De Alzheimer-connectie

Tekenen wijzen op een toenemende belangstelling voor de Alzheimer-bijwerkingen bij intens psychoticagebruik (jonge dementen).

Al laat het gespecialiseerde milieu voorlopig toch na, die bijwerkingen als een comorbiditeit van ADHD of depressie te noemen.

Zoals eerder wel gebeurde met agressief of psychotisch gedrag, zelfmoordgedrag, hallucinaties en al het moois, waarmee met neuroleptica kan gecorrigeerd worden.

Bijna een jaar geleden (december 2009) begon men aan VUmc (Amsterdam) jonge ‘vasculaire’ Alzheimers op te nemen, sinds bleek dat vroege dementie wel eens zou kunnen ontstaan door hersencellen, die gedood werden omdat een chronische vasoconstrictie hen de zuurstof niet kon aanvoeren om te blijven leven.

Als de medische wetenschap wel het werkingsmechanisme van de gebruikte psychotica bij ADHD en depressies zou willen kennen, zou de link misschien vlugger gelegd kunnen worden.

Hoe ikzelf meer dan twee jaar geleden de link naar de Alzheimer-connectie heb gevonden, staat te lezen in de nieuwsbrief van 1 juni 2008.

Ik steunde daarbij op gepubliceerde literatuur, die evenwel zelf naliet om de gepaste conclusies te trekken.

Een tijdbom onder antidepressiva en ADHD-medicatie?

Uitnodiging lezing ADHD en autisme, 29 september 2010

Woensdag 29 september

Lezing: “ADHD en Autisme, probleem of gave? En welke invloed heeft zo’n “label” op iemands leven?”

Sprekers:

Gio Vogelaar: Werkte als gymnastiekdocent, recreatiesportbegeleider, pedagogisch medewerker op een leefgroep en als schoolmaatschappelijk werker op een internaatsschool. Vorig jaar besloot hij dat hij niet meer kon werken op de manier die van hem verwacht werd. Nu werkt hij als zelfstandig gezinscoach, ouder- of jongerenbegeleider, geeft trainingen in bewustwording en workshops percussie.
Meer info: http://www.jeugdzorgvuldig.nl/

Sarah http://www.positievenood.nl/Sarah_Morton/ vertelt hoe ze als zesjarige is gediagnosticeerd is met autisme. Haar jeugd is grotendeels bepaald door de mening van deskundigen. Zij heeft inmiddels drie boeken op haar naam staan en een website opgericht waarmee ze opkomt voor mensen die klem zitten, met name kinderen: www.dus-sarah-morton.nl/

Datum: woensdag 29 september 2010
Entree: 10 euro
Aanvang: 19.30 u
Adres: Cultuurcentrum de Griffioen
Uilenstede 106, 1183 AM Amstelveen

Reserveren via naderendvuur@net.nl
Openbaar Vervoer: met tram 5 en metro 51, halte Uilenstede
Auto: Parkeren gratis
De lezing wordt georganiseerd en ingeleid door Sander van Ankeren van Naderend Vuur.

Reserveren: De zaal is niet al te groot en het lijkt er op dat er redelijk veel animo voor deze avond is, het is daarom raadzaam een plek te reserveren zodat je zeker weet dat je binnenkomt..

XTC promoten om nakende Alzheimer-golf door ADHD-en depressiegeblunder te maskeren

Gedragsstoornissen zijn geen neurobiologische aandoening.
Serotonine en dopaminetekorten bestaan eenvoudigweg niet.
Het reuptakeverhaal is verzonnen om daarmee te vermijden dat psychotica amfetamine-of cocaïnedoping worden genoemd.

Daarom dat men het werkingsmechanisme ervan als onbekend heeft uitgeroepen.

Wat wel bestaat zijn de aandoeningen die ontstaan wanneer als voorwendsel van de ziekte van de gedragskenmerken, men drogeert of dwangmatig psychotisch maakt met psychotica.
Strattera bracht opheldering in deze mythe.

Met Prozac kon Eli Lilly meer dan twintig jaar geleden vermijden dat bekend zou raken dat het nieuwe antidepressivum steunde op het drogeren met het nieuwe amfetaminepatroon.
Immers, mogelijke chemische variaties op het oude patroon waren toen statistisch uitgeput.

Een fabel met serotoninetekorten werd bedacht, de reuptake ervan verzonnen en serotonine toevoegen bij niet-aantoonbare tekorten was succesvol omdat niemand de echte waarheid maar ook durfde vermoeden.

In 2003 kwam Strattera als een redmiddel bij ADHD.

ADHD behandelen steunt sinds het begin, op het dwangmatig psychotisch maken met hoge doseringen psychotica (amfetamine of cocaïne).

Strattera (atomoxetine), werd begin de jaren 1980 voor het eerst gesynthetiseerd als tomoxetine.
Twee studies erover dateren uit 1985, dezelfde periode als het ontstaan van Prozac.

Zuiver chemisch bestaat de actieve stof van zowel fluoxetine (Prozac) als atomoxetine (Strattera) uit identiek dezelfde phenylpropylamine, namelijk, toen, de eerste stof met het nieuwe amfetaminepatroon.
Op moleculair gewichtsbasis bevat Strattera zelfs 18% meer van de nieuwe doping.

Maar omdat het behandelen van ADHD vereist dat men psychotica, als doping, doseert tot dwangmatig psychotisch, behandelt men kinderen met Strattera met een DDD van 80mg/70kg lichaamsgewicht, terwijl depressies met Prozac, alleen maar gedrogeerd worden met 20mg/70kg lichaamsgewicht van hetzelfde nieuwe amfetaminepatroon.

Het bedrijf stelt alles in het werk om zowel universiteiten, overheden, medische literatuur weg te houden van deze simpele wetenschap.

Vandaar, de reclameslogan dat Strattera een volledig nieuwe stof zou zijn in de behandeling van ADHD.
Alles wat daar tegenin gaat, wordt als niet wetenschappelijk weggelachen.

Maar waarom verklaarde ineens de ganse wereld , onder impuls van Eli Lilly, dat van alle SSRI’s alleen maar Prozac (fluoxetine) veilig geacht wordt voor gebruik bij kinderen?

Medisch wetenschappelijke literatuur , de reclamejongens en meisjes van het bedrijf en zelfs FDA, CBG en WHO zweren erbij dat Strattera totaal verschillend is van Prozac.

Hoe kon Eli Lilly dan zowel EMEA als de Europese Commissie overtuigen dat Prozac, veilig is voor kinderen, als niet het argument werd gehanteerd, dat precies dezelfde stof in Strattera wel veilig geacht wordt?

Welk ander argument zou het bedrijf voorgewend hebben voor deze commerciële demarche?
Want commercieel was het in elk geval.

Zelfs zo fantastisch commercieel, dat Europa besliste dat alleen de fluoxetine van Eli Lilly garant staat voor die veiligheid bij kinderen, terwijl dezelfde fluoxetine van generische bedrijven voor kinderen verboden blijft.

Allicht beter te begrijpen door personen zonder chemische vorming, maar wel opgeleid in de hypnotiserende kunst van het reclamebedrijf.

Een dubbele boodschap dus, misschien wel om de believers te laten geloven dat Strattera toch een andere stof is dan hoog gedoseerde of vermomde Prozac.

Wel maakte Strattera duidelijk,

dat het nieuwe amfetaminepatroon (phenylpropylamine ipv. phenylethylamine) eigenlijk ook onder een opiumwetgeving had moeten gebracht worden,

dat men bij depressies helemaal geen serotonine regelt, helemaal geen reuptake bezorgt, maar alleen simpel drogeert met psychotica, wat uiteindelijk zorgt voor meer depressies, zelfmoorden en agressief of ongecontroleerd gedrag,

dat hoge doseringen doping (psychotica) goed bruikbaar zijn om bij ADHD een waan van dociel gedrag te veroorzaken, door dwangmatig psychotisch te maken om daardoor bijkomend neuroleptica te kunnen slijten.

Nu blijkt dat studies aangeven (zonder dat de auteurs evenwel tot conclusies durven komen, omwille van carrièreplanning of andere zakelijke redenen), dat het chronisch gebruik van psychotica, die de bloedvaten doen dichtklappen, er uiteindelijk voor zorgt dat (door zuurstoftekort) gedode hersencellen ontstaan, die eigenlijk beter
waren blijven leven, om situaties van vroeger met nieuwe situaties te kunnen vergelijken.

Die dode hersencellen zijn dan de beruchte plakken, die als een oorzaak worden geacht van de ziekte van Alzheimer.

Vandaar dat sinds december 2009 academisch al departementen ontstaan voor de behandeling van jonge dementen.
Een Alzheimer-epidemie is op komst.
Steeds meer jongeren lijden aan wat men ouderdomsverschijnselen is gaan noemen.

Overheid en geneeskunde zijn op de hoogte.
Er komt nattigheid van.
Maar er stelt zich een imagoprobleem.

Een kolossale megablunder – door eigen schuld – toegeven, zit er niet in.

Men speelt het handig.

Het is bekend dat uitbehandelde ADHD’ers en zelfs depressieven hun toevlucht zoeken in een blijvende psychoticatherapie, maar dan van het alternatieve circuit.

XTC heeft net een zo actief amfetaminepatroon als de nieuwe amfetaminepatronen waarmee men legaal vermeende aandoeningen drogeert of waarmee men dwangmatig psychotisch maakt.
XTC behandelt net zo goed depressies als ADHD, in hogere doseringen, dan.
XTC gebruiken, kan daarom net zo goed door CLB of Zitstil aangeraden worden, wanneer zij de diagnose stellen.
XTC gebruiken zal net zo veilig zijn, als het door CLB of Zitstil goed zal voorgeschreven zijn (het adagio van CBG, dat nu nog geldt voor de geneeskunde).

Wanneer de echte Alzheimer-pandemie zal losbarsten, zullen de vrienden van de ontslagnemende minister van Volksgezondheid dan de zwarte piet doorgeschoven krijgen.
In ruil daarvoor mogen ze heel rijk worden door recreatief en zelfs therapeutisch de aandoeningen te behandelen waarvan artsen toch niet zelf een diagnose kunnen stellen.

Zo raken die artsen van de hypocrisie af, en krijgen ze toch hun klandizie terug via de echte aandoeningen die ontstaan door psychoticagebruik.
Zowel het legale als het illegale.

Maar vooral … op die manier, hoopt men dat niemand de op til zijnde dementie-epidemie aan het geblunder van domgehouden zenuwartsen zal wijten.

Ook benieuwd hoe de maatschappij zal reageren als publiek bekend zal raken welk bedrijf de nieuwe XTC-capsulen produceert, waarvoor volksgezondheid begin juli dit jaar promotie maakte bij het establishment, in plaats van de bevolking te waarschuwen voor het gevaar ervan.

Zelf ben ik spijtig dat ik door het beroepsgeheim de maatschappij niet mag wakker schudden.

En mocht politie of parket toch nieuwsgierigheid aan de dag willen leggen, dan hou ik mij nog bijna dagelijks aan de goede raad die ik drie jaar geleden bij de Orde van Apothekers heb gekregen.
Na een klacht tegen mij door de orde van geneesheren en een stroman van de industrie, waarvoor ik ben vrijgesproken.
Laat gevoelige materie onvindbaar blijven, was toen het dwingende advies.

Wat ik beschrijf is bekende materie die de farmaceutische industrie en de overheid voor de bevolking en het medisch bedrijf willen verbergen.

Ooit stelt men zich de vraag: vanwaar komen al die Alzheimers?
Overheid en healthcare zullen antwoorden: door het (voortaan gedoogde) XTC-misbruik.

Tegen die tijd hoopt men dat ‘vergeten’ zal zijn, dat artsen en geneeskunde hun imago misbruikten om zenuwcellen en hersencellen bij de bevolking te verwoesten.
Misschien wel … om echt te ‘vergeten’?

.

Geloofwaardig, omwille van opleiding in “medicijnen”

ZITSTIL publiceert wat volgt.

http://www.zitstil.be/adhd-add/forum/15-over-medicatie/603-rilatine-in-combinatie-met-zyban-bij-adhd

Hallo iedereen,

Rilatine in combinatie met Zyban of een ander middel met bupropion, heeft er iemand ervaring?
Dosering ?
Effect ?

Aangeraden door mijn psichiater omwille van te verwachten verbetering wat piekeren en stemmingswisselingen betreft.

Graag reacties van iedereen met kennis of ervaring terzake.

De Administrator heeft publieke schrijftoegang geblokkeerd.

Graag deze (gratis) reactie natuurlijk.
Van mij.

Rilatine is op (moleculair)gewichtbasis 30% actiever dan zuivere cocaïne en dient om dwangmatig psychotisch te behandelen in doseringen voorgeschreven die veelvouden zijn, van wat WHO als standaarddosis aanhoudt om dan gewoon maar te drogeren (30mg/70kg lichaamsgewicht).

Bupropion (Zyban of Wellbutrin) is een amfetamine met het zuivere amfetaminepatroon.
De amfetamines worden ook hoog gedoseerd (150- 300mg) bij indicaties, waar men tot dwangmatig psychotisch wil behandelen.
Bupropion in het plantje quat, staat in ons land op de lijst van de verdovende middelen (zoals trouwens ook Rilatine).

Bemerk de hoog gedoseerde capsulen (183mg) XTC – eveneens met het zuivere amfetaminepatroon-, met medeweten van de overheid, in omloop gebracht voor recreatief gebruik, maar dan zonder medisch voorschrift .
Al mogen pers en publiek daar niet over ingelicht worden op vraag van volksgezondheid.

Artsen zijn dus perfect op de hoogte , dat het te verwachten verbeteren van het piekeren en de stemmingswisselingen bedoeld zijn, om meer dwangmatig psychotisch te maken met als gevolg, de klassieke fatale ‘comorbiditeiten’, zoals die al jaren bekend zijn in dit soort geneeskunde.

En bij ongevalletjes wint de geneeskunde steeds, met als bekende slogan: ” Het maakt niet uit of ik fouten maak, ik ben gedekt door de wet”.

Echte geneeskunde past bij ADHD.

Het dopingcircuit in de scholen misbruikt artsen om mee te werken aan het eigen pedagogisch comfort.

Die collusie kwam spontaan tot stand wanneer bleek dat artsen zelf te kennen gaven, helemaal geen weet te hebben op welke manier cocaïne of amfetamineproducten pedagogisch actief zijn, maar vooral hoe ze er ‘ongewild’ zelf rijkelijk konden aan verdienen door de zogenaamde comorbiditeiten, die wonderbaarlijk vanzelf opdoken door te behandelen.

De echte geneeskunde herkent eindelijk het corrupte van het struisvogelgedrag tegenover wat healthcare als medische snoepjes voorstelt.

Snoepjes, waarvan iedereen beter wordt.

Men zelfmoordt, de psychiatrie loopt veel te vol, de agressie in de maatschappij begint te storen, en men klaagt over psychotisch gedrag bij de jeugd en in de rusthuizen.

De echte geneeskunde zou willen ingrijpen, maar Volksgezondheid kent duidelijk andere belangen;

Het lucratieve circus mag niet stoppen.

Volksgezondheid onderhoudt sinds begin dit jaar contacten met de onderwereld (zie een eerdere nieuwsbrief), die evengoed de handel in die snoepjes kan overnemen.

Een ziekte of een medische diagnose is immers niet vereist bij het pedagogisch comfort.

Vandaar de hoge doseringen XTC, momenteel in omloop, sinds het begin van het festivalseizoen.

Artsen werden door Volksgezondheid gewaarschuwd, niet omwille van overwegingen in verband met volksgezondheid, maar alleen maar om ze onder druk te zetten.
(Wie de ‘belgische (luikse)’ overheid kent, begrijpt meer)

Het lucratieve van het artsenberoep, dat dealt, kan net zo goed vervangen worden door het lucratieve dealen door de onderwereld.

Het experiment dat Volksgezondheid samen met de onderwereld op poten heeft gezet, toonde aan dat zelfs een zanger kon vliegen tot de dood erop volgde (Pukkelpop met de jubileumattractie).

Dit bevestigt dat hogere doseringen XTC , evengoed dwangmatig psychotisch kunnen maken en doen zelfmoorden, zoals bupropion (Zyban,Wellbutrin) zoiets vermag, wanneer artsen door met amfetamines hoog te doseren, de patiënten ‘plegen’ te genezen.

Wanneer ontmaskert de echte geneeskunde dit schandaal?

Welke schaapjes moeten eerst op het droge, eer de onderwereld de zorg voor het pedagogisch comfort kan overnemen?

Al moet toegegeven worden dat zelfs wanneer de onderwereld het dealen als een monopolie zal overnemen, de geneeskunde toch in de prijzen zal blijven vallen.

Maar zal dit dan niet een politiek establishment, zodanig beitelen aan de macht, omwille van de subversieve collusie met de providers van dwangmatig dociel makende snoepjes, die de toekomst van de jeugd zouden moeten veilig stellen?

En HOE past de echte geneeskunde nu tegen het drogeren van de jeugd?

Laat ons dan maar met zijn allen het stukje lezen van het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde, van vandaag 27 augustus 2010 (prof. Aalt Bast NTVG 27-8-2010).

Hoe echte artsen zich weren tegen de manier waarop gedrogeerden door de psychiatrie, door hun toxicomanie ook een lucratieve toekomst proberen te forceren.

ADHD, of wat dan ook, is helemaal geen garantie om, door te behandelen, de toekomst van het kind veilig te stellen.
Als dit toch de bedoeling zou zijn, wendde zich beter tot de onderwereld.

Daar stigmatiseert men tenminste niet met uitgevonden aandoeningen, die zoals NTVG schrijft, een toekomst fel bemoeilijken.

Waarom arts geen diagnose ADHD kan stellen.

Artsen die wel een diagnose stellen van een neurobiologische aandoening, bedriegen de geneeskunde en de maatschappij.

Zie ook de beslissing van de Nederlandse reclamecommissie, die in 2002, GGZ verbood om te stellen dat ADHD een neurobiologische aandoening zou zijn.

Immers, na onderzoek, bleek dat niemand van de ‘geleerden’ zo een aandoening kan aantonen.

De diagnose wordt gesteld door de omgeving van het kind, die de eigen pedagogische onmacht projecteert op de kinderen.

Ook DSM IV stelt zelf geen aandoening vast, en telt alleen gedragstrekken van normale kinderen op, om van een ‘vermoedelijke’ stoornis te gewagen.
Men verkoos het systeem van het stemmen bij handopsteking, eerder dan wetenschappelijke bevindingen te gebruiken, om de eenvoudige reden dat meer dan de helft van de handopstekers door de industrie werd betaald om een aandoening en harddrugs te promoten, waarvoor eerder zelfs omwille van het toen wel bekende werkingsmechanisme, er geen therapeutische aandoening kon bestaan.

Dat werkingsmechanisme werd uiteraard meteen als onbekend verklaard.

De geniale vonst van de farmaceutische industrie, lekte uit door CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen) in 2005.

Psychotica laag doseren, om gewoon te drogeren (hyperactief maken), verergert de gedragstrekken waaraan de omgeving zich kan ergeren.

Daardoor kunnen psychotica hoger toegediend worden om aldus dwangmatig psychotisch en echt ziek te maken.

De comorbiditeiten, nevenwerkingen, die optreden door te behandelen (iatrogeen), zorgden ervoor dat zowel maatschappij als de echte geneeskunde, ADHD koesterend onder de arm hebben genomen als een echte ziekte.

Vraag blijft evenwel, waarom die iatrogene comorbiditeiten dan niet als diagnosecriteria worden aangewend?

De echte ADHD-diagnose wordt gesteld door CLB’s, Zitstil, maatschappelijke werkers, waarop de arts dan de ziekteverwekkers (giftig en verslavend) voorschrijft, om dan uiteindelijk te kunnen spreken over een echte aandoening, wanneer de geroemde comorbiditeiten, als doodgewone nevenwerkingen uiteindelijk echt zwaar ziek maken.

Is dit de Achillespees van de geneeskunde?
Hoeveel aandoeningen komen eraan, waarvan de diagnose niet eens nog door artsen kunnen gesteld worden?
Vragenlijstjes vanop internet invullen en ermee naar CLB of Zitstil trekken.
Op welke neurologische afwijking steunt de diagnose door artsen?

Ik luister geboeid… al jaren.

Is er nog 1 arts, die weet waarom de psychotica, die zeer hoog moeten gedoseerd worden bij ADHD, waarom ze speciaal gereglementeerd, onder een opiumwetgeving gebracht werden, en dat nog steeds zo zijn?

Zijn artsen niet zelf beschaamd dat zij een neurobiologische diagnose opgedrongen worden, door lieden die zelfs beroepsmatig onmachtig zijn, om kindergedrag te beheersen?

En die onmacht projecteren op het kind en de arts.

Of stopt het beschaamd zijn, wanneer ze die kinderen bipolair kunnen laten laten balanceren op de psychotica en de antipsychotica, als ze dan pas echt ziek zijn geworden?
Of zelfs suikerziekte krijgen door de antipsychotica

Of doodvallen aan een pulmonaire hypertensie, die men omwille van dit lucratieve verhaal, ook niet eens meer wil kennen?
Of agressief en psychotisch worden, door de veilige medicatie, waarvan men het werkingsmechanisme ook niet meer wil kennen?

Wat kennen artsen eigenlijk wel, als ze met A(ha)DHD bestempelen?

Hoe dwangmatig psychotisch drogeert de arts je om normaal te zijn?

Reality in een ziekenhuis.
Een meisje, net zou oud als mijn oudste dochter (17), wordt therapeutisch gedrogeerd met een cocaïnestof, zo hoog gedoseerd  alsof ze 140 kg zou wegen.

Omdat methylphenidaat een psychoticum is, wordt het aldus ontstane psychotisch gedrag (als een comorbiditeit)  gecorrigeerd met Seroquel, een succesnummer uit de reeks van de atypische antipsychotica.

Niettegenstaande psychotica ook anorectica zijn en ervoor zorgen dat de groei stilvalt en door de verminderde eetlust ook die 140 kg verminderen, wordt de dosering niet aangepast aan het gewicht (30mg/70 kg lichaamsgewicht), wel integendeel, het beoogde doel bereikt men alleen door steeds hoger te doseren.
Handig daarbij zijn de lucratieve neuroleptica, die dan wel weer het gewicht op peil houden, zodanig zelfs dat bij sommigen diabetes wordt uitgelokt.
Suikerziekete, eveneens als een comorbiditeit van de ziekte natuurlijk.

Iets anders durven denken is helemaal niet medisch, maar wel des duivels.

Uiteindelijk maken de artsen er zich vanaf door te stellen, dat de ziekte niet te genezen is en wanneer de patiënt dan dwangmatig psychotisch normaal begint te lijken en nog niet zelfmoordde, opteert men voor ‘ontslag’.
Immers de omgeving wou directe resultaten.
Het directe resultaat is een genormaliseerde patiënt, die het ziekenhuis, jammer genoeg niet als een robot, binnenkwam,  zonder medicatie.
Daar werd als bij wonder een vreselijke ziekte ontdekt en behandeld, waardoor bij ontslag ADHD-medicatie, antidepressiva, neuroleptica, kalkpreparaten (tegen botontkalking)  en soms ook nog diabetesmedicatie worden gebruikt.

Pukkelpoppers bij overheid en geneeskunde onderhouden dagelijks het feest van healthcare.
Stel je voor dat volksgezondheid verhinderde dat bekend zou raken dat  XTC in doseringen van 183mg in omloop is.
Had het bekend maken ervan de pret kunnen bederven op het festivalgebeuren?

Of  wou men alleen maar therapeutische indicaties testen?

Misschien behandelde men het meisje, zo oud als mijn oudste dochter, ook therapeutisch beter op de jubilerende weide, dan in het ziekenhuis waar artsen al een beetje tuuut  zijn van het eigen succes.

Want nu blijken psychotica ook nog een medische ‘vasculaire’ dementie te kunnen veroorzaken.
Goed nieuws voor die specialisten… maar ook voor … rimpelrock.
Het festival voor zij die in de toekomst aan de ‘plakken’ van Alzheimer zullen lijden.

Niemand zal het weten, want wie zal zich herinneren, dat ik het ooit heb gezegd?

Waarom kindergedrag een aandoening IS en homoseksualiteit een aandoening WAS.

Zes willekeurige eigenschappen vinden van een normaal gedrag en je krijgt een zware neurobiologische aandoening.

Zes andere willekeurige eigenschappen vinden van ook nog normaal gedrag en je hebt net dezelfde neurobiologische aandoening.

De aandoening waarvan men zegt dat er abnormale stoffetjesstromen circuleren in de hersenen, maar die zodanig weinig abnormaal zijn, dat ze niet als een diagnosemiddel kunnen gebruikt worden.

Wat hier van groot belang is, is het woordje abnormaal.
Dit is de term die men onthoudt, zelfs al toont men het abnormaal zijn niet aan.

Maar dat ene woord wijst in de richting van de ziekte, die men er wil van maken.

Zes keer een willekeurige gedragstrek hebben, elk afzonderlijk onschuldig, is dan wel een aandoening.

1 maal is geen aandoening of 1×0 = 0
2 maal is geen aandoening of 2×0 = 0
3 maal is geen aandoening of 3×0 = 0
4 maal is geen aandoening of 4×0 = 0
5 maal is geen aandoening of 5×0 = 0
6 maal is geen aandoening of 6×0 → maar wel: Prijs !!!

De prijs wordt evenwel alleen maar toegekend aan het kind, als blijkt dat de OMGEVING ‘lijdt’ aan de gedragstrekken, die afzonderlijk zelfs niet eens een aandoening zijn.

Vroeger had de omgeving ‘last’ van homoseksualiteit.
Toen was dit een ziekte.
Nu is die last verdwenen en is de ziekte voorbij.

Stel nu eens dat de omgeving, waarin kinderen opgroeien, opnieuw overweg zal kunnen met het gedrag waarmee kinderen al duizenden jaren geboren worden, zal dat ‘gedrag’ dan nog een ziekte blijven?

Een ziekte die zelfs niet door artsen kan vastgesteld worden.
De omgeving (tot multidisciplinair team gebombardeerd) bepaalt of overlast een neurobiologische aandoening is.
Artsen zelf weten het niet eens, ze vermoeden het alleen maar en kunnen niets wetenschappelijk aantonen.

Als nu de abnormale stoffetjesstromen in de hersenen echt abnormaal zouden zijn, waarom wordt dan nagelaten om die te parametriseren en te bepalen bij welke graad van stoornis er een aandoening is?

Waarom wordt nagelaten om aan te tonen dat harddrugs iets verbeteren aan vermeende gestoorde stoffetjesstromen?

De grootste denkfout die het medisch bedrijf maakt, is het nalaten om de vele comorbiditeiten van de ziekte, als een diagnosemiddel te definiëren.

Men stelt vast dat normale kinderen groter zijn en zwaarder wegen (een comorbiditeit).

Men stelt vast dat normale kinderen niet agressief zijn (een comorbiditeit).
Men stelt vast dat normale kinderen geen wanen en geen psychotisch gedrag vertonen (een comorbiditeit).

Men stelt vast dat normale kinderen niet spontaan doodvallen aan een aangeboren hartziekte (een comorbiditeit).
Men stelt vast dat normale kinderen minder depressief zijn (een comorbiditeit).

Men stelt vast dat normale kinderen vlotter slapen en minder slaapstoornissen hebben ( een comorbiditeit).

Men stelt vast dat normale kinderen minder met een wazige blik kijken en absoluut geen robotmatig gedrag vertonen (een comorbiditeit).

Men stelt vast dat normale kinderen niet lijden aan een hoge bloeddruk, die normaal bij ADHD zou voorkomen als een comorbiditeit.

Als daarvan nu eens een score zou opgemaakt worden, kan toch met een veel grotere zekerheid van een echte aandoening gesproken worden en zouden artsen opnieuw kunnen meespelen in het stellen van een diagnose.

Nu zijn ze alleen maar naamleners om een toxicomanie in te stellen.

Vraag is dan wel of het instellen van een toxicomanie met psychotica aangewezen is bij zieken met een comorbiditeit van wanen of psychotisch gedrag?

Of zelfs met depressies? En hoge bloeddruk?
Of met stoffen, die nog meer doen vermageren?
Of doen wakker houden ’s nachts?

Of dwangmatig (robotachtig) psychotisch maken?

Al wil niemand geweten hebben dat in 2005 het CBG (College ter Beoordeling van Geneesmiddelen) een document liet verspreiden waarin gesteld werd dat lage doseringen van het superveilige methylphenidaat de symptomen van ADHD doen verergeren.

Conclusie: Methylphenidaat gebruiken, diende als een (wetenschappelijk?) diagnose-middel.
Zelfs normalen werden ziek en bij twijfel organiseerde Zitstil voor kinderen zonder gedragsstoornissen, de gepaste omstandigheden om die ongemakken uit te lokken, en ze dan uiteindelijk door de mand te laten vallen, een term uit het geëigende Zitstil-ees.

De comorbiditeiten staken de kop op en de ongemakken ermee bestempelde men meteen als een ziekte.
Zo succesvol zelfs, dat er nu sprake is van een epidemie.
Een epidemie die met (dure) antipsychotica moet behandeld worden.

De comorbiditeiten, weetjewel?

Schuldig verzuim en onschuldig frauderen.

Volksgezondheid legt tegen mij een klacht neer bij de politie, omdat een ‘vertrouwelijk’ document, dat rechtstreeks van het betreffende instituut in mijn mailbox terechtkwam, werd openbaar gemaakt en waaruit bleek dat XTC in hoge dosering zou in omloop zijn.

Omwille van die klacht bij de politie was ik verplicht om drie stukjes te verwijderen van het internet, terwijl het alleen maar mijn intentie was, om ook de bevolking voor dit gevaar te waarschuwen, waar de Overheid, kennelijk bewust, daarbij in gebreke bleef.

Het gaat niet op om het medisch beroep te waarschuwen, die zal geconfronteerd worden met slachtoffers van het gebruik, en dat potentiële slachtoffers in het ongewisse moeten blijven over wat hen te wachten kan staan.

Toen in 2006 ook het schadelijke mCPP opdook, werd dadelijk de pers ingelicht en kwam die mCPP, als een cocaïnestof, enkele weken later meteen onder een opiumwetgeving.
Terwijl men grandioos heeft nagelaten, om de reglementering van Trazolan aan te passen.

Na vier jaar hoeft Trazolan (trazodone) nog steeds niet eens in de vergifkast bewaard te worden, en dit terwijl na een nachtje slapen, de molecule ontbonden wordt in, ja hoor … datzelfde mCPP.

Dit land en de Volksgezondheid lijken buitengewoon vriendelijk voor het gebruik van ‘therapeutische’ cocaïnestoffen.

Maar waarom maakt men zich dan druk over het psychotisch gedrag bij de jeugd en in de rusthuizen?
Methylphenidaat (Rilatine, Concerta) is op gewichtsbasis 30% actiever dan zuivere cocaïne en omzeggens alle oudjes ontwaken elke morgen met de cocaïnestof mCPP in hun bloed, nadat ze Trazolan als een vermeend slaapmiddel hebben gekregen.
Methylphenidaat en mCPP zijn, net als cocaïne, ook psychotica.

Zijn patiënten beter gebaat met een cocaïnetoxicomanie,  dan een toxicomanie met een ander psychoticum, maar dan op het amfetaminepatroon gebaseerd?

Verwachtte men op 8 juli van het medisch establishment een geruststellend gesus voor ‘amper’ 183mg van een amfetamine als XTC, terwijl het amfetamine, bupropion (Wellbutrin-Zyban) als gelukkigmakende medicatie in doseringen van 150mg en 300mg wordt verspreid, en dan nog niet eens als een giftige stof is gereglementeerd?
Maar het plantje quat, met de ‘helende’ bupropion, werd wel via hetzelfde KB, dat ook mCPP verbood, in 2006 onder een opiumwetgeving geplaatst.

De vertrouwelijke mededeling zou als bedoeling gehad hebben, inlichtingen in te winnen over de schadelijkheid of  het weldoende effect van het gebruik van hoge doseringen XTC.
Terwijl nu juist het medisch establishment smeekt om nieuwe medicatie voor ADHD en dementie en intussen al gebleken is, dat hoge doseringen psychotica, zoals de amfetamines van het XTC-genre, zeer bruikbaar zijn om ondermeer ADHD te behandelen door dwangmatig psychotisch te maken.

Vandaar dat niemand negatief zal reageren op deze procedure van bekendmaking, waarmee een stap kan worden gezet voor toekomstig medisch gebruik van MDMA.

Straks zal XTC onder een opiumwetgeving blijven, maar zal medisch MDMA therapeutisch bij de apothekers in de rekken liggen en, net als de hierboven beschreven stoffen, niet eens in de vergifkasten hoeven.

De reactie van deze overheidsinstelling duidt erop dat hier een plan is doorkruist.

Door de bevolking en de pers niet te willen waarschuwen voor deze hoge doseringen, terwijl men er wel in kennis van is, loopt men het risico dat er slachtoffers vallen en ontloopt men de verantwoordelijkheid om zorg te dragen voor de Volksgezondheid.

Dit is pas schuldig verzuim.

Eindelijk officieel: ADHD is GPOS

In het werkje dat in 2009 verscheen van de auteurs Dr. N.J. Rommelse, klinisch neuropsycholoog, afdeling Psychiatrie, Universitair Medisch Centrum St Radboud, Nijmegen en Prof. dr. J. Oosterlaan hoogleraar pediatrische neuropsychologie, Vrije Universiteit, Amsterdam, wordt melding gemaakt dat ADHD geen aandoening is, wanneer de omgeving van het kind, en ook het kind geen last hebben van het gedrag van het kind. 

ISBN 978 90 313 5155 8

NUR 871/879

Bohn Stafleu van Loghum

Het is immers de omgeving die de diagnose stelt, wat ook blijkt uit de tekst, artsen zijn niet zo goed geplaatst om last te ondervinden van het gedrag van kinderen.

Over de neurobiologische disfuncties wordt hevig uitgeweid, maar dan vooral in de ‘lijkt’-vorm en uiteindelijk beseft men dat het niet mogelijk is om door wetenschappelijk onderzoek uit te maken of een kind ADHD heeft of niet.

Neurochemische disfuncties en de neurotransmissie van een en ander, ‘lijken’ abnormaal te zijn.
Ook hier kan een objectieve meting niet dienen als een middel tot diagnose.

Men besluit met de stelling dat methylphenidaat de heropname van dopamine blokkeert, terwijl recente onderzoeken het reuptake-mechanisme van partydrugs als een verzinsel hebben ontmaskerd.
En omdat ADHD niet eens als de aandoening van het dopamine-tekort wordt beschouwd, staat het behandelen met dopamine zelfs niet als een indicatie op de bijsluiter van de therapeutische vorm van dopamine

Uiteindelijk zou het kind alleen een neurobiologische aandoening hebben omdat de omgeving van het kind ‘last’ heeft van het gedrag van het kind.

WIE is hier eigenlijk wel ziek?
ADHD is onbestaand, en alleen maar de projectie van onmacht.

Ziek aan GPOS, het Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom.

En nu die omgeving proefondervindelijk leerde dat de last vermindert als de kinderen met hoge doseringen psychotica dwangmatig psychotisch worden gemaakt, en dat diezelfde psychotica handig zijn in lagere doses, om zelf te vermageren en als partydrugs om meer te kunnen fuiven, zonder de kinderoverlast, is de poort wagenwijd opengezet voor ADHD (of liever GPOS) bij de volwassenen.

Want ADHD, en bij uitbreiding, GPOS, blijken erfelijk te zijn.
Iets wat al veel langer bekend is.

Ooit wist zelfs Grace Kelly dat ook het krijgen van grijze haren erfelijk is, de ouders krijgen het van de kinderen.

Wat meteen aangeeft dat kinderen op de wereld komen om ‘last’ te bezorgen aan de ‘omgeving’.

Waardoor GPOS een betere naam is voor de erfelijke ziekte waaraan de omgeving van het kind lijdt.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat een kind het zelf lastig zou vinden als het de omgeving kan tergen tot pedagogische onmacht overduidelijk wordt.

Maar om daarom het zenuwstelsel van dat kind te verwoesten bij wijze van straf, is pas een ontoelaatbare kindermishandeling.

Een misdrijf waaraan healthcare en artsen schandalig medeplichtig zijn.