Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Toepee tentop, cliniclown kent noch diagnose noch farmacologie

    Posted on September 12th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Deboutte pleit voor meer geld om ADHD te behandelen.

    Als arts kan de man geen medische diagnose stellen van de aandoening die men alleen maar vermoedt.
    Bij het uitblijven van een definitie van normaal gedrag, gebruikt dat soort ‘geneeskunde’ dan maar een opsomming van normale trekjes om door optelling ervan, tot een ‘vermoedelijke’ neurobiologische aandoening te komen.

    En dat zoiets dan nog erfelijk is, staat als een paal boven water.
    Normaal gedrag is dat ook.

    Die mediastunt van HGR is van hogerhand opgelegd.

    Die instelling is een beleidsinstrument van de minister van Volksgezondheid.

    En niet alleen de geneeskunde, maar vooral die minister ijvert voor het voortbestaan van ADHD als een ziekte.

    Immers, een onstuitbare trend dreigt voortaan veronderstelde ziekten te ontmaskeren die ‘een aandoening’ misbruiken om enerzijds, aan de kant van healthcare, bijwerkingen en daardoor nieuwe lucratieve behandelingen te doen ontstaan en anderzijds om bij een ‘regerende’ overheid via een financieel bedenkelijke constructie met staatsfondsen overeind te blijven in een modderpoel van pedofilie en chantage.

    Ook hier komt in dit persbericht geen duidelijkheid over medische diagnosecriteria en over de farmacologie van de gebruikte medicatie.

    Medisch blijft overeind dat psyche-(pseudo?)artsen alleen een diagnose vermoeden van een vermoedelijke neurobiologische aandoening en dat de farmacologie van de gebruikte psychotica voor de rest van de wereld onbekend is en het liefst onbekend moet blijven.

    Terwijl WEL bekend is dat een medische diagnose kan gesteld worden, naar analogie van het diagnosticeren van diabetes (suiker bepalen) of bijnierinsufficiëntie (ACTH-test), door met een speekseltest (amfetamines of cocaïnes) na te gaan of een therapeutische proefdosering antistoffen vormt of niet.

    Wanneer de patiënt aan een neurobiologische aandoening zou lijden, daardoor ziek is en medisch moet geholpen met psychotica, dan zal het lichaam tegen die psychotica GEEN antistoffen vormen en geen bijwerkingen vertonen, die zoals nu als comorbiditeiten van de ziekte worden voorgesteld.
    Immers bij suikerzieken redt de (voor anderen) giftige insuline vele levens.
    De comorbiditeiten vormen bijgevolg de gigantische megablunder en getuigt van een ongeziene onkunde bij een artsengroep die zich, zelfs in die onkunde, academisch pleegt te noemen.

    Bovendien moet de overheid (hallo, mevrouw de minister!) erop toezien dat geen geneesmiddelen in de handel gebracht worden, waarvan men het werkingsmechanisme als ‘onbekend’ achterhoudt.

    Dit werkingsmechanisme is WEL bekend, maar het achterhouden dient een criminele politiek om via het medisch dealen van psychotisch makende stoffen een toxicomanie in te stellen (voornamelijk bij kinderen) en te onderhouden, omwille van de redenen die ik hierboven heb aangehaald.

    Ongelofelijk dat een bevolking dat al jaren blijft pikken.

    Be Sociable, Share!
     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 

    Leave a reply

    You must be logged in to post a comment.