunt op de dogma’s en de fabels van positieve evidenties.

    Wetenschap waarvoor een kennis is vereist en een kennis waarover moet nagedacht of gestudeerd worden, zijn uit den boze.
    Al verwierf dit soort van uitgestorven kennis-vaardigheden onlangs een DSM-epitheton, dat alvast nog steeds niet als een echte medische aandoening mag en nog minder kan behandeld worden.

    Het FIF-syndroom, F*** Inconvenient Facts.
    Als een comorbiditeit van de mindcontrol bij healthcare en gelukkig heeft niemand in de medische wereld een inzicht in dit ziektebeeld, waaraan je als een beroepsgevormde autoriteit wel moet lijden om religieus als geloofwaardig over te komen.
    Het nieuwe geloof in de geneeskunst van de evidenties.

    Net zoals de voorbije tweeduizend jaren het geloof geteisterd werd door ketterijen, ontstaan op vandaag problemen met wat gelovigen welluidend de ‘inconvenient facts’ hebben genoemd.

    Lieden die niet aan de verleiding kunnen weerstaan om als schuinsmarcheerders ook naast de godsdienstige paardenbril te kijken, ontdekten dat de wonderen waarmee evidenties de massa in de greep houden, tot stand komen door gulzig te smullen van de vruchten van de verboden appelboom, die ooit eeuwenlang te midden van het welbekende ‘aards paradijs’ heeft gestaan.

    Sinds de vroegere godsdienst door evidentie is vervangen is die wonderbare appelboom voortaan een simpele appelaar geworden, maar met toch de even wonderbare krachten.
    Alleen het oude religieuze verbod telt niet meer.
    De vruchten zijn voortaan attributen in handen van de nieuwe hogepriesters van een geloof dat net als vroeger ook steunt op een paardenbril en de bijhorende fabels en dogma’s.

    Alleen ketters weten (door kennis?) dat met die appelaar toch iets vreemds aan de hand is en sommigen proberen het vreemde eraan zelfs te verklaren.

    Wat vanzelfsprekend een echte ketterij wordt genoemd.
    Want het ‘vreemde’ is officieel als een comorbiditeit uitgeroepen en het nieuwe geloof bepaalt dat een comorbiditeit er komt precies omdat het een comorbiditeit is en in de meeste gevallen zelfs aangeboren of genetisch tot stand komt.

    Nu ontdekte een van die ketters dat van sommige van de veelkleurige soorten appels waarmee behandelaren met een paardenbril MS proberen te genezen, eigenlijk psychotica zijn, die vroeger verboden waren omdat ze het zenuwstelsel zouden verwoesten, psychotisch gedrag zouden veroorzaken, dementie, zelfmoorden en zelfs plotse sterfgevallen.

    Vandaag zijn die inconvenient facts alleen maar comorbiditeiten, alhoewel….

    Met de nieuwe religie kwam meteen ook de middelmaat aan zet, want kennis had echte medici kunnen leren dat Fingolimod geen immunosuppressief geneesmiddel is, maar wel een psychoticum waarvan het gebruik net als de wondere appel voor heel wat goed gevoel kan zorgen.
    Ook bij MS-patiënten.
    Een evidentie, zo klaar als een klontje.

    Nu zorgde een spectaculaire (en voorspelde ‘comorbiditeit’, 22/12/2010) in december 2011 voor nogal wat ophef, waarbij EBM toch even aan het wankelen ging.
    Stilaan begint toch ketterijen-kennis door te dringen, want nu blijkt dat MS niet een aandoening zou zijn van het immuunsysteem (dat men behandelt door met psychotica de neuronen van het zenuwstelsel nog meer kapot te maken), maar een aandoening die eigenlijk in de hersenen een oorsprong zou vinden.


    http://www.artsennet.nl/Nieuws/Nieuws-onderzoeken/Nieuwsartikel/129811/MS-begint-in-hersenen-niet-in-immuunsysteem.htm

    Moeilijke vraag.

    Kan iemand ‘raden’ waarom het toedienen van psychotica (die neuronen verwoesten) een aandoening doet ontstaan waarvan men gaat denken dat het immuunsysteem is aangetast?
    En waarom door nog meer neuronen te verwoesten een soort van dopingeffect ontstaat, waarbij de geteisterde patiënt zich goed gaat voelen en een illusie tot stand komt van zich ‘kortstondig’ beter te voelen?
    Eenzelfde manier van behandelen waarop vandaag een soort (Aricept) van Alzheimer-medicatie steunt .
    Patiënten met een kapot zenuwstelsel ‘genezen’ door een kick te veroorzaken, die steunt op het kapotmaken van de overblijvende goede neuronen.

    Healthcare WIL niet weten waar men mee bezig is.

    Op 13 november 2012 zorgde een mededeling van FDA voor een voldaan en blij gevoel.

    Een jaar eerder kon ik aantonen dat Depakine als een reagens (prodrug) wordt gebruikt om het lichaam in staat te stellen een stof te produceren die positief test op methamfetamine (Pervitin).
    Andere anti-epileptica (oa.Tegretol, Topamax), ook als reagentia werken op dezelfde manier.

    Artsen maken de maatschappij wijs dat ze anti-epileptisch behandelen als een voorwendsel om te drogeren met een stof die ooit de Duitse soldaten gebruikten in WO-II om te vechten.
    Bovendien kan Pervitin zelfs epilepsie veroorzaken.

    En wat blijkt?

    http://www.rehabscribes.com/index.php/15-things-doctors-hate-hearing-patients-say/

    Samba hier, samba daar, methamfetamine overal.
    Artsen houden er niet zo van dat patiënten daarover klagen.
    Zou het hebben van kennis in plaats van oogverblindende evidenties, artsen heel wat wijzer kunnen maken?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Voldaan glimlachen bij heisa rond anti-epileptica

    Posted on November 13th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

     

    http://www.searchmedica.com/search.html?q=national%20trends%20in%20pediatric%20use%20of%20anticonvulsants&c=ps&ss=defLink&fr=true

    Een explosie van het gebruik van ‘anti-epileptica’ bij kinderen met bipolaire en gedragsstoornissen.
    Weeral zo een commercieel koosnaampje om de waarheid te verbergen.

    Er gaan gelukkig alarmbelletjes af en sommigen voelen zich al wat ongemakkelijk om stoffen te gebruiken ‘op zeggen van…’ en zonder echt te weten waarmee men bezig is.

    De industrie slaagt er zelfs in om bij artsen de schrik erin te jagen, als ze zouden verzuimen die stoffen te gebruiken, waarvan ook niemand blijkbaar weet hoe ze werken.

    Een medische wetenschap die verdomd al zeer laag is gevallen door farmacologische kennis af te zweren.

    Maar laten we positief blijven.
    Zo ben ik altijd wanneer mijn hart opspringt van vreugde om weer een gunstig vallend puzzelstukje.

    Ik neem de vrijheid om bij de lijst van elf stoffen waarover men zich internationaal zorgen begint te maken, er nog twee aan toe te voegen, met name acamprosaat (Campral), en baclofen (Lioresal).

    Uit wat ik in de laatste literatuur kan opmaken tast men volledig in het duister over de werking en meer zelfs, zelfs over het gebruik van die niet zo ongevaarlijke stoffen.

    Ik noem ze even (gemakkelijkheidshalve vermeld ik ook de – meer herkenbare – commerciële naam erbij):

    Tegretol als carbamazepine.
    Depakine als valproinezuur en valproaat.
    Taloxan als felbamaat.
    Neurontin als gabapentin.
    Lamictal, Lambipol als lamotrigine.
    Keppra als levetiracetam.
    Trileptal als oxcarbazepine.
    Lyrica als pregabalin.
    Gabitral als tiagabine.
    Topamax als topiramaat.
    Empatic als zonisamide.

    Niet langer dan een jaar geleden kon ik aantonen hoe Depakine (valproinezuur), als een reagens, het lichaam in staat stelt om met de metabolieten van tryptofaan uit de voeding nieuwe verbindingen te maken die als fake-neurotransmitters neuronen vernielen, waarop het zenuwstelsel met een gevarenreflex protesteert en er zelfs in slaagt om antistoffen te maken als verweer.

    Toen vermoedde ik al een gelijkaardig procedé bij het gebruik van andere reagentia, die men als geneesmiddelen heeft vermomd.

    Maar het farmaceutisch bedrijf die een ramp vreest, noemt dit ‘bullshit’.
    Vandaar, noemt iedereen nu het ook bullshit, met Depakine is niets mis mee en de stof wordt zo mogelijk zelfs nog meer voorgeschreven.

    Het gebruik van het zogezegd anti-epilepticum valproinezuur is een ritueel geworden.
    Waarbij niemand er nog overtuigd van is dat het preventief epileptie-aanvallen kan vermijden, maar waarbij wel iedereen het off-label gebruikt als een soort van mood-stabilisator.
    Weeral een koosnaampje.
    Om te verzwijgen dat men een reagens toedient om een psychoticum aan te maken.
    Iatrogeen bipolair psychotisch met de bijhorende gedragsstoornissen.
    En maar bezig blijven en maar behandelen…

    Want het gebruik van Depakine laat patiënten positief testen op methamfetamine (de bekende Pervitin van de soldaten uit WO-II).

    Bij het gebruik van Campral (acamprosaat) als reagens en in combinatie met nog andere geneesmiddelen, waarvan de metabolieten zich ook als reagentia gedragen, zijn al dodelijke ongevallen gebeurd.
    Maar natuurlijk blijft de medische wetenschap commercieel in het duister tasten, met daarbij de intussen bekende slogan: “Het maakt niet uit of ik fouten maak, ik ben gedekt door de wet”.

    Ik begrijp dat allemaal wel….
    Maar wat er bij mij niet in geraakt, is het feit dat niemand wil leren uit wat men WEET, of zou moeten weten.

    Stoffen met een ‘onbekend’ werkingsmechanisme dienen verboden te worden.

    Op vandaag is het “onbekend zijn” een commerciële foef, waarmee men onverantwoordelijke risico’s mag nemen… immers, gedekt door de wet.

    Jammer dat ik een academische omkadering derf, die nuttig had kunnen zijn bij snellere stappen in de redenering.
    Maar wordt zo een omkadering niet zwaar gesponsord door … de farmaceutische industrie?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • FDA negeert farmacologie.

    Posted on June 25th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

     Na het promoten van baclofen (Lioresal) is nu pregabalin (Lyrica) en straks misschien ook nog gabapentine (Neurontin) aan de beurt.

    Hier zijn lucratieve constructies gaande en dat allemaal door misbruik te maken van de naambekendheid en de vermeende objectiviteit van deze instelling.

    Toch blijft het erg dat men zich leent om toxicomanieën aan te prijzen, zonder dat gewezen wordt op het werkingsmechanisme of de farmacologie, waardoor behandelaren een afweging moeten kunnen maken tussen een toe te brengen schade en de eventuele baten van gevaarlijke stoffen.

    Ik verwijs hier even naar het stukje (april 2012) over limbische encephalitis, waaruit een verband moet blijken met het patroon van de antistoffen, die het lichaam aanmaakt en de toegediende groepen ‘geneesmiddelen’.
    Tevens geeft men aan hoeveel percent kans bestaat op het ontwikkelen van een kanker, wanneer het lichaam met een (therapeutische?) gevarenreflex en antistoffen reageert op schadelijke antigenen.

    Uit de literatuur van het pregabalin-bedrijf blijkt:

    (http://labeling.pfizer.com/ShowLabeling.aspx?id=561)

    12.1 Mechanism of Action (-> has not been fully elucidated)

    LYRICA (pregabalin) binds with high affinity to the alpha2-delta site (an auxiliary subunit of voltage-gated calcium channels) in central nervous system tissues. Although the mechanism of action of pregabalin has not been fully elucidated, results with genetically modified mice and with compounds structurally related to pregabalin (such as gabapentin) suggest that binding to the alpha2-delta subunit may be involved in pregabalin’s anti-nociceptive and antiseizure effects in animals. In animal models of nerve damage, pregabalin has been shown to reduce calciumdependent release of pro-nociceptive neurotransmitters in the spinal cord, possibly by disrupting alpha2-delta containing-calcium channel trafficking and/or reducing calcium currents. Evidence from other animal models of nerve damage and persistent pain suggest the anti-nociceptive activities of pregabalin may also be mediated through interactions with descending noradrenergic and serotonergic pathways originating from the brainstem that modulate pain transmission in the spinal cord.

    While pregabalin is a structural derivative of the inhibitory neurotransmitter gammaaminobutyric acid (GABA), it does not bind directly to GABAA, GABAB, or benzodiazepine receptors, does not augment GABAA responses in cultured neurons, does not alter rat brain GABA concentration or have acute effects on GABA uptake or degradation. However, in cultured neurons prolonged application of pregabalin increases the density of GABA transporter protein and increases the rate of functional GABA transport. Pregabalin does not block sodium channels, is not active at opiate receptors, and does not alter cyclooxygenase enzyme activity. It is inactive at serotonin and dopamine receptors and does not inhibit dopamine, serotonin, or noradrenaline reuptake.

     Dat laatste is perfect normaal, omdat een reuptake van dat allemaal, niet eens bestaat.

    En wat betreft de opiaten receptoren, wordt niet vermeld of men ook heeft getest op het patroon van de antistoffen, dat gevormd wordt door het toedienen van pregabalin, en waarop het zenuwstelsel reageert met een gevarenreflex, die meteen wel de succesvolle werking ervan verklaart.

    Misschien wel zoiets als waarbij het toedienen van Depakine (valproinezuur) positief laat testen op Pervitin (Desoxyn, methamfetamine), en wat men dan maar om het koopmanschap in stand te houden, ‘bullshit’ heeft genoemd.

    We staan nog ver van echte geneeskunde, wanneer het commerciële gebeuren er rond blijft lijden aan het FIF-syndroom.

    Maar die bij FDA zijn wel heel corrupt geworden.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Een lichaam dat antistoffen vormt op medicatie is in gevaar.

    Posted on April 26th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Het Nederlands Tijdschrift voor geneeskunde publiceerde op 20 april 2012 een klinische les over: auto-immune limbische encephalitis.

    NED TIJDSCHR GENEESKD. 2012;156:A4455

    Met daarin een bespreking van twee gevallen, maar vooral een overzichtelijke theorie over wat blijkbaar moet doorgaan als wat een auto-immune limbische encefalitis wordt verondersteld.

    Een theorie die opgebouwd werd naar aanleiding van patroontjes van antistoffen, met een formaat dat zou afhangen van het patroon van het antigeen.
    Ik wil het hier vooral hebben over neuronale antistoffen, die zouden gericht zijn tegen neuronale celmembraanantigenen.

    Vier soorten onderscheidt men:

    waarbij,
    VGKC (Lgi1) wat bij 20% van de patiënten zou wijzen op een kleincellig longcarcinoom, thymoom.
    VGKC= ‘voltage-gated potassium channel’, spanningsafhankelijk kaliumkanaal; Lgi1 = ‘leucine-rich glioma-inactivated 1 protein’.

    NMDAR bij 50% op een ovariumteratoom.
    N-methyl-D-aspartaat-receptor.

    AMPAR bij 50% op thymoom, mammacarcinoom of kleincellig longcarcinoom.
    ‘α-amino-3-hydroxy-5-methyl-4-isoxazolepropionic acid’-receptor.

    GABABR bij 50/ op thymoom .
    gamma-aminoboterzuur-b-receptor.

    En de commentaar erbij, ik citeer:
    De afgelopen jaren zijn verschillende auto-antistoffen gevonden bij patiënten met limbische encefalitis, die meestal geen maligniteit hebben. Vermoedelijk zijn er meer, nog niet geïdentificeerde, antistoffen.”

    Meestal geen maligniteit.
    Komt de maligniteit wanneer misschien veel te laat wordt ingezien dat de symptomen eigenlijk toch aan de medicatie zouden te wijten kunnen zijn?
    En dat het langdurig chronisch toedienen van stoffen, die de antistoffen veroorzaken en dus giftig zijn, uiteindelijk ook de kankers doet ontstaan.

    Ik erger mij mateloos over deze passage.

    In de weken daarna was er een toename van de depressieve klachten, geheugenstoornissen en slapeloosheid, kreeg hij visuele hallucinaties, en waren er perioden van uren tot dagen met paranoïde wanen en persoonsmiskenning die leidden tot agressief gedrag. Er was geen verslechtering van de nierfunctie en het psychiatrisch beeld kon niet worden toegeschreven aan bijwerkingen van de gebruikte medicatie.”

    Waarom wordt de gebruikte medicatie niet vermeld?
    Zodat daarover kan geoordeeld worden, door personen die gespecialiseerd zijn in het kennen van medicatie?

    Het werkingsmechanisme van de groepen psychotica probeer ik nu al bijna negen jaar aan het medisch establishment uit te leggen, met als resultaat dat ik op 3 oktober 2011 een tuchtveroordeling van de berisping door de orde van apothekers heb opgelopen.

    Met als verwijt: “Deze sanctie is noodzakelijk ter vrijwaring van het algemeen belang en de volksgezondheid.”
    Waarbij de motivering van de beslissing Kafkaiaans klinkt: “Verstaat dat het in de oproeping van 26 augustus 2011 weerhouden voorbehoud en hier overgenomen – door de keuze van de betrokkene en de gevolgen voor het onderzoek – onverkort blijven gelden.”

    In rechtstermen heet zoiets: “exceptio obscuri libelli”.

    Op mijn lezingen leg ik tevens uit op welke manier Lithium werkzaam is als een stof, die neuronen onklaar maakt, zodat de stof (antidepressief helend?) een veranderde perceptie op de realiteit kan veroorzaken maar ook, en zoals hier blijkt: zorgt voor de antistoffen bij spanningsveranderingen aan het kaliumkanaal (VGKC).
    Zou het gebruik van Lithium bijgevolg toxisch kunnen zijn en kanker kunnen veroorzaken bij die 20% van de gevallen?

    In september 2011 kreeg ik de kans om aan te tonen dat Depakine-(valproinezuur)–gebruik ervoor zorgt dat patiënten positief testen op (ook) een immunochemische test op methamfetamine (Pervitin).
    Wat me nu zou toelaten te besluiten dat het patroon van de antistof op methamfetamine zeer sterk gelijkt op een GABABR antigeen, gevormd door Depakine, dat van Tegretol op een AMPAR antigeen en zo zouden we een tijdlang kunnen doorgaan.
    En dan zwijg ik nog over Lioresal (baclofen), Neurontin (gabapentine), Lyrica(pregabaline) en Campral (acamprosaat).
    Maar… 50% kankers?

    Immers, als reagentia brengen die stoffen in het lichaam verbindingen tot stand met de metabolieten van tryptofaan uit de voeding en zorgen aldus voor de neuronverwoestende effecten, waarop het organisme reageert met … onder meer antistoffen in de vorm van de patronen van de tot stand gekomen metabolieten.

    Vandaar dat ik durf te stellen dat deze limbische encefalitis eerder als een bijwerking moet geïnterpreteerd worden, van de zogenaamde veilige stoffen, die de farmaceutische industrie verdeelt onder het voorwendsel van …’werking onbekend’.

    Toch jammer dat in de geneeskunde geen onderwijs in geneesmiddelen meer wordt verstrekt.
    Immers, wat hier staat zijn precies de symptomen, die ontstaan wanneer psychotica neuronen verwoesten en die dus dienen om nieuwe ziekten, maar ook kankers te doen ontstaan.
    Wat bovendien nog lucratief schijnt te zijn, te oordelen aan de suggesties die worden gemaakt om die ‘bijwerkingen’ aan te pakken.

    En kom nu niet af met de foef als zouden nog geen studies bestaan over het ontstaan van kanker, bij sommige van de psychotica die ik vereer door ze te citeren in mijn werkingsmechanisme.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Cannabis verkleint kans op herstel na psychose.

    Posted on December 9th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

     

     

     

    http://www.artsennet.nl/Nieuws/Nieuws-onderzoeken/Nieuwsartikel/106616/Cannabis-verkleint-kans-op-herstel-na-psychose.htm

    Wat een domme stelling.

    De cannabinoïden zijn een van de vier grote groepen chemicaliën, die psychotisch maken, door neuronen te verwoesten.

    Op dat soort van nutteloze onderzoeken zou een ban moeten staan.
    Dit bewijst alleen maar een schrijnend gebrek aan elementaire kennis.

    Al in eerdere bijdragen wees ik erop hoe sporters beter op de hoogte zijn dan artsen over de werking van de SSRI’s als antidepressiva, maar vooral over de gelegaliseerde manier waarop ze performant als amfetaminedoping kunnen gebruikt worden.

    Stilaan beginnen nu ook depressieve patiënten de slim gewaande dokters in kennis voorbij te steken.

    In  december slaagde immers iemand om een bevoegde beroepsgevormde autoriteit het grote bewijs te laten leveren van de goede werking van de medicatie waarvan zijn wetenschap hem eigenlijk voorhoudt dat niemand hoeft te weten hoe die eigenlijk werkt.

    Alhoewel het in dit geval allemaal niet helemaal wetenschappelijk bewezen is, maar het niet slikken van de (anders wel) voorgeschreven SSRI’s, geeft toch een goede aanwijzing, dat de patiënt inderdaad daardoor meer serotonine zou hebben aangemaakt.”
    Waarmee volgens de psychiater het grote bewijs geleverd is van de goede werking ervan.

    Overigens….

    Inerte stoffen en self assembling molecules.
    ( Met dank aan Désirée Röver)

    Even wat feiten op een rij, de connectie tussen chemtrails en vaccinaties

     De Monsanto familie schreef historie in de slavenhandel!

    Patrick Jordan praat steeds over moleculaire switches: stoffen die op zichzelf neutraal of inert zijn (dat laatste woord zijn de mad scientists heel dol op) maar die in combinatie met elkaar rampen kunnen veroorzaken.

     We worden volgesproeid met chemtrails met daarin Joost mag weten wat voor stoffen en (nano)partikels.
    In de bijlage twee publicaties die OspA van Borrelia vermelden als vaccinadjuvans.

    Dit borrelia endotoxine is een self assembling molecuul.

    Even de historie in om de punten vanaf Jenner tot chemtrails met elkaar te verbinden:

    1980 Hepatitis B vaccin, gemaakt van het hepatitis B oppervlakte antigeen: een self assembling molecuul.

    1970′s Kastomaten worden gevaccineerd met niet-pathogeen tabaksmozaïekvirus, het eerste ontdekte self assembling molecuul.

    1963 Het mazelen vaccin imiteert de myelineschede van het zenuwweefsel. Het vaccin stript de beschermende laag van het zenuwweefsel.

    PCBs (chlorinated, verboden, maar nog altijd in het milieu) en de latere PBBs (brominated) die in het lichaam terechtkomen, promoten de groei van self assembling moleculen.

    Ze weten PRECIES wat ze doen…

    Tot zover het berichtje van Désirée Röver.

    Meer over zogezegd ‘inerte’ stoffen, die self assembling werken, toonde ik in de voorbije september maand aan, hoe valproinezuur (Depakine) als een vermeende schadeloze stof zogezegd preventief tegen epilepsie, eigenlijk als een reagens wordt toegediend waarmee het lichaam in staat is om ‘self assembling’ onder meer methamfetamine (de Chrystal Meth, Pervitine, die de kierewiete Duitse soldaten tijdens WO-II slikten), aan te maken.

    Officieel blijft de werking van die middelen onbekend en hoeven artsen daarover eigenlijk geen kennis te hebben (evidence based medicine volstaat daarbij ruimschoots) , maar…

    ‘Ze’ weten PRECIES wat ze doen…

    Dan nog even deze positieve noot: er is nog een laatste kans om in te schrijven op een belangrijk congres, dat in januari 2012 doorgaat in Bratislava.

    http://www.nextlevelpharma.com/emails/2011-09-ceeprr12-browser.html

    Missionarissen gevraagd om in de onderontwikkelde gebieden een iatrogene geneeskunde op poten te zetten.

    Want bij ons schijnt de bevolking al stilaan een en ander door te krijgen.

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us