Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Gruwelmoord definitief onopgelost – morgen witte zondag?

    Posted on May 24th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Primeert hier het staatsbelang?

    Voorwoord en nawoord uit het verboden boek

    Waarom verjaart dit en zal het onderzoek naar de bende van Nijvel NIET verjaren?

    Voorwoord

    Bar Tropicana.Dat is de plaats waar het begonnen is. Het complot.
    Het duivelse complot, met in de hoofdrollen de mislukte prostituee Regina Louf en de wraaklustige rijkswachtadjudant Patriek De Baets, haar latere ondervrager. In Bar Tropicana moeten zij elkaar lang voor het losbarsten van de zaak Dutroux hebben leren kennen. Wat hun precieze onderlinge relatie geweest is, dat zal het onderzoek nog moeten uitmaken. Misschien was hij wel haar vader, en misschien dient een genetisch onderzoek te worden overwogen. Zeker is dat Bar Tropicana bestaan heeft. Zeker is dat Regina Louf daar gewerkt heeft. Zeker is ook dat adjudant De Baets, in die tijd nog een rijkswachtertje van niks, vaak in bars met namen als Tropicana neerstreek – en vast en zeker niet met goede bedoelingen. Waarschijnlijk was zij, toen al, zijn tipgeefster en hield hij haar achter de schermen tot de dag zou komen waarop hij zijn vermetel plan om de hele natie te manipuleren en te destabiliseren tot uitvoering zou brengen. Dat, beste mensen, is het ware verhaal van X1.
    Als wij een titel voor dit boek hadden mogen suggereren, dan was het Bar Tropicana geworden. Toen wij het verhaal over deze tent met blauwe neonlampen voor het eerst hoorden – van een collega met vele en goede bronnen – moesten wij even slikken. En toen we de ware toedracht achterhaalden nog meer.Wij hebben in januari 1998 in De Morgen, samen met collega MarieJeanne Van Heeswijck van Télé-Moustique, als eersten over de X1onderzoeken geschreven. We dachten toen dat wij aan onze meest elementaire journalistieke plicht zouden verzaken als we dat niet deden. Maandenlang hadden we ons verdiept in de nevendossiers die onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte in de nasleep van de zaak Dutroux in Neufchâteau had geopend. Getuige X1 hadden we meermaals ontmoet, en we hadden veel tijd geïnvesteerd in gesprekken met haar. We stelden haar strikvragen, deden kleine testjes. We lieten haar plannetjes tekenen. Toetsten de door haar opgediste versies aan de oude gerechtelijke dossiers over de moorden op Christine Van Hees, Carine Dellaert, Katrien De Kuyper, Hanim Ayse Mazibas. Gingen praten met de betrokkenen van toen. Verwonderden ons over haar kennis van zaken die niet direct verband hielden met de moorden op deze meisjes, maar wel met een bepaald Brussels milieu dat maar blijft opduiken in het gros van mysteries die dit land al een jaar of twintig bezighouden. We hadden de ouders – die van Christine Van Hees voorop – gecontacteerd en om raad gevraagd. ‘Jullie moéten dat doen,’ zei vader Pierre Van Hees ons. ‘Hier is een grote doofpotoperatie aan de gang, en de pers moet dat aan de kaak stellen.’ Doofpot was noch een goede samenvatting, noch ons aanvoelen van wat er eind 1997 met de X1-dossiers aan het gebeuren was. Zonder de zaak Dutroux en zonder de sfeer van geheimzinnigheid waarin justitie de naar haar genoemde dossiers had gehuld, onder normale omstandigheden kortom, hadden wij haar verhaal waarschijnlijk ook nooit langer dan enkele seconden ernstig genomen. De namen die Regina Louf op haar daders plakte, deden je duizelen. Wij beschikten niet over de middelen om de woning van de gewezen ex-premier binnen te dringen en na te gaan of haar gedetailleerde beschrijving van het interieur klopte. Wij hadden geen flauw idee hoe we haar wansmakelijke verhaal over de geslachtsdelen van die advocaat konden natrekken. We zate met een resem onverklaarbare feiten, met veel vragen. Redelijke antwoorden kregen we niet.
    Minstens de helft van de Belgische pers was al een jaar op de hoogte van het bestaan van X-getuigen en X-dossiers. Niemand had de moeite genomen om uit te zoeken hoe het daarmee stond, wat er nu precies aan beide kanten in de balans lag. Telkens als er in België een kind verdwijnt, redeneerden wij, geeft dat aanleiding tot lange processies van attente buren, paragnosten, tipgevers, fantasten en wichelroedelopers. Het verifiëren van wat deze mensen vertellen, kost de politiediensten doorgaans niet meer dan enkele uren tijd. Hier hadden we een getuige die al meer dan een jaar tientallen politiemensen bezighield, zonder dat die erin waren geslaagd tot een conclusie te komen. Met de elementen waarover wij op dat ogenblik beschikten, konden we niet anders dan publiceren.
    De mediatieke bom die daarna barstte, was veel krachtiger dan wij hadden verwacht. Onze vrees dat alle aandacht zou uitgaan naar de getuige en haar geloofwaardigheid en niét naar de feiten zelf, werd heel gauw bewaarheid. Tv-stations belden ons met de vraag om te bemiddelen in de strijd die blijkbaar was losgebarsten om haar als eerste te ‘hebben’. Zij die verloren, trokken dan maar naar haar ouders om Vlaanderen te verblijden met de boodschap dat Regina Louf een verwend kind was geweest dat in haar prille tienerjaren niets dan dolle vreugde had gekend. Terwijl de bevoegde justitiële diensten doorgingen met het verschaffen van nietszeggende mededelingen en ter ere van het spektakel ook nog een in een container verstopte camera voor haar deur afzetten, wachtten fotografen haar ’s ochtends op voor haar prefabhuis. Een minister vroeg het ontslag van onze hoofdredacteur. Er werd ons verweten dat we ten onrechte hadden gemeld dat de X1-onderzoeken eind 1997 ‘stillagen’ (wat overigens, zoals inmiddels bleek, wel degelijk het geval was). Zelfverklaarde jeugdvriendinnen kwamen voor de televisie vertellen dat het allemaal zinsbegoocheling moest zijn geweest. Er gingen stemmen op om Regina Louf te laten colloqueren en haar haar kinderen te ontnemen. Er werden opiniepeilingen gehouden waaruit bleek dat een meerderheid van de Vlamingen X1 ‘niet geloofde’, en een kleine meerderheid van de Franstaligen wel.In januari 1995 wordt de pedofiel Jean-Paul Raemaekers door het Brabantse assisenhof tot levenslange dwangarbeid veroordeeld wegens het voor de cameralens folteren van een aantal meisjes van amper tien jaar. Voor het tot een veroordeling komt, doen de psychiatrische experts hun zeg. In een breedvoerig rapport geven ze de beklaagde onder meer deze kenmerken mee: theatraliteit, mythomanie, megalomanie, hysterie en narcisme. In datzelfde rapport voorspellen ze hoe Raemaekers zal reageren op een langdurige gevangenisstraf: ‘Hij zal voor zichzelf een rol in scène zetten die hem aangepast lijkt aan de actuele omstandigheden van dat moment.’ Zeggen de psychiaters. Jean-Paul Raemaekers is dan al ontelbare malen veroordeeld wegens oplichting, valse naamdracht, valsheid in geschrifte? Net als Regina Louf wordt ook Jean-Paul Raemaekers later een Neufchâteau-getuige, zonder X-pseudoniem weliswaar. Hij is de spijtoptant die de speurders naar een groot en dodelijk netwerk van kinderontvoerders zal leiden. Plaats van het misdrijf: een oude steenkoolmijn in Jumet.
    Jean-Paul Raemaekers heeft honderden politiemensen een verschrikkelijke winter bezorgd en de argeloze tv-kijker vele uren van twijfel. De graafwerken in Jumet hebben zes maanden geduurd en kostten de belastingbetaler tientallen miljoenen. De informatie die Raemaekers aanbracht, zo wist men al na enkele weken, was zo nep als informatie maar nep kan zijn. De agressieve hetze die rond Regina Louf losbarstte, is Jean-Paul Raemaekers bespaard gebleven. Nog nooit heeft een columnist of een andere professionele grappenmaker met een woord gerept over Raemaekers. De naam Regina Louf bezigen ze als synoniem van ‘leugen’. De een is een gevaarlijke psychopaat die talloze kinderlevens heeft verwoest, de ander is een hondenkapster uit De Pinte over wie de meest sceptische psychiatrische experten concludeerden dat zij in haar jeugd slachtoffer was van ‘massaal seksueel misbruik’. België is een raar land.‘Weet je, ook daders dissociëren,’ merkte ze op. Het was zo’n avond waarin ze op een gegeven moment plots in geen enkel opzicht meer deed denken aan de vrolijk provocerende Regina Louf zoals we die later op de televisie zouden zien. Dat soort buien kwam onverwacht. Enkele seconden nadat ze je aan het lachen had gebracht, leek ze je die lach kwalijk te nemen. Een bijna bangelijke haat in die ogen. Lange stiltes. Stotteren. Vreemde gewoonten. Zichzelf snijden. Temidden van een meerstemmig geeuwend gezelschap, vroeg in de ochtend energiek blijven verder praten: ‘Ik slaap nooit langer dan twee of drie uren, ik word altijd weer wakker met die beelden.’ Zij moest om zeven uur op, de kinderen moesten naar school, en dat was dan over een uur of drie. De moeder van haar echtgenoot die haar nooit had geloofd, maar haar op haar vijftiende langs haar neus weg had gevraagd wat die zwangerschapsstriemen te betekenen hadden. Waren dat dan toevoeglijke indicaties, bewijzen? Nee, allerminst. Het was ergens, heel diep in jezelf, een intuïtief aanvoelen van een gebroken ziel.

    ‘Binnen vier maanden is Regina Louf met de grond gelijk gemaakt,’ voorspelde een gerechtelijke bron ons vier maanden voor de drie bevoegde parketten meerstemmig mededeelden dat de X1-onderzoeken afgerond zouden worden en Regina Louf niet langer bruikbaar was als getuige. Net voor het zover kwam, bekende pooier T. dat hij seksuele betrekkingen had gehad met Regina Louf, toen zij twaalf was en hij negenendertig. Doorgaans noemen gerechtelijke instanties zoiets aanranding van de eerbaarheid van een minderjarige. Het parket van Gent vond ten behoeve van Regina Louf een nieuwe term uit: ‘Een relatie met toestemming van Regina Louf.’ Als jurisprudentie opent dit perspectieven voor pedofielen met drempelvrees.

    ‘Er is tot nu toe niets gebeurd dat mij heeft verwonderd,’ zei VRT-reportagemaker Paul Bottelberghs ons op een avond in juni. Hij interviewde Regina Louf voor Panorama. Toen kenden we de waarheid over Bar Tropicana nog niet. Nu wel. Bar Tropicana heeft nooit bestaan. Tropicana is de naam van een aquariumwinkel in de buurt van Gent. Regina Louf is daar in de jaren tachtig inderdaad actief geweest. De aquariumwinkel had een vriendenkring die maandelijks een tijdschrift uitgaf. Daarin schreef Regina Louf een column over zoetwatervissen. Ajudant De Baets heeft, voor zover we konden nagaan, nooit enige interesse betoond voor guppies en andere aquariale aangelegenheden. Hij is nooit in Tropicana geweest. Bar Tropicana is een hersenspinsel, gelanceerd door een rijkswachter met mysterieuze motieven. Dat weten we nu, vandaag, maar dat wisten de speurders begin 1998 nog niet. Het was een spoor naar de opheldering van het X1-dossier. Het klonk goed, men beschouwde het als een uiterst relevante hypothese, aangezien ze kaderde in een breder geheel van indicaties in de richting van een vermetel complot. Het is in dit klimaat van vermeende zekerheden dat geen enkele speurder of magistraat zich nog zo kwetsbaar durfde opstellen als Bourlet, Connerotte, De Baets en anderen dat hadden gedaan. Men kreeg de ouders van Christine Van Hees zo ver om publiekelijk ten aanval te trekken tegen de enige mensen die, buiten zijzelf, hun dochter niet waren vergeten. De vroeger voor het Front de la Jeunesse en vandaag voor het Vlaams Blok militerende ex-politiecommissaris Johan De Mol stoffeerde het bij het Brusselse parket geopende anti-X1-onderzoek lastens Patriek De Baets en zijn collega’s met nog meer fantaisistische verklaringen. Ook de extreem-rechtse baron Benoît de Bonvoisin repte zich ‘in de naam van de heilige waarheid’ naar de Brusselse onderzoeksrechter Jacques Pignolet, die wel even de ware relaties Louf-De Baets zou blootleggen.
    Wat blijft er over, na vele maanden intensief onderzoek naar het vermeende complot? Niets. Al wat we opvangen over het onderzoek, gaat in de richting van Bar Tropicana – of doller.
    Dus blijft het nog steeds gissen naar de herkomst van haar kennis over het lot van Carine Dellaert. Nog steeds is niemand in staat te verklaren hoe Regina Louf zo accuraat de plaats kon beschrijven waar Christine Van Hees werd vermoord. Nog steeds weten we niet wat Marc Dutroux begin 1984 uitvoerde op de schaatsbaan waar Christine Van Hees toen wekelijks kwam. Nog steeds weten we niet wat die ene advocaat precies bedoelde toen hij de Brusselse speurders halfweg de jaren tachtig in hun bureaus kwam treiteren met de gevleugelde woorden: ‘Jullie zijn er héél dichtbij geweest, jongens.’ Hoe kon Regina Louf weten dat de vrije radiozender van Michel Nihoul reeds in 1984 centraal stond in het onderzoek naar de moord op Christine Van Hees? Waarom weigerde men in de jaren tachtig het spoor naar het stamcafé van diezelfde Nihoul te volgen?

    Herlezingen van de X1-dossiers toonden aan dat Regina Louf tijdens haar verhoren elementen uit haar normalere leven heeft vermengd met de gruwelijkheden waarover ze getuigde. Aan sommige slachtoffers gaf ze namen waarvan achteraf bleek dat die overeenstemden met die van vroegere klasgenoten. Locaties die ze beschreef, deden verdacht sterk denken aan plaatsen die ze als kind bezocht. Mensen die ze als dader aanwees, zaten op dat moment in de gevangenis. Haar getuigenissen wemelden van de manifeste contradicties. Dat is dan weer het mooie van moderne psychologie. Interne contradicties in de getuigenis, signaleerde het college van experts dat zich over haar ontfermde, moeten worden aanzien als indicaties dat het verhaal authentiek kan zijn. Vertelt het slachtoffer een logisch en chronologisch gestructureerd verhaal, dan pas kan je met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat het helemaal verzonnen is. Wat moet je daarmee, als speurder, als magistraat, als belangstellende burger? Je kan alleen maar vaststellen dat de publieke opinie erin geslaagd is om over Regina Louf te oordelen zoals ze dat over de kwaliteit van het weerbericht doet: in extremen. Regina Louf is behandeld door twee soorten politiemensen. Eerst door hen die haar wilden geloven, en daarna door hen die haar te allen prijze niét wilden geloven. Aangezien er in de loop van 1998 aan die configuratie niets veranderde, en het verhaal slechts werd vervolledigd door een schimmenspel van lieden die niet in staat blijken een aquariumwinkel te onderscheiden van een prostitutiebar, was de officiële uitkomst erg voorspelbaar. Wat is de waarde van de waarheden die de bevoegde parketten ons bieden? Dat Julie en Mélissa niet zijn ontvoerd door Marc Dutroux, zoals na de groots opgezette Operatie Othello eind 1995 werd geconcludeerd?

    De gerechtelijke X1-onderzoeken zijn afgesloten. De andere niet. Recent nog is ter hoogte van het gehucht Morkhoven gebleken dat koppige vrijwilligers in dossiers rond georganiseerd kindermisbruik veel meer kunnen bereiken dan justitie wil. Het was slechts een kwestie van dagen voor ook daar de aandacht verschoof van boodschap naar boodschapper. Er zijn nog zekerheden in het leven.

    Annemie Bulté en Douglas De Coninck,
    journalisten bij De Morgen

    Slot

    Uit het Nawoord van dit boek:

    Regina verklaart eveneens dat zij de moord op Christine Van Hees in de champignonkwekerij in Oudergem heeft gezien in 1984. Ze geeft precieze aanwijzingen over die plek, aanwijzingen die door een voormalig eigenaar worden bevestigd. Het parket van Brussel sluit het onderzoek af aangezien zij een schoorsteen aan de linkerkant beschrijft, terwijl die eigenlijk rechts staat. Bovendien voegt het parket een Kafkaiaans argument toe: het huis waar de feiten zich volgens Regina hebben afgespeeld, was ontoegankelijk door kettingen en hangsloten. Het lichaam van Christine werd echter in de champignonkwekerij ontdekt nadat de brandweer was uitgerukt voor een brand in het zogenaamd ontoegankelijke huis? Op journaalfragmenten uit dat jaar zijn er trouwens agenten te zien die het huis in kwestie verlaten.

    Slot:

    De Parlementaire Onderzoekscommissie Dutroux-Nihoul en consorten is het resultaat van de enorme publieke druk die de Witte Mars heeft uitgeoefend. Het werk van de Commissie heeft aangetoond dat het rechtssysteem te laks is om de daders op te pakken. Het onderzoek naar de bescherming van een netwerk is maar gedeeltelijk gevoerd. De leden van de Commissie zijn bijna allemaal teruggefloten door hun respectievelijke partijen en ze kunnen niet meer werken, aangezien ze het recht niet meer hebben hun eigen dossiers in te kijken. We kunnen zeggen dat de Commissie dood is, dood zoals Julie, Melissa, An, Eefje en zoveel anderen.
    Nu de herziening van het onderzoek naar X1 heeft aangetoond dat er geen ernstige fouten zijn begaan, moet het onderzoek worden voortgezet. Zo niet, dan moeten we stellen dat de slachtoffers waar Regina over getuigd heeft geofferd zijn aan zogezegde redenen van staatsbelang.

    Dr. Marc Reisinger

    Buitenland

    https://wikispooks.com/ISGP/dutroux/Belgian_X_dossiers_victims_and_witnesses.htm#Christine

    Picture recognized by X1 in PV 116.990, November 13, 1996.On February 13, 1984, 8:45 PM, after an emergency fire response to an old champignon factory, the 16 year old Christine Van Hees was found dead. She had been severely tortured before having been murdered. The perpetrators tried to burn the body, but this was only partly successful. Against standard regulations, two heads of investigation were appointed to the Van Hees case, instead of one: Guy Collignon and Georges Ceupens. In the years that followed, a group of punks began making completely incoherent statements that they had murdered Christine Van Hees. They also talked about black masses, druidism and satanism. The chief suspect of the murder became Serge Clooth, a drug addicted punk who almost daily completely changed his previous testimony. He did, however, seem to know a few details about the murder. In November 1984, his grandmother testified that a young Brussels attorney had informed her son (Serge’s father) that Serge had been drugged and liquored up by the judicial police in return for reading up a scripted testimony. In January 1985, investigating judge Michel Eloy (also tasked with the CCC bombings; would never meet the parents of Van Hees) was struck by a heart attack, followed by a nervous breakdown. In June 1985, Eloy quit his job and decided to move to the Seychellen. Jean-Claude Van Espen (a buddy of Nihoul who helped torpedo the X-witnesses investigation), a rookie who had no experience with murder cases, became the new examining magistrate. Van Espen also did not contact the parents of Christine and never visited the crime scene. On November 25, 1985, Van Espen first met Serge who again stated that his earlier statements were repeats of what the police officers read out to him. Serge was released on November 17, 1987. Around this time he came into contact with Didier de Quevy (lawyer of Alexis Alewaeters and soon Marc Dutroux) and Jean-Paul Dumont (CEPIC lawyer; accused by different sources of being part of the Nihoul abuse network), who represented him at the European Court of Human Rights. In 1991, Belgium was condemned for having detained Clooth too long without any good reason. Quevy talked about the police rewarding suspects with drugs in exchange for testimonies. One of the punks, Marc Duriau, had died on August 1, 1986 from an overdose of heroin in the presence of his lawyer and two other once suspected junks. Clooth and another punk would later claim that Duriau knew too much and therefore was killed. The lawyer was later arrested for involvement in drug business with these punks. At some point, Guy Collignon, one of two chief investigators of the Christine Van Hees case, picked up Michel, Christine’s younger brother, from school. According to Michel, Collignon told him: “While I was eating, de Collignon explained to me that the investigation was evolving towards important, high level people. He said it would be better to leave those people alone, that he would soon be promoted and that he would probably not be involved anymore in the investigation.” (PV 100.450, January 19, 1997). In 1996, X1 was shown pictures of the punks, but didn’t recognize any of them.On October 25, 1996, X1 mentioned a number of girls she had witnessed being murdered. Among these names was a “Kristien”. Because of the timeframe, De Baets and Hupez soon thought about “le crime de la champignonniere”, but thought it had been solved (the punks). After inquiring they were told that this was not the case. According to X1, Christine had met with Nihoul in October 1983 with whom she started a relationship. Christine had been fascinated with Nihoul, but indicated to friends that she didn’t really love this person (didn’t give her friends any details about who this person was). According to X1, after Christine had been initiated to the network through a traumatizing ritual abuse ceremony, Christine had told X1 that she was very afraid to talk with her parents about the mess she had gotten herself into. Not only was she afraid that her parents wouldn’t understand, she also worried about threats of Nihoul that her family would be hurt if she spoke to them about the network. Against all protocols, X1 told Christine that she should try to speak with her parents. When X1 indicated to Mieke, another girl from the network, that she had given this advice to Christine, Mieke went to Nihoul and Tony and told them about X1′s advice to Christine. The reason for Mieke ratting out X1 was that she was afraid of reprisals if Christine suddenly left. Besides that, Christine was very unpopular, even with X1, because she didn’t handle the abuse very well, and as a result of that the other girls were continually punished for her mistakes and stubborn behaviour. In the days after Mieke had informed Tony and Nihoul, Christine was tortured and murdered in the presence of X1. According to X1, Michel Nihoul, Annie Bouty, Bernard Weinstein, Marc Dutroux, Michel Vander Elst, Tony and the parents of Anne (a girl in the network) were present at the murder. Because no higher level officials were mentioned in this case, it had been given priority by the Obelix cell. Van Espen again headed the inquiry and saw to it that it was terminated.Following is a list of points that show – almost beyond doubt – why the Christine of X1 was Christine Van Hees. That’s not to say that every detail or name mentioned by X1 is also accurate.

    • X1 had stated that Dutroux, who she described as a bit of an outsider, was present at the murder of Christine. Research showed that in the early 1980s Marc Dutroux and Bernard Weinstein visited the same skating rink as Christine Van Hees. According to Michele Martin, Dutroux went there alone since 1983 to make it easier for him to “seduce girls”. Just before her death, it is known that Christine had a date with a “Marc” who could well have been Marc Dutroux. However, no conclusive research has been carried out. Additionally, Nathalie Geirnaert, a friend of Christine who lived in the same street as her, recognized Marc Dutroux on two old pictures from the early 1980s as someone who she had seen in the company of Christine. Nathalie explained that in the days before her kidnapping, Christine had become extremely scared of someone or something. When she would leave Nathalie’s house, Christine would ask Nathalie to accompany her to her house or ask her to stay at the door until she was inside. The night before the murder Nathalie noticed a suspicious black car in front of Christine’s house from 23:30 to 13:00. A man had been sitting behind the wheel the whole time. Nothing was done with Nathalie’s testimony.
    • According to X1, Christine had met Nihoul in October 1983 and had begun a relationship with him. Friends of Christine later testified that she had begun to act different for the first time in October 1983. Also, Christine often went to the swimming bath of Etterbeek. One floor above this swimming bath the radio show of Michel Nihoul was located. Nihoul had already been very active in Etterbeek through the Dolo. Coincidentally, during the investigation into Christine’s murder an anonymous tip came in that the Dolo in Etterbeek was the key to solving the Christine Van Hees murder. No investigation was carried out. In fact, somehow the investigators, headed by Van Espen, managed to write down that the tip was about cafe Chez Dolores instead of the Dolo.
    • In late 1984, Fabienne Kirby, a friend of Christine Van Hees in her final months, gave a testimony that would not be incompatible with the one of X1 12 years later. According to Fabienne, Christine had told her how she had ended up in a dangerous group of people involved in sex orgies and apparently sadism. PV 7112, February 20, 1984, Fabienne Kirby (anonymous at the time) to the judicial police: “We got to know each other in October 1983. Over time our discussions became more and more intimate. Christine told such unbelievable stories that I slowly became convinced that she made things up. She told me that she had gotten to know a group of people. She regularly saw them at an abandoned house close to her house. She regularly saw these people in the months October and November 1983. These people were older than Christine. She explained to me that meetings were held in that house, to which a road led about nobody knew. Other girls were in the group. Sometimes, she said, she went alone to the house to write her diary. Christine never spoke about this with girls from her school class. I was bewildered when she told me what happened there. She told me that if she ever spoke about this with her parents or brothers, her so-called friends would kill her and burn down the house. She told that in the group free love is practiced… She told me that this group attracted and frightened her at the same time. In early 1984, I noticed that Christine had changed a lot. She had lost weight, was paler and in any case took less care of herself. She said she wanted to blow up all bridges because very bad things had happened. I noticed that she had bruises, and a cigarette burn on her arm. She then explained that it had started as a game, that those games had started slowly, but then became violent. Christine had come into conflict with one of the other girls in the other group. She felt very much attracted to a member of the gang. She told me that it was possible to feel sexually attracted to a man, without really loving him. She truanted from school. About her friends she said: ‘They are pigs, but I feel good with them.’ She said me that, once you ended up in that milieu, you never got out. It was of little use, she said, to talk about it with someone, because no one would believe her.’” Kirby explained that she had undergone an abortion during the time that she knew Christine. The father would have been a member of the Derochette family and a full cousin of the now well known pedophile Patrick Derochette. A law clerk of examining magistrate Jean-Claude Van Espen, who headed the investigation into Christine Van Hees, married into the Derochette family and was tied to the kidnapping and murder of Loubna Benaissa. It is known that a woman named Nathalie Perignon phoned up Fabienne during the Dutroux and X-witness investigation. Coincidentally, Perignon had been present with three men in a black car observing the champignon factory where Christine had been murdered the week before. All four individuals in the car worked at Nihoul’s Radio Activite and personally knew Nihoul.
    • X1 was blindfolded and bare-footed when she, Christine and the abusers stepped out of the car. Before entering the compound she felt a lot of gravel under her feet. It is correct that in 1984 there was gravel all over the place.
    • The compound she was brought into smelled moldy, like it hadn’t been used for a long time. This seems likely, as the champignon factory had been abandoned since 1972.
    • X1′s overall description of the champignon factory where Christine was murdered is accurate. The former owner and his son could step by step find themselves in the description given by X1; from stepping out of the car to the location where Christine had been murdered. The son of the former owner of the champignon factory to Zembla (Dutch TV), ‘De X-dossiers – Part I’ (March 11, 2003): “The doors. We had very special, hand-made doors. Old doors with ornaments, which she described perfectly. She knew all that. She drew the chimney and the living room. It matched quite well. The chimney looked like it. She drew the rose window. A rose window is a rose window. It could well be our rose window. What she told about the champignoniere was accurate. I showed the description [of X1] to one of my brothers. That girl had to have been there. There’s no other way.” 1999, Marie-Jeanne Van Heeswyck, Annemie Bulte and Douglas De Coninck, ‘De X-Dossiers’, p. 244-245: “The son is responsible for a stir when the texts [descriptions of the champignoniere of X1 and an inspector at the scene. They differ] are presented to him. ‘That police officer has not been inside there, your witness X1 was’… The police officer in question, Jacques Dekock, is summoned that evening and immediately confronted with the son. The confrontation doesn’t last long. It’s true, he admits. He was so dismayed by the body that evening that he hardly looked at the rest of the building. The complex was demolished in 1989. Nowhere information is available about how the building looked in 1984. It was such a complex clew of houses, hangers, driveways, halls and basements that all who would try to do a little guessing on describing the place would be seen through immediately. And that is what is so bizarre. The inspectors just couldn’t figure it out how X1 told them that she got there by car, stepped out, stumbled… The son of the owner had no problems with this. Almost immediately he could tell exactly through where X1 entered the building and how she reached the basement. That she stumbled in the hall is logical, he says. More people used to do that. By rebuilding two houses into one, a connection had been created with two stairs: the first one going down, then up again. ‘In reality she was in the kitchen’, the son deducts from the description of the wallpaper and the tiles – which also is perfectly accurate. He went through it with his family. ‘There are things we read in her testimony that reminded us of details that we ourselves had long forgotten, like the motif on the tiles’, he later says. Indeed, from the kitchen there was a separate doorway to the basement. And those flesh hooks? Yet another detail that only now recalls memories. ‘Of course, then she was in the scullery’, the son says. His uncle made meat pies and had created a sort of industrial kitchen in the adjacent building. With a pen in his hand the son draws the route that X1 must have travelled that night. The rugged wooden table, the rain barrel… Yes, yes, his father had left that when he moved out. It is extraordinarily, no question about it.”
    • In 1984, a tampon with blood on it was found in a building located 30 feet away from the basement in which Christine had been murdered. This matches X1′s 1996 testimony that blood in the vagina of Christine had been absorbed with a tampon. The blood type matched that of Christine’s. A DNA test was in process in 1999, just as a DNA test on a cigarette butt that had been found at the murder site. However, Van Espen closed the investigation before the results could be made available. Burned notebooks and a satchel belonging to Christine were found in the same building, disproving claims from magistrates that this building was not accessible at the time of the murder. By confusing the description of the building and the basement, these magistrates had first claimed that X1′s description of the murder site wasn’t correct and that the bloody tampon was irrelevant. However, they were later forced to recant this argument as X1 had always made a clear distinction between the building where the abuse and torture began, and the basement where Christine was ultimately murdered.
    • In the last room X1 said she and Christine had been brought, she had seen a rope and a jerrycan. The police report at the time stated that a rope and a jerrycan had been found in the room where Christine had been found.
    • According to X1, candles were the only source of light in the building. A candle was among the items found at the murder location.
    • Christine’s body had been found lying face down, arching back because a metal strand had been tied from her neck to her wrists and on to her ankles. X1 had mentioned how her Christine had been tied up in this same way and with a metal strand.
    • According to X1, Christine was set on fire while lying tied up on the ground. The autopsy report of Christine Van Hees showed that her body had been burned to such a degree that it initially was hard to tell her gender.
    • X1 described how one of Christine’s wrists was penetrated by a “a metal bar… hollow inside… 30 centimeters long”. Although the re-readers tried to deny the existence of a wound to Christine’s left wrist, the first police commissioner to describe the scene wrote in his official report: “A nail is planted in the left wrist” and indicated that it had been taken from one of the numerous racks that were located in the building. Reading the testimony of X1, the former owner and his family also immediately thought about the racks and estimated the length of these hollow tubes at “30 or 40 centimeters”. The “nails” in these racks indeed were thin hollow tubes, which at one time supported the shelves with growing mushrooms. Investigators and magistrates tried to spin the story by claiming that X1 had spoken about a “crucifixion” and specifically a “nail”. Earlier, they had tried to claim that no object had penetrated the wrist of Christine. However, they could not convince the officer who had found the body of Christine to change his initial 1984 report.
    • According to X1, Michel Vander Elst was the one who beat the nail-like object through Christine’s wrist with a hammer. A hammer was found at the location where Christine had been murdered.
    • The girl X1 talked about having been murdered was “Chrissie”, full name Christine. She gave this name and details about the murder before De Baets and team could match it with the Christine Van Hees murder. Coincidentally, all other details also matched the story of X1.

    Following are some of the “strongest” arguments used against X1′s testimony about Christine Van Hees. Most of these arguments from the justice department were publicly made available on April 29, 1998, by Flemish newspapers as De Standaard and Het Nieuwsblad. Substitute magistrate Paule Somers was the main source of these articles.

    • ARGUMENT: The building X1 described certainly was not the place where Christine had been found.
      EXPLANATION: Nobody, and certainly not X1, claimed that Christine had been murdered in the building. X1 had always made a distinction between the building where the abuse and torture began, and the basement, located about 30 feet away, where Christine had been murdered. X1′s description of the whole location was considered perfectly accurate by the former owners. Somers would later also acknowledge that X1′s description was accurate, but quickly added that the building was not accessible at the time of the murder.
    • ARGUMENT: The investigators found a tampon, but only in a building adjacent to the location where Christine was found. This building was sealed at the time of the murder. Also, the tampon had only a little bit of blood on it and was not “soaked”.
      EXPLANATION: Burned notebooks and a satchel belonging to Christine were found in the same building as where the tampon was found. The first discovered fire on the evening of the murder also started in this building. According to X1, the torture of Christine started when her group entered this building. Exactly how bloody the tampon was is a relatively minor detail.
    • ARGUMENT: There was no wound to the wrist of Christine. A nail or hollow tube had melted into Christine’s wrist after she had been set on fire.
      EXPLANATION: The re-readers tried to convince the police officer who had described the murder scene that he was wrong when he wrote in his official report: “A nail is planted in the left wrist”. Even after showing him photos from 1984, the police officer saw no reason to recant his report about what he had seen. Apparently this did not matter to the re-readers.
    • ARGUMENT: X1 had taken all of her information from old newspapers.
      EXPLANATION: No old newspaper clippings about the Van Hees murder were found in the possession of X1. Many small details X1 mentioned never appeared in the newspapers. X1′s description of the building is a clear indication that she actually has been at the champignoniere.
    • ARGUMENT: The parents of Christine Van Hees tricked X1 during a confrontation by asking X1 about Christine’s trip to Canada in the weeks before her death. According to magistrate Paule Somers, “X1 immediately remembered what Christine had been telling about that. But mother Van Hees trapped X1. Christine had never been to Canada.”
      EXPLANATION: In early 1999, Brussels lawyer Patricia Vandersmissen volunteered to help X1 defend herself against the constant barrage of press attacks. As a result, she was given insight into a portion of the X-dossier. One of the first things Vandersmissen wanted to find out was what X1 exactly had said in response to the statement that Christine had been to Canada in the weeks before her death. Vandersmissen read the whole transcript of the confrontation from front to back and from back to front. It turned out that the only thing X1 had said about Christine’s alleged trip to Canada was: “I don’t think we ever got the chance, to talk about those things.” That’s it. The newspapers and magistrates had been lying.
    • ARGUMENT: X1 could not identify the picture of Christine Van Hees.
      EXPLANATION: This misidentification happened on November 13, 1996, at 7 in the morning, after 8 hours of interviewing. X1 was given five pictures and correctly stated that Christine was among them. However, as happened many times before and after this interview, X1 had tremendous difficulty with looking at pictures. Because she had MPS/DID, looking at the correct pictures triggered horrible repressed memories. As she had already been interviewed for eight hours, she had stated several times that it had been enough for that night. However, De Baets kept pushing, and according to X1, she knew that if she correctly identified Christine, the interview would continue for at least another hour. Therefore she randomly picked from the other faces and made it clear that she was just making a statement. X1: “If you were able to look at the tape, you would see that after I pointed to the picture P10 I looked at De Baets and Hupez with an exultant look on my face. Like: and now it’s your turn! I wanted to make it clear to them that I was serious that I wanted to go home. I was furious at them, then.” The interviewers apparently got the message and not only broke off the interview, but also wrote down that X1 intentionally picked the wrong photo. PV 116.990, November 13, 1996, 7th interview of X1: “X1 recognizes Christine on photo.” Explanation in PV 117.487, December 12, 1996 (Hupez), which was ignored by the re-readers: “Topic: identification of the picture X1-P10. During her interview, described in the official report under reference A, X1 described the murder on victim, Christine… X1 testified to have recognized Christine between the pictures presented to her, but does not identify the picture she recognizes. The question is asked again to X1 (line 1305 and further), who hesitates continually, comes with the same arguments pertaining to this recognition: – If I do this everything becomes real again – I am afraid to be wrong – It has been such a long time – I doubt myself – I knew her, but I doubt myself, because it was in different circumstances, certainly in other circumstances than on the photo. Finally, X1 points to the picture X1-P10. We identified the person on photo P10 as D. Anik… It not about the victim X1 spoke… 414 We conclude from this: 1. the picture P10, pointed out by X1, is not the victim she spoke about, Christine. 2. But the photo of the victim was among those shown to X1 [5 in total], which she intentionally didn’t point out.”

    In other words, it appears that none of the arguments of the re-readers stand up to scrutiny and the X1-Christine Van Hees dossier should never have been closed.

    Be Sociable, Share!
     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 

    Leave a reply

    You must be logged in to post a comment.