-
Waarmee zullen artsen zich na het serotonine en dopaminebedrog belachelijk maken?
Posted on May 16th, 2010 No commentsArtsen, die nu een toxicomanie instellen bij kinderen of volwassenen, doen zij dat op basis van een (eigen) diagnose?
Of worden zij gepusht door commerciële instanties?

Bepaalt de eigen diagnose dat de patiënt tot dwangmatig psychotisch moet worden gedrogeerd?
Op basis van welk wetenschappelijk criterium is vastgesteld dat de patiënt niet voldoende dwangmatig psychotisch scoort om te kunnen functioneren zoals de maatschappij dit van de patiënt verlangt?Als de arts helemaal niet over medische criteria beschikt om bij iemand een toxicomanie in te stellen die dwangmatig psychotisch maakt, volstaat dan een dwingend advies van instanties, die lijden aan het onvermogen om om te gaan met patiënten, die niet voldoende spontaan dwangmatig obsessief functioneren?
Op basis waarvan gaan artsen er van uit dat dit gebrek aan pedagogisch comfort van die instanties (het zogenoemde multidisciplinaire team) een neurobiologische aandoening zou kunnen zijn van de kinderen?
Waarom was het gebrek aan pedagogisch comfort bij vorige generaties nooit eerder een neurobiologische aandoening van de kinderen?
Waarom legt geen enkele arts uit hoe een verminderd pedagogisch comfort een neurobiologische aandoening zou zijn?
Een aandoening dan nog, die met cocaïne of amfetaminestoffen moet worden bestreden?
Weten artsen eigenlijk wel hoe cocaïne en amfetaminestoffen werken?
Zelfs al veronderstelt men, dat iedereen het wel leuk vindt om medisch en legaal gedrogeerd te mogen worden.Maar vinden alle patiënten het dan leuk?
Dwangmatig psychotisch te worden gedrogeerd omdat een vorige generatie de waarden en technieken verwierp waarmee een maatschappij zichzelf al eeuwen in stand houdt.Het multidisciplinaire team dicteert de diagnose waarmee artsen een toxicomanie instellen.
Artsen ondergaan dit, zelfs al weet geen een van hen op welke manier het pedagogisch ongemak nu eigenlijk een neurobiologische aandoening zou kunnen zijn.Maar het verdient goed.
Stoffetjes, jaja, maar dit is geen wetenschap, alleen maar de parabel van de dealers van harddrugs.
En artsen vinden zichzelf belangrijk, met de licence om legaal een toxicomanie te mogen instellen, de enige reden waarom het pedagogisch ongemak tot een ziekte werd uitgeroepen.
Maar cocaïne- en amfetaminestoffen zijn ziektemakers.
Gelukkig weet geen enkele arts dit.
Wel gekend is hoe men zich ermee verrijkt.De medische wetenschap leert hen, dat niemand weet hoe die dingen werken, en daarom .. compleet veilig zijn.
En als de maatschappij nu door driftig met psychotica te genezen, steeds maar zieker en psychotischer wordt, dan komt dit alleen maar door de ziekte en de comorbiditeiten, die er vanzelf komen al was het maar om de geneeskunde en healthcare er een reusachtig plezier mee te doen.
Wat een geluk, dat de drogerende medicatie er is, om het pedagogisch comfort te vrijwaren, bij de generatie die pedagogiek alleen maar als iets leuks aangeleerd kreeg met de partydrugs erbovenop.
Zielige medici, als ordinaire dealers voor het geldgewin, die daarmee het eigen wetenschappelijk imago te grabbel gooien.
Een echte arts zou beschaamd moeten zijn, om de heersende kolder uit te leggen waarom men patiënten te pletter drogeert, wanneer ze pietluttig comfort van anderen op de proef stellen.
Geneeskunde van de 21ste eeuw.
Wellustig lebberend aan de tepels van een decadente en verloren generatie.










Reacties