Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • ADHD, ziekte of politiek dienstbetoon?

    Posted on August 25th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments
    Fernand,zij (VWS, nvdr.) zijn de commissie die politieke besluiten bespreekt en opstelt voor de gezondheidszorg.
    Nederland moet boven op de 6 miljard die al afgesproken zijn nog 2 miljard aan bezuinigingen zien te vinden.
    Dat zal zeer moeilijk worden nu er al duizenden bedrijven en zelfstandigen per jaar failliet gaan door bezuinigingen en lastenverzwaringen.
    Mijn hoop is nu dat zij de twijfelachtige of zinloze zaken uit de zorg niet meer zullen vergoeden en uit het zorgpakket zullen halen. Ook instellingen zullen hierdoor zwaar worden getroffen evenals de kinderpsychiaters.
    Als er geen geld meer voor is dan zal deze nutteloze en schadelijke zorg verdwijnen.mvg

    Toegegeven, healthcare heeft het politieke bedrijf toch goed beet gehad.


    Een experiment dat kon uitgroeien tot een ware epidemie en nu het net zich stilaan sluit, dan “zou het maar om te lachen zijn geweest”.
    Of toch helemaal niet zo bedoeld, zo klinkt het nu.

    Als toppunt bovendien blies de hubris van psychiaters zichzelf zodanig op, dat men er waarlijk normaal gedrag als symptomen van uitgevonden ziekten is gaan beschrijven.

    De pret kon niet op, waarbij niet alleen iatrogene depressies, agressie, angsten, migraine of botontkalking als comorbiditeiten van de nieuwe ziekten werden uitgeroepen, maar in de loop van de jaren kwamen daar nog vroege dementies, psychotisch gedrag en voortaan ook nog jonge Parkinons erbij.
    En je gelooft het nooit: diezelfde geneeskunde kan al die comorbiditeiten stevig de baas met medicatie vanzelfsprekend.

    Op vandaag moet de Nederlandse regering kiezen tussen een ziekte of het politieke dienstbetoon.

    Is dit nog volksgezondheid of krijgen hier charlatans en sjacheraars vrij spel?

    Vraag ze hoe ze een medische diagnose stellen. Een diagnose uitbesteden is ‘du jamais vu”.
    Vraag ze hoe hun medicatie werkt. Een onbekende werking ruikt naar boerenbedrog.

    Ruk de maskers eraf.

    Een maand geleden beschreef ik al hoe deze evolutie een tweestromen-beleid zou kunnen veroorzaken tussen België en Nederland.

    Terwijl het in stand houden en de groei van een epidemie teveel steunde op farmacologische onkunde en gemak- (en geld-) zucht bij het medisch establishment.

    Alvast benieuwd wat uiteindelijk politiek het zwaarst zal wegen, ofwel de corruptie van een farmaceutische industrie ofwel de verantwoordelijkheid om verstandig te regeren.

    Medisch en wetenschappelijk gezien, zou het misschien wel eens zinvol kunnen zijn om te onderzoeken hoe een ADHD (of zelfs een depressie)-epidemie evolueert in het ene land, wanneer deze NIET chemisch wordt behandeld, tegenover het andere waar men blijft geloven in een dwangmatig geluk en iets dat op groter verstand lijkt door te drogeren tot psychotisch.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Alzheimer-medicatie op drift met nitromemantine

    Posted on June 22nd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments


    De aangeduide inhoud op “psychiatrie.be” is intussen verdwenen en de URL verwijst voortaan (merkwaardig genoeg met 17/06/2013 als laatste herziening) naar:
    http://www.schizofrenie24x7.be/?q=google_appliance
    Immers op 15/06/2013 projecteerde ik tijdens een lezing in Gent deze afbeelding, waardoor ik de betrokken tekst hier afdruk.

    Nu zou nieuwe medicatie voor Alzheimer voortaan aan de synapsen gaan prutsen.

    Terwijl de grote lichten, die zich specialisten noemen, nog niet eens beseffen, dat door het kapot verbranden van neuronen door ‘veilige’ mirakelmedicatie, de synapsen om een prikkeloverdracht te kunnen realiseren als een oceaan zo groot en dus veel te groot zijn geworden om nog ooit bruikbare prikkeloverdrachten mogelijk te maken.

    Als de synaps groter is dan de spleet die het handboek uit 1976 en de elektronenmicroscoop-foto aangeeft dan kan een elektrische prikkel, nodig om een gedrag onder controle te houden, helemaal niet meer.
    Leuke medicatie die droefenis, ADHD, koude tenen, menopauze, opvliegers, blozen, PTSD , liefdesverdriet en nog veel meer tot genot van elkeen kan aanpakken, maakt neuronen kapot, waardoor de vitale synapswerking die een rol te spelen heeft, zelfs bij normaal gedrag, om zeep is geholpen.
    Waardoor uiteindelijk na lang of chronisch gebruik … jawel… Alzheimer kon ontstaan.

    En nu zou nieuwe Alzheimer-medicatie eens aan de synapsen gaan prutsen.
    Synapsen, die er niet meer zijn.
    Hoera, leve de chemie.

    Ik vermoed dat de meest verstandigen onder de geleerde peuten, synapsen op de plaatjes gaan bijtekenen, in mooie couleuren en met flitsende schichten die fantoomprikkeloverdrachten zouden moeten voorstellen.
    Die nieuwe Alzheimer-geleerden werden vast en zeker nog opgeleid in de tijd dat de ziekten zomaar verzonnen konden worden en daarbij dan vanzelfsprekend ook de uitleg daarover.

    Maar Alzheimer bestaat al enige tijd, en nog niemand heeft tot op vandaag al bekend gemaakt op welke manier je die commercieel heel rendabele dementie tot stand kan brengen.
    Vandaar de grote leemte in kennis daarover, iets wat voeding geeft aan de meest wilde fantasieën op het vlak van een behandeling.

    Hoe werkt nitromemantine (volgens de nieuwe leer)?

    Deze wetenschappelijke tekst veronderstelt dat de kapotte neuronen, waarvan de verbinding met de andere neuronen is wegverbrand, uiteindelijk met nitromemantine toch wel weer functioneel tot stand zou moeten kunnen komen.

    Zelfs wanneer de synaps, waarover de elektrische prikkelgeleiding moet gaan, veel te groot is geworden om ooit nog een prikkel te kunnen veroorzaken.
    En zelfs dan volstaat een nieuwe aangroei (neuroplasticiteit) daarbij niet, omdat een nieuwe groei op de juiste plaatsen helemaal niet meer kan.
    Waardoor het zenuwstelsel permanent beschadigd en daardoor gehandicapt is geworden.
    Lievemoederen helpt in dat geval jammer genoeg niet meer.
    Maar hoe werkt nitromemantine dan wel volgens mijn bescheiden theorie?

    Zoals de officiële tekst aangeeft is die stof een dubbele molecule, die creatief gebruik maakt van de instabiele zuurstofbruggen, geënt op een relatief inerte andere component – memantine -(waarvan de literatuur de werking omschrijft als ‘This patented work contributed to the FDA approval of memantine in 2003 for the treatment of moderate to severe Alzheimer’s disease. However, memantine’s effectiveness has been limited.

    Het vroegere gebruik van memantine bij Alzheimer schijnt vooral te ‘genezen’ wanneer de extended release van de stof (memantine ER) gecombineerd werd met donepezil (Aricept).
    Commercieel als Acrescent (Lundbeck), Arimenda of Balaxur.

    Intussen is bij Aricept bekend dat de stof een chemisch patroon gebruikt om de overblijvende gezonde neuronen te vernielen, waardoor de ontstane gevarenreflex (doping) de schijn wekt dat patiënt alerter is geworden en dat daarmee het ziekteproces even wordt tegengehouden.

    Een valse illusie dus.
    Maar commercieel wel handig.

    Vandaar dat memantine alleen, niet zoveel blijkt uit te halen en men aangewezen blijft op het therapeutisch verwoesten van neuronen.
    Omdat het voortaan steeds moeilijker werd om de echte farmacologie van succesmedicatie te verbergen en om een op til zijnde Alzheimer-epidemie in te dijken, worden intussen heel wat onderzoeken stopgezet.

    Ik noem ze even:
    Dexanabinol (sinabidol) bij de Hebreeuwse universiteit in Jerusalem.
    Neramexane bij Merz & Co.
    EVT102 bij Hoffman-LaRoche.
    Ipenoxazone bij Nippon Chemiphar.
    Traxoprodil bij Pfizer.
    Alaproclate bij Astra.

    Wat meteen een vlucht naar drankjes op gang deed komen.

    In deze bijdrage gaat het over de ultieme lucide vondst om deze min of meer inerte stof, memantine, instabiel te koppelen aan een reducerend reagens, dat medisch al blijk gaf van een therapeutische activiteit als vaatverwijder.

    Waarbij door verestering met de metabolieten uit de voeding, nitroglycerine – als een prodrug – nieuwe en wel (weeral) actieve psychotica zal vormen, die net zo goed als de reeds bekende psychotica schijnbaar helend ook de nog overblijvende goede neuronen vernietigend kunnen aanpakken.

    Alvast grappig hoezeer wetenschappelijk en geleerd men deze farce aan de mensheid kan verkopen.
    Toch benieuwd wie zich aan deze truc zal laten vangen en welke comorbiditeiten er vervolgens nog aan dementie zullen toegevoegd worden.

    Vraag is alleen: wie zal de bevolking ervan op de hoogte brengen dat zelfs dementie als een voorwendsel zal gebruikt worden om levensonwaardige levens uit deze maatschappij te extermineren.
    In functie van een beter en performanter menselijk ras.
    Wie zal zich daar als eerste ooit om bekommeren?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Het doodlopend spoor

    Posted on June 15th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Wat volgt is een herdruk van een nieuwsbrief die ik vijf jaar geleden op 1 juni 2008 heb geschreven.
    Intussen is bovendien bekend geraakt dat de antistoffen, die het lichaam in een opgelegd (doseringsgebonden) zeer snel tempo aanmaakt, voor een ongecontroleerde celdeling zorgen.

    Een ongemak die het FIF-syndroom, waaraan healthcare lijdt, nogal nonchalant opzij schuift.
    De baten blijven immers superieur aan de kleine ongemakjes (agressie, pulmonaire hypertensie, dementie en kanker).

    Aldus luidde de nieuwsbrief 30:

    De psychotica die sinds goed twintig jaar medisch als harddrugs mogen gedeald worden zijn heel herkenbaar aan het phenylalkylaminepatroon in de molecule.

    Momenteel experimenteert de farmaceutische industrie met zelfs heel exotische synthesen van nieuwe stoffen, die allemaal (‘gezonde’?) variaties zouden moeten zijn op dat magisch chemische patroon.

    Die nieuwe variaties moeten eigenlijk het intussen wel herkenbare patroon min of meer moeten maskeren. Vroeger was het zo dat alle moleculen met dit patroon onder een opiumwetgeving werden gebracht.

    Nu de farmaceutische industrie de internationale gezondheidscontroles en organismen beheerst, verspreidt men de opvatting dat die opiumwetgeving voortaan achterhaald en verouderd is.

    Dat beheersen situeert zich op het niveau van de Overheden en de media (door corruptie en gulle steun aan ‘patiëntenverenigingen’) en op het niveau van de geneeskunde (door universiteiten en medische literatuur in handen te houden om dokters op dat vlak als onnozelaars op te leiden – zie de theorie van de tekorten aan fantoomstoffetjes of onevenwichten daaraan, die niemand kan aantonen).

    Het leuke met die psychotica bestaat erin dat het publiek erg veel van ze houdt en dat Overheden en geneeskunde daarmee voor zichzelf een groot deel van de illegale inkomsten normaal uit de harddrugindustrie van maffieuze groepen, voor zichzelf kan verwerven.

    Men houdt de bevolking immers voor, dat het gebruik van die psychotica het publiek afhoudt van het illegale harddrugsgebruik.

    Nogal logisch omdat men nu zelf legaal een toxicomanie kan instellen en in stand houden.

    Om een en ander wel in overeenstemming met wettelijke bepalingen te houden, vindt men daarom ook nieuwe ziekten uit.

    Nu blijkt dat langetermijn onderzoek aantoonde dat ADHD als nieuwe ziekte eigenlijk beter niet met harddrugs zou moeten behandeld worden, spaart men geld noch moeite om zowel Overheid, geneeskunde en media in te schakelen, die deze negatieve informatie in positieve banen moeten leiden.

    Wat intussen al gebeurde, want de storm over het nutteloze van ADHD-medicatie is gaan liggen, en nu merken zowel Overheid, als geneeskunde als de media, dat ook de gebruikers op een bijna hysterische manier hun exterminatie met genotsmiddelen verkiezen boven de discipline van een alledaagse realiteit.

    Precies omdat ik in mijn actie niets liever zou willen dan relativeren en met een zekere nuance wijzen op de gevaren van die ‘medicatie’, ondervraag ik al sinds meer dan twee jaar zenuwartsen of er aandoeningen bestaan, die men kan behandelen door het zenuwstelsel op die manier te verwoesten zoals ik afbeeld op de cover van mijn eerste boek.

    Er is niemand die zo een aandoening kent, behalve een psychiater – wat men in Nederland een A-opleider noemt – die beweert dat het juist de bedoeling is, om neuronen te castreren.
    Al noemde de man geen aandoening waarbij dit zou aangewezen zijn.

    Nu blijkt dat de neuronen van Alzheimerpatiënten er net zo uitzien als het tekeningetje op de cover van dat eerste boek.

    http://nl.psychiatrie.be/bgdisplay.jhtml?itemname=nonprofbackdem012&s=2

    En daar staat letterlijk te lezen:

    Ik herhaal hier nog even het voornaamste:

    “Deze hersengedeelten degenereren de neuronen, ze verliezen hun verbindingen met andere neuronen en sterven eventueel af.”

    Het tekeningetje op die cover toont de manier waarop producten met een phenylalkylaminepatroon in hun molecule dosis per dosis, ook bij deze hersengedeelten de neuronen degenereren, waarbij ze hun verbindingen met andere neuronen verliezen en eventueel ook afsterven.

    Of dit als een bewijs kan gelden voor de stelling dat antidepressiva en ADHD-medicatie als nevenwerking Alzheimer kunnen doen ontstaan, laat ik in het midden.
    Maar …

    Nu blijkt dat onderzoekers van Erasmus MC begin april in Neurology stelden dat behandelde depressiepatiënten meer dan drie keer zoveel kans hebben om Alzheimer te ontwikkelen dan geen depressieven.

    Of dit ook als een bewijs kan gelden voor de stelling dat antidepressiva en ADHD-medicatie als nevenwerking Alzheimer kunnen doen ontstaan, laat ik in het midden.
    Maar …

    Nu blijkt dat een verwante harddrug (met een phenylalkylamine-patroon in de molecule) als nieuwe Alzheimer of Parkinson-medicatie werd getest, en dat het testen werd gestopt omwille van de zichtbare achteruitgang bij Alzheimer en Parkinson, brengt men die stof dan toch maar uit als een nieuw en zeer potent anorecticum, en misschien ook wel eens als antidepressivum en waarom niet als ADHD-medicatie?

    Beleef met ons de promotie van een nieuw succesnummer tesofensine.

    Het nieuwe vermageringsmiddel.
    In 1999 werden alle amfetaminestoffen, met een indicatie: anorecticum, gewoon verboden.
    Andere anorectica, die ook nog een andere indicatie hadden, zoals Rilatine, bleven in de handel.

    Dus, de stof die niet in aanmerking kwam om heel duur bij Alzheimer of bij Parkinson gebruikt te worden, promootte men dan toch maar als een anorecticum.
    Men weet immers, dat elke aanval om het zenuwstelsel te verwoesten een effect heeft op het hongergevoel.

    Vandaar: nieuwe vermageringspil, waarvan men nu al weet dat chronisch gebruik Alzheimer, Parkinsonisme en botontkalking zal veroorzaken.

    De nieuwe stof zal vanzelfsprekend ook niet onder een opiumwetgeving vallen, die is ondertussen als ouderwets en achterhaald genoemd door artsen, die de specialisten van het geneesmiddel zijn geworden.

    Of dit ook als een bewijs kan gelden voor de stelling dat antidepressiva en ADHD-medicatie als nevenwerking Alzheimer kunnen doen ontstaan, laat ik in het midden.
    Maar …

    Nu blijkt dat studies aantonen dat het phenylalkylamine-patroon botontkalking veroorzaakt bij chronische gebruikers en dat de medische wereld alleen maar de hoeraliteratuur van de bedrijven ondersteunt, kunnen de meest slimmen onder de geneesmiddelenkenners bij de artsen misschien toch eens nagaan wat er mis zou zijn met het spookgedrag van fantoomonbalansen die men schijnbaar niet onder controle kan krijgen door de zo gegeerde harddrugs te mogen dealen.

    http://www.forskning.no/Artikler/2005/november/1132927827.83

    http://media.www.brockpress.com/media/storage/paper384/news/2008/02/05/Technology/Sick-In.The.Bones.Or.Sick.In.The.Head

    Er bestaan dus ook studies die niet door de farmaceutische bedrijven zijn geschreven, maar er is een zekere vaardigheid nodig, om die op de kop te kunnen tikken.

    En die vaardigheid wordt niet onderwezen in de opleiding van artsen, als kenners van het geneesmiddel.

    Maar intussen ijveren de farmaceutische bedrijven om aan elke zwangere vrouw preventief antidepressiva voor te schrijven.
    Er zijn immers de voordelen (het beschermen van de markt), die veel zwaarder wegen dan de nadelen (de spontane beenderbreuken van pasgeborenen in een en dezelfde week, vergeet men liefst heel vlug).

    Maar of dat allemaal als een bewijs kan gelden om te stellen dat chronisch antidepressivagebruik en ADHD-medicatiemisbruik, botontkalking, de ziekte van Parkinson en van Alzheimer als nevenwerking kunnen doen ontstaan, zal voor een apotheker, die geen dokter is, misschien toch een beetje te hoog gegrepen zijn.

    Immers, die apotheker weigert geloof te hechten aan de hoeraliteratuur, omdat die hoeraliteratuur en het overeenkomstig werkingsmechanisme dat men om commerciële redenen heeft uitgevonden, helemaal geen verklaring kunnen geven, aan wat hierboven werd uiteengezet.

    De instanties die een exterminatie van levensonwaardige wezens door vergassing hebben vervangen door een exterminatie met genotsmiddelen hebben duidelijk het gat in de markt gevonden.

    Noch de Overheden, noch de geneeskunde en noch de media beseffen dat zij als onnozele speelballen worden ingezet in een machiavellistische politiek om deze aardbol te zuiveren van onwaardige wezens die door hun overtalligheid (overtolligheid?) de beschikbare voeding veel te duur aan het maken zijn.

    En die als gepeupel nu echt teveel als nieuwe rijken zijn gaan leven, waar zoiets eigenlijk alleen maar aan de elite is voorbehouden.

    Waar moet het heen, als artsen, niet eens als apothekers opgeleid, de kennis die apothekers wel hebben over de werking van geneesmiddelen, als kwakzalverij opzij schuiven, om daarmee zelf aan een perverse klantbinding en een exterminatie van volgens hen levensonwaardige levens te gaan beginnen?

    Citaat:

    Zoals ik al zei werk ik in het grootste farmabedrijf en ben ik reeds 2 jaar gechoqueerd hoe artsen zich overal en altijd als “de geneesmiddelenspecialist” weten te profileren en alzo de ganse koek in alle gelederen naar zich toetrekken, daarbij de apothekers aan de kant zettend als een minderwaardig groepje achterlijken die niets kennen dan alleen hun kassa. Ook binnen de industrie zijn de industrie apothekers buiten spel gezet. De volgende stap die nu genomen gaat worden onder druk van organisaties als …(meeste koningshuizen in Europa, met het Nederlandse en Britse op kop) en het Comittee for Foreign Affairs (geheim genootschap met 3200 Amerikaanse leden, allen behorend tot de Amerikaanse elite van Dollarmiljardairs die aan de basis liggen – samen met … – van het  globaliseringsconcept : een allessturende superregering achter de schermen) is dat de farma-industrie in Europa, China en India het monopoly van de apotheker zo snel mogelijk wil breken zodat geneesmiddelen overal en door iedereen kunnen verkocht worden.

    Einde citaat.

    Waar moet het heen, als zowel de Overheid als de media hen daarin volgen?

    Ziekte van Alzheimer, van Parkinson, botontkalking, zelfmoorden, agressie en echte depressies aan de bevolking opdringen met de psychotica, de harddrugs waar het publiek van houdt.

    En dan maar veinzen dat men zieken helpt omdat niemand erin slaagt zich slimmer voor te doen bij evidence en de marketinguitgaven van de farmaceutische bedrijven.

    Tot zover deze ‘oude’ tekst van 1 juni 2008.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Incompetente artsen

    Posted on April 25th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    En ik die vier jaar geleden (26/09/2009) nog overtuigd was dat alleen de psychiatrie in staat was om te weten hoe psychotica, als SSRI’s, in staat waren om geheugencellen met slechte herinneringen voorgoed te wissen door ze simpelweg kapot te branden.
    Nu blijkt dat men zich heeft laten vangen aan de commerciële foef van het bedrijf Lilly, die de fabel van de stoffetjes verkocht als … selectief.

    En omdat geneeskunde de psychiatrie vreemd is, dacht men daar warempel dat ‘selectief’ speciaal voor hen werd bedacht en dat ze daarmee bovenal zeer veilig chemisch konden tot stand brengen wat tot dan toe zelfs met hersenboringen een onbegonnen werk was gebleken.

    Lilly mag mij tegenspreken (of toch liever dagvaarden) als ik nu zou liegen, maar niet het selectief zijn, niet de serotonine, en nog veel minder de reuptake hebben iets te maken met de ware farmacologie van psychotica of nieuwe harddrugs, die men toen wou commercialiseren zonder een hinderende opiumreglementering.

    Maar omdat Lilly vooral medisch actief is, kon niemand bij dat bedrijf vermoeden dat psychiaters de commerciële fabel au sérieux zouden nemen.

    Immers, medisch actief en vooral ‘evidence based’ weet niemand beter dan Lilly dat ook de psychiatrie genetisch hoort te lijden aan het FIF-syndroom.
    Dit was natuurlijk buiten de waard gerekend.

    Strikt wetenschappelijk is niemand bij de psychiatrie vertrouwd met de medische grappen die de reguliere healthcare kan uithalen om nieuwe succes-medicatie te commercialiseren.
    Want psychiaters en hun DSM’s nemen zelfs de stomste grap als doodernstig, alleen maar omdat het medisch lijkt.
    Meespelen als grote jongens en meisjes, klinkt het daar.

    De grootste grap wordt er zeer ernstig en vooral zogezegd medisch ‘behandeld”.

    Tot de maatschappij de ‘inconvenient facts’ begon op te tellen en geen kat nog medisch pasklare uitvluchten kon verzinnen in de aard van ‘aangeboren’, ‘hartziekte’, ‘genetisch voorbestemd’, ‘comorbiditeit’, ‘gewelddadige maatschappij’ , ‘omgevingsfactoren’ , ‘niet zorggerelateerd’ of nog veel meer, waarachter echte medische specialismen zich kunnen verschuilen om het eigen falen te verschonen.

    Het wantrouwen bleek uiteindelijk onstuitbaar wanneer niemand nog naast de aantallen dementerenden kon kijken.
    (Meer dementie bij PTSD stelt evidence based medicine voor een raadsel, 19/06/2011)

    Statistisch immers wezen alle calamiteiten van psychiatrisch uitbehandelden in de richting van wel zorggerelateerd en omdat men zowel bij Lilly als bij andere farmagiganten ervoor gezorgd heeft dat niemand de werking van genezende medicatie hoeft te kennen, loopt gelukkig niemand op deze wereldbol rond, die het falen van deze incompetente artsen kan verklaren.

    En zelfs als uiteindelijk dan toch een verklaring zou gevonden worden, dan hadden de operettefiguren die doktertjes speelden toch de reuzegrap van de heroplaadbare batterijtjes moeten door hebben.

    Stel je voor dat iemand van hen ooit een Frankenstein-poppetje had weten te maken, met een echt gezond zenuwstelsel dat als perfect normaal zou kunnen functioneren door helemaal niet meer afhankelijk te hoeven zijn van gezond gewaande voeding, maar alleen nog van het feilloos heropladen (reuptake) van stoffetjes door enkel maar amfetamines of coffeïnes te slikken.
    Zichzelf voortplantende Frankensteintjes op de energie van serodynamitine (27/07/2010).

    Want met die reuzegrap wou Lilly vooral aantonen, dat zelfs gezonde voeding ook stoornissen in de (energie)stoffetjes kan tot stand brengen, die alleen maar opnieuw medisch kunnen herlaad worden met de eigen amfetamines of cocaïnes.

    Healthcare haalt opgelucht adem, want voorlopig is die grap alleen nog maar bij de psychiatrie ontmaskerd en stoort niemand anders (FIF?) zich vooralsnog aan vroege dementies.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Data masseren

    Posted on March 21st, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

     

    Gestoorde stoffetjes, waarvan niemand de gestoordheid kan aantonen, zouden erfelijk zijn, net zoals het normaal gezond zijn ook erfelijk is.
    En omdat niemand aantoont waarom normaal gedrag erfelijk is, hoeft ook niemand aan te tonen waarom gestoorde stoffetjes erfelijk zijn.

    Alleen het vermoeden volstaat om de diagnose van een neurobiologische aandoening te kunnen stellen.

    Vandaar dat zowel het normaal zijn, als het neurobiologisch ziek zijn, afhangt van de perceptie op wat als erfelijk geacht wordt.
    En daarom werden de symptomen bedacht.
    Precies dezelfde symptomen, voor zowel normaal gedrag als voor de perceptie van een neurobiologische aandoening.
    Maar dat is een klein detail.

    Omdat artsen in de psychiatrie nooit werden opgeleid met de symptomen, noch met de pathologie van normaal gedrag, kan geen onderscheid worden gemaakt.
    Vandaar dat een neurobiologische aandoening voor de hand ligt.
    En psychiatrie is hun vak.
    Want er zijn symptomen.
    En symptomen wijzen op aan aandoening.

    Gezien normaal gedrag geen ziekte is, kunnen die symptomen dan alleen maar van een neurobiologische ziekte zijn.
    Vermoedt men althans.
    De ontstane epidemie is tevens wel het duidelijkste bewijs.

    Fier zwaaien geleerden met hersenscans, terwijl ze die gekleurde beeldekens nooit zouden tevoorschijn halen wanneer een patiënt een gebroken been zou hebben of net even een stevige niesbui zou hebben gehad.
    Benieuwd hoelang het zal duren eer, op scans-gebaseerde ADHD’ers, hersentransplantaties zullen ondergaan.
    Al begint een gezonde jeugd als potentieel donor-veld stevig te slinken.

    Niemand van die geleerden toonde inmiddels al aan op welke manier psychotica iets aan die scankleurtjes ten goede kunnen veranderen.
    Misschien veranderen ze wel iets, wat dan als een niet-zorggerelateerde calamiteit wordt gekwalificeerd, want spectaculaire genezingen laten op zich wachten.

    Heeft ooit al eens iemand een hersendrain geprobeerd met Lourdes-water?
    Ongesteriliseerd omwille van het mirakelgehalte en omdat het water van een beekje dat kabbelt toch voldoende zuiver wordt geacht.
    Althans alleen maar om nog meer vervuilde hersentjes schoon te wassen.
    Misschien bevreesd dat scans dan helemaal geen mooie couleuren, of enkel verwaterde hersenen zouden tonen?

    Voor bekend raakte hoe wel een medische diagnose van de vermoedelijke aandoening kon gesteld worden, giste men naar iets medisch om harddrugs te verkopen.
    Vandaar dat op aanraden van de industrie en CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen) een lage proefdosering uitsluitsel kon brengen.
    Toen was immers de farmacologie of de werking van harddrugs bij kinderen nog niet bekend.
    Want harddrugs laag doseren bij iedereen, ziek of niet ziek, verhoogt de drukte, waarmee meteen de gevreesde symptomen worden geaccentueerd.
    Altijd prijs, natuurlijk.
    Diagnose werd gesteld en de behandeling kan beginnen.
    Die behandeling steunt op het verhogen van de dosering psychotica tot dwangmatig psychotisch.

    Harddrugs, die psychotica zijn, worden als absoluut veilig uitgeroepen.
    Daar hoeft geen kat data voor te vervalsen, er bestaan helemaal geen data.

    Niet omdat men weet hoe psychotica werken, maar wel omdat men helemaal niet WIL weten hoe ze werken.
    Een medisch redeneervermogen dat bekend raakte als het FIF-syndroom.

    Nu de farmacologie intussen toch traagjes begint door te sijpelen, werd het ‘bon ton’ om ook de farmacologie als niet medisch wetenschappelijk van de hand te wijzen.
    Misschien wel daarom ook dat echte medici geen degelijke opleiding meer genieten in deze onwetenschappelijke leer van bangmakerij.

    Terwijl intussen ijverig naar nieuwe fabels wordt gezocht om de heersende dogma’s over stoffetjes en het herladen ervan (reuptake) met psychotica, in stand te kunnen houden.

    Maar hoe kan de beerput voortaan ophouden met stinken?

    Simpelweg door wel de diagnose te stellen van een vermoedelijke neurobiologische aandoening.

    Niemand twijfelt eraan dat artsen opgeleid zijn om aan de hand van symptomen, technieken van kennis te hanteren waarmee een ziekte kan vastgesteld worden, en waardoor dan, door die ziekte te behandelen, die symptomen vanzelfsprekend zullen verdwijnen.

    En vermits bovendien geen arts eraan twijfelt dat ADHD een neurobiologische aandoening zou zijn, die men alleen maar vermoedde omdat geen diagnose kon gesteld worden, moet het medisch evident zijn dat voortaan wel een diagnostische test de complete zekerheid moet bieden over het lijden aan deze echte neurobiologische aandoening.

    Hier opnieuw biedt een proefdosering van een amfetamine-of cocaïnestof de uitkomst.
    Niet om nog drukker gedrag te veroorzaken, door het dopingeffect, maar om na enkele uren immunochemisch te testen of er antistoffen worden gemaakt waarmee een gezond lichaam reageert tegen de toediening van een giftige stof.
    Insuline is ook giftig voor zij die niet lijden aan een suikerziekte.

    Wanneer de patiënt zou lijden aan de vermoedelijke neurobiologische aandoening, dan zou, net zoals suikerzieken baat hebben met insuline, echte ADHD-ers geen antistoffen produceren om dat gif zo snel als mogelijk uit het lichaam te doen verdwijnen.

    Nu de echte diagnose van ADHD als een ziekte kan gesteld worden, stelt zich de vraag wie voortaan psychotica in hoge dosages aan kinderen zal mogen toedienen zonder dat ze medisch als ziek kunnen uitgeroepen worden.
    Intussen zijn amfetamines of cocaïnes incontournable geworden bij de opvoeding van kinderen.

    Een oplossing kan erin bestaan dat healthcare het vak farmacologie als kwakzalverij gaat uitroepen, omdat die alleen maar als helend voorgestelde harddrugs als psychotica bestempelt.

    Want psychotica bestaan niet, omdat, als ze toch zouden bestaan, ze alleen maar depressief maken, agressief, psychotisch, suïcidaal, op termijn dementie veroorzaken en waarbij het gebombardeer met antistoffen alleen maar kankers of abnormale celdelingen veroorzaakt.
    Vanzelfsprekend wil geen arts zoiets van dat allemaal op zijn of haar geweten hebben.

    Gelukkig voor de wetenschappelijke sekte, die psychiatrie wordt genoemd, is het vervalsen van onderzoeksgegevens daar compleet uitgesloten.
    Tenzij er iemand wel psychotica zal ontdekken of zorggerelateerde calamiteiten waarvan tot nu nog steeds geen data worden bijgehouden.
    Hoe kan je nu data vervalsen als er helemaal geen data zijn.

    Zou de psychiatrie gebaat zijn met een echt wetenschappelijk statuut in plaats van het onmiskenbare sekte-gehalte met voorgewende (presumed) wetenschappelijke allures en het goeroe-gehalte van leiders als Biederman of Buitelaar?

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Kolder met Alzheimer entertaint healthcare oeverloos

    Posted on March 14th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    De kolder rond Alzheimer stijgt naar een hoogtepunt.
    Heel wat bollebozen proberen nu financieel garen te spinnen.
    Publicaties, zelfs de pseudo-wetenschappelijke, krijgen een kans in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde.

    Ik begrijp het wel.
    Kopijen houden het boeltje draaiende en sponsors betalen graag voor elke waan die de markt in stand kan houden.

    Deze bijdrage (NED TIJDSCHR GENEESKD. 2013;157: A5596) moet een verwachting tot stand brengen dat ooit wel eens een soort van dementie kan voorspeld worden.

    Gelukkig maar… want aan dementie en Alzheimer kleeft een lucratieve industrie.

    Althans toch om een epidemie ervan heimelijk tot stand te brengen.

    Studies die de hypocrisie rond het onbekende van dementie aantonen, tieren welig en de manier waarop ze grappig uitmunten door te blijven in het duister tasten en wetenschap te veinzen, grenst aan het ongelofelijke.

    Niet liquormarkers maar psychotica voorspellen dementie.

    Op 1 januari 2010 schetste ik al een overzicht van eerdere artikelen die wijzen in een richting die niemand bij healthcare wil kennen.
    Healthcare hoort het in Keulen donderen, het befaamde FIF-syndroom.

    Op 7 april 2012, een eerste stukje over deze bèta-amyloïd-42 (liquormarker), als opwarmertje misschien om dit uit te roepen als een comorbiditeit van verzonnen reuptake van stoffetjes.

    Waarop een maand later op 12/05/2012 Christine Van Broekhoven, spectaculair op de frontpagina van De Standaard prijkt met de boodschap dat om Alzheimer of dementie te behandelen, nooit medicatie zal helpen. Jamais.
    De logica zelf.

    Vraag blijft waarom wetenschappers verzuimen om die liquormarkers bij psychoticagebruikers te controleren.

    Al was het maar om (medische?) klaarheid te brengen in de farmacologie van stoffen die psychotisch maken.
    Want ook die farmacologie blijft beter onbekend.
    Niet vanuit een zorg naar meer gezondheid, maar in de eerste plaats commercieel.

    De dans der blinden is schijnbaar bedoeld om een markt te creëren of in stand te houden voor producten waarvan men verwacht dat ze dementie of Alzheimer zouden vertragen of tegenhouden.

    In plaats van te onderzoeken hoeveel simpeler men Alzheimer of dementie gewoon kan vermijden door het gebruik van psychotisch makende producten te bannen.
    Grootste probleem daarbij is wel, dat men dan het echte werkingsmechanisme ervan bekend zou moeten maken.
    Het grote taboe op vandaag.

    Jammer genoeg toont deze bijdrage in NTvG weeral eens aan op welke schijnheilige manier men onkunde voorwendt om de religie en het medisch gebruik van neuronen-verwoestende middelen overeind te blijven houden.

    Het is net als in de maatschappij: de complexiteit neemt toe als individuen en instituten vergeten hoe ze generalist moeten zijn.
    Iedereen wordt specialist met toenemend beperktere capaciteiten.”

    Citaat komt van de universiteit van Chicago.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Het ware gelaat

    Posted on October 11th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

     

    Een voetballertje sterft aan een niet-zorggerelateerde calamiteit.
    Zo omschrijft de geneeskunde het plotse doodvallen van jonge sporters of studenten.

    Niemand heeft er trouwens belang bij om te kunnen achterhalen wat de doodsoorzaak zou kunnen zijn.
    De ouders willen weeral geen autopsie.
    Blijkbaar toch liever in het blinde weg en geldverslindende preventieve onderzoeken als een ritueel opvoeren in plaats van geld en gezondheid te sparen door kinderen ver weg te houden van de snoepjes die het iatrogene hartfalen tot stand brengen.

    Voor de statistieken is de patiënt ‘uitbehandeld’.
    En blijft de medicatie, die zoals altijd ‘goed voorgeschreven’ is, zelfs voor de overblijvende levenden, absoluut veilig.

    Vandaar dat het doodvallen aan stimulantia gelukkig nog meevalt (Hoge Gezondheidsraad).

    Details over die calamiteit die er geen is en een geruststellende Hoge Gezondheidsraad maakte ik al op 29 mei 2012 bekend.

    En dat die blunders in het behandelen door het eigen establishment als geen blunders worden uitgeroepen kan niemand verbazen, doodgewoon omdat die lieden zelfs tot ver buiten hun vakgebied tot de slimsten behoren van wat op deze aarde aan intellect rondloopt.

    Wanneer men de maatschappij inpepert dat volgens de eigenste farmacologische of toxicologische wijsheid stimulantia zelfs bij kinderen in zeer hoge doseringen veilig zijn, dan staat niemand daar bij stil.
    Men aanvaardt het gewoon.
    Zelfs al bleek de afgelopen jaren al meermaals dat die farmacologische of toxicologische kennis daarover helemaal ontbreekt en dat de eigen medische literatuur hen bovendien aanleert dat de werking van stimulantia bij kinderen onbekend is.

    Dus de veilige waan, die men creëert bij de bevolking steunt op … werking onbekend, of anders gezegd… op onkunde daarover.
    En wanneer er toch doodvallen of zelfmoorden, dan komt de statistiek ter hulp.
    Omwille van de voorgewende veiligheid kan er immers geen sprake zijn van een zorggerelateerde calamiteit, en blijven de succesvolle medische behandelingen onbevlekt door het bloed dat eigenlijk aan die onkunde kleeft.

    Waarmee gezegd wil worden dat een over het paard getilde kaste toch ook maar uit mensen bestaat.
    Of zou het opgeblazen imago wat minder op de maatschappij drukken, als eens wat stoom wordt afgelaten van de macht , die men niet alleen voorwendt maar ook nog misbruikt.

    Het raakt bekend dat over de farmacologie waarmee men behandelt, geen kennis bestaat.

    Het raakt bekend dat hoe men statistische gegevens over de blunders die daardoor ontstaan, vervalst.

    Het raakt bekend dat een deel ervan helemaal niet kan omgaan met de macht die ze in sommige gevallen onterecht toegemeten krijgen.

    Wat de maatschappij eigenlijk hoort te weten schreef een persoon mij meer dan een jaar geleden.

    Artsen behandelen en genezers genezen.

    Artsen hoeven kennelijk in principe niet te genezen (zichzelf niet en anderen ook niet).

    Bovendien behoren artsen tot een bevolking waarvan een gedeelte geestesziek is.
    Aangezien er geen psychiatrisch onderzoek is voor toelating tot de niet-wetenschappelijke studie geneeskunde valt niet uit te sluiten dat artsen ook geestesziek kunnen zijn of worden.

    Er zijn namelijk ook artsen die narcistisch of antisociaal zijn en bovendien selecteert dementie niet op graad of titel.

    En ook nog dit:

    Vandaag (23 mei 2011) vertelde mij een studente die een universitaire studie volgt dat geneeskunde” volgens haar Prof geen wetenschappelijke studie is omdat het wetenschappelijk element in de studie geneeskunde ontbreekt.
    Waarschijnlijk is men daarom van “wetenschappelijk bewijs” overgestapt naar de term “evidence-based” wat dat laatste ook moge betekenen.
    Geneeskunde” zou meer een aaneenschakeling of bundeling zijn van op ervaring gebaseerde wetenswaardigheden – een soort collectieve anekdotes – dan wetenschappelijk bewezen feiten.
    Dit bevestigt onder andere het niet kunnen stellen van een diagnose ADHD door artsen en het niet kunnen/willen begrijpen van wetenschappelijk aangedragen bevindingen.

    De stukjes  van 27/12/2011, doodvallen voor betere statistieken,
    en
    05/06/2011, Foefelare, Sjoemelare, Tralalare,
    waren in feite bedoeld opdat dat soort van menselijke drama’s niet meer zouden gebeuren.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Medisch manna met oxymoron

    Posted on May 21st, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Net zoals een halfdroge rosé-wijn, schijnt medisch een “jonge dementie” een financiële voltreffer te worden.

    Zelfs al zal men er geen dure medicatie bij kunnen slijten (volgens C.Van Broeckhoven), het tot stand brengen ervan belooft alvast veel goeds.

     

    Beter nog: die medicatie IS ER AL.
    Zowel duur als zogezegd performant.

    Zo performant bovendien, dat de orde van apothekers mij al veroordeelde met een berisping, omdat ik het publiek zou aanzetten om geen medicatie tegen dementie te slikken.
    Niettegenstaande er, om dementie te genezen, nooit een enkele pil zal komen. Jamais.

    Immers, al een aantal jaren  maak ik bekend hoe de commercieel geprezen werking van Alzheimer-medicatie eigenlijk tot stand komt.

    Terwijl het onbekend houden van die werking zowel voor artsen als voor healthcare commercieel heel handig is.
    Farmaceutische deontologie hoort hierbij op in te spelen.

    Na de leerpil komt de geheugenpil eraan.

    En dit leerde De Standaard ons al op 17 juli 2008.

    Bemerk dat venlafaxine (Efexor) als een zuivere amfetamine (phenylethylamine) door healthcare geschikt wordt bevonden om klagende bedroefden niet alleen te drogeren, maar om ze bovendien daarmee ook nog een echte depressie aan te smeren.

    De verslaving aan die doping maskeert men door te dreigen met het hervallen van een depressie, wanneer het drogeren stopt.
    Waarbij ook hier de onbekend te houden werking commercieel als een toppunt van wetenschap overeind blijft.

    Donepezil (Aricept) is doping en dat wisten we intussen ook al vier jaar, het stond zelfs al in de krant.
    Alvast grappig, dat zoiets in al tijd door niemand wou geweten zijn.
    Toch niet door zij, die zich in farmacologische wijsheid plegen te onderscheiden van simpele apothekers.

    Nu het lucratieve circus op snelheid raakt, komt het oxymoron van jonge dementen voor de dag.

    Maar hoe ontstaat voortaan die jonge dementie?
    Geen kat schijnt het voorlopig te (willen) weten, want duur onderzoek in die broze onbekende materie is leuk voor de media en … voor het zakgeld.


    Voor het bekend maken van de oorsprong van dit medisch oxymoron, zal ik wel nooit een prijs krijgen.
    Misschien veel te simpel en vooral niet wetenschappelijk.

    http://www.megablunder.net/werking

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Na negen jaar bracht Rilatine toch de beloofde wijsheid

    Posted on May 12th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120511_235

    Geen pillen bij Alzheimer.
    Intussen brengt het tot stand brengen van de ziekte veel geld op, want eens de dementie er is, stopt het rijk worden met medicatie.

    Negen jaar lang probeer ik de werking van die psychotica bekend te maken.

    Intussen is al veel geld verdiend.
    En gelukkig is dit maar de actie van 1 dag, hoopt healthcare.

    Zolang de inkomsten van Rilatine-gebruik in Belgie de pedofilie van de eerste minister onder de mat moeten houden en die van Prozac het handeltje van de voorzitter van het comité der directeuren op Volksgezondheid zal geen enkele instantie de gepaste maatregelen nemen.

    Dit zijn herinneringen uit de oude doos.

    3 juli 2009: Pillen helpen zelden bij Alzheimer.

    10 september 2011: Is C.Van Broekhoven OOK ongeloofwaardig?

    MAAR:

    Wie zal de criminelen aanpakken die de bevolking afdreigden door te stellen dat men de toekomst van kinderen op het spel zet door Rilatine te weigeren?

    Wie zal de Hoge Raad van de orde der apothekers aanpakken, die mij veroordeelde omdat ik het publiek zou aanzetten om GEEN ADHD- of Alzheimer-medicatie te slikken?

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Geveinsde onmacht bij doodvallende en dementerende jeugd.

    Posted on May 6th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Voetballers en studenten die doodvallen, en alsmaar jongere Alzheimers.

    De media kijken er niet meer naast.
    En waar halen de media de mosterd?

    Bij de geneeskunde natuurlijk.

    En wat weet geneeskunde over voetballers of studenten, die doodvallen?

    Dat ze aangeboren hartziekten hadden.
    Iets wat zelfs niet de slimste cardioloog bij leven kan ontdekken.
    Om de diagnose daarvan te stellen, moet je als sporter eerst doodvallen en het liefst niet meer gereanimeerd kunnen worden.
    Hetzelfde met studenten die doodvallen, meestal dan nog tijdens een examenperiode.

    Vanzelfsprekend weet geen arts waarom reanimeren zelden lukt.

    Iets wat aangeboren is, kan geen arts doorgronden, artsen zijn op hun best bij wat nog leeft en nog het meest bij wat sputterend leeft of bij wat ze zelf kunnen laten sputteren.

    Vraag is daarbij dan wel, waarom weten artsen wanneer reanimeren wel werkt.
    Waarin faalt de medische opleiding, die het reanimeren wetenschappelijk doceert en nalaat te onderwijzen waarom reanimeren soms niet kan?

    Kunnen vragen worden gesteld bij een wetenschappelijke uitleg over succesvolle reanimaties en het onbekend blijven van de oorzaken waarom sommige fataal aflopen?

    Zijn onderzoeken naar het falen van een reanimatie zo een groot taboe dat niemand daar een onderzoek naar verricht?

    Waarom blijft het op academisch niveau zo stil daarover?
    Geneeskunde staat toch aan de top.

    En je acht het niet voor mogelijk.

    Medicaties tegen koude tenen, menopauze, prikkelbaar darmsyndroom, bij chemotherapie tegen borstkanker, bij droefenis, bij verlatingsangst, bij een pedagogisch onmachtsyndroom, bij concentratiestoornissen, bij liefdesverdriet, het bestaat al allemaal.

    Maar nog helemaal niets dat de geneeskunde nog meer kan verrijken, bij het ontdekken van de oorzaak waarom jongeren zomaar plots doodvallen, of waarom dementie op steeds maar jongere leeftijd toeslaat.

    Zelfs de media blijven daar, net als healthcare trouwens, geveinsd en wijselijk stil over.

    Maar toch gaan al stemmen op waarbij, om naast het doodvallen, het vroege dementeren nu ook nog euthanasie op jonge leeftijd in te voeren.
    Warempel kunnen sommigen dit allemaal niet meer aanzien.

    Al hoeft niemand te panikeren.
    De moderne rasveredeling is niet meer hetzelfde als die van zeventig jaar geleden.

    Vandaag combineert de maatschappij een lach met een traan.

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us