Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Evidence Based Medicine is voorbij en FIF-based faalde fataal

    Posted on January 18th, 2017 Fernand Haesbrouck No comments


    Ik herhaal mijn volledige tekst van 27 mei 2010, toen EBM nog naar de top toe bleef groeien.
    Het heeft jammer genoeg niet mogen baten.

     

    Het duurde te lang, maar nu is het er eindelijk.

    De echte medische wetenschap bleef vasthouden aan stoornissen van serotonine of dopamine om de aandoeningen te kunnen verklaren.

    Terwijl niemand van hen, dit ooit kon bewijzen, wel integendeel.

    Recente studies onthulden immers dat helemaal geen verband kan gelegd worden tussen die neurotransmitters en de vermeende ziekten.

    Het grote succes van die ziekten toonde niet alleen aan dat ze bestaan, maar ook op welke manier ze kunnen op gang worden gebracht en gediagnosticeerd, maar vooral behandeld worden.

    Uit evidence bleek dat depressies niets met serotonine, maar veel meer met amfetaminetekorten te maken hebben, en dat ADHD niet zozeer op dopamine draait maar wel op cocaïnetekorten.

    Het blijven vastpinnen op die neurotransmitters betekende een vloek in de denkwereld van de nieuwe evidence based medicine.

    Vandaar dat nu gesteld wordt dat depressieve personen lijden aan tekorten van amfetamine en ADHD-ers aan tekorten van cocaïne of soms aan de combinatie van beide.

    Lijden suikerzieken immers ook niet aan tekorten van insuline, die men therapeutisch dan toedient in functie van zo een tekort.

    De kapitale fout die de echte geneeskunde ooit maakte, was het weigeren om gehaltes vast te leggen van amfetamine en van cocaïne, die patiënten nodig hebben om te kunnen functioneren in de maatschappij of in de klas.

    Als die minimale drempels niet gehaald worden, kan wetenschappelijk, door te meten, niet alleen een diagnose gesteld worden, maar kan vooral gestart worden met een initiële (lage) proefdosering.

    Daaruit blijkt meestal dat met lage doses amfetamine of cocaïne, depressies zich duidelijker manifesteren en dat personen met een ADHD-aanleg duidelijk meer hyperkinetisch worden.

    Waardoor therapeutisch gepast op een veel hogere bloedconcentratie moet gemikt worden.

    Lage doseringen immers, drogeren alleen maar, terwijl hoge doses kalmeren en de broodnodige rust in het hoofd bezorgen, die onmisbaar geacht wordt bij depressies en ADHD.

    Dat die beide aandoeningen echte ziekten zijn geworden, bewijst het bestaan van de door de chemische behandeling ontstane comorbiditeiten.

    Ook bij evidence bleek een psychotisch gedrag te ontstaan, dat onvermijdelijk gepaard schijnt te gaan bij het behandelen van de ziekten.

    Vandaar dat sinds kort al een ‘psychotische depressie’ medisch wetenschappelijk (Astra Zeneca en Wyeth) is aangetoond en een ‘psychotische ADHD’ weldra zal volgen.

    Meteen is duidelijk hoe evidence een doorbraak betekende in het medisch gebeuren.

    Voortaan hoeven artsen zich niet meer te verschuilen achter ‘werkingsmechanisme onbekend’ en achter bedenkelijke symptoompjes van pedagogisch ongemak of zelfs van koude tenen om ADHD of een depressie te kunnen vaststellen.

    Simpelweg een te lage bloedspiegel van amfetamine of cocaïne meten, en gepast (evidence based) medisch reageren.

    Hoe zoiets nooit eerder door iemand werd bedacht!

    27 mei 2010   EN  18 januari 2017.

     

     

     

     

    Be Sociable, Share!
     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 

    Leave a reply

    You must be logged in to post a comment.