Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Rilatine priapisme of hoe kennis bevredigt en EBM rijk maakt

    Posted on December 18th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Niemand op deze aardbol hoeft te weten hoe zoiets mogelijk is.
    Vandaar dat alvast healthcare de echte oorzaak voor de bevolking zal verzwijgen.

    Maar toch verheug ik mij dat media erop kicken.
    Iets wat van korte duur zal zijn, na het hebben van kennis over dit natuurverschijnsel.

    Laat voor deze ene keer Rilatine de bevolking wijzer maken, zonder er maar 1 pil van te hoeven slikken.

    Keer met mij terug in de tijd en … geniet van kennis die voor artsen en hun academische opleiding commercieel een groot taboe moet blijven.

    Nieuwsbrief 425 (november 2011) gaat over weeral een zeldzaam geval van priapisme of voorspelbare dystonie, wanneer hoge doseringen (veilig gewaande) psychotica en antipsychotica worden toegediend.

    Nieuwsbrief 685 (juni 2013), waarbij voor mij een van de laatste puzzelstukjes uit de hemel kwam gevallen, die de muur rond medische ‘onkennis’ in die materie helemaal sloopte.

    Zolang de bevolking voortaan niet zelf gaat optreden tegen die medische onkunde, die om vanzelfsprekende redenen door de overheid en de media wordt gedoogd, zal er blijvend gejammerd worden over aandoeningen die maar niet willen genezen en over de nieuwe ziekten, die schijnbaar niemand onder controle kan krijgen.

    Mensen, vraag aan artsen, overheid en media, waarom deze kennis medisch een taboe moet blijven?

    Pipamperon priapisme.Het slappekoorddansen van EBM (Evidence Based Medicine).Waar evidenties het hebben van kennis vervangen.
    En opeens ontpopt pipamperon zich bij een 13-jarige puber als een potente super-Viagra.Het NTVG (Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde -NED TIJDSCHR GENEESKD. 2011;155:A3132) kwam er als de kippen bij met tekst en uitleg.

    Alleen jammer van het schrijnend gebrek aan kennis, al kan aan Vincent K. Dik, Otto K. Kisman en Mieke Dousma, als bevoegde beroepsgevormde deskundigen, niet meteen geen autoriteit om een stukje daarover te schrijven, verweten worden.De poging daartoe is toch min of meer geslaagd, ze weten immers alvast dat pipamperon een butyrofenon is en de plaatjes bij het artikel hebben mooie couleuren.

    Medisch gebruik van Clonidine is nogal dikwijls in de ‘soms-vorm’ of in de ‘waarschijnlijk-vorm’ beschreven, vandaar dan ook ‘evidence based’, zonder zich te baseren op de kennis over de chemie van de stof.

    Die chemie wijst op een psychotisch makende werking, vandaar tevens ook de toepassing ervan bij het dwangmatig psychotisch maken van ADHD’ers om daardoor een pedagogisch comfort te bekomen.

    (Bemerk trouwens ook een psychotisch makende indicatie – samen met Efexor – als ondersteunend bij een chemotherapie bij borstkanker.)

    Nadeel evenwel bij psychotica is het controleverlies dat ontstaat over het gedrag, vandaar de agressie en daarbij horend ook het corrigeren met anti-psychotica, waaronder, hier in dit geval, het butyrofenon pipamperon (Dipiperon).

    Maar wat zo jammer is aan deze bijdrage, dat de Viagra-werking als iets zeer zeldzaams wordt beschreven.Terwijl zou moeten bekend zijn, dat wanneer antipsychotica van het butyrofenon-type worden aangewend om het psychotisch gedrag te corrigeren, dat ontstaat door zogezegd neuronen te verwoesten bij de zogezegd therapeutische indicaties van psychotica, dit nogal frequent heel fataal kan aflopen.

    Misschien zwijg ik daarbij beter over de psychiatrische patiënt, die tijdens het weekend niet meer kon slikken, waarbij de verpleging de dienstdoende psychiater opbelde, de klachten beschreef, waarop de arts telefonisch een antibioticum aanraadde, omdat hij een keelontsteking vermoedde.Die patiënt kreeg immers hoge doseringen haloperidol (ook een butyrofenon), om chemisch bipolair te balanceren op therapeutische psychotica en antipsychotica.Op maandagmorgen overleed de patiënt… door verstikking.

    Zijn tong was net als de penis van die dertien-jarige puber zo stijf komen te staan en zorgde ervoor dat noch het slikken, noch het ademhalen verder nog kon.

    De arts had de bijwerking van hoge doseringen butyrofenonen moeten kennen, vooral tijdens de gevarenreflex waarop het zenuwstelsel in alarm reageert op (verschillende) psychotica.

    Misschien ook beter zwijgen over de bijwerking van het hoog doseren bij de door amfetamine-gebruik agressieve jongen, die in het politiekantoor, (terwijl geboeid) kreupel werd gestampt, verminkt en uiteindelijk door een dubbele dosis Haldol-inspuiting is gestikt.
    Een stijve tong, die het ademen belet.

    Ook het zoontje van 5, die door zijn moeder werd omgebracht met Dipiperon op 12 november 2008, is gestikt door de combinatie van een hoog gedoseerd psychoticum (Rilatine) en een te grote dosering Pipamperon, als anti-psychoticum.

    En nu blijken die auteurs in het NTVG verrast te zijn dat nog iets anders dan een tong door butyrofenon-gebruik, stokstijf komt te staan.

    En bovendien nog opgelucht zijn dat simpel masturberen uiteindelijk wel nog scheen te lukken, niettegenstaande de ingewikkeld medisch technische uitleg, die aan het peniele gebeuren in het stukje was gewijd.

    Niet alleen het fenomeen butyrofenon is hier de schuldige, maar wel het ondeskundig en tegelijk uitlokken van psychosen om ze dan meteen ook (‘bipolair’) tegen te gaan.

    Vuurtjes stoken en brandjes blussen.Of hoe Evidence Based Medicine ‘geneest’.

    (Uit NB425)

     

     


    Op 21 september 2011 kon 1 puzzelstukje het geheim van de werking van valproïne-zuur als mood-stabilisator verklaren.Sindsdien rijzen wereldwijd vragen rond het commerciële circus van de zogenoemde anti-epileptica.Tegretol als carbamazepine.Depakine als valproinezuur en valproaat.Taloxan als felbamaat.

    Neurontin als gabapentin.Lamictal,

    Lambipol als lamotrigine.

    Keppra als levetiracetam.

    Trileptal als oxcarbazepine.

    Lyrica als pregabalin.

    Gabitral als tiagabine.

    Topamax als topiramaat.

    Empatic als zonisamide.

    Immers… sinds >november 2012> blijkt dat al die stoffen niets anders zijn dan reagentia ( prodrugs) waarmee het lichaam aan de slag kan om op eigen kracht nieuwe pseudo-of fake-neurotransmitters te vormen met de metabolieten van de gewone voeding.

    Een stap vooruit zou je denken … en wat gebeurt daar medisch mee?
    Niets, natuurlijk, omwille van commercieel niet handig.

    Healthcare zal nooit afstappen van de dogma’s of fabeltjescultuur waarop financiële imperia tot stand kwamen.

    Terwijl het voor een ‘gehate’ apotheker een opperste voldoening verschaft, telkens wanneer opnieuw een geweldig puzzelstukje zomaar uit de hemel komt te vallen.
    Iets wat minutenlang koude rillingen bezorgt en tranen in de ogen.

    Vandaag slaagde ik erin om de redenering over te doen, waarmee Paul Janssens bijna zeker in 1957 tot aan de molecule van haloperidol is geraakt.
    Alleen heeft die man toen een zakelijk inzicht en verstand gebruikt wat ikzelf in mijn ganse leven nooit zal bereiken.

    Onbegrijpelijk hoe nog niemand in die voorbije 56 jaren het simpele geheimpje heeft ontsluierd, dat al die jaren is kunnen verborgen blijven.

    Vanaf nu weet ik waarom psychotica noch in het medisch en noch in het algemeen taalgebruik bestaan.
    Psychiatrische behandelingen steunden al die jaren op psychotica die antipsychotica worden genoemd.

    Terwijl de verwarring en de onkunde daarover, ervoor zorgen dat een commerciële religie al die tijd heeft kunnen gedijen.
    Immers de fabels verzon men net zo academisch lijkend dat iedereen ze, tegen beter weten in, wel moest geloven.

    Bemerk hoe de ganse wereld op vandaag nog steeds niet wil afstappen van het medisch mysterie dat onderwijst dat cocaïne, amfetamine of methylphenidaat hyperkinetisch drogeert bij gebruikers die niet lijden aan de verzonnen neurobiologische aandoening ADHD en de zieken eraan integendeel zou kalmeren.

    Het geloof in dit mysterie alleen al, staat garant voor het commerciële succes van de vermoedelijke (‘presumed’) ziekte.

    Terwijl de effenaf simpele realiteit niet eens in staat is om het mysterie als een zeepbel te doorprikken.
    Cocaïnes, amfetamines en methylphenidaat zijn psychotica, die psychotisch gedrag veroorzaken door neuronen te verwoesten, waarbij het zenuwstelsel een verminderde controle krijgt over gedrag.

    Het is de gevarenreflex waarmee het lichaam zich verweert tegen de agressieve stof die de integriteit van het zenuwstelsel aantast, die zorgt voor het dopingeffect in doseringen om alleen maar het “therapeutisch” effect van de doping te bekomen.

    Hogere doseringen, integendeel, schakelen zelfs die gevarenreflex uit, waardoor meteen het dwangmatig psychotisch gedrag tot stand komt, dat anders pas na langdurig chronisch gebruik en heel wat dopingcomfort bereikt wordt.

    Bemerk hoe WHO de respectieve defined day doses bepaalt.
    Methylphenidaat aan 30mg/70kg lichaamsgewicht dient bij narcolepsie om alleen maar te drogeren.Bij ADHD dient 60mg of meer zelfs/70kg lichaamsgewicht om tot dwangmatig psychotisch en dus kalmer te doseren.

    Die 60mg of meer worden getitreerd door de behandelaren, wanneer met ‘testdoseringen’ van 30mg het verlangde hyperkinetisch gedrag als een diagnosemiddel werd gebruikt.

    Bij de amfetaminegroep is identiek dezelfde phenylpropylamine zowel in Prozac als Strattera als metaboliet (groene kleur) de werkzame stof.

    3-[(p-trifluoromethyl)phenoxy]-N-methyl-3-phenyl-propylamine = Prozac

    3-[o-methyl)phenoxy]-N-methyl-3-phenyl-propylamine = Strattera

    Om bedroefden alleen maar (chronisch) te drogeren gebruiken volwassenen 20mg/70kg.Kinderen met ADHD maakt men met 80mg/70kg van hetzelfde, dwangmatig psychotisch.

    Vandaar DE truc waarmee de farmaceutische industrie wonderbaar ‘geneest’.


    Een psychoticum verandert in een anti-psychoticum door de dosis per keer te verhogen.

    Zo simpel als dat.

    Vandaar ook begrijpelijk waarom alleen maar antipsychotica bestaan.
    Daarmee vermijdt men om de werking van die stoffen openlijk te etaleren.
    Binnen de vier grote groepen psychotica belicht ik de twee voornaamste die de redenering van Paul Janssens duidelijk maken.
    De cocaïnes en de amfetamines.

    Als groep worden de amfetamines als phenylalkylamines aangeduid, waarbij alkyl een keten van koolstofatomen voorstelt.

    Ketalar is een phenylMETHYLamine, afstand van 1 koolstofatoom tussen de phenyl en de amine.

    Zuivere amfetamine, Pervitin, Desoxyn, MDMA, 4MA, XTC zijn allemaal phenylETHYLamines.
    Waarbij de afstand tussen de phenyl en de amine twee koolstofatomen bedraagt.

    Bij de meeste SSRI’s, genre Prozac, Strattera, spreekt men over phenylPROPYLamines, met een koolstoffenafstand van drie.


    Het intussen verboden Silomat (hoest of astma-middel) is een phenylBUTYL amine waar de afstand door vier koolstoffen is bepaald.

    Die afstand bepaalt vooral de hoogte van de dosering die nodig is om te drogeren.
    Ketalar drogeert zo sterk dat eerst verdoofd wordt en pas meteen na het ontwaken de therapeutische euforie optreedt.
    De ethyls per 5 mg, de propyls per 20mg en Silomat had een dosering van 40mg.
    Maar wat is plots zo duidelijk geworden?


    Methylphenidaat is als een phenylETHYLpiperidine zowel een psychoticum als een zogenoemd antipsychoticum in die hogere dosering (voor
    zover ADHD als een soort van psychotisch gedrag wordt gezien, dat moet onderdrukt worden).

    Haloperidol is een dubbele molecule waarbij de ene zijde als een phenylBUTYLpiperidine en de andere zijde als een phenylMETYHLpiperidine, zogezegd ‘gebufferd’ sterk psychotisch actief en vandaar als een anti-psychoticum tot dwangmatig schijnbaar rustig kalmeert.

    Zeer opmerkelijk daarbij is dat de literatuur fijntjes opmerkt dat in combinatie, MDMA de psychotisch-makende werking nog versterkt, waarbij DYSTONIE optreedt.

    Of hoe de moeder der moderne antipsychotica niets anders is dan een zeer potent psychoticum met een variatie op het cocaïne-patroon.

    Een cirkel in de psychiatrie die helemaal rond raakt.


    De aanzet tot deze bevinding kwam er na een berichtje van een Nederlandse arts, die me wees op een bijdrage in het Nederlands Tijdschrift voor
    Geneeskunde.
    A6037. NTVG 21-6-2013. Parkinsonisme TGV Metaclopramide.
    Echt lezen. M…

    En wat daar te lezen staat is het puzzelstukje dat me rillingen van plezier bezorgde, tranen in de ogen … en ook dit stukje.

    (uit NB685)

    Be Sociable, Share!
     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 

    Leave a reply

    You must be logged in to post a comment.