Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Psychiatrie wordt toverkunst, na verzaken van medische kennis.

    Posted on April 19th, 2010 Fernand Haesbrouck No comments

    NTVG (Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde) 16/04/2010 besluit dat na een lange gesubsidieerde studie, “de neiging tot kritische reflectie versterkt en dat evidence-based werken wordt bevorderd”.

    Evenwel:

    Ook de klinische praktijk is meer gebaseerd op de best beschikbare evidentie en minder op opinie. Maar we weten ook nog heel veel niet. Zowel fundamenteel als praktisch zijn er nog vele vragen die door empirisch onderzoek moeten worden opgehelderd. En daarnaast is continu onderhoud vereist om een kritische attitude te behouden bij de beoefenaren van het vak.

    Heel fijntjes vertaalt men ‘geen kennis hebben van‘, als  ‘een klinische praktijk hebben minder gebaseerd op opinie‘.

    Wetenschappelijk onderzoek haalde dus nog niet veel uit.
    Men weet nog heel veel niet en vele vragen moeten worden opgehelderd.
    Het steeds voorkomend obligate zinnetje na een studie, die meer bedoeld is om een kritische attitude zoveel mogelijk in de kiem te smoren.

    Want waarom gooide men een bestaande en wel bekende kennis om commerciële redenen overboord?

    In de jaren tachtig creëerde men met de phenylpropylamines een nieuw amfetaminepatroon.
    De wetenschappelijke evidentie dat daarmee nieuwe mogelijkheden waren ontstaan om te drogeren, lag voor de hand.
    Maar het woordje amfetamine en een bijhorende opiumreglementering leken niet meteen het juiste verkoopargument om er moedeloze patiënten mee op te peppen.

    Het werkingsmechanisme verklaarde men als onbekend en met de toverformule “Ezeltje strek je”, ontstond de fabel van de selectieve heropnameremming van serotonine, een tekort waaraan de meeste sukkelaars op deze wereld zouden kunnen lijden.
    Niemand kon zoiets wetenschappelijk aantonen, maar doordat het drogeren altijd werkt en bij iedereen, was het succes van de toverformule verzekerd.
    Evidence based, zoals dat heet.

    Bovendien was het toevoegen van iets dat voor iedereen vitaal blijkt te zijn, alleen maar heel veilig, waardoor de nieuwe amfetaminedoping zelfs helemaal niet in de vergifkast diende bewaard te worden.

    Ongeveer tien jaar later herhaalde men dezelfde tovertruc met de selectieve heropnameremming van dopamine, maar dan bij vermeende ADHD.
    Deze keer werden zowel de echte amfetamines als de cocaïnestoffen (methylphenidaat) als onmisbare medicijnen uitgeroepen, als ze maar goed werden voorgeschreven.
    Gemakkelijkheidshalve verklaarde men ook hier het werkingsmechanisme als onbekend.
    Kennis hoeft niet meer, de evidence zegeviert.

    Goed voorschrijven betekent, dat die psychotica eerst wat laag gedoseerd worden toegediend om de symptomen van ADHD te versterken, waarop men dan met zekerheid, veel hoger kan toedienen om het gewenste dwangmatig psychotisch gedrag te doen ontstaan.

    De commerciële waanzin ging zover dat men doodgewoon naliet om bij de bestaande kennis over de indicaties van dopamine als medicijn, ‘vergat’ om te vermelden dat dopamine ook zou hebben kunnen dienen om de vermeende tekorten eraan bij de ernstige neurobiologische aandoening (ADHD) te corrigeren.

    Een kennis, die men had kunnen gebruiken, maar die misschien niet meteen paste in het evidence-plaatje.
    Dopamine als medicijn valt niet eens onder een opiumwetgeving, maar behoort jammer genoeg niet tot de toverkunsten met harddrugs.
    Echte amfetamine en een cocaïnestof, die nog 30% actiever is dan zuivere cocaïne zijn op dat vlak beter geschikt.

    Immers, goed voorgeschreven, zouden ze compleet onschadelijk zijn, wat niet kan gezegd worden van net hetzelfde uit de illegale distributie.

    Nu prijst het Nederlands tijdschrift voor geneeskunde de psychiatrie omdat tovenaars door heel veel van elkaar over te schrijven, wetenschappelijk bezig zouden zijn.
    Zelfs al weten ze heel veel nog niet.

    Een klein kind kan dit ook concluderen.
    Overschrijven van elkaar, betekent niet dat men wetenschappelijk bezig is.

    Ook niet het vaststellen dat men goed bezig is, als men rijk wordt door – al is het dan medisch vermomd – harddrugs te dealen.

    Je moest een horen wat voor onzin ze daarbij kunnen uitkramen.

    Als … artsen … dan nog!

    Citeer als: Ned Tijdschr Geneeskd. 2010;154:A1774

    Share and Enjoy:
    • Facebook
    • Google Bookmarks
    • eKudos
    • NuJIJ
    • GeenRedactie
    • Technorati
    • Print
    • TwitThis
    • YahooMyWeb
    • blogmarks
    • email
    • LinkedIn
    • MSN Reporter
    • PDF
    • Yahoo! Bookmarks
    • MySpace
    • Twitter
    • Add to favorites

    Leave a reply

    You must be logged in to post a comment.