Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • ADHD in het land van de Boeloeboeloes en de Wadawadas

    Posted on October 31st, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    De omgekeerde wereld van ADHD.

    Ooit werd gevaarlijke medicatie voor volwassenen niet eens getest op kinderen omdat men het gevaar ervan kende en men geen risico’s wou lopen bij kinderen.
    Op vandaag kent men de gevaarlijke medicatie bij kinderen en verbiedt men deze medicatie bij volwassen omdat men geen risico’s wil lopen bij de volwassenen.

    Immers Europa verbood om ADHD-medicatie bij volwassenen te commercialiseren omwille van het gevaar.

    Ik schets de manier waarop verantwoordelijke autoriteiten met deze gevaren van medicatie omgaan via deze dialoog (“…door de inspectie Gezondheidszorg (IGZ) behoort te worden gecontroleerd” – , Dick Bijl) .

    Redenering gaat als volgt.

    Een dode patiënt is geen patiënt meer.
    Eens gestorven, is de patiënt ‘UITBEHANDELD”.

    HET waarmerk van FIF-based medicine.

    Zuiver medisch kennen de statistieken bijgevolg alleen maar de uitbehandelde en niet de dode stervelingen.
    Een kleine nuance, maar een grote impact op het succes van de veiligheid van de toegediende harddrugs.

    Precies twee jaar geleden begon een week van de waarheid.

    Allemaal stukjes tussen 5 en 13 november 2012.

    Te illustreren met het klassieke beeldverhaal.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Psychotica-gebruik irrelevant op proces Kim De Gelder

    Posted on March 16th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Vandaag illustreerde een operettegezelschap op assisen hoe een perceptie op gedrag een nog grotere spraakverwarring dan de toren van Babel kan veroorzaken.

    Wat zijn de feiten?

    Hier staat een moordenaar terecht die op vandaag chemisch balanceert op psychotica en antipsychotica.

    Maar niemand die uitlegt waarom de persoon chronisch agressief blijft behandeld worden en waarom precies ook daarom chronisch chemisch moet gecorrigeerd worden.

    Niemand die uitlegt wat het chronisch blijven toedienen van psychotica veroorzaakt en waarom daardoor een bipolaire toestand ontstaat.

    Waarom niemand?

    Geen kat gaf op assisen uitleg waarom de moordenaar bij voorkeur zijn volbloed amfetamine-psychoticum blijft slikken en een verklaring waarom, volgens de feiten, het bipolair corrigeren met antipsychotica niet erg wordt gewaardeerd.

    Geen kat gaf op assisen een uitleg onder invloed van welke psychotica de feiten zijn gepleegd.

    Waarom gaf geen kat op assisen een krimp daarover?

    Geen kat, en zeker niet het operettegezelschap, is in staat om het publiek in te lichten over wat amfetamine-en(of) cocaïnestoffen als psychotica aanrichten en waarom die producten een controleverlies over het gedrag doen ontstaan.

    Geen kat op assisen noemde Efexor een psychoticum, die zoals wetenschappelijke literatuur aangeeft, op nummer negen prijkt van de lijst met stoffen die meest agressie veroorzaken.

    Maar Efexor gaat door het leven als een antidepressivum, een koosnaampje die de veiligheid ervan zou moeten garanderen, maar geen kat op assisen heeft medisch wetenschappelijk aangetoond waarom hier in dit geval een agressief-makend antidepressivum het psychotisch gedrag van de beschuldigde moet in stand houden.

    Geen kat op assisen maakte een vroeger gebruik bekend van psychotica (al of niet medisch verstrekt), waarvan intussen al wereldwijd bekend is dat deze een controleverlies over gedrag veroorzaken, wanen, hallucinaties, agressie of stemmen laten horen.
    Geen kat die daarbij enige moeite aan de dag legde om een verband te leggen tussen het huidige (onmisbare?) amfetaminegebruik en de vorige verslavende mindcontrol, die misschien wel om vermeende therapeutische redenen werd ingesteld?
    Wie werd daarover ondervraagd?

    Immers, stel nu nog dat alle deskundigen van het operettegezelschap tot een medisch establishment mogen gerekend worden, wat weet de medische wetenschap over de werking van psychotica?

    Niets.

    Het woord bestaat niet eens, niet in het gewone taalgebruik, en nog veel minder therapeutisch.
    Want wie haalt het nu in zijn hoofd om patiënten te drogeren tot psychotisch?

    Vandaar de verzonnen koosnaampjes en de verzonnen theorie over het herladen van de energiecomponenten die ieders zenuwstelsel gezond en wel levendig zouden moeten houden.

    Prozac en de reuptake van serotonine maakten een aardbol die ooit eens rond was opnieuw helemaal plat.

    Sinds een kwarteeuw drijft gezondheid op een reuptake van stoffen, die door de almacht van een medische wetenschap, alleen maar vermoed wordt.
    Die niemand kan aantonen, simpelweg omdat het aantonen ervan de fabel zou doorprikken.

    Intussen is die fabel doorprikt.

    Intussen heerst paniek omdat nog steeds geen nieuwe fabel is verzonnen.
    Intussen verzwijgt zelfs assisen waarom Kim De Gelder een psychoticum (Efexor) blijft slikken als mindcontrol.
    Een psychoticum dat dosis per dosis zijn zenuwstelsel verwoest en daardoor minder controleerbaar maakt.
    Maar ook een psychoticum dat net als andere amfetamines, cocaïnes, indolen (LSD), of prodrugs (cannabinoiden, anti-epileptica, anti-Parkinsons) zodanig verslavend zijn, dat gebruikers er heel moeilijk vanaf geraken.

    Waarom legde geen kat op assisen uit, waarom Kim De Gelder verslaafd is aan Efexor als een volbloed amfetamine?
    En, vanwaar die verslaving?
    En waarom wordt die in stand gehouden?
    Stel nu nog dat zijn dodelijke antipsychotica te hoog werden gedoseerd, waarbij medisch en bipolair dient gecorrigeerd te worden met een psychoticum van het amfetamine-type, waarom dan geen Zyprexa-toedieningen meer?
    Functioneert Kim beter, gedrogeerd met een psychoticum onder nauwelijks corrigerende antipsychotica?

    Ik stel vast dat wat zich wetenschappelijk (of medisch?) op assisen heeft afgespeeld eigenlijk maar als een rookgordijn heeft gediend om te vermijden dat de publieke opinie de neuzen zou gaan richten op de farmacologie van moordmateriaal, dat om commerciële redenen als onbekend werd uitgeroepen.

    Jammer, maar ooit komt het toch zover.
    Intussen maakt men hier het proces van iemand waarbij decisionmakers (VRT-nieuws 15/03/2013-19h00) zelf verklaren dat op basis van hun kennis (of het gebrek daaraan) het niet mogelijk is om juridisch een uitsluitsel te geven over al of niet toerekeningsvatbaar.
    Uiteindelijk oordeelde de Kamer van Inbeschuldigingstelling als Pilatus met een arrest : “Jesus of Barabas?”.
    Het volk (volksjury) zoekt het maar uit, wie men wil lynchen.
    Na de ‘deskundigen’ van vandaag en het ‘geleide debat’ weet niemand nog wie Barabas wel is.

    Een kaste, die moordt door agressie therapeutisch voor te schrijven, geniet bescherming van de voorzitter die de debatten leidt.
    Een rechtspleging onwaardig.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Aandeel geneeskunde bij verkeersagressie zwaar onderschat

    Posted on February 23rd, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Artsen hebben het voorrecht zelf te mogen bepalen hoe onfeilbaar ze wel zijn.
    Terwijl geen van hen in staat is om de farmacologie uit te leggen van de psychotica, die men aanwendt om veelal vermoedelijke (‘presumed’) aandoeningen te behandelen.

    Sterker nog, geen van hen beseft niet eens dat men patiënten tot dwangmatig psychotisch drogeert, omdat het hen niet toegelaten is om de werking van psychotisch makende stoffen te achterhalen.

    Vandaar dat geneeskunde onfeilbaar geneest op de autoriteit van dogma’s die door de industrie worden opgelegd.

    Staat iemand stil bij het feit dat een patiënt jaren aan een stuk psychotica slikt, wanneer hij of zij droefheid uitstraalt?
    En daarbij corrigerend uiteindelijk ook aan de antipsychotica wordt gebracht.

    Maar omdat medisch, psychotica geen psychotica mogen genoemd worden en het ontstane psychotisch gedrag vanzelfsprekend ook niet psychotisch is, maar wel een comorbiditeit van de te behandelen ziekte, gaat men aan de neuroleptica die antipsychotica zijn.
    En omdat die antipsychotica uiteindelijk niet bedoeld zijn om psychotisch gedrag te corrigeren, worden die toegediend omdat patiënt uiteindelijk in een nieuwe aandoening is terecht gekomen, namelijk, de populair geworden bipolaire stoornis.

    Voortaan laat men chemisch balanceren op psychotica en antipsychotica, maar geen kat die daarbij mag snappen waar het allemaal om draait.

    Artsen zijn dus onfeilbaar wanneer het over psychotica gaat en de werking ervan.
    En waarom onfeilbaar?
    Omdat psychotica niet eens bestaan.
    Althans niet in het jargon van healthcare en ook niet in het officiële taalgebruik.

    Even Albert Einstein citeren.
    Unthinking respect for authority is the greatest enemy of truth – De grootste vijand van de waarheid is het onbedachtzame respect voor autoriteiten.”

    Met de heisa rond Jonathan Jacob ontdekten de media plots een formidabele waarheid.
    Jonathan vertoonde psychotisch gedrag door amfetamine te gebruiken.
    Waarbij meteen de werking van amfetamine als een psychoticum werd ontmaskerd.

    Psychotica bestaan dus schijnbaar toch.
    Al weet niemand in de geneeskunde daarvan.

    Maar … die amfetamines… die Jonathan psychotisch maakten… daar heerst een zedige, curatieve stilte over.
    Al hoor ik iedereen al hardop nadenken.

    Op 23/01/2013, precies een maand geleden, maakte ik bekend dat XTC in de steiger staat om als geneesmiddel (en dus niet als een psychoticum) gebruikt te worden in de behandeling van Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSD).

    En nu weet iedereen, dat eens een fiat door FDA, niets nog in de weg staat om dit ‘geneesmiddel’ voortaan ook off-label te gaan gebruiken bij aandoeningen waarbij XTC ook veel soelaas kan bieden.

    Niet omdat XTC, als een amfetamine, op dat ogenblik een psychoticum zou zijn, neen hoor… vanaf nu wordt een geneesmiddel toegediend, waarvan de farmacologie jammer genoeg niet bekend zal mogen gemaakt worden, maar dat veilig zal zijn, omdat de wetenschappelijke onderzoekers en indieners van het dossier, zelf allemaal lijden aan het FIF-syndroom.
    Een aandoening die medisch niet wordt behandeld omdat dit financieel niet loont.

    Maar dit is een ander verhaal.
    (Artsen behoren tot een bevolking waarvan een gedeelte geestesziek is.
    Aangezien er geen psychiatrisch onderzoek is voor toelating tot de niet-wetenschappelijke studie geneeskunde valt niet uit te sluiten dat artsen ook geestesziek kunnen zijn of worden.
    Er zijn namelijk ook artsen die narcistisch of antisociaal zijn en bovendien selecteert dementie niet op graad of titel.
    )

    Eigenlijk is die heisa rond Jonathan Jacob niet zo goed getimed, op de vooravond van het medisch registreren van een amfetamine als XTC, om patiënten, die zoiets echt nodig hebben, net zo psychotisch te genezen als deze jongeman die in de verkeerde handen is gevallen, wanneer zijn comorbiditeit de overhand haalde.

    Bijna zeker, dat die ganse vertoning niet had gehoeven, ware het psychotisch gedrag van de jongen tot stand gebracht door een medische equipe die medisch (maar zonder een farmacologische kennis) een toxicomanie met amfetamines of cocaïne kan en mag instellen.

    Vandaar dat artsen op vandaag erg vakkundig tot dwangmatig psychotisch drogeren, zonder dat ze daarbij misvormd werden door de eigenwaan van gerespecteerd te zijn omdat ze niet weten waarmee ze bezig zijn.

    Tot op heden, en zonder dat binnenkort ook XTC tot het therapeutisch psychotica-arsenaal zal gerekend worden, gebruikt healthcare stoffen als methamfetamine, amfetamine, methylfenidaat, bupropion, venlafaxine, trazodone, paroxetine, varenicline, fluoxetine, atomoxetine en vele anderen als therapeutische psychotica, terwijl van al die stoffen de farmacologie wetenschappelijk als onbekend is uitgeroepen.

    Wie die werking uiteindelijk wel bekend maakt, is vanzelfsprekend medisch niet wetenschappelijk bezig.

    Maar verbaas ik mij dezer dagen toch hoe de bevolking, met de media op kop, open en bloot en helemaal sans gêne, amfetamines als psychotisch makende stoffen bestempelt.
    Ik vrees dat healthcare bibbert.

    En ja…
    De verkeersagressie.
    Op de bijsluiters van de stoffen die geen psychotica mogen genoemd worden, en waarbij agressie als een comorbiditeit van de te genezen aandoening wordt aanzien, staan alvast waarschuwingen om het besturen van zware machines of auto’s te vermijden.

    Die waarschuwingen hebben wel een reden, en zelfs al prijst healthcare de veiligheid van antidepressiva, ADHD-medicatie, anti-epileptica , medicatie tegen koude tenen of medicatie bij een niet-hormonale therapie van menopauze of het roken, een niet te vermijden controleverlies over het gedrag zorgt nogal dikwijls voor agressieve bijwerkingen.
    Bekijk even welke stoffen in de top-10 staan van medicaties die agressie veroorzaken.

    Maar zolang geneeskunde, overheid en media niet willen doorhebben dat ook medisch-psychotica-gebruikers beter niet in het verkeer worden toegelaten, zal de maatschappij wel moeten leren leven met het lucratieve waarmee dit beetje agressief gedrag uiteindelijk toch bijdraagt aan het bruto nationale product.

    Zo heeft elk nadeel ook zijn voordeel (Johan Cruijff).

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Hier klopt iets niet

    Posted on October 13th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

      http://www.nytimes.com/2012/10/09/health/attention-disorder-or-not-children-prescribed-pills-to-help-in-school.html?pagewanted=1&_r=3&smid=tw-share&

    Renners (Armstrong en co) mogen niet drogeren om prestaties te verbeteren.

    Kinderen moeten drogeren om prestaties te verbeteren.

     

    Dezelfde doping waaraan Tom Simpson op de Ventoux doodgevallen is, wordt aan kinderen toegediend, om net als de renner ook beter te presteren.

    Aderall, Desoxyn of andere amfetamines zijn voor renners dodelijk en verboden, terwijl ze het leven van kinderen zouden redden.

    Want gelukkig valt het doodvallen bij kinderen nog mee.

    Er is niets mis met het drogeren.

    Maar alles met de kennis daarover. Een halve eeuw geleden wisten artsen en renners waarom amfetaminedoping doodt. Een halve eeuw later weten alleen de renners het nog, de artsen weten het niet meer, beter zelfs, de artsen mogen het niet eens meer weten.

    Omdat ze de nieuwe amfetamines en cocaïnes anders wel op de verboden lijsten zouden plaatsen. (Prozac, Strattera, Cymbalta, Champix, Seroxat (paroxetine),methylphenidaat (Rilatine,Concerta) en laatst nog vortioxetine, lorcaserin,qsymia).

    En net zoals een halve eeuw geleden niet alle renners eraan doodvielen, vallen op vandaag ook niet alle kinderen dood. Gelukkig maar.

    Want stel je voor dat artsen wel zouden weten dat die calamiteit toch zorggerelateerd zou zijn. Dat over die fatale zorgen aan kinderen toegediend, wel statistieken zouden gepubliceerd worden. En dat artsen daardoor geen kindertjes meer zouden mogen helpen op school. En dat geneeskunde de op til zijnde epidemieën van jonge dementen of bipolairen zou moeten derven.

    De economische vooruitgang is ermee gebaat dat af en toe eens een slechte schakel in het raderwerk geofferd wordt voor een betere wereld en voor de vooruitgang.

    De moderne medische wetenschap is nu in staat om de voorgewende of vermoedelijke genetische afwijkingen al van kinds af op te sporen, waardoor het foute genenmateriaal in de maatschappij kan gefilterd worden nog voor de zieken zelf kindjes met medisch defecte nakomelingen kunnen verwekken.
    Alleen… zal men toch beter artsen eens moeten aanleren om een diagnose te stellen.

    Nu wordt dit teveel overgelaten aan lieden met genen die wellicht niet zo gezond zijn als die van medisch gespecialiseerden.

    Misschien is dat wel een erfenis uit een verleden, van toen een geneeskundige optimalisatie van het ras minder aan de orde was.

    Waarbij ervaringsdeskundigen efficiënter dan gezonde intellectuelen het al jaren bij zichzelf konden aanvoelen.

    ‘T is goed in ‘t eigen DNA te kijken, nog even voor het slapen gaan, of ik van dageraad tot avond geen kind heb pijn gedaan’. (Alice Nahon)

    Door dat kind in leven te willen houden met foutieve genen.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Hogere dosis en toen viel ie dood (2)

    Posted on March 11th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Het vorig bericht (nieuwsbrief 377) meldde alleen maar het feit zelf, terwijl deze gebeurtenis het einde zou moeten inluiden van een strijd die mij schijnbaar tegen windmolens heeft doen vechten.

    Overheid en healthcare zullen ongetwijfeld het gebeuren in de ‘juiste context’ plaatsen, zoals dat heet.

    Er staan veel te grote belangen op het spel.
    Werking onbekend geldt nog steeds als officiële wetenschap en serotonine en dopamine zullen er in slagen om de aarde opnieuw vierkant en plat te krijgen in plaats van rond.
    Al zal het niet meer met een reuptake zijn, noch met een turn-over en nog minder met verzonnen sprookjes rond b-receptoren of een ander plan B?

    Een medisch commerciële fantasie steunt immers niet op een ronde of een platte aardbol, die fantasie is waarlijk de oneindige hemel als het paradijs.

    Zelf begin ik wat vermoeid te raken om steeds maar op hetzelfde te hameren, vandaar dat ik, vandaag althans, wil verwijzen naar wat ik 26 maanden geleden al schreef en wat toen nogal toepasselijk blijkt op wat zich nu begint af te spelen.

    Je zou haast denken dat een persoon als die Nederlandse psychiater Boerboom door overheid en geneeskunde ingehuurd werd om aan te tonen hoe onwaarschijnlijk mijn theorie wel is, en hoe doeltreffend wel goede psychotica-doping en antipsychotica-therapieën in deze maatschappij voor meer en beter welzijn kunnen zorgen.

    Zelfs al toont niemand het verband aan tussen die behandelingen en het gerealiseerde welzijn.

    Maar er blijft alvast het rotsvaste geloof in de medische wetenschap, die voorlopig over de grond van zaken geen kennis mag hebben, alleen maar dat steeds verder onderzoek nodig zal blijven, en men daarom ziekten gaat ‘vermoeden’.
    Want intussen rinkelt de kassa.
    ‘Presume’, als peiler van de niet-wetenschappelijke studie geneeskunde.


    Zie daarover ook nieuwsbrief 351.

    Hoe tegenstrijdig het in deze ook moge klinken… hoop doet leven.

    (Al is bij deze alvast een eeuwenoude wetenschappelijke tegenstrijdigheid stevig doorprikt: zie NB164 en NB163 van januari 2010.)

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Hogere dosis en toen viel ie dood.

    Posted on March 10th, 2012 Fernand Haesbrouck No comments

    Nederland loopt duidelijk voorop.
    Als bij ons amfetamine-en(of) cocaïnegebruikers (Rilatine) plots doodvallen dan zijn de artsen opgeleid om als doodsoorzaak een niet te diagnosticeren aangeboren hartziekte vast te stellen.

    Dit moet de veilige waan in stand houden over de toxicomanie die zelfs bij kinderen wordt ingesteld om GPOS bij de omgeving ervan te behandelen.

    Van die aangeboren hartziekten worden bovendien niet eens statistieken bijgehouden, omdat die curven teveel parallel zouden lopen aan die van het verbeterd pedagogisch comfort.

     http://www.adhdfraude.net/pdf/NB372.pdf

     

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Tijd kopen.

    Posted on November 27th, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Geneeskunde stelt al jaren toxicomanieën met amfetamines of cocaïnes in bij droefenis en pedagogische onmacht, zogezegd omdat niet behandelen misdadig zou zijn.
    Terwijl de wetenschap er prat op gaat dat de werking van die psychotica ONBEKEND is.

    Precies omwille van die ‘schijnbare’ tegenstrijdigheid heeft men het begrip evidence based medicine uitgevonden.

    Bekende of onbekende werking, het maakt voortaan allemaal niets meer uit: kennis werd overbodig geacht.
    Alleen het resultaat telt.

    Nu de werking sinds enkele jaren wel bekend raakt en het redeneren zonder kennis wat schamel lijkt, breekt de twijfel uit.

    http://onderzoek-medicatie-depressie-angst-adhd.nl/arts.html

    Er komt een onderzoek over het gebruik van fluoxetine (phenylpropylamine uit de amfetamine-groep, die de phenyalkylamines zijn) en methylphenidaat (uit de cocaïne-groep).
    Hersenen worden gemeten en de invloeden op het serotonerge en dopaminerge systeem.

    Dit terwijl al sinds enkele jaren bekend is dat noch amfetamines, noch cocaïnes iets aanvangen met die systemen en dat bovendien de fabels over het behandelen van reuptake, turn-over of zelfs van serotonine-1B receptoren compleet verzonnen werden, om te vermijden dat de nieuwe phenylpropylamines ook als amfetamines en daardoor als sterk gereglementeerde stoffen door het leven zouden gaan.

    Aan dezelfde universiteit werd eerder dit jaar al een gelijkaardig onderzoek verricht, maar dan met XTC, die andere amfetamine.

    Schijnbaar is het opzet van die studie tevens bedoeld om die serotonine- en dopaminefabels in het leven te houden (lees de artsen-brochures op de web-site).
    Waarmee de conclusies dan uiteindelijk toch, zoals nu de medische wetenschap al stelt, zullen aangeven dat de neurobiologische aandoeningen, die men alleen maar vermoedt, beter behandeld blijven.
    Uit evidentie dan.

    Bovendien zullen de hersenen gemeten worden.

    Hierover vond ik deze.

    Je hersenen bestaan uit verschillende delen. Ze regelen je ademhaling en je hartslag. Met het ene gedeelte van je hersenen onthoud je hoe je moet fietsen. Met een ander gedeelte denk je, kijk je en leer je.
    Vanuit je hersenen loopt een dikke draad. Die gaat naar de rest van je lijf. Dat is je ruggenmerg. Die werkt als een dikke telefoonkabel. In je rug splitst die zich in dunnere draden. Dat zijn de zenuwen. Ze geven seintjes van je hersenen door. Zo kan er een seintje van je hersenen naar bijvoorbeeld je armen gaan. Je hersenen zeggen bijvoorbeeld dat ze moeten bewegen. En dat gebeurt dan ook. Andersom gaan er ook seintjes. Bijvoorbeeld van je voeten naar je hersenen. Je hebt vast weleens met je voet op een scherp steentje getrapt. Dat doet pijn. Er gaat dan bliksemsnel een seintje van je voet naar je hersenen. Dat seintje brengt de boodschap ‘pijn’ over.

    Wie denkt dat slimme kinderen meer hersenen hebben dan domme, heeft het fout. Sommige kinderen kunnen wel beter leren dan andere. Net als sommigen harder kunnen lopen of mooier kunnen zingen. Wel is het zo, dat mensen niet allemaal even grote hersenen hebben. Grote mensen hebben grotere hersenen dan kleine mensen. Maar of je nu grotere of kleinere hersenen hebt, maakt niet uit. Je gebruikt maar een klein gedeelte van je hersenen.

    Ooit was in het medisch handelen uit voorzorg een principe ingebouwd, waarbij in geval van twijfel over het eventueel toebrengen van schade, men beter niet handelt.

    In het geval van droefheid en pedagogische onmacht handelt men al jaren door een toxicomanie in te stellen en in stand te houden en sust men het geweten door uit te bazuinen dat men niet weet waarmee men bezig is.
    Werking onbekend.

    Met die studie van 21 weken koopt men tijd, in de hoop dat intussen een orde van apothekers handelend in beroep, mij monddood zal kunnen maken.
    Merkwaardig dat in mijn geval wordt gekozen voor een geheime tuchtrechtspraak terwijl Nederlanders dit soort zaken publiekelijk behandelen.

    Experimenteren met verdovende middelen op kinderen en intussen knijpen de kinderrechtencommissarissen beroepshalve een oogje dicht.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Stoffetjessprookjes en kennis over gedrag balanceren bipolair.

    Posted on October 25th, 2011 Fernand Haesbrouck 1 comment

    Welke zijn de psychotica op basis van cocaïne en amfetamine?

    Tot de cocaïnegroep horen cocaïne, methylphenidaat (Rilatine, Concerta), trazodone (Trazolan), varenicline (Champix), paroxetine (Seroxat).

    Tot de amfetaminegroep horen amfetamine (Dexedrine, Aderall), methamfetamine (Pervitin, Desoxyn), maar ook bupropion (Zyban,Wellbutrin), venlafaxine (Efexor) en de vroegere hongerremmers.

    Sinds 1987 is een nieuwe groep stoffen daaraan toegevoegd, die men weliswaar nooit amfetamines heeft willen noemen, maar die, iets hoger gedoseerd, precies hetzelfde effect veroorzaken.
    Om de psychotisch makende werking en het stimulerend effect ervan te verdoezelen, werd een fabel uitgevonden, die moest aansluiten bij het drogeren van personen met droefheid of andere melancholische verschijnselen.
    Vandaar de serotonine – of het stoffetjessprookje, waaraan patiënten zouden lijden, wanneer een psychotherapeutische behandeling teveel tijd zou in beslag nemen.
    (Prozac, Strattera, Serlain, Cipramil, Sipralexa….)

    Sinds een paar jaar is dat sprookje doorprikt en worden die ‘antidepressiva’, net zoals in de sport trouwens, als gewone, (maar legale), amfetaminedoping gebruikt.

    Voor medisch en therapeutisch gebruik, heeft men het werkingsmechanisme van die psychotica als onbekend uitgeroepen, omdat intussen al een te groot financieel imperium ermee is tot stand gebracht.

    En terwijl kennis van het echte werkingsmechanisme als niet-wetenschappelijk en met verachting wordt weggehoond, willen wij er toch even op wijzen, dat niet iedereen op dat vlak de kop in het zand steekt.

    Waarom worden kinderen met opgetelde symptomen van normaal kindergedrag met veel te hoge doses amfetamine tot dwangmatig psychotisch gedrogeerd?

    Wetenschappelijk mag niemand het weten, maar Janssens Pharmaceutica weet het wel.

    http://www.adhdfraude.net/pdf/20090800ReversibiliteitBedrijfJanssensPharmaceutica.pdf

    Dit afstudeerverslag uit 2009 beschrijft hoe honden met hoge doseringen amfetamine psychotisch worden gemaakt, om er dan de effecten op te vergelijken van verschillende soorten antipsychotica.
    Noteer dat om ADHD met amfetamines te behandelen ook meer wordt toegediend dan om gewoon maar te drogeren, precies om een vergelijkbare dwangmatige toestand tot stand te kunnen brengen als die honden in de proefopstelling.

    Waarom worden kinderen met opgetelde symptomen van normaal kindergedrag met veel te hoge doses cocaïne gedrogeerd tot men hun zenuwstelsel verwoest?
    Wetenschappelijk mag niemand het weten, maar de Nederlandse Gezondheidsraad weet het wel.

    http://www.adhdfraude.net/pdf/20020909gezondheidsraad.pdf

    Op pagina 21 staat immers te lezen:

    Behandeling van verslaving aan cocaïne, (meth)amfetamine, XTC

    Ter behandeling van verslaving aan cocaïne en amfetaminen (amfetamine, methamfetamine, XTC) is tot op heden geen effectieve farmacotherapie beschikbaar. Over het algemeen volstaat men, waar mogelijk, met medicamenteuze behandeling van de verschillende neveneffecten van gebruik. Wel wordt vanuit verschillende invalshoeken onderzoek uitgevoerd naar mogelijkheden voor medicamenteuze behandeling van verslaving aan stimulantia. De commissie adviseert dergelijk onderzoek te steunen.

    Bij cocaïneverslaving lijkt tot op heden, ondanks de zeer grote uitval, intensieve individuele counseling in combinatie met groepstherapie de beste resultaten op te leveren.

    In toenemende mate worden aanwijzingen gevonden dat gebruik van amfetaminen (inclusief XTC) en van cocaïne, ook wanneer geen sprake is van verslaving, kan leiden tot deels irreversibele hersenbeschadigingen.

    En dat precies in datzelfde jaar (06 aug.2002) de Nederlandse Reclame Code Commissie de hersensstichting aldaar het verbod oplegde om verder nog misleidende reclame te voeren als zou ADHD een hersenaandoening zijn, ‘die dus kan behandeld worden door irreversibel die hersenen te beschadigen’.

    Waarom worden kinderen met opgetelde symptomen van normaal kindergedrag met veel te hoge doses cocaïne en amfetamine gedrogeerd tot sommige ervan plots doodvallen?

    Niemand mag het weten, en daarom dat iedereen nu denkt, dat ze doodvallen aan een niet te voorspellen aangeboren hartziekte, maar dit cardiologen congres wist het in 2003 al WEL!

    PULMONALE ARTERIËLE HYPERTENSIE
    3rd World Symposium on Pulmonary Arterial Hypertension 23 t/m 25 juni 2003, Venetië

    www.actelionnl.obinary.com/Apps/WebObjects/Actelion.woa/wa/SoloFile/attachment?id=1000323

    In de betrokken task force werden de risicofactoren en ziektebeelden besproken die geassocieerd zijn met PAH. Ook op dit terrein is inmiddels de nodige evidence verzameld. Toxische middelen waarbij de relatie met PAH bewezen is, zijn onder meer de eetlustremmers (aminorex en fenfluramine), amfetamines inclusief het geneesmiddel methylfenidaat (Ritalin®), (gekookte) cocaïne en toxische olie (raapolie).

    Artsen die toxicomanieën instellen en in stand houden bij een ziekte, waarvan geen van hen een diagnose kan stellen, waarvan niet eens neurobiologische diagnosecriteria bestaan, doen dit enkel en alleen maar, omdat de kennis over de schade die men daarmee toebrengt voor de wereld verborgen wordt gehouden.

    Een kinderarts op een GGZ-centrum verzekerde mij een paar dagen geleden, dat ADHD-ers, onder een toxicomanie, daar helemaal geen last of schade van ondervinden, net zoals diabetici baat hebben bij een behandeling met insuline, die gevaarlijk is bij gezonde personen.

    Terwijl suikerziekte een aandoening is, waarvan men foutloos een diagnose kan stellen.
    En waar bij ADHD een test, die aantoont dat patiënt NIET lijdt aan een neurobiologische aandoening waar amfetamine of cocaïne soelaas zou moeten brengen, weggehoond wordt met als argument… dat ADHD’ers er TOCH (ex cathedra) baat bij hebben, zelfs al hoeft een diagnose daarbij niet eens.

    Dit is ook zo, want voor die arts, is de patiënt UITBEHANDELD, wanneer …
    patiënt plots doodvalt op straat of op het voetbalveld,
    patiënt in de psychiatrie of in de afkick belandt,
    patiënt op jonge leeftijd aan vasculaire Alzheimer begint te lijden.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Aspartaam is als laaggedoseerde amfetamine, een psychoticum.

    Posted on May 31st, 2011 Fernand Haesbrouck No comments

    Een diëtiste uit noord-Nederland slaagde erin om patiënten van de symptomen, die leken op een Lyme-aandoening te verlossen, door uit het dieet twee E-nummers , E621 en E951, te bannen.

    E621 is MonoNatriumglutamaat, dat zich in het lichaam als een (opwindende) neurotransmitter zou voordoen.

    E951 is aspartaam, een scheikundige verestering van een amfetaminecomponent, met een aminozuur, waardoor neuroreceptoren de stof als een, weliswaar valse,  neurotransmitter herkennen.

    Zoals bekend vernietigen fake-neurotransmitters die neuronen, waar ze kunnen binnendringen.

    Beide stoffen zijn (weze het,  in lage doseringen)  eigenlijk de pepmiddelen, waarop het lichaam reageert met het maken van antistoffen.
    Het zijn precies die antistoffen, die de huiduitslag en neurologische symptomen veroorzaken en sterk gelijken op de weinig specifieke symptomen ( gevolg van de antistoffen op insectenbeten) van een Lyme-infectie.

    Merkwaardig dat sommige neurologische kenmerken (afwijkingen, door kapotgemaakte neuronen?) sterk gelijken op sommige gedragskenmerken, die men graag aan ADHD toeschrijft.

    En even merkwaardig is dat CBG in 2005 al publiceerde dat lage doseringen methylphenidaat, ook de ‘symptomen’ van ADHD kunnen verergeren, zodat hoger moet gedoseerd worden..

    Maar pas heel grappig wordt het bovendien, waar men stelt dat aspartaam het hongergevoel zou afremmen (fight or flight-reactie door de gevarenreflex?).

    En de slapeloosheid, veranderd pijngevoel, epilepsie, migraine, verhoogde bloeddruk wijzen er toch sterk op dat hier dezelfde vasoconstrictie optreedt, die ontstaat door de gevarenreflex op het verwoesten van neuronen.

    Europa zou nu de veiligheid van aspartaam ‘opnieuw’ gaan onderzoeken.

    Zal men dat ook eens doen bij alle chemicaliën die medisch door de strot van de burgers worden geduwd?

    Zal men eindelijk eens de medische doping, als psychotica willen ontmaskeren, als men toch eens naar de scheikunde ervan gaat kijken?

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Psychiatrie wou dit niet: eigen onmacht bij GPOS, werd ADHD bij kinderen.

    Posted on November 26th, 2010 Fernand Haesbrouck No comments

    Hoe leg je een gesyndikeerde peut uit dat het heel normaal is, wanneer een kind al een antwoord uitschreeuwt voordat de vraag helemaal gesteld is?

    Of wanneer het zitten op een stoel bovenop anderhalf been, een normaal kindergedrag is?
    Of als het kind op geen details gaat letten, omdat het dit niet werd aangeleerd?
    Of slordig een huistaak afwerkt, omdat het daarvoor niet mag gestraft worden?
    Of nooit discipline heeft aangeleerd en daardoor snel wordt afgeleid door van alles?

    Of overal in klautert, als peuten dat zien?

    Of nooit leerde zwijgen, wanneer het niet mocht spreken?

    Een gesyndikeerde peut met de verantwoordelijkheid tegenover een kind, wordt geacht om daaraan te werken.

    En daar wringt het al.

    De vakbonden ijveren voor het comfort op het werk.
    En vakbonden zijn machtig.

    Het pedagogisch ongemak dat een kind veroorzaakt, wordt opgeteld en bij een drempelscore is er sprake van GPOS (Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom).
    Het pedagogisch ongemak dat peuten projecteren op kinderen, die de eigen professionele rust in gevaar brengen.

    Natuurlijk zijn volwassenen niet ziek wanneer ze gesyndikeerd zijn, maar het helpt wel om te kunnen optreden, als een drukkingsgroep.

    Kinderen moeten zoiets nog leren, en van dat soort volwassenen hoeven ze dit wel niet te verwachten.

    De laatste wereldoorlog leerde de sponsors ervan, dat je legers dwangmatig, fanatiek en onuitputtelijk kunt doen strijden voor het vaderland, wanneer ze met hoge doseringen psychotica chemisch worden geprepareerd.

    En laat het nu net ook diezelfde sponsors zijn, die op vandaag succesvol de helende healthcare voorzien van al het goeds dat de maatschappij nodig heeft om te genezen van het ziek zijn.

    Aan welke ziekte dan ook.

    Vandaar, de nieuwe ziekten, die worden uitgevonden, want de sponsors spenderen geen fondsen meer aan ouderwetse oorlogen.

    Nu blijkt dat kinderen, net als jonge soldaten trouwens, perfect onder bevel functioneren wanneer ze met dezelfde oorlogspychotica, dwangmatig psychotisch worden gedrogeerd.

    En het ei van Columbus lag meteen zo klaar als een klontje.

    GPOS werd ADHD.
    En bij twijfelgevallen, kon men lage proefdoseringen proberen, die omdat ze doping zijn, nog meer hyperactief maken.
    Immers, dat hyperactief zijn, werd als een neurobiologische aandoening bestempeld.

    Niemand wist dat zeker, men vermoedde het alleen maar.
    Al volstond dit meteen.
    Want de echte ziektesymptomen, die ontstaan door te behandelen, komen door het controleverlies over het gedrag.

    Het psychotisch en agressief worden, het spontane doodvallen of het zelfmoorden ermee, voorzagen de psychiatrie of de echte geneeskunde met alles wat ze nodig hebben, om dan weer met andere gesponsorde chemicaliën van healthcare aan de slag te kunnen.

    De slag, of de veldslag, met kinderen in een hoofdrol.
    Wat een toekomstvisie… want er werden heel wat kinderen geboren in al die jaren.

    Bloedige oorlogen hoefden niet meer.

    Gewoon de psychiatrie en de geneeskunde in de waan houden dat het vermoeden van de neurobiologische aandoening geen vermoeden meer is, maar de echte ziekte, die ontstaat door GPOS niet te behandelen bij de ware gestoorden.

    En zo geschiedde.

    Op vandaag kan geen enkele arts bij een kind een neurobiologische aandoening aantonen, waarvoor men een toxicomanie met zware doseringen psychotica gaat instellen, op vraag van georganiseerde GPOS’ers.

    Wat meer is, die artsen hoeven zelfs niet eens geen diagnose meer te stellen.
    De diagnose wordt aangereikt door het multidisciplinaire team, dat het eigen comfort verzekert door kinderen dwangmatig psychotisch of robotmatig pedagogisch in het gelid te laten lopen.

    En hoe kan iets nu gezonder, als artsen toch bereid worden gevonden om, omwille van vermeende gezondheidsoverwegingen, kinderen  de psychiatrie, de zelfmoord, de verslaving of de dood in te jagen.

    Daarom roept men amfetamines en cocaïnes in hoge doseringen uit als compleet onschadelijk bij kinderen.

    Wou de psychiatrie of de geneeskunde dit echt?

    Leg het eens uit, Hoge Gezondheidsraad !

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us