Is het nu echt zo moeilijk?

Is het nu echt zo moeilijk om een arts te verplichten om medisch aan te tonen waarom een patiënt met cocaïne- en(of) amfetaminepreparaten dwangmatig psychotisch moet gemaakt worden voor het pedagogisch comfort van de omgeving?

Het enkel maar VERMOEDEN van een neurobiologische aandoening, is geen geldig argument om eerst het zenuwstelsel kapot te maken en om dan vervolgens bipolair en chemisch te laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

Immers, deze toxicomanie creëert een neurobiologische disfunctie, die dan wordt aangegrepen om een lucratief commercieel gebeuren in stand te houden.

Comorbiditeit is een criminele uitvlucht om de iatrogene oplichterij te verdoezelen.

Hoe kan men spreken over comorbiditeit als niet eens bekend is of er überhaupt een neurobiologische aandoening is en nog minder dat die zou moeten behandeld worden met psychotisch makende stoffen onder een opiumwetgeving?

Gouden vrienden

Zegt de een….

in bijlage een tekst over synapsen en neuronen en hun werking.
Ik kan in deze tekst nergens een neurotransmitter re-uptake pomp vinden.
Zie bijlage
mvg

Waarop de ander zeer wijs reageert…

Hallo allemaal,

Zouden we hierover niet een vraag kunnen stellen aan prof. Dehue, want die doceert ook ‘wetenschapsgeschiedenis van de psychologie’ en daar passen deze verschillende opvattingen goed in.

In mijn tijd ging men in op de opeenvolging van alle theorieen betreffende o.a. neurotransmittersystemen enz.
Daar bleef natuurlijk steken bij de serotonine-heropname-remmers, met plaatjes waarin die heropnamepomp werd getekend.
Verder terug ging kennelijk niet.

Dat die pomp er in – en voor – 1976 nog niet inzat werd niet vermeld. Maar misschien is Groningen beter geinformeerd dan Leiden.

Maar ja, volgens het boek ‘de ziekte industrie’ kregen depressieven tussen 1945 en begin van de jaren 1970 nog gewoon amfetaminen en daar had je geen pomp bij nodig.

En toen gebeurde er een evolutionair wonder waar Darwin zich voor uit zijn graf gehesen zou hebben om het bij te mogen wonen, als hij er van af had geweten.

Toen paste de menselijke soort zich opeens en masse aan aan veranderende omstandigheden – namelijk de uitvinding van de reuptake-inhibitors – en ontstond uit het niets een reuptake-pump.

Het wonderlijke was dat de mens gewoon alleen maar een tekenpen hoefde te nemen en dat ding op een tekeningetje erbij kliederen en oeps……..iedereen had er ineens zo’n pompje bij.
Zelfs de creativiteit van de schepper verbleekt hierbij.

En wat zo leuk was, sinds dat pompje ineens erin evolueerde, transmuteerden ook ineens de amfetaminen tot serotonine-heropname-remmers.

Fernand had gelijk met zijn opmerking dat we nu de mooiste tijd van ons leven beleven: getuige te mogen zijn van deze ‘wonderen’ dat is echt iets voor bevoorrechten.

Dank je, dat je ons hiervoor de ogen hebt willen openen!!!!!

Zal ik toch eens Dehue vragen hoe het komt dat er in 1976 nog geen pompje in het systeem zat en in de jaren ‘80 ineens wel?

En in 1976 beschikte men toch ook al wel over behoorlijke microscopen.

Zou Korf niet in die pompjes geloven omdat hij nog is opgevoed met boeken zonder pompje en daarna nooit meer heeft willen bijscholen in de anatomie van de synaps?

Geneeskunde voor criminelen

Healthcare is er klaar voor.

De ambitie van het Alzheimercentrum VUmc is om uit te groeien tot het leidende centrum op het gebied van dementie op jonge leeftijd.

http://www.vumc.nl/afdelingen/voor-journalisten/persbericht/3540000/

Kunstmatig dement gemaakte patiënten worden academisch opgewacht.

Zelfs als ze jong zijn en met ADHD of een depressie als smoes echt ziek werden gemaakt aan een ‘vasculaire’ Alzheimer.

(Zie mijn stukje van gisteren).

Men weet bovendien al dat de vasoconstrictie door ADHD-medicatie, antidepressiva en zelfs door de Ariceps’en tegen Alzheimer, de oorzaak is van de nieuwe vorm van Alzheimer, waar nu nog een populaire naam voor moet worden gevonden.

Uit het onderzoek blijkt dat het overgrote deel van de patiënten vooral schade heeft aan kleine bloedvaten. Lang is gedacht dat vooral de schade aan de grote bloedvaten het belangrijkste probleem was.

http://blog.seniorennet.be/rilatine/archief.php?ID=108070

http://www.megablunder.net/NB77.pdf

In plaats van iets te ondernemen tegen de nieuwe epidemieën die ontstaan, door een bevolking chronisch met een toxicomanie te behandelen bij aandoeningen die men alleen maar vermoedt, verkiest men om dit allemaal in stand te houden en om van de ontstane ellende te profiteren, door een heel nieuw zorgcircuit op poten te zetten.

Op en top consumptie.
Op en top healthcare.

Dit is geen geneeskunde meer, dit is ronduit misdadig!

Maar om heel eerlijk te zijn.
Ik had nooit kunnen denken dat geneeskunde op zo een lullige manier de juistheid zou bevestigen van het werkingsmechanisme van antidepressiva en ADHD-medicatie.
Terwijl pure commerciele overwegingen dit mechanisme verborgen willen houden.

Benieuwd wanneer Overheden daarop zullen reageren en hoe?
En of mindcontrol en populatiecontrole primeren als beleid.

Parket knoeit doodleuk met zelfmoordbericht van Kim. Leeft hij daarom nog?

Dertig dagen na mijn stukje op Allerheiligen, (Parket wacht op zelfmoord om zaak KimDG te deblokkeren) ontkent het parket dat Kim DG een zelfmoordpoging zou ondernomen hebben.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF30112009_018

Al lijkt de jongen al veroordeeld, toch schijnt veel erop te wijzen dat mijn ‘gebedje’ op die dag, de voorzienigheid van de rechterlijke instanties even de plannen heeft doen bijsturen.

Hier wordt niet het jonge leven van een moordenaar beschermd.
Wat een maatschappij graag zou willen geloven.

Toch komt de dag des oordeels.
Het establishment ziet geen andere uitweg.

Alleen vraag ik me af … wanneer?
Is dit een kwestie van centen, van taboes of simpelweg van … de wereldwijde belangen van healthcare?

Eieren tegen de voordeur, une histoire qui se répète

Eieren tegen de voordeur, une histoire qui se répète

Na een kleine dertig jaar, weer eens iets oprakelen, dat toen ook heel erg stonk.

Want als ik gisteren mijn voordeur opentrok, doemde voor mij net hetzelfde spookbeeld op van in 1980.

Ik kon het huis niet uit omdat vuilniszakken van aangrenzende straten voor mijn deur waren uitgekieperd.

En waarom?

Een stukje in de Vrije Tribune van de Standaard op de tweede pagina.

In 1970 was Leburton, een Waals socialist en covoorzitter van een nationale BSP  (Belgische Socialistische Partij) met Willy Claes, als andere co-voorzitter, aan Vlaamse kant, in die tijd eerste minister van België.

Een politiek schandaal met Ibramco heeft toen een einde gemaakt aan de carrière van die man.

Ibrambo zou een Staatsmaatschappij worden, die exclusief de oliebevoorrading van ons land zou garanderen vanuit Iran.
Omdat een en ander in verband met  favoritisme nogal vlug in de pers uitlekte, kwam een onzalig einde van het megaproject en aan de politieke loopbaan van de man.

Even later werd Willy Claes in een nieuwe regering, Minister van economische zaken, en de ambities van de partij naar een nieuw megaproject smeulden nog na.

Dit nieuwe project werd Therabiol gedoopt.
Therabiol zou een Staatsmaatschappij worden, die een exclusieve verdeling van de geneesmiddelen in ons land moest waarborgen.

Toevallig was ik nog jong en een beetje even rebels en had ook wat economie in gedachten, waardoor een drang zo onbedwingbaar en niet te stuiten begon te zweren, dat ik een en ander met een ouderwetse schrijfmachine op papier heb gezet.

Tot mijn grote verbazing, nam de Standaard het stukje over als een Vrije Tribune.

Nadien bewees ook hier een gebarricadeerde voordeur de juistheid van mijn hypothese.

Immers.

De regering waar toen Willy Claes een deel van uitmaakte was een klassieke tripartiete, en het initiatief dat de Minister van economische zaken had genomen, in navolging van het eerder mislukte megaproject, Ibramco, was niet eens bekend bij de andere regeringspartners.

Gevolg: ik werd op een dag tot in het hoofdkwartier in Brussel van de toenmalige liberale partij gebracht, waar een piepjonge ondervoorzitter, nu een ex-premier van het land, de partijtop had bijeengeroepen om te luisteren naar mijn analyse van het project, dat ik in De Standaard had beschreven.

Resultaat: enkele maanden later en nog in hetzelfde jaar, is Therabiol bankroet gegaan.

Niemand heeft daar verder nog ooit iets over gehoord.

Die eieren, gisteren,  deden me aan hetzelfde denken.
Maar vandaag gaat het niet meer over kleinzielige Belgische nationale politiek.
Nu zijn er al twee doodsbedreigingen, maar folklore evolueert misschien.
Dit, terwijl ikzelf er maar niet in ben geslaagd om zo volwassen te worden zoals men het van mij wel had verwacht.

Al vermoed ik, dat Overheden en pipiatrie dit soort van folklore gebruiken om in plaats van met een wetenschappelijke  discussie, te overtuigen van de eigen lucratieve waarheid.

L’histoire se répète?

Ik vrees dat antidepressiva en ADHD-medicatie niet zo vlot in de vergeethoek zullen terechtkomen als Therabiol.

Omdat de wereldwijde  vermeende gezondheid en pedagogisch comfort van kinderen en sukkelaars vanzelfsprekend en zogezegd zouden voorgaan op de belangen van het geld.
En dan mag bovendien behoorlijk wat bedrog en corruptie in het spel zijn.

Althans… zo blijkt.

XTC, opvolger van Rilatine als ADHD-medicatie?

De fraude rond het drogeren tot dwangmatig psychotisch wordt meer en meer duidelijk.

Twee jaar geleden (november 2007) slaagde Novartis er nog in om met veel geld, Prof.Danckaerts op de frontpagina’s van de media (hier de frontpagina van Het Laatste Nieuws, 12/11/2007), te laten stellen dat Dr.Pelham (State University of New York in Buffalo) verkeerd was, omdat volgens de procedure, de acht jaar durende follow up, nog niet was afgelopen.

Immers, toen al bleek (na 6 jaar onderzoek) dat na 14 maanden behandeling er geen verschil meer was in concentratie en gedrag tussen behandelde en niet-behandelde patiënten.

Nu zijn de acht jaar wel voorbij en de conclusie is net dezelfde.

Ook die van Dr.Pelham.

Waaruit blijkt dat methylphenidaat duidelijk geen stoffetjes heeft toegevoegd om de kinderen te genezen en evenmin op een blijvende manier, chemische onevenwichten zou hebben hersteld.

De fabeltjes daarmee zijn alvast al uit de wereld geholpen.

Kinderen hebben geen neurobiologische aandoening van stoffetjestekorten en van biochemische onevenwichten.

Methylphenidaat heeft niet gewerkt zoals men het wou en zoals men het iedereen wou doen geloven, door sprookjes daarover aan de man te brengen.

De wel schadelijke werkingen waaraan de behandelde kinderen leden, worden ijverig met woordenkramerij omzeild.

Zo worden de groeistoornissen bij het gebruik van doping, gemeld als een vaststelling, waarbij onbehandelde kinderen gemiddeld groter waren en zwaarder wogen.

Negatieve resultaten op lange termijn kregen een fantoomuitleg (nieuwe sprookjes), en als die niet klopte, probeerde men iets anders.

Zie ook de gekende stoffetjestheorie, waarover nu intussen al niemand meer spreekt.

Academisch voelde men de bui al hangen, want in april organiseerde Prof.Dr.Buitelaar in zijn biotoop al een wetenschappelijk kransje, waarbij de deelnemende en sponsorende farmaceutische bedrijven gesmeekt werden, om versneld met nieuwe ADHD-medicatie voor de proppen te komen.

http://www.ru.nl/actueel/persberichten/evidence-based/dementie_en_adhd/

Nieuwsbrief die ook toekomstige ADHD-medicatie bespreekt.

De hoogste tijd meteen, voor een therapeutische indicatie voor XTC?

Waar evidence nu al uitwijst, hoe doeltreffend het middel kan zorgen voor de broodnodige rust in de hoofden van iedereen.

Veertig jaar geleden, bestond voor Rilatine, zoals nu voor XTC, toen ook geen therapeutische indicatie.

Tot voor MPH een ziekte werd uitgevonden en de werking ervan als onbekend werd uitgeroepen.

The MTA study’s eight-year follow-up data have now been published (J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 2009 Mar 23; Epub ahead of print), and confirm the initial announcement made last year: any benefits of drug therapy disappear within 14 months and, even at that time, led to no differences in behav-iour and ability to concentrate between those taking an ADHD drug and those who never had.
Dr Pelham is concerned that some of his colleagues in the MTA study knew early on—possibly as early as 1999—that the drugs offered no long-term benefit. In one interview, he said that his colleagues had “repeatedly sought to explain away evidence that challenged the long-term usefulness of medication. When their explana-tions failed to hold up, they reached for new ones” (Washington Post, March 27, 2009; page A01).
The latest MTA report also suggests that the drugs could be harming the children’s physical development. The children who took an ADHD drug for 36 months or more were, on average, 1 inch (2.5 cm) shorter and 6 lb (2.7 kg) lighter. But this, too, has been reinterpreted by the NIMH. In the above-mentioned 2008 press release, it said that the children not on medication “grew somewhat larger”.
Dr Pelham has been attacked by co-author Dr Peter Jensen, a former director of the NIMH who continues to speak on its behalf. He claims that Pelham was the only MTA researcher to take away “the silly message” that the study questioned the long-term effectiveness of the drugs.
But this is not true. Brooke Molina, associate professor of psychiatry and psychology at the University of Pitts-burgh, says the data don’t “support that children who stay on medication longer than two years have better outcomes than children who don’t”. In an e-mail to Dr Pelham and others, she said that the academic reviewers “thought we were bending over backward (inappropriately) to dismiss the failure to find medication effects at eight years”.

http://www.wddty.com/parents-mislead-over-adhd-drugs.html , voor het volledig artikel.

Logica is een aandoening, die de leer van de medische sekte schaadt.

1999 : amfetamines als anorectica veroorzaken fatale pulmonaire hypertensies.
Amfetamines als hongerremmers gaan daarom uit de handel.

Cardiologencongres in Venetië (2003) stelt in de conclusie dat de amfetaminewerking van methylphenidaat momenteel de voornaamste oorzaak is van dodelijke pulmonaire hypertensie.

Dat congres wordt medisch vakkundig uit de internationale literatuur gehouden.

21 februari 2007 : FDA waarschuwt voor cardiale accidenten en psychotisch gedrag bij ADHD-medicatie.

Het medisch establishment heeft dit niet eens gelezen.

22 januari 2009 : The EMEA’s Committee for Medicinal Products for Human Use (CHMP) has reviewed methylphenidate due to concerns over cardiovascular risks (hypertension, heart rate increases and arrhythmias) and cerebrovascular risks (migraine, cerebrovascular accident, stroke, cerebral infarction cerebral vasculitis and cerebral ischaemia). In addition to these concerns, CHMP looked at the risk of psychiatric disorders, the effect of methylphenidate on growth and sexual maturation, and the effects of long-term treatment.

Deze waarschuwing wordt herhaald in juli 2009, via een mededeling door de Europese Commissie.

De medische wereld negeert dit gewoon.

15 juni 2009 : ADHD Drugs: Sudden Death Risk Higher? (WebMD)
FDA betwist de studie.

Welke logica hanteert de geneeskunde?
Heeft logica wel iets met geneeskunde te maken?

Methylphenidaat is op moleculair gewichtsbasis 30% actiever dan zuivere cocaïne.

De vereiste doseringen ervan om ADHD’ers dwangmatig psychotisch te maken, zijn veel hoger dan wat WHO als normaal gebruik om alleen maar te drogeren voorstelt.

Sterfgevallen ermee worden niet herkend als een pulmonaire hypertensie, en in het geval van sportlui of bij examens, wordt een autopsie meestal door de familie geweigerd.

En toch worden medicinale cocaïnes en amfetamines veilig geacht, omdat wat hier voorafgaat, aantoont, dat de (commerciële) baten nog steeds voorrang hebben op het jammerlijk plotse doodvallen van enkele pechvogels.

Alleen het medisch bedrijf vindt momenteel nog dat een batenanalyse positief uitvalt.

Omdat men tegenover het negatieve van het plotse doodvallen, het verslavend zijn en het psychotisch en agressief maken, stelt dat men het pedagogisch comfort van een multidisciplinair team verbetert en omdat men ermee een ongeneeslijke ziekte zou kunnen behandelen.

Een ziekte die men alleen maar vermoedt (’presume’), maar die nog niemand wetenschappelijk heeft aangetoond.

Als nu eens de maatschappij en haar politieke verantwoordelijken diezelfde batenanalyse zouden maken en ervan uitgaan dat zolang niemand die ongeneeslijke ziekte echt kan aantonen, zonder dat men daarvoor de symptomen van een normaal gedrag moet gebruiken om ziek te verklaren, er dan ook geen ongeneeslijke ziekte bestaat.

Dan staat alleen het pedagogisch comfort van het multidisciplinaire team als enige bedenkelijke baat (stel nu eens dat zij aan GPOS zouden lijden, wat ook evengoed vermoeden is), tegenover de gevaren van het plotse doodvallen, het verslavend zijn en het psychotisch maken.

Hoe zou de maatschappij en haar politiek verantwoordelijken dan daarop moeten reageren?

Zoals FDA, die Proctor&Gamble, Johnson&Johnson en Eli Lilly toch zo erg ontziet?
Zoals EMEA en de EG, die ook Proctor&Gamble, Johnson&Johnson en Eli Lilly toch zo erg ontzien?

Maar hoeven maatschappij en de politieke overheden er dan niet over te waken, dat zelfs de geneeskunde een bevolking niet medisch mag behandelen met willekeurige exterminaties, door toxicomanieën in te stellen en in stand te houden en die bevolking ook agressief en psychotisch maakt met cocaïne-en (of) amfetaminedoping, alleen maar om het multidisciplinaire team en de bedrijven te plezieren?

Want het foefje van die ongeneeslijke ziekte en de fabeltjes over stoffetjes, die ontbreken of niet helemaal in evenwicht zouden zijn, hebben nu al lang genoeg geduurd.

Misschien al veel te lang, waardoor de meesten dat bedrog uiteindelijk nog zijn gaan geloven ook.

Wisten we maar hoevelen, die zichzelf slim en wetenschappelijk wanen, de fabeltjes als een sektegeloof voor waar aannemen en dit geloof als arts en missionaris aan de bevolking proberen op te dringen.

Zelfs aan de politieke verantwoordelijken, want die houden van elke leer, elke sekte, die een bevolking zalft en kastijdt met ‘opium voor het volk’.

Moeder Joy vermoord… maar ADHD-medicatie blijft veilig.

De moordenaar werd behandeld voor de aandoening van een normaal gedrag, die men therapeutisch tot dwangmatig psychotisch wil genezen, met sterke doseringen amfetamine of cocaïnedoping.

Om de maatschappij van de veiligheid van deze medicatie te overtuigen en tevens van het feit dat een normaal gedrag een ziekte zou zijn, heeft men het werkingsmechanisme van medische harddrugs als onbekend uitgeroepen.

Officiële instanties verklaren immers dat proefdoseringen van die doping de echte symptomen van de nieuw uitgevonden ziekte doen verergeren, waardoor nog hoger moet gedoseerd worden en vooral, waardoor de vermeende ziekte dan echt kan ontstaan en door een toxicomanie in stand kan worden gehouden.

Vandaar dat over de bewezen werkzaamheid van deze succesmedicatie (evidence based) niet getwijfeld kan worden, terwijl gemakkelijkheidshalve en om commerciële redenen de kennis erover beter verzwegen wordt.

Hoe komt het nu dat amfetamine- of cocaïneverslaafden moorden, zelfmoorden en ook doodvallen?

Wat strikt (evidence based) medisch gezien, nooit gebeurt, maar toch …

Die stoffen vernielen dosis per dosis neuronen, de bouwstenen van het zenuwstelsel.

Waarop het aangevallen zenuwstelsel reageert met een gevarenreflex (vluchten of vechten), de bekende dopingkick.

Die kick laat ondermeer bloedvaten dichtklappen.
Dichtgeklapte bloedvaten in de hersenen, zorgen ervoor dat dieperliggende hersencellen, die zuurstof nodig hebben om te groeien, geen zuurstof meer krijgen, en door het chronisch dichtgeklapt houden, uiteindelijk gaan afsterven.
Het begin van … dementie en Alzheimer.

Dichtgeklapte bloedvaten rond het hart zorgen ervoor, dat het hart harder moet gaan pompen, waardoor het gaat uitzetten, ten koste van de andere hartkamer, waar het volume kleiner wordt om het bloed te laten binnenstromen, die van verse zuurstof moet voorzien worden.

Die verstoorde pompwerking mondt nogal frequent uit, in wat men een infarct noemt.

Maar omdat amfetamine en cocaïnedoping zo veilig wordt geacht en zo evidence based effectief, heeft men die infarcten dan maar: aangeboren hartziekten genoemd.
Stel je voor, dat men niet meer legaal veilig zou kunnen drogeren.

Tot hier, alleen maar de nevenwerkingen.
Maar de hoofdzaak die men wil bereiken is het dwangmatig psychotisch en dociel maken.

En daartoe verwoest men beetje per beetje de bouwstenen van het zenuwstelsel, waardoor een controleverlies over het gedrag ontstaat.

Er treden tics op, die men niet meer zelf kan onderdrukken.

Het normaal interpreteren van de realiteit is vervormd. Kinderen zien akelige figuren op de muren voor ze in slaap vallen, al zijn die muren behangen met kleurige kindermotiefjes.

Die motiefjes veranderen nogal snel in draken of andere monsters.

Ook vervelende wanen (achtervolging) en vijandigheid ontstaan, die men onmogelijk nog kan bedwingen.

Het is immers een goed functionerend zenuwstelsel, die al die dingen wel beheerst.

De spreekwoordelijke agressie bij gedrogeerden is alleen het gevolg, van het niet meer onder controle kunnen houden van wat men met een ouderwets woord: zelfbeheersing pleegt te noemen.

Het robotachtig, psychotisch controleverlies over gedrag is de zogenoemde genezende werking van hoge doseringen doping (pedagogisch comfort voor het multidisciplinaire team).

In de meeste gevallen corrigeert men dan wanen, agressie, tics of andere zogezegde karakterstoornissen met antipsychotica (Dipiperon, Haldol, Zyprexa, Risperdal), die immers ook veel geld opbrengen en die men medisch dan ijverig ‘bipolaire’ verschijnselen is gaan noemen.

Het chemisch bipolair laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

De medische kunst om te vertrekken van de symptomen van een normaal gedrag, die dan een nieuwe ziekte is gaan heten, om te arriveren in een situatie waar tot het einde een dure en kunstmatige zorgeconomie kan ontstaan, die geld opbrengt met heel wat tewerkstelling (en dito wachtlijsten).

Zo stond het in de krant:

“‘Hoewel hij daar kalmeerde, kwam hij slechter uit die instellingen dan hij er was binnengegaan. Hij kreeg er medicatie tegen ADHD en slaappillen, omdat hij bijzonder onrustig sliep. De jongste weken nam hij veel van die pillen. Aan de telefoon klonk hij telkens versuft. Ik sluit niet uit dat hij die moord onder invloed van een overdosis van die pillen heeft gepleegd.’ “

Lees het artikel op:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=G82CKUPE

De moordenaar zal terechtstaan, maar wie zijn zenuwstelsel heeft verwoest, waardoor de jongen geen eigen controle over gedrag meer had, die gaan vrijuit.

Ze gaan vrijuit omdat de maatschappij blindelings steunt op hun autoriteit van de effectieve (en lucratieve) werking (licence to kill) en niet meer op hun kennis.
Want die kennis hoeft om commerciële redenen helemaal niet meer.

Levensonwaardige levens, die voortaan zichzelf extermineren.

Houden we het beter daarbij?

Redeneerfouten maken, tot medische wetenschap gepromoveerd.

De internationale medische literatuur vermoedt dat het drogeren met het nieuwe amfetaminepatroon van phenylpropylamines serotoninetekorten of onevenwichten eraan zou herstellen.

“Presume” en “have a link to…”, zijn voortaan wetenschappelijke termen.

Vandaar dat dit vermoeden uitgeroepen werd tot een wetenschap.
Al kan niemand het serotoninesprookje aantonen, toch lees je overal over de helende werking van SSRI’s .

Die zijn zelfs zo specifiek dat ze niet alleen weldoende bezig zijn met serotonine maar ook met dopamine, noradrenaline en ga zo maar door.

Amfetaminedoping helpt altijd.

Een patient kreeg Cymbalta voorgeschreven door de huisarts omdat de man klachten had over koude tenen.

Cymbalta geneest geen koude tenen, wel integendeel.
Maar het gedrogeerde goede gevoel maakt dat er over die tenen niet meer gezaagd zal worden.

En als men dan het ultieme bewijs vraagt over de werking, dan zijn er de uitdrukkingen:

“Nog meer onderzoek nodig” en … best van al : “Het werkingsmechanisme is onbekend”.

Dat laatste staat zelfs op veel bijsluiters.

Omdat ik aantoon hoe die dingen wel werken en hoe schadelijk ze zijn, valt men mij niet aan, door mijn stelling te weerleggen of iets in die aard, maar men schiet op de pianist.

Of men speelt de man en niet de bal.
In het voetbal is zoiets een rode kaart.

Omdat anderen dan ik, ook de schadelijkheid van harddrugs aanklagen en dat doen met andere argumenten, lees ik dit:

“Dit gedachtengoed is hetzelfde als dat van de scientology kerk.”

Het aanklagen van harddrugsmisbruik, vanuit mijn opleiding van apotheker stelt men gelijk aan een gedachtengoed.

“Het lijkt erop dat de heer Haesbrouck leden aan het werven is voor de scientology kerk. Dat is opzich niet erg, maar het zo netter zijn als hij dit deed met open vizier.”

En dan opnieuw: HET LIJKT EROP. (’presume’).

Conclusie: het wetenschappelijk bewijs is geleverd, doordat het erop lijkt.

Waarom toont niemand aan dat ik leden zou werven?

Waarom toont niemand aan dat ik echt lid ben, of zou zijn?

Ben ik dan een lid van Zitstil omdat ik op http://www.zitstil.org ook mijn gedachtengoed verkondig?

Als men het gebruik van ADHD-medicatie aan banden zal leggen, zal dat gebeuren omwille van het gedachtengoed van scientology of omwille van mijn uitleg?

Vraag is nu: wat heeft gedachtengoed in godsnaam daarmee te maken.

Eigenlijk ben ik zelf apetrots dat de situatie na al die tijd zodanig verrot is geraakt, dat verantwoordelijken (politieke en medische) in een verveelde situatie zijn geraakt.

In plaats van meteen iets te ondernemen, toen ik aantoonde op welke manier die drugs een schade toebrengen aan de gebruikers, vond men het prettig om, net zoals nu ook gebeurt, mij in persoon aan te vallen.

Daarmee gaf men een open kans aan anderen om op die kar te springen en om ‘een gedachtengoed’ zogezegd te verspreiden.

Waarom krijgt de Europese Commissie niet het verwijt tot de scientology te behoren, wanneer men stelt dat methylphenidaat niet langer dan een jaar mag gebruikt worden?

Hoort zoiets niet tot het gedachtengoed?

Waarom hoort het Pharmaceutisch Weekblad niet tot scientology, omdat men aantoont aan de hand van studies, dat ADHD-medicatie verslavend is en psychotisch maakt?

Hoort zoiets niet tot het gedachtengoed?

Waarom horen FDA en cardiologen niet tot scientology, waar ze stellen dat ADHD-medicatie pulmonaire hypertensies en hartinfarcten veroorzaakt?

Hoort zoiets niet tot het gedachtengoed?

Ik ben niet alleen apetrots, maar vooral dolblij te merken dat de bemoeienissen van de Europese Commissie, het Pharmaceutisch Weekblad, FDA en de meeste cardiologen toch iets in beweging kunnen brengen.

Uiteindelijk zullen de verslaafden zich heel gelukkig achten, dat het spelletje nog zo lang heeft kunnen duren.
Stel je voor, al die tijd een toxicomanie kunnen in stand houden met medewerking van artsen en gesubsidieerd door de Overheid.

En dat terwijl …

Study finds Ritalin only a ‘band aid’

Dank aan Nederlands Dagblad

Mijn dank aan de Nederlandse pers, die eindelijk het cordon wilde doorbreken, door deze reactie te publiceren op het bericht van de Europese Commissie inzake ADHD-medicatie.

Lees het artikel.