-
Macht veinst sex-en serotoninetekorten als foef voor kindermisbruik
Posted on April 26th, 2010 No commentsAls men kiest voor het celibaat, kiest men met kennis van zaken en bewust voor een sexbeleving met beperkingen.
Van personen met maatschappelijk aanzien of macht wordt een voorbeeldfunctie verwacht.
Gemis aan sex of seksuele onmacht projecteert men niet op degenen waarop men een macht uitoefent.
Men maakt daarbij misbruik van de macht.
Kinderpsychiaters wenden serotonine- of andere stoffetjestekorten voor, om pedagogische onmacht te projecteren op kinderen en om ze te intoxiceren met psychotica, die ze dwangmatig psychotisch en op termijn dement maken.
Ze misbruiken daarmee hun macht.Kinderen, met een optelsom van de eigenschappen van normaal kindergedrag, zijn niet ziek aan tekorten van dopamine, noch van andere serotonines.
Zelfs als tekorten aan dopamine wetenschappelijk zouden kunnen aangetoond worden, dan behandelt men ze niet door dopamine toe te dienen.
Op de bijsluiter van dopamine wordt ADHD, als de vermeende ziekte van het dopaminetekort, niet eens als indicatie vermeld.Het geweten van kinderpsychiaters is perfect op de hoogte van het onzinnige van de stofffetjestheorie en toch verzwijgen ze de maatschappij dat harddrugs dienen om zenuwstelsels en hersencellen te verwoesten.
Men verkiest daarbij om zich slim te wanen, door dit niet te willen weten.Toch benieuwd hoe de kinderpsychiater het zal aan boord leggen om dit geval van geprojecteerde seksuele onmacht met medische machtsontplooiing tekeer te gaan, wetend dat stoffetjestekorten als foef intussen achterhaald is.
Misschien dan toch weer steunen op een psychoticum, dat op gewichtsbasis 30% actiever is dan zuivere cocaïne en er prat op gaan dat niemand toch het werkingsmechanisme ervan kent.
Terwijl men er succesvol robotachtig dociel mee kan maken en meestal ook moet corrigeren via winstgevende antipsychotica.
Beangstigend om vast te stellen dat uitwassen van geprojecteerde seksuele en pedagogische onmacht in handen zijn gevallen van artsen, die alleen maar therapeutisch behandelen met harddrugs als psychotica en daarbij als wetenschap stellen, dat men niet weet hoe die drugs werken.
Nu men het geprojecteerd pedagogisch onmacht syndroom een ziekte heeft genoemd om de kinderen door kinderpsychiaters met harddrugs te behandelen, is men goed op weg om de slachtoffertjes van een geprojecteerde seksuele onmacht in de armen te drijven van identiek dezelfde specialisten.
Hun wetenschap houdt hen voor dat nog steeds onbekend moet blijven hoe het nieuwe amfetaminepatroon werkt bij de SSRI’s, die men bij depressies en PTSD gebruikt.
Maar diezelfde wetenschap weet anders wel precies hoe dit nieuwe amfetaminepatroon als harddrug actief is om getraumatiseerde geheugenhersencellen bij PTSD zodanig te verwoesten, dat men ermee slechte herinneringen uit het geheugen therapeutisch probeert te wissen.Wat een medische wetenschap is dit toch!
Macht is het voorrecht van heersers, die sleutelposities bezetten en zelfs fabels gebruiken om die macht in stand te houden.










Reacties