Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Waarom geen medische diagnose bij ADHD?

    Posted on October 13th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Het blijft me verbazen dat zij die zich kenners van geneeskunde noemen, nu al jaren aan een stuk halsstarrig blijven weigeren om ADHD als een aandoening neurobiologisch te diagnosticeren.

    En de voorkeur blijven geven aan een religie die de mensheid laat geloven dat gestoorde stofjes via een optelling van symptomen van normaal kindergedrag een aandoening veroorzaken.

    Waarmee vervolgens het dwangmatig psychotisch maken met hoog gedoseerde stimulantia een maatschappelijk aanvaard ‘normaal’ gedrag teweeg zou brengen.

    Onbegrijpelijk dat zelfverklaarde sterk medisch opgeleiden normaal gedrag als afwijkend bestempelen en nadien, door te behandelen, het ontstane psychotische en dwangmatige niet als een stevige bijwerking van de toegediende psychotica (kunnen of mogen) beschouwen.
    Zelfs wanneer ze uiteindelijk met neuroleptica gaan corrigeren.
    En de kindertjes van dan af lucratief chemisch en bipolair laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

    Kan je als een vakidioot nog misvormder en crimineler te werk gaan?

    Vandaar…DE diagnose, die omwille van de leugen nooit wordt gebruikt.Healthcare bedient zich ijverig van ADHD om een opiumreglementering te omzeilen, terwijl het als een ziekte niet kan of mag aangetoond worden.

    Psychotica bestaan wel, en worden net zo ijverig door healthcare gebruikt, om iatrogeen epidemieën van nieuwe ziekten tot stand te brengen, terwijl de hypocrisie gebiedt dat ze medisch en ook in het taalgebruik onbekend worden gehouden.

    Stel nu dat ADHD wel een neurobiologische aandoening zou zijn, waarvoor een neurobiologische diagnose vereist zou zijn.

    Net zoals suikerziekte waarbij het meten van het suikergehalte als een diagnosemiddel wordt gebruikt om een helende therapie met insuline te kunnen starten.

    Insuline, die voor gezonde patiënten wel giftig is.

    Net zoals bij een bijnierschorsinsufficiëntie een hoge testdosis cortisone (ACTH-test) wordt gebruikt om de goede werking ervan in kaart te brengen.

    Ook cortisone is een giftige stof wanneer het niet medisch therapeutisch wordt gebruikt.

    Dan verbaast het mij dat zowel EBM, als FBM, blijven weigeren om WEL een bestaand neurobiologische diagnosemiddel bij ADHD verplicht op te leggen.

    Immers, uit het bovenstaande blijkt niet alleen hoe giftig ADHD-medicatie is, maar ook hoe eenvoudig een echte diagnose te realiseren kan zijn.

    Als het toedienen van psychotica bij ADHD de vastgestelde of genetisch-gestoorde werking van stofjes in de hersenen zou helen, dan zal het lichaam bij toediening van psychotica opgelucht reageren en zich niet verdedigen met een gevarenreflex wanneer dit schadelijk of giftig materiaal wordt toegediend.

    Vandaar dat het zal volstaan om net zoals bij een cortisone-stoornis, ook een massieve eenmalige testdosering van het psychoticum toe te dienen, waarbij vervolgens op de gevarenreflex kan getest worden.


    Wanneer geen antistoffen aangetoond kunnen worden, bestaat de zekerheid van een neurobiologische aandoening en de
    morele voldoening dat kan behandeld worden in de geest van Hippocrates (“Do not harm”).

    Reageert de test wel positief op de door de gevarenreflex gevormde antistoffen, dan bestaat helemaal geen genetisch of andere neurobiologische aandoening en is de patiënt perfect gezond.

    Uit Nieuwsbrief 789 van 26 april 2014

    Be Sociable, Share!
     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 

    Leave a reply

    You must be logged in to post a comment.