Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Pillen die slimmer maken.

    Posted on May 20th, 2010 Fernand Haesbrouck No comments

    Media bestoken het publiek met een slogan dat de doping die medisch wordt aangewend bij vermeende aandoeningen, slimmer zou maken.

    Het gaat over de amfetamine- en cocaïnederivaten bij ADHD, depressie en tal van nieuwe commerciële kwaaltjes.

    Jezelf als multidisciplinair uitroepen, volstaat daarbij om artsen een diagnose naar keuze te laten stellen.

    Vanaf dit punt begint het slimmer zijn.

    Alvast slimmer dan de arts, want die weet alleen maar dat hij niet weet hoe die pillen werken en nog minder dat de commerciële aandoening waaraan men lijdt, een aandoening is, die iemand onterecht dom heeft gemaakt.

    De media toonden het publiek de weg naar slim zijn en wijsheid.

    Cocaïne- en amfetaminederivaten verkregen het label van veilige stoffen, omdat niemand nog wil weten hoe ze werken en omdat artsen ze als medicatie mogen voorschrijven.

    Maar als niemand weet hoe die medicatie slimmer maakt, hoe weet men dan waarom ze veilig zijn?
    Stel nu nog dat de slimste van alle artsen het grote geheim van die wijsheid aan de media en aan iedereen die zich als multidisciplinair heeft gekroond, zou hebben toevertrouwd, maakt dit dan meteen elke andere arts zo dom, dat niemand van hen nog weet hoe doping werkt?

    Voortaan weten alleen de media en de multidisciplinairen het:
    drogeren met amfetamine- en(of) cocaïne maakt slimmer.

    En als je het nu aan artsen vraagt, waarom maakt drogeren slimmer?
    “Daarom”.

    Het kost een consultatie, die zelfs nog door de staat wordt terugbetaald.
    Zelfs de staat heeft baat bij slimmere onderdanen.

    Tot zover lijkt het erop dat artsen stilaan onderdoen in wijsheid en slimme kennis.

    Niets is minder waar.

    Artsen veinzen alleen maar dit soort van onnozelheid.

    Ze behouden een commerciële sleutelpositie bij het dealen omdat legale doping als medisch wordt voorgesteld.
    Ieder ander die legale doping zou verdelen, zou de diagnose van een nieuwe nepaandoening moeten

    stellen, en zelfs het stellen van een nepdiagnose is nog steeds een onwettige uitoefening van de geneeskunde, als dit niet door een arts gebeurt.

    Maar dat is niet alles.

    Medische wijsheid is immers niet gegeven aan media of aan multidisciplinairen.
    Met de staat kwam het tot een overeenkomst waarbij het voorwenden van slimmer makende harddrugs een zeer lucratief zorgcircuit en vooral heel wat nieuwe medische specialismen kan tot stand brengen.

    Slimmer makende pillen moeten chronisch worden geslikt.
    Want daarmee vermijdt men,dat zou moeten gewaarschuwd worden tegen hun verslavend effect.

    Slimmer makende pillen behandelen nieuwe nepaandoeningen, en alleen maar artsen weten dat die aandoeningen ook min of meer vervelende comorbiditeiten veroorzaken.
    En daarmee vermijdt men dat het gaat over de nevenwerkingen, die ontstaan wanneer chronisch psychotica wordt geslikt.

    Vandaar dat het controleverlies over gedrag (agressie, tics, wanen, stemmen horen, zelfmoordneigingen) eufemistisch “karaktersstoornissen” wordt genoemd.

    Bijkomend het verlossend gebruik van de zeer winstgevende antipsychotica.
    Geen kat die daarbij bedenkt, dat vooraleer slimmer te willen worden door de nepaandoening te behandelen, dat die nepaandoening sluimerend ook dommer had gemaakt door een comorbiditeit die nu ook al neuroleptica vereist.

    Sluimerend, omdat het slimmer maken, ook een en ander doet vergeten, onder meer de vaststelling dat psychotisch gedrag eigenlijk maar begon voor te vallen, wanneer het slimmer zijn door pillen ook begon.

    Met de tijd werd intussen duidelijk dat slim zijn geen synoniem is van veel weten en goed kunnen onthouden.
    Steeds meer vertonen slim gemaakte patiënten tekenen van wat men ‘ouderdomsverschijnselen’ heeft genoemd.

    Nu is het wel zo dat ouderdom meestal aan wijsheid wordt gekoppeld, maar die ‘vergeet’verschijnselen zouden eigenlijk een comorbiditeit zijn van de nepaandoening, waarvan het behandelen ook slimmer (of wijzer) moest maken.

    Vandaar dat sinds enkele maanden in Nederland al een nieuw departement gedoopt werd op een universitaire medische campus.
    Voor het behandelen van jonge ‘vasculaire’ Alzheimers.
    Het meest typerende daarbij is dat handig vergeten wordt of die ouderdomsverschijnselen bij jongeren ook optraden wanneer men niet alleen dommer was, maar ook onbehandeld leed aan de modieuze ziekte.

    Iatrogene comorbiditeiten, zeg maar.
    Maar zo slim zijn alleen maar de allerslimsten, zelfs bij artsen

    Vandaar dat de meeste artsen voortaan ook beginnen te slikken, al was het maar om tot het inzicht te komen dat een iatrogene comorbiditeit eigenlijk gewoon een bijwerking van psychotica heet.

    Maar hoeft die wijsheid eigenlijk wel?
    Presteren artsen immers financieel niet veel beter met: ‘werkingsmechanisme onbekend’ ?

    Share and Enjoy:
    • Facebook
    • Google Bookmarks
    • eKudos
    • NuJIJ
    • GeenRedactie
    • Technorati
    • Print
    • TwitThis
    • YahooMyWeb
    • blogmarks
    • email
    • LinkedIn
    • MSN Reporter
    • PDF
    • Yahoo! Bookmarks
    • MySpace
    • Twitter
    • Add to favorites

    Leave a reply

    You must be logged in to post a comment.