-
Partydrugs dealen zonder te (willen) weten hoe ze werken, ondergraaft geneeskunde.
Posted on June 2nd, 2010 No commentsIk ben in september 2009 gestopt met Seroxat. Ik had toen nog maar 2,5 mg per dag.
Sinds die tijd heb ik aanvallen die lijken op paniekaanvallen, maar ook gelijk zijn aan hypo aanvallen.

Ik heb hier al es over gemaild.De aanvallen werden steeds erger en ben toen via de huisarts verwezen naar een psycholoog.
Deze heeft mij gisteren Citalopram voorgeschreven om de aanvallen te verminderen.
Ik heb hier gisteren 1 tablet 20mg van genomen omstreeks 18.00 uur maar werd vannacht badend in het zweet wakker met zware hartkloppingen, vreselijke druk op mijn hoofd en dacht echt dat ik dood zou gaan, ik had totaal geen emoties meer behalve dan abnormale angsten, en was zo bang dat ik mezelf zou verliezen dat ik dacht om er een eind aan te maken voordat ik iemand iets aan zou doen.
Ik neem deze tabletten dus nooit weer want je belandt van de hemel in de hel.
Ik voel me nog steeds erg labiel en hoop dat het medicijn snel is uitgewerkt.
Seroxat en Citalopram zijn phenylpropylamines.
Die werken net op dezelfde manier als de phenylethylamines, die amfetamines zijn.Wat die persoon omschrijft zijn de gewone nevenwerkingen van amfetaminegebruik.
Alleen maar om commerciële redenen verklaarde men het werkingsmechanisme van die stoffen in de jaren 80 als onbekend, en was men – noblesse oblige – wel genoodzaakt om een serotoninefabeltje uit te vinden, dat die stoffen levensnoodzakelijk moest maken in plaats van levensgevaarlijk;
Zoals intussen al bekend werd, bestaan simpelweg geen medische aandoeningen door defecten aan het neurotransmittersysteem.
Als die zouden bestaan, moeten ze aangetoond kunnen worden, in plaats van ze alleen maar te vermoeden.
De kennis dat er geen verband bestaat tussen serotonine en depressies, is wel aangetoond.Artsen hebben het grote voorrecht om in naam van hun voorgewende kennis daarover te mogen liegen en te stellen dat die bijwerkingen eigenlijk comorbiditeiten zijn van de ziekte, die men dan op hun beurt weer lucratief kan gaan ‘behandelen’.
Niet zonder reden verklaarde ooit een psychiater: “Het maakt niet uit of ik fouten maak, ik ben gedekt door de wet”.
Ik heb het daarmee nog niet over een licence to kill.
Want dit ligt heel gevoeligZou het daarom zijn dat artsen worden opgeleid met de kennis dat het werkingsmechanisme van amfetamines en cocaïnes onbekend is?
Om te vermijden dat die kennis ervan, criminele agressie, zelfmoordgedrag, pulmonaire hypertensies, wanen, hallucinaties en op termijn zelfs dementie kan verklaren.
Want voor dat alles… zijn er natuurlijk andere artsen, die ook comfortabel moeten leven.










Reacties