Fernand Haesbrouck

Over het werkingsmechanisme van ADHD-medicatie en antidepressiva.
RSS icon Home icon
  • Enige reden waarom psychiater ook arts moet zijn, vervalt

    Posted on November 9th, 2013 Fernand Haesbrouck No comments

    Mijn 10-jarig parcours over het hebben van kennis en het medisch gebruik over psychotica en daaruit volgend een maatschappelijke epidemie van bipolair corrigerende antipsychotica, veroorzaakte een inzicht over de rol waarmee een medisch gewaande meerwaarde niet de bevolking of hulpbehoevenden ten goede kwam, maar uiteindelijk een dirigerende chemische macht met totaal verschillende maatschappelijke intenties en belangen.

    Het resultaat die medisch beroepsgevormde autoriteiten in de tijdspanne hebben voorgelegd komt neer op een wereldwijde toename van psychotisch gedrag, controleverlies over het gedrag, uitbarstingen van agressie, verslavingen, plots doodvallen, kankers, dementie en zelfs uitgevonden aandoeningen, die ten behoeve van de ontstane bijwerkingen in allerijl alleen maar werden vermoed (het woordje ‘presumed’ overheerst in EBM).
    Een explosie met een factor 50 tot 60 is niet onrealistisch. Waarom klinkt geen gemor daarover?

    Zowel het politieke als het medisch wetenschappelijke beleid steunen lucratief op het evangelie dat bepaalt dat alleen positieve evidenties van chemische behandelingen voortaan een therapeutische norm bepalen.

    Zoals Dr.VanKrunkelsven in een debat in de Gentse Zebrastraat op 7 november naar voren heeft gebracht. Ik citeer: “Schrijf alleen iets voor, waar een bewezen effect voor is”.

    Hippocrates veronderstelde vakkennis, maar voortaan vaart geneeskunde op positieve evidenties.
    Twee generaties lang werden artsen opgeleid zonder een basiskennis in de chemie en de farmacologie.

    Terwijl de maatschappij er nog steeds overtuigd van is, dat zij door hun opleiding in staat zijn om op basis van die (veronderstelde) kennis een afweging te maken over de opportuniteit om schadelijke of toxische en zelfs ‘stupefiante’ stoffen aan de patiënt toe te dienen.

    De evidentie heeft intussen definitief het hebben van kennis verdrongen. Een zorgverlener, met de huidige autoriteit (en licence) van arts kan op vandaag onmogelijk nog met chemische en farmacologische kennis oordelen over de opportuniteit of over de schade die men teweeg brengt door stoffen voor te schrijven, die alleen maar door positieve evidenties en in de meeste gevallen dan nog met heel wat smeergelden in omloop zijn gebracht.

    En dan mijn 10-jarig parcours om het hebben van kennis in die materie opnieuw tot recht te laten komen?

    Informeer eens bij Eli Lilly waarom men mijn ‘ketterijen’ over de werking van Prozac en Strattera niet wetenschappelijk weerlegt.
    Mijn verkeerde ‘kennis‘ daarover kan toch een aanleiding zijn om een gigantische schade-eis te vorderen?

    Waarom gedoogt het bedrijf dat ik fluoxetine-Prozac (met een phenylpropylamine), als een amfetamine-psychoticum voor bedroefden met een DDD van 20mg/70kg lichaamsgewicht ontmasker als een drogeermiddel en ook atomoxetine-Strattera (met precies dezelfde phenylpropylamine, vanzelfsprekend ook als een amfetamine-psychoticum) dat bij kinderen wordt gedoseerd aan een DDD van 80mg/70kg lichaamsgewicht om ze in die massieve doses tot dwangmatig kalm en docieler te verdoven?

    Informeer eens bij Novartis waarom ik onterecht zou aanraden om methylphenidaat beter aan 1000mg per tablet toe te dienen, wanneer zij in de bijsluiter de wereld wijsmaken dat alleen maar 1% van de 10mg per tablet die toegediend wordt, actief zou zijn en 99% inactief.
    Of waarom men om een beter therapeutisch effect te bekomen, die 10mg per dosis niet beter in zetpillen giet om die dan in de oren te stoppen?

    Zou dat de reden zijn waarom ADHD niet kan genezen worden? En waarom vertel ik daarmee leugens?

    Informeer eens bij GlaxoSmithKline over de busramp in Sierre en mijn stelling dat de chauffeur onder invloed van paroxetine op die dag plots dood aan het stuur zou hebben gezeten?
    Gaat dit bedrijf voor het Zwitsers parket vrijuit omdat het ooit in de VS reusachtige sommen geld heeft betaald om rechtszaken over die materie te vermijden en Zwitserland dat bedrijf liever tot vriend en binnen de grenzen wil houden?

    Informeer eens bij de minister van Volksgezondheid in België waarom in 2011 niet tegen mij een anonieme klacht bij het parket werd ingediend, maar wel bij de Orde van Apothekers en waarom door de Raad van Beroep van dezelfde Orde, onder meer ook op advies van de Vlaamse Interuniversitaire Raad, ik in oktober 2012 werd vrijgesproken.

    Bovendien zelfs nadat de Hoge Raad van de Orde der Apothekers (als rechter en partij) de minister aanvankelijk had gevolgd in de aanklacht tegen mij, na de veroordeling bij verstek in eerste aanleg.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Rechter pleegt valsheid in geschrift

    Posted on January 24th, 2015 Fernand Haesbrouck No comments

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Hoe werkt het toedienen van harddrugs bij veronderstelde ziekten

    Posted on December 3rd, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Het bekend maken van het werkingsmechanisme van de als medicijnen voorgestelde psychotisch makende stoffen, zorgde ervoor dat ik in 2011 op een anonieme klacht van een ‘hogere overheid’ werd aangeklaagd met de bedoeling om monddood te maken.

     



    De beslissing van de raad van beroep staat integraal op:

    http://www.adhdfraude.net/pdf/BeslissingBeroepOVA181020120001.pdf

    Geachte mevrouw / heer,

    Afgelopen week uitte de VtdK felle kritiek en probeerde de promotie van Hoenders tegen te houden.De universiteit heeft de zaak onderzocht en concludeert dat de procedures correct gevolgd zijn en de publicaties en de beoordeling commissie van goed wetenschappelijk niveau zijn. De promotie zal daarom gewoon doorgang vinden. Voor meer informatie klik hier. Op maandag 13 januari 2014 om 14.30 zal Rogier Hoenders, psychiater, onderzoeker en leidinggevende bij het Centrum Integrale Psychiatrie van Lentis zijn proefschrift openbaar verdedigen bij de medische faculteit in het Academie gebouw van de Rijksuniversiteit Groningen. Deze openbare zitting is vrij toegankelijk, er zijn voldoende plaatsen beschikbaar. De titel van zijn proefschrift is: ‘Integrative psychiatry; conceptual foundation, implementation and effectiveness’. Om het proefschrift in te zien, klik hier. Voorafgaand vindt een minisymposium plaats (10.00 tot 12.30) in hetzelfde gebouw. Tijdens dit symposium zullen Prof dr Haramati, mede oprichter van het Consortium of Academic Health Centers for Integrative Medicine (CAHCIM) en Prof dr Bodeker, adviseur van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en de wereldbank, presentaties verzorgen over hun werk, vooral daar waar het raakvlakken heeft met de integrale psychiatrie. De andere leden van de beoordelingscommissie en de promotoren van het proefschrift van Hoenders (Prof dr de Jonge, Prof dr de Jong, Prof dr Slaets) zullen reageren op de lezingen in een discussie forum. Dr Frits Milders zal voorzitten. Voor deelname aan dit minisymposium is inschrijving noodzakelijk. De kosten zijn 50 euro. Het aantal beschikbare plaatsen is beperkt. Accreditatie bij de KNMG (voor alle artsen) is aangevraagd.
    Voor meer informatie en inschrijving voor het minisymposium, zie: www.centrumintegralepsychiatrie.nl/Mini-symposium/
    Daarnaast verheugt het ons u te kunnen melden dat het 6e Congres Integrale Psychiatrie zal plaatsvinden op 6 maart 2015 in Groningen.

    Nadere informatie volgt. We hopen u 13 januari in Groningen te ontmoeten! Namens het organiserend comité: Alice Til, coördinator Rogier Hoenders, voorzitter Voor eventuele vragen: Petra Vellinga, secretariaat: (050) 522 3135 / integralepsychiatrie@lentis.nl

    Conceptual foundation, implementation and effectiveness.
    Mooi toch, al vrees ik dat truitjes-reclame hier niet veraf zal zijn.

    Vandaar alvast een bijdrage van Truus als vrijblijvend ideetje. En deze tekst om het concreet te houden.

    Hoe een ‘presumed disease’ tot een medische epidemie uitgroeit.

    In de Nederlandse taal is het begrip psychoticum onbekend, maar psychotica – stoffen die psychotisch maken – worden in de geneeskunde wel degelijk gebruikt. Anderzijds, is een aandoening die in de geneeskunde alleen maar vermoed wordt en die niemand met een medische diagnose kan aantonen, in ons taalgebruik een heel populair begrip geworden. De medische wetenschap stelt dat men de werking van psychotica bij een aandoening die men alleen maar vermoedt, niet kent. Daarom dat schroom mij vreemd is, wanneer ik de farmacologie toch bekend maak, en daarmee het gevaar loop, niet medisch wetenschappelijk te zijn. Waarom staat ADHD bekend als een ziekte en blijft het begrip, psychoticum (beter) onbekend? De redenering vereist een drietal stappen.

    1. Wat zijn psychotisch makende stoffen?

    2. Hoe werken psychotica?

    3. Hoe werkt ADHD-medicatie en waarom blijft ADHD een aandoening bekend, die men vermoedt en die niemand medisch kan of mag diagnosticeren?

    Wat zijn psychotisch makende stoffen?

    1.1 De wetenschap van de onbekende werking.
    Chemische stoffen die neuronen, als bouwstenen van het zenuwstelsel, verwoesten, doen het zenuwstelsel anders reageren dan in een normale toestand. Medisch gaat men ervan uit dat stoornissen in het gedrag te wijten zouden zijn aan zogezegd gestoorde functies of stofjes. Er zijn de hypothesen over erfelijkheid, de neurotransmitters of traumata tot uiteindelijk ook wel… onjuiste voeding of het gebruik van harddrugs, waarbij zedig wordt vermeden om die stoffen dan wel psychotica te noemen. De verandering in het functioneren van dat zenuwstelsel komt stand doordat medicatie, waarbij men verzuimt om het werkingsmechanisme ervan farmacologisch uit te leggen, dosis per dosis neuronen kapotmaakt.

    Degeneratief met methamfetamine(Pervitin, Desoxyn, gebruikt bij ADHD in VS)

    FASEB J. 2003 Oct;17(13):1775-88.

    Speed kills: cellular and molecular bases of methamphetamine-induced nerve terminal degeneration and neuronal apoptosis.

    Cadet JL, Jayanthi S, Deng X.

    Author information

    Abstract

    Methamphetamine (METH) is a drug of abuse that has long been known to damage monoaminergic systems in the mammalian brain. Recent reports have provided conclusive evidence that METH can cause neuropathological changes in the rodent brain via apoptotic mechanisms akin to those reported in various models of neuronal death. The purpose of this review is to provide an interim account for a role of oxygen-based radicals and the participation of transcription factors and the involvement of cell death genes in METH-induced neurodegeneration. We discuss data suggesting the participation of endoplasmic reticulum and mitochondria-mediated activation of caspase-dependent and -independent cascades in the manifestation of METH-induced apoptosis. Studies that use more comprehensive approaches to gene expression profiling should allow us to draw more instructive molecular portraits of the complex plastic and degenerative effects of this drug.

    Degeneratief met XTC

    Degeneratief bij methylphenidaat

     

    Wat brengt de toekomst, in het licht van: “conceptual foundation, implementation and effectiveness”?

    Verzonnen commerciële constructies zorgen ervoor dat niemand met fundamentele vragen over dat kapotmaken hoeft rond te lopen. Defecten aan stofjes zouden sinds 1987 veel medische ellende tot stand brengen tot uiteindelijk duidelijk werd hoe die stofjes alleen maar elektrisch meetbare prikkels tot stand brengen, en niets met het subjectief beoordelen van gedrag te maken hebben.

      1. Waar halen de elektrische prikkels tussen neuronen hun energie?

    Neurotransmitters zijn metabolieten uit de voeding en het chemisch patroon ervan bestaat voornamelijk uit drie componenten.

    Een energiecomponent (indol, phenyl), een stikstofcomponent (amine , piperidine) en een verbindingsketen (alkyl). Alkyl is een chemische term die een keten van koolstofatomen voorstelt, waarbij ethyl uit twee koolstofatomen bestaat, propyl uit drie, butyl uit vier, enzovoort.
    De ringvormige (koolstoffen-)structuur van een indol en een phenyl bevat onverzadigde bindingen tussen koolstoffen en die bindingen verspringen constant van plaats waardoor in die kernen een magnetisch veld ontstaat. Precies dat magnetisch veld is de energiebron, die het lichaam gebruikt om het zenuwstelsel elektrische prikkels te laten sturen van neuron tot neuron. Bemerk dat deze vitale stoffen alleen maar bestaan uit de oer-atomen koolstof, stikstof, zuurstof en waterstof en wel in een zodanig patroon waarmee de fysiologie van de celinhoud van het neuron kan bepalen waar en wanneer welke energievoeding moet gebruikt worden in het sturen van prikkels. Het neuron bewaart die energiebronnen in speciaal beschermende zakjes (vesikels), omdat het stockeren ervan in de fysiologische en kwetsbare spitstechnologie zelf, die technologie zou om zeep helpen.

    Vergelijk die energie die een pianotoets door het indrukken ervan gebruikt om een mechanisme te sturen via een circuit om een klank voort te brengen.
    Meerdere (verschillende) vingers, in dit geval neuronen, op de juiste plaatsen en juiste momenten veroorzaken welluidende akkoorden. Op neuronen toegepast, kan het bespelen van de honderden miljarden synapsen met correcte energiestofjes tegelijkertijd ervoor zorgen dat het ganse circuit (zenuwstelsel) een al of niet aangeleerd gedrag ten toon spreidt.

    Gedrag is dus de resultante van een samenspel van verschillende energiecomponenten, waarbij het organisme steunt op een zo gezond mogelijk te houden circuit van onderdeeltjes. Wanneer nu verschillende snaren of onderdeeltjes van het instrument uitvallen, dan ontstaat vals klinkende muziek en raakt de muziekspeler de controle kwijt over de energie die hij of zij op de toetsen moet teweeg brengen.

    Op gedrag vertaald, spreekt men van controleverlies, vreemd (psychotisch?) gedrag, wanen, hallucinaties…

    Hoe werken psychotica?

    2.1 Welke stoffen verwoesten de bouwstenen van het zenuwstelsel?
    Er bestaan vier grote groepen.
    - De indolen (LSD, circadianes)
    - De pro-drugs (Cannabinoiden, anti-epileptica zoals Depakine, Lyrica, Topamax,Tegretol enz.en reagentia (Campral, Xyrem)
    - De phenylpiperidines (cocaïne, Ritalin,Concerta, paroxetine (Seroxat), trazodone (Trazolan), Champix, Brintellix (vortioxetine).
    - De phenyalkylamines, waarbij de phenylethylamines (Pervitin, Desoxyn,Aderall,amfetamine, methamfetamine, bupropion (Wellbutrin, Zyban), venlafaxine (Efexor) en de phenylpropylamines (Prozac, Strattera).

    2.2 Waarom verwoesten phenylalkylamines, phenylpiperides, indol(alkyl)amines, of pro-drugs, de bouwstenen van het zenuwstelsel?

    Een neuron heeft een celwand en een celinhoud. De fysiologie van beiden is zeer verschillend. De receptoren aan de celwand herkennen ‘patronen’ van energieleveranciers, waardoor ‘fake-neurotransmittoren’ er moeiteloos in slagen om via de celwand binnen te dringen in de fysiologische spitstechnologie van de celinhoud. Pech evenwel… De celinhoud is kieskeuriger. De vesikels, met de voorraden van de echte energie, herkennen de vreemde stoffen niet, en die blijven achter waar ze niet thuishoren waardoor hun magnetisch veld de fysiologische technologie van het neuron verbrandt.

    Eerste gevolg: Neuronen sturen geen prikkels meer en de functie van het zenuwstelsel is veranderd door ‘storingen in het leidingensysteem’.
    Bijkomend:
    a) gewijzigde perceptie op de realiteit: antidepressief? Maar omwille van het niet-selectief verwoesten ontstaan tevens iatrogene, maar dan echte, depressies.
    b) controleverlies over gedrag: agressie, tics, wanen, hallucinaties, stemmen horen, ongeleide projectielen -> m.a.w. : hetgeen men psychotisch gedrag heeft genoemd.

    Tweede gevolg: Op het verwoesten van neuronen reageert het zenuwstelsel met een gevarenreflex, die
    a) het dopingeffect verklaart,
    b) een sympaticomimetische reactie veroorzaakt, die bloedvaten vernauwt, pupillen wijder maakt, het hongergevoel remt, huishouding van osteoblasten en osteclasten verstoort en daardoor het skelet breekbaarder maakt.
    Wanneer chronisch de meest fijne bloedvaatjes dichtgeklapt blijven, blijven de regio’s waar cellen door een doorbloeding van zuurstof worden voorzien, onbevloeid en sterven die cellen af. Laat het nu net op die plaatsen zijn, waarvan men weet dat daar Alzheimer en vasculaire dementie’s ontstaan.
    c) antistoffen vormt, in een poging om de vernietigende stoffen zo snel mogelijk onschadelijk te maken.
    Het vormen van antistoffen zorgt ervoor dat immunochemisch kan getest worden op de patroontjes van die afweer, maar voedt tevens een zorgvuldig taboe gehouden evidentie waarbij daardoor sommige kankers kunnen ontstaan.
    Weefsels, die chronisch en geforceerd via massieve celdelingen antistoffen aanmaken, reageren daar op die manier hevig op.

    (Cancer Letters, Volume 230, Issue 2 , Pages 284-291, 18 December 2005

    http://www.cancerletters.info/article/S0304-3835%2805%2900037-6/abstract)

     

    Immers, het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde publiceerde op 20/04/2012 een studie over limbische encefalitis, met eenzelfde symptomatologie als bij chronisch en veel psychotica-gebruik, waarbij maar liefst het ontstaan van vier soorten kankers werd gemeld. (NED TIJDSCHR GENEESKD. 2012;156:A4455

    http://www.ntvg.nl/publicatie/auto-immune-limbische-encefalitis)

    Wat maakt bovendien FIF (F*** Inconvenient Facts) in het huidig medisch gebeuren zo brandend actueel?

    Mij zet zoiets alvast toch aan het denken.

    Zowel Prozac,

    http://aac.asm.org/content/early/2012/06/25/AAC.00983-12.abstract?sid=160c36a4-2ba3-4feb-9908-d0b5066baba0

    als methamfetamine (Pervitin, Desoxyn)

    http://www.dailymail.co.uk/health/article-2230603/The-illegal-drug-meth-fight-flu-scientists-claim-bizarre-study.html

    zouden antiviraal actief zijn.

    Als het toedienen van veilig gewaande psychotica, de immuniteit kan verhogen tegen virale aandoeningen, dan rijst de vraag of het gebruik van vaccins niet even goed steunt op de antistoffen, die gevormd worden tegen de schadelijke stoffen, die als adjuvantia bij een vaccinatie worden mee ingespoten.

    Via Prozac is Strattera zelfs medicatie bij ADHD en wordt via Desoxyn methamfetamine in de VS als ADHD-medicijn voorgeschreven. Vaccineert men die kindjes dan ook nog tegen van alles en nog wat?

    Ik besef dat deze gedachte van mij niet wetenschappelijk klinkt, maar ze heeft alvast het nut dat daarmee het bestaan van het FIF-syndroom in de geneeskunde is aangetoond.
    Uiteindelijk wordt de explosie van dit ‘psychotica’-gebruik in de regel gecorrigeerd door een parallelle explosie van het antipsychotica-gebruik, waarbij de iatrogene, nieuwe, ‘bipolaire’ aandoening patiënten voortaan chemisch en bipolair laat balanceren op psychotica en antipsychotica.

    2.3 Waarom bestaan psychotica niet in ons taalgebruik?

    Met de phenylethylamines van de periode uit WO-II, waren chemisch uiteindelijk maar een 750-tal varianten mogelijk en statistisch ontstonden met de phenylpropylamines uit de jaren 80 op slag meer nieuwe combinaties. Hippocrates en zijn eed leggen artsen een regel op waarbij ze geen schade mogen toebrengen aan de patiënten.
    Do not harm.
    En omdat het toedienen van psychotisch makende stoffen nogal onverenigbaar lijkt met die eed, koos men bij stoffen die zogezegd genezen door zenuwstelsels te verwoesten, voor een gamma van andere naampjes, die meer in de lijn liggen van het commerciële gebeuren dat ermee opgezet werd.

    Vandaar: antidepressiva, ADHD-medicatie, anti-epileptica, anti-Parkinson, anti-dementica, tot zelfs middelen als een niet-hormonale therapie bij menopauze (desvenlafaxine of Pristiq), of als adjuvans (venlafaxine of Efexor) bij een chemotherapie bij borstkanker.
    Met stip vermeld ik hier graag het gebruik van Cymbalta om koude tenen te behandelen, terwijl door het dopingeffect ervan een vasoconstrictie optreedt, waardoor tenen allicht nog kouder gaan worden. De verbaasde patiënt begreep gelukkig met een lach meteen mijn verklaring voor deze therapie.
    Drogeren met een psychoticum maakt dat de patiënt minder zal zagen over koude tenen.
    Misschien ook wel de reden van het Efexor-gebruik bij een niet-hormonale menopauze-therapie. Een sterk staaltje van medische overtuigingskracht.

    ADHD

    3.1 Hoe werkt ADHD-medicatie?

    Het antwoord daarop kende de vroegere (kennis)geneeskunde wel, maar de nieuwe generatie heeft als wetenschap uitgeroepen, dat die werking voortaan onbekend is en dat niemand de farmacologie van de gebruikte psychotica kent of mag kennen. Gelukkig heeft de komst van Strattera mijn niet-wetenschappelijk gewaande stelling daarover bevestigd.
    Zowel Prozac als Strattera zijn dubbele moleculen, waarvan de twee delen van elkaar gescheiden zijn door een instabiele zuurstofbrug. Een chemische term die aangeeft dat wanneer de stof in waterig of enzymatisch midden terecht komt, die twee delen spontaan van elkaar gescheiden worden.

    Vandaar dat zowel bij Prozac als bij Strattera precies identiek dezelfde phenylpropylamine als een psychoticum vrijkomt.
    Omdat het moleculair gewicht van de tweede component in Strattera lichter is dan dat van Prozac, bevat Strattera op gewichtsbasis iets meer actieve stof dan Prozac. Men neemt aan dat 18 mg Strattera farmacologisch precies gelijk werkt als 20 mg Prozac.

    Welnu..
    WHO (World Health Organisation) bepaalt voor Prozac een DDD (Defined Day Dose) van 20mg/70kg lichaamsgewicht om bij moedeloosheid met doping op te peppen.
    Waardoor bij chronisch gebruik uiteindelijk verslaving, echte depressies en psychotisch gedrag tot stand komen.
    Literatuur: http://www.ssristories.com

    Om Strattera bij ADHD en bij kinderen te gebruiken is een DDD van 80mg per 70kg lichaamsgewicht bepaald. Dus vier keer zo hoog.
    Vandaar dat de farmacologie ervan bij ADHD steunt op het dwangmatig psychotisch maken met psychotica wanneer patiënten hoog scoren bij een optelling van symptomen van normaal gedrag (lees daarover de DSM-criteria).

    En hoe verklaart men de schijnbare contradictie waarbij methylphenidaat (Ritalin) gezonde personen zou drogeren en zieken (aan een vermeende ADHD) zou kalmeren?

    Methylphenidaat drogeert zowel gezonden als vermeende zieken aan een DDD van 30mg/70kg. Deze posologie dient om volwassenen met narcolopsie alleen maar te drogeren en om bij twijfel over een ADHD-diagnose, de kandidaat met een opsomming van normaal gedrag toch kunstmatig en passend hyperkinetisch te krijgen.
    Een verdubbelde DDD van 60mg/70kg lichaamsgewicht, vernietigt, net zoals een verviervoudiging bij Strattera, heel wat meer neuronen per keer, wat uiteindelijk zorgt voor een dwangmatig psychotisch en aldus een schijnbaar gekalmeerd gedrag.

    3.2 Waarom moest ADHD zo nodig als een aandoening uitgeroepen worden? In België bestaat een wetgeving (wet 24 februari 1921, art.2) die medisch personeel verbiedt om een toxicomanie in te stellen en te onderhouden met stoffen onder een opiumreglementering. Het verbaast mij daarom dagelijks, dat nog geen enkele overheid ter zake heeft ingegrepen, temeer omdat tot op heden nog steeds niemand het bestaan van ADHD als een neurobiologische aandoening wil aantonen.

    3.3 Vandaar…DE diagnose

    ADHD wordt door healthcare ijverig voorgewend om de wet te omzeilen, terwijl het als een ziekte niet kan of mag aangetoond worden.

    Psychotica bestaan wel, en worden net zo ijverig door healthcare gebruikt, om iatrogeen epidemieën van nieuwe ziekten tot stand te brengen, terwijl de hypocrisie gebiedt dat ze medisch en ook in het taalgebruik onbekend worden gehouden. Stel nu dat ADHD wel een neurobiologische aandoening zou zijn, waarvoor een neurobiologische diagnose vereist zou zijn. Net zoals suikerziekte waarbij het meten van het suikergehalte als een diagnosemiddel wordt gebruikt om een helende therapie met insuline te kunnen starten. Insuline, die voor gezonde patiënten wel giftig is. Net zoals bij een bijnierschorsinsufficiëntie een hoge testdosis cortisone (ACTH-test) wordt gebruikt om de goede werking ervan in kaart te brengen. Ook cortisone is een giftige stof wanneer het niet medisch therapeutisch wordt gebruikt.

    Dan verbaast het mij dat zowel EBM, als FBM, blijven weigeren om een bestaand neurobiologische diagnosemiddel bij ADHD verplicht op te leggen.

    Immers, uit het bovenstaande blijkt niet alleen hoe giftig ADHD-medicatie is, maar ook hoe eenvoudig een echte diagnose te realiseren kan zijn.

    Als het toedienen van psychotica bij ADHD de vastgestelde of genetisch-gestoorde werking van stofjes in de hersenen zou helen, dan zal het lichaam daarop opgelucht reageren en zich niet verdedigen met een gevarenreflex wanneer schadelijk of giftig materiaal wordt toegediend.
    Vandaar dat het zal volstaan om net zoals bij een cortisone-stoornis, ook een massieve eenmalige testdosering van het psychoticum toe te dienen, waarbij vervolgens op de gevarenreflex kan getest worden.
    Wanneer geen antistoffen aangetoond worden, bestaat de zekerheid van een neurobiologische aandoening en de morele voldoening dat kan behandeld worden in de geest van Hippocrates (“Do not harm”).

    Zelf prijs ik mij gelukkig opgeleid te zijn in chemische en farmacologische ‘kennis’, terwijl latere generaties het aanvankelijk met evidenties en uiteindelijk met alleen maar positieve evidenties moesten stellen. Want intussen verwaterde EBM (Evidence-Based-Medicine) tot FBM (FIF-Based-Medecine). Waardoor het stellen van een neurobiologische diagnose van ADHD voor eeuwig een “inconvenient fact” zal blijven.

    3.4 Of het dogma?
    Tekst dateert van 6 september 2012

    Artsen zijn niet opgeleid in de farmacologie en weten over geneesmiddelen alleen maar wat de farmaceutische industrie hen aanpraat met lobbywerk en corruptiegeld.Geen wonder dat wordt geflaterd wanneer ze openbaar de onkunde durven etaleren.Denkt men waarlijk dat de maatschappij hen gelooft wanneer ze maar iets broebelen over geneesmiddelen, waarvan ze alleen maar de naam kennen?

    Robert Vermeiren vond het nodig om even voor de vakantie Laura Batstra te kapittelen omdat ze het commerciële spel durfde te doorprikken.

    Ik citeer: “Afkappunt. Bij sommige personen met ADHD zal niemand er over twijfelen dat ze aan een stoornis lijden. Hun gedrag, hun emoties maken dat ze er van geen kanten in slagen zich aan te passen aan hun omgeving. Ze zijn zo druk dat niemand hen aankan. Het zijn individuen die al vanaf hun vroege ontwikkeling ziek gevonden worden. Zij hebben zorg nodig.”

    Eerste punt: Wie beter dan de professor weet dat gedrag iets is wat je kan aanleren of afleren. De man studeerde heel lang om dit te weten en heel lang om daar ook iets mee aan te vangen. Maar de praktijk is anders en die praktijk leert, dat je een carrière stevig kunt opbouwen met een chemische mindcontrol, zo veilig als iets, althans volgens de producerende bedrijven, want de geleerde professor heeft van die materie helemaal geen eigen kennis verworven.
    Tweede punt: ‘Niemand kan de drukte aan”.
    Dus dan toch GPOS (Geprojecteerd Pedagogisch Onmacht Syndroom). Dit is niet de aandoening van het kind, maar wel de ergernis en de projectie ervan van een toeschouwer. Derde punt: ‘Al vroeg ziek gevonden’. En daar is het dan… het dogma. De ziekte. Zonder medische diagnosecriteria. Een uitspraak ex cathedra.

    Op artsennet kwam daarop zelfs een reactie, toch belangrijk om die ook even te melden.

    “Het “afkappunt” hangt af van de empathie en mildheid van pa en ma, opa en oma en onderwijzenden. Wie de “Intelligent Designer (die schept als een groot kunstenaar)” in ieder kind vermoedt en ook in het onderhavige , schuift het afkappunt naar het oneindige.”

    A.J. Postmes, oud-jeugdarts, BLOEMENDAAL – 16-08-2012 11:41

    En verder … citaat Robert Vermeiren.

    De hersenen worden ook gevormd door ervaringen in de buitenwereld. En omdat de ervaringen van mensen met ADHD door aanleg anders zijn, is waarschijnlijk dat hun hersenen zich onder invloed van die omgeving anders zullen ontwikkelen. De hersenactiviteit is dus deels anders omdat men andere ervaringen heeft opgedaan. “

    Leerde de professor in zijn opleiding hoe ervaringen in de buitenwereld de hersenen anders bij ‘andere hersenen’ vormt? Wel, wel, wel.

    Zouden alle gezonde personen beschikken over dezelfde hersenen? Bestaan ADHD-hersenen? De nieuwe DSM-V komt op ons af.

    Wat voor nieuwe soorten hersenen zullen er dan tot stand komen? Of dient mindcontrol om van alle hersenen eenzelfde soort gehaktbrood te maken?

    Maar wat vormt dan wel een gedrag?

    Of beter… waarom zijn die anders ontwikkelde hersenen dan geen medisch diagnosecriterium?

    De professor is het niet helemaal zeker, want hij schrijft: “… waarschijnlijk dat hun hersenen…”, terwijl de volgende zin dan toch zekerheid brengt en helemaal niet meer waarschijnlijk, immers : ‘De hersenactiviteit is DUS (!?!?!) deels anders…”.

    Biologische kwetsbaarheid maakt ADHD niet meer een stoornis, omgekeerd maakt meer omgevingsinvloed het niet minder een stoornis.”
    Wawwww, wat een redenering. Ik twijfel eraan of dit een eigen vondst is geweest, maar eerder iets wat men in het Latijn omschrijft als een ‘exceptio obscuri libelli’.

    Maar wat volgt zou dan de verklaring kunnen zijn.

    Vele andere ziekten, zoals bijvoorbeeld diabetes, zijn eveneens het gevolg van omgeving en biologie. Net als bij ADHD bepaalt daarbij niet de oorzaak dat het een ziekte is, maar de gevolgen van de symptomen.”

    Diabetes zou dus niet de ziekte zijn te wijten aan een insuline-tekort, maar de ziekte van de symptomen van dat insuline-tekort. En die symptomen ontstaan dan ook, als een gevolg van de omgeving. Zoals ADHD. Maar mijnheer de professor. Is ADHD wel een ziekte? U probeert dat nog steeds te bewijzen en om zover te komen, gaat U er al van uit dat het een ziekte is.

    En nu krijgen we het.

    De discussie of ADHD al dan niet een medische ziekte is, lijkt me dus niet relevant. De gezinnen met kinderen met ADHD zijn niet geholpen bij deze discussie, ze willen immers dat hun kind geholpen wordt.”

    Na de woordenkramerij is het niet meer nodig om te proberen aan te tonen dat ADHD een medische ziekte zou zijn, die woordenkramerij heeft iedereen overtuigd dat ADHD DUS wel een ziekte is. Maar waarom moet ADHD als een medische ziekte doorgaan, mijnheer de professor? Waarom moeten de gezinnen met kinderen door artsen geholpen worden met harddrugs, die psychotica zijn? Buiten het medische circuit zijn recreatieve gebruikers van gelijkaardige harddrugs, ook zeer geholpen met deze hulpmiddelen, en ook recreatief lijden ze allemaal aan de gevolgen van de symptomen van omgeving en biologie. En niemand stelt bij hen een diagnose.
    Waarom hoeven de artsen daar dan bij gesleurd worden, terwijl bovendien duidelijk te merken is hoe geleerde koppen spartelen om de gevolgen van de symptomen van omgeving en biologie, als een ziekte uit te roepen?
    Het antwoord is poepsimpel.
    Als ADHD geen ziekte zou zijn, zouden artsen geen toxicomanie met harddrugs mogen instellen bij kinderen, omdat zoiets door de wet verboden is. Artsen mogen dit dan wel, omdat verondersteld wordt dat ze daarbij een ziekte zouden behandelen, maar ook, dat ze daarbij zouden weten wat ze doen. Maar artsen worden opgeleid, zonder kennis over de werking of de farmacologie van psychotica, die men als geneesmiddel op de markt heeft gebracht. Men maakte de artsen wijs, dat de zieken, die lijden aan de medische ziekte, net als de diabetici (zie je wel, mijn beste Robert) baat hebben bij het giftige insuline, ook baat hebben bij de verslavende harddrugs. En nu zijn de artsen op het vlak van de farmacologie zo erg onderontwikkeld, dat geen van hen zich ook maar de vraag stelt van… kunnen wij dan geen harddrugs-tekorten meten bij die zieken? Vanzelfsprekend is het antwoord al gekend: we zien dat het toedienen van harddrugs werkt, dus het bewijs van de ziekte is geleverd.

    Toch jammer, dat gebrek aan elementaire farmacologische kennis.

    Van insuline is bekend dat het insuline-tekorten corrigeert. Maar wat is bekend van de amfetamines-en(of) de cocaïnes, die men toedient? Ik hoorde nog geen enkele, maar ook GEEN ENKELE arts uitleggen op welke manier die harddrugs iets ten goede aanrichten aan ‘het zich waarschijnlijk anders ontwikkelen van de hersenen’.
    Wat nog veel erger is: al jaren stel ik vast dat op het vlak van de werking van die stoffen, bij deze veronderstelde medische aandoening, er helemaal geen wetenschappelijke literatuur over bestaat.
    Het werkingsmechanisme is als onbekend uitgeroepen.

    De totale medische wetenschap is compleet onverschillig om te weten hoe veilig artsen ‘de kinderen helpen’!

    Terwijl wel wereldwijd bekend is, dat men schade toebrengt aan een gezond lichaam door harddrugs toe te dienen, en dat die schade kan gemeten worden door te testen op de antistoffen, die het lichaam vormt bij wijze van een gevarenreflex .

    Als de waarschijnlijke redenering over diabetes van de waarschijnlijk wel geleerde professor zou kloppen, waarbij insuline heilzaam is bij de symptomen van wat deels ook een omgevingsaandoening zou kunnen zijn, dan moet bij kinderen die men met harddrugs helpt, bij ook die symptomen van een omgevingsaandoening, toch kunnen aangetoond worden dat GEEN antistoffen worden gevormd.

    Poepsimpel, zoals ik al eerder vermeldde.

    Waarom test de geneeskunde niet op antistoffen bij veronderstelde zieken aan de veronderstelde ziekte?

    Waarom laat de professor dat soort redenering onaangeroerd? Toch niet uit onkunde, want een arts wordt immers ook verondersteld van slim en bekwaam te zijn. Zelfs al wil hij zijn imago en dat van collega’s vrijwaren van de ketterijen, die de heersende medische dogma’s onderuit willen halen.

    De achillespees, waarde heer professor Robert Vermeiren, Uw achillespees en dat van de collega’s is het ontbreken van enige farmacologische kennis over medicatie die jullie dwangmatig voorschrijven op het vingergeknip van de farmaceutische industrie. Bovenop dan nog het feit, dat die industrie er alles aan doet om jullie daar onwetend over te houden en zoiets dan nog compenseert, door bij het publiek de onterechte waan van deskundigheid aan te meten.

    Heeft die waan jullie niet een klein beetje heel veel verwaand gemaakt?

     

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Cannabis Bis

    Posted on November 4th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Ervaringsdeskundigen blijven inbeuken op de media.

    Cannabis maakt psychotisch en werkt bijgevolg heus wel.

    Bij het falen van de uitvoerende macht om een maatschappelijke ordening te handhaven, wenkt het lucratieve van het medisch metier.

    Toen kennis nog als leidraad diende om via een regelgeving het samenleven onder burgers in goede banen te leiden, kwamen lijsten van gevaarlijke stoffen tot stand met een bijhorende reglementering voor het al of niet gebruiken ervan.

    Ik noem de voornaamste internationale bepalingen inzake het gebruik van harddrugs of psychotica.

    Omdat verbieden in deze tijdsgeest niet meer werkt, zal met een gedoogbeleid geëxperimenteerd worden.

    Een beleid dat steunt op positieve evidenties, waarbij het hebben van kennis gemakkelijkheidshalve overboord wordt gegooid.

    De hippocratische hypocrisie vermijdt gemakkelijk medisch taalgebruik dat naar de schadelijke werking van middelen verwijst.
    Officieel bestaan dus geen psychotica die gedrag dwangmatig of robotmatig dociel kunnen maken, door een controleverlies over het bestaande gedrag tot stand te brengen.
    Beter nog.
    Zelfs al zouden die stoffen bestaan in het taalgebruik – en nu komt het – dan moet vermeden worden dat bekend kan raken op welke manier het therapeutisch gewaande effect er komt.

    Vandaar … de wetenschappelijke uitleg op de bijsluiters die leert: “werking onbekend!”.

    Niemand wil weten hoe die wondermedicatie geneest en in de regel, na chronisch gebruik ervan, meestal met antipsychotica moet worden gecorrigeerd.
    En om te vermijden dat dit corrigeren een (medische) evidentie zou worden, verscheen als bij toverslag het even medische FIF-syndroom.

    Bemerk de intussen wereldberoemd geworden FIF-quote gepleegd door de Nederlandse Inspectie Gezondheidszorg (IGZ).

    Kennis versmalde tot evidentie en de evidentie specialiseerde in alleen maar de positieve evidenties.

    Nieuwe en bestaande aandoeningen zullen net als ADHD bij kinderen en volwassenen voortaan op een veilige manier met cannabis of derivaten ervan kunnen genezen worden.

    Alleen mogen die stoffen geen psychotica genoemd worden, omdat de kennis die dit aantoont als niet wetenschappelijk wordt weggehoond.

    Bij evidentie dan.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Iatrogene agressie blijft een beleidsinstrument

    Posted on November 2nd, 2014 Fernand Haesbrouck 1 comment

     

    Zelfs een kritische tussenkomst als een obligaat gewaande schijnvertoning haalt het publieke forum niet.

    Vandaar toch even herhalen, wat zo ongeveer 4 jaar geleden al bij FDA bekend was, maar uiteindelijk gedoemd werd om te vergeten.
    Immers, door ermee in te stemmen, dat niemand weet (of mag weten) hoe die performante medicaties werken, blijft het volstrekt onmogelijk om uit die onbekende werking te concluderen dat ze een controleverlies over het gedrag veroorzaken, laat staan dat ze agressie zouden veroorzaken.

    Een evidentie om ‘U’ tegen te zeggen.

    DE wetenschappelijke stelling waarmee EvidenceBasedMedicine uiteindelijk al een tijdlang is afgegleden naar de huidige FIF-BasedMedicine.

     

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • ADHD in het land van de Boeloeboeloes en de Wadawadas

    Posted on October 31st, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    De omgekeerde wereld van ADHD.

    Ooit werd gevaarlijke medicatie voor volwassenen niet eens getest op kinderen omdat men het gevaar ervan kende en men geen risico’s wou lopen bij kinderen.
    Op vandaag kent men de gevaarlijke medicatie bij kinderen en verbiedt men deze medicatie bij volwassen omdat men geen risico’s wil lopen bij de volwassenen.

    Immers Europa verbood om ADHD-medicatie bij volwassenen te commercialiseren omwille van het gevaar.

    Ik schets de manier waarop verantwoordelijke autoriteiten met deze gevaren van medicatie omgaan via deze dialoog (“…door de inspectie Gezondheidszorg (IGZ) behoort te worden gecontroleerd” – , Dick Bijl) .

    Redenering gaat als volgt.

    Een dode patiënt is geen patiënt meer.
    Eens gestorven, is de patiënt ‘UITBEHANDELD”.

    HET waarmerk van FIF-based medicine.

    Zuiver medisch kennen de statistieken bijgevolg alleen maar de uitbehandelde en niet de dode stervelingen.
    Een kleine nuance, maar een grote impact op het succes van de veiligheid van de toegediende harddrugs.

    Precies twee jaar geleden begon een week van de waarheid.

    Allemaal stukjes tussen 5 en 13 november 2012.

    Te illustreren met het klassieke beeldverhaal.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Controle kwijt over farmacologisch gestuurde criminaliteit

    Posted on October 17th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    In Nederland dolen overheid en justitie in verwarring rond, over de rol van psychisch helende medicatie bij zware feiten.

    Immers, noch bij medici, noch bij ‘gespecialiseerde’ overheidsinstanties en zeker niet bij universiteiten kan iemand terecht om duidelijkheid te krijgen over hoe de farmacie patiënten zogezegd geneest zonder hen en de maatschappij schade toe te brengen.

    Gespecialiseerde overheidsinstanties eten ook uit de hand van de farmaceutische bedrijven.
    En die publiceren ofwel dat niemand de werking van de gebruikte chemicaliën kent, ofwel verzinsels, waarvan niemand kan aantonen hoe ze een aandoening behandelen.

    Academische medische opleidingen worden gesponsord door de industrie, die vanzelfsprekend ook verzuimt om scheikundige en farmacologische duidelijkheid te verschaffen.

    In hun opleiding leren artsen daardoor alleen de indicatie, waarvoor een en ander verzonnen werd (DSM), om de industrie draaiende te houden maar vooral om geen voeding te geven aan mogelijke gewetensbezwaren (‘do not harm’ en Hippocrates).

    Trust me, I know what I’m doing.

    Vandaar…

    Duidelijk de controle kwijt over een belangrijke materie.

    De bekend gemaakte resultaten zullen quasi zeker de mist rond die materie niet doen optrekken.

    Met bovendien de bedoeling om de financiële belangen te vrijwaren van een establishment dat liever de waarheid over psychotisch makende stoffen achterhoudt.

    Nu is het zo dat een maand geleden opmerkingen werden geformuleerd aan de resultaten die bij de Tweede Kamer werden bekend gemaakt.
    Met grote voldoening stel ik vast dat de gemaakte opmerkingen (worden die bijgevolg ook publiek bekend gemaakt?) aan de vraagstellers, de overheidsinstanties en de ministers, al blijk geven van een grotere nuchterheid en een correctere medisch wetenschappelijke instelling.

    Maar ik mis wel een farmacologische benadering.

    Zelf sloof ik mij nu al elf jaar uit om de werking van die stoffen in de geneeskunde openbaar te maken.

    (http://www.megablunder.net/werking)
    Iets wat mij heel wat ellende heeft bijgebracht.
    De hardnekkigheid waarmee ik in persoon wordt aangevallen, toont aan dat kost wat kost de (farmacologische) werking onbekend moet blijven.

    Terwijl elementaire scheikundige en fysiologische kennis op een eenvoudige manier het controleverlies over gedrag en zelfs heel wat meer, kan verklaren.

    Het zijn immers Nederlandse professoren, die – jaren voor mij – al een aanzet tot mijn theorie hadden gegeven, maar door de omstandigheden van toen ofwel werden tegengewerkt (David DeWied -1974) ofwel in de vergeethoek zijn beland (1998 – Pennings).

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Maggie mag het nu?

    Posted on October 15th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments


    Dit bekend maken bezorgde mij – en bezorgt nog steeds – heel veel ellende.
    Al wordt bij het pesten toch vermeden om het parket in te schakelen.
    Soit.

    Vanaf nu heersen nieuwe meesters over de (Augias)-stal, waarmee hopelijk een begin komt aan het uitmesten ervan.
    Ik keek er eerder dit jaar al naar uit.

    Voor mij als apotheker telt maar een zaak.
    Toen in 2004 de ziekteverzekering een verdriedubbelde prijs van Rilatine zou vergoeden, stopte het bekend maken van de verplichte registratie van methylphenidaat als een stof onder een opiumwetgeving.

    Die registratie gebeurt door de farmaceutische inspectie van het ministerie van Volksgezondheid.
    De cijfers ervan moeten jaarlijks gerapporteerd worden aan INCB (International Narcotics Control Board van de Verenigde Naties).
    Sinds 2004 verstrekt men daar enkel de (veel kleinere) aantallen, die verbruikt worden met een subsidiëring door het ministerie van Sociale Voorzorg (ziekteverzekering).
    Beide ministeries waren sinds meer dan 10 jaar in handen van de PS en sinds kort onder de nieuwe minister Maggie Deblock.

    Die cijfers zijn van belang omdat de invoervergunningen per jaar gekoppeld zijn aan het verbruik van het vorig jaar.
    Wat betekent dat sinds 2004 de aanvoer van methylphenydaat (zonder terugbetaling van het ziekenfonds en voor volwassenen) illegaal, dus zonder geldige invoervergunningen dit land binnenkomt.
    Nu al 10 jaar.
    De vorige minister sloofde zich al die tijd uit om het parlement te overtuigen van deze manier van werken.
    Zelfs wanneer daar kritische vragen over gesteld werden.

    Nu is mevrouw Onkelinx geen federaal minister meer en ging ze gisteren in dat parlement zowaar aan het roepen en tieren om de orde te verstoren.

    Ik hoop dat de nieuwe minister snel de geheim te houden cijfers van de farmaceutische inspectie (tussen 2004 en 2013) aan het parlement en aan INCB zal bekend maken.
    Het aanzien van dit land verdient het niet dat illegale constructies om mindcontrol bij de jeugd en sommige volwassen te organiseren, dienen om partijkassen te financieren.
    Om wat voor reden dan ook.

    Maggie, het bekend maken mag nu!

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Waarom geen medische diagnose bij ADHD?

    Posted on October 13th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Het blijft me verbazen dat zij die zich kenners van geneeskunde noemen, nu al jaren aan een stuk halsstarrig blijven weigeren om ADHD als een aandoening neurobiologisch te diagnosticeren.

    En de voorkeur blijven geven aan een religie die de mensheid laat geloven dat gestoorde stofjes via een optelling van symptomen van normaal kindergedrag een aandoening veroorzaken.

    Waarmee vervolgens het dwangmatig psychotisch maken met hoog gedoseerde stimulantia een maatschappelijk aanvaard ‘normaal’ gedrag teweeg zou brengen.

    Onbegrijpelijk dat zelfverklaarde sterk medisch opgeleiden normaal gedrag als afwijkend bestempelen en nadien, door te behandelen, het ontstane psychotische en dwangmatige niet als een stevige bijwerking van de toegediende psychotica (kunnen of mogen) beschouwen.
    Zelfs wanneer ze uiteindelijk met neuroleptica gaan corrigeren.
    En de kindertjes van dan af lucratief chemisch en bipolair laten balanceren op psychotica en antipsychotica.

    Kan je als een vakidioot nog misvormder en crimineler te werk gaan?

    Vandaar…DE diagnose, die omwille van de leugen nooit wordt gebruikt.Healthcare bedient zich ijverig van ADHD om een opiumreglementering te omzeilen, terwijl het als een ziekte niet kan of mag aangetoond worden.

    Psychotica bestaan wel, en worden net zo ijverig door healthcare gebruikt, om iatrogeen epidemieën van nieuwe ziekten tot stand te brengen, terwijl de hypocrisie gebiedt dat ze medisch en ook in het taalgebruik onbekend worden gehouden.

    Stel nu dat ADHD wel een neurobiologische aandoening zou zijn, waarvoor een neurobiologische diagnose vereist zou zijn.

    Net zoals suikerziekte waarbij het meten van het suikergehalte als een diagnosemiddel wordt gebruikt om een helende therapie met insuline te kunnen starten.

    Insuline, die voor gezonde patiënten wel giftig is.

    Net zoals bij een bijnierschorsinsufficiëntie een hoge testdosis cortisone (ACTH-test) wordt gebruikt om de goede werking ervan in kaart te brengen.

    Ook cortisone is een giftige stof wanneer het niet medisch therapeutisch wordt gebruikt.

    Dan verbaast het mij dat zowel EBM, als FBM, blijven weigeren om WEL een bestaand neurobiologische diagnosemiddel bij ADHD verplicht op te leggen.

    Immers, uit het bovenstaande blijkt niet alleen hoe giftig ADHD-medicatie is, maar ook hoe eenvoudig een echte diagnose te realiseren kan zijn.

    Als het toedienen van psychotica bij ADHD de vastgestelde of genetisch-gestoorde werking van stofjes in de hersenen zou helen, dan zal het lichaam bij toediening van psychotica opgelucht reageren en zich niet verdedigen met een gevarenreflex wanneer dit schadelijk of giftig materiaal wordt toegediend.

    Vandaar dat het zal volstaan om net zoals bij een cortisone-stoornis, ook een massieve eenmalige testdosering van het psychoticum toe te dienen, waarbij vervolgens op de gevarenreflex kan getest worden.


    Wanneer geen antistoffen aangetoond kunnen worden, bestaat de zekerheid van een neurobiologische aandoening en de
    morele voldoening dat kan behandeld worden in de geest van Hippocrates (“Do not harm”).

    Reageert de test wel positief op de door de gevarenreflex gevormde antistoffen, dan bestaat helemaal geen genetisch of andere neurobiologische aandoening en is de patiënt perfect gezond.

    Uit Nieuwsbrief 789 van 26 april 2014

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Medicatieleer muurvast in eigen verzinsels- zie ze spartelen

    Posted on October 4th, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Hoe Michael Jackson vanuit zijn sterrenhemel orde schept in de verwarring die heerst bij farmacologische verzinsels van een zonder-kennis-kunde.

    Ik blijf nog (na)genieten van de kolder met de uitvinding van nitrostress.

    Precies drie jaar nadat de werking van Depakine werd ontmaskerd ( 21 september 2014).

    En dan piept opnieuw ‘scientific spielerei’.

    Ketamine als een krachtig antidepressivum, kegelde meteen alle gevestigde verzinsels over die materie overhoop.

    De DSM-bijbel-geleerden draaien nu warempel goed dol over hun receptoren allerhande.

    Genieten dus met volle teugen en met vanzelfsprekend de minzame glimlach.

    Voor mij, weeral eens, veel te mooi om waar te zijn.

    Dit stukje betekent waarlijk een onbetamelijk genot.

    Keren we even terug in de tijd, vijf jaar, toen Michael Jackson door te sterven, niet alleen muzikaal maar vooral medisch onsterfelijk is geworden.

    Ik verklaar.

    2 nieuwsbrieven

    http://edition.cnn.com/2009/HEALTH/06/26/jackson.drug.interaction.caution/index.html?eref=rss_topstoriesDemerol (Pethidine,Dolantine) is niet een opiaat, maar de sterke zenuwkiller, waarmee men neuronen verwoest om uiteindelijk door de ontstane gevarenreflex een vermeend pijnstillend dopingeffect of antidepressief resultaat te bekomen.
    De zwakkere variant, methylphenidaat, werkt op dezelfde manier, maar verliest daarbij minder het bewustzijn.
    Beide stoffen zijn piperidine-stoffen, net zoals cocaïne.
    De mildere werking van methylphenidaat is bekomen door een (1) koolstoffenafstand meer tussen de phenyl en de piperidine. Terwijl de stikstof in para- of in ortho- in de piperidine op de affiniteit bij de receptoren een mindere invloed heeft.
    Vergelijk met het verschil tussen een drie koolstoffenafstand van duloxetine (Cymbalta) en de twee koolstoffenafstand om nieuwe zeer potente amfetamines te maken volgens een nieuw patroon.
    Twee experimenten met het nieuwe thiofeenethylamine-patroon bleken zeer dodelijk te zijn.
    De klassieke phenylpropylamines (SSRI’s) werken als doping en zenuwvergiften even goed als de echte amfetamines, maar men doseert wat hoger.
    Overheden en geneeskunde beschermen ADHD-medicatie en SSRI’s als heel veilig, terwijl ze in werkelijkheid zenuwstelsels verwoesten en een controleverlies veroorzaken over gedrag.
    De vermeende veiligheid is ze aangepraat door commerciële fabeltjes, waarbij die harddrugs tot nu onbekende en niet te achterhalen stoffetjes of onevenwichten in de hersenen zouden corrigeren. Wat meteen een schot in de roos is gebleken, financieel dan.
    Men behandelt ADHD en depressie, met het dopingeffect, dat ontstaat als gevarenreflex, wanneer men het zenuwstelsel dosis per dosis verwoest.
    Dit effect doet bloedvaten dichtklappen, waardoor uiteindelijk een dodelijke pulmonaire hypertensie ontstaat.
    Michael en zo vele anderen voor hem, bezweken aan deze fatale pulmonaire hypertensie. Zo te zien had de zanger (zoals al die anderen voor hem wel hadden) niet een niet te voorziene aangeboren hartziekte.
    Het chronisch dichtklappen van bloedvaten in de hersenen, bij een chronische toxicomanie (ADHD of depressie) vormt de uiteindelijke kiem voor een dementie of de ziekte van Alzheimer.

    Nu al worden veertigers opgenomen met dementie of Alzheimer, na jarenlang met de amfetaminewerking van SSRI’s gedrogeerd te zijn.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 28 juni 2009
    http://www.hln.be/hln/nl/1311/Michael-Jackson/article/detail/948186/2009/07/29/Jackson-werd-voorbije-anderhalf-jaar-drie-keer-gereanimeerd.dhtmlNet zoals men op het gewone niveau experimenteert met rasveredeling, gebeurt hetzelfde met verwante stoffen, die chemisch iets sterker zijn.Het creatieve talent van Michael Jackson bleek het product van farmaceutische experimenten, die volledig in de lijn liggen, van wat op vandaag met de jeugd en, volgens plan, binnenkort ook met volwassenen staat te gebeuren.
    Terwijl men de medische wereld en Overheden de fabeltjes heeft doen slikken van stoffetjes en onbalansen, experimenteert men zonder controle, op een gewetenloze manier.
    Een geblinddoekte medische wetenschap floreert momenteel op serotonine, dopamine en uitgevonden aandoeningen, die men bij onkunde (onkennis) , als evidence heeft uitgeroepen, waarmee lucratief de andere kant kan uitgekeken worden.
    Geneeskunde opereert in de mist van de sprookjes, waarmee pakken geld kan verdiend worden.
    Iedereen is heel gelukkig, zelfs de patiënten, gedrogeerd met een veilige toxicomanie, zogezegd voor medisch of therapeutisch gebruik.
    Maar wat gebeurt er echt?
    Sterk medisch drogeren met cocaïne bereikt men met methylphenidaat.
    Die stof is 30% actiever dan zuivere cocaïne, en het dwangmatig psychotisch maken ermee, is dagelijkse koek, door er therapeutisch een uitgevonden ziekte met de symptomen van normaal gedrag mee te behandelen en de stof als superveilig uit te roepen.
    Pech daarbij, was evenwel, dat de stof van bij de uitvinding ervan, al onder een opiumwetgeving werd geplaatst.
    Maar de huidige tijdsgeest, heeft daar helemaal geen moeite meer mee.
    Superspecialisten in de chemische laboratoria weten hoe men superproducten, die gegeerd zijn als doping en als gedragsveranderende stoffen zodanig kan manipuleren, om nieuwe afgeleiden te maken, die minder of liefst meer actief zijn.
    Zo weet men, dat door het amfetaminepatroon te wijzigen op de koolstoffenafstand tussen de phenyl en de amine-groep (of piperidinegroep) men een min of meerdere verwoesting aan het zenuwstelsel kan aanbrengen, waarop het zenuwstelsel dan verschillend in hevigheid kan reageren.
    Een afstand van een(1) koolstofatoom tussen die beide groepen, maakt de nieuwe stof actiever, zodat het zenuwstelsel reageert met een complete verdoving, maar ook waardoor bij het ontwaken een zodanige toestand ontstaat van gelukzaligheid, die men dan therapeutisch aanwendt om zogenoemde depressies te behandelen.
    Ketalar verdooft de patiënt, evengoed zoals een elektroshock zou doen, maar heeft als resultaat, dat wanneer men (toch) ontwaakt, de stemming er iets beter op is geworden.
    Resultaat van een massieve fight or flight reactie van het aangevallen zenuwstelsel.
    Hetzelfde gebeurt met Demerol (pethidine, Dolantine).
    Die stof is een piperidinebenzylaat (cocaïnegroep), net als methylphenidaat, waar men net als bij Ketalar, de piperidine-groep tussen de phenyl op 1 koolstof-afstand heeft gezet, in plaats van op twee, bij methylphenidaat.
    Die stof verdooft net als Ketalar, en heeft net als Ketalar het euforisch en schijnbaar psychotisch gelukzalig effect bij het ontwaken.
    Men drogeerde Michael Jackson creatief met een superRilatine, waarbij hij weliswaar telkens even het bewustzijn verloor, maar dan supergedrogeerd ijverig kon hallucineren en in een waanwereld presteren als niemand dit ooit voor hem heeft gekund.
    Er zijn natuurlijk ook de bijwerkingen, dezelfde als deze waaraan de kinderen onder methylphenidaat lijden.
    Angsten, slapeloosheid, wanen, agressie, psychotisch gedrag enz.
    Daarvoor werd dan symptomatisch behandeld… met massieve doseringen Xanax (benzodiazepine), dat uiteindelijk niet krachtig genoeg was om een psychotische slapeloosheid te kunnen corrigeren.
    Schijnbaar vermeed men het gebruik van antipsychotica, die van de ster een te herkenbare psychiatrische ziekenhuispatient hadden kunnen maken.
    Vandaar dat MJ op Diprivan (propofol) werd gezet, een anaesteticum, waarmee de man telkens in een kunstmatige coma werd gebracht, wat dan op een slaaptoestand moest gaan lijken.
    Amerikaanse artsen, verdoofden om te drogeren tot superwakker en verdoofden tot coma om te slapen tot een superslaap.
    Vraag is, of die artsen wisten waarmee men bezig was.
    Net als bij ons, de artsen kinderen en straks ook nog volwassenen, volgens eenzelfde scenario, maar met gestandaardiseerde en orale vormen, op een betere wereld hopen te zetten.
    De ziekte waaraan Michael Jackson leed, was zijn muziek en bij medical evidence, moest hij als de beste meedraaien, hallucineren, maar vooral: presteren.
    De ziekte waaraan de gewone mens van bij ons lijdt, is die van het normale gedrag, dat men wil optillen tot een ongekende productiviteit, maar vooral, en daardoor drogeert men veel hoger dan om alleen maar te drogeren, tot het dwangmatig psychotische waarbij het pedagogisch comfort kan ontstaan, voor de omgeving.
    Het is die omgeving, die als multidisciplinair team vooral de diagnose moet stellen, waarbij artsen dan het briefje kunnen ondertekenen.
    Omwille van de opiumreglementering en hun licence to kill.
    Apotheker Fernand Haesbrouck, 1 augustus 2009

    In die twee boodschappen probeerde ik toen (weliswaar chemisch) uit te leggen wat er was gebeurd.
    Vanzelfsprekend zonder te beseffen dat vijf jaar later de fabeltjes en dogma’s van de huidige FIF-based medicine daarop zouden crashen.

    Wat mij betreft mag Michael Jackson dan ook als een ware held vereerd worden.

    Farmacotherapeutisch weliswaar.

    Voor zij die het nog niet doorhadden.

    Mijn theorie gaat over de patronen van chemicaliën, die (gemakkelijkshalve) in vier categorieën onder te brengen zijn.

    Ketalar, in de huidige bespreking, komt uit de amfetamine-groep.
    De Demerol (Pethidine) van de pop-ster is een chemische analoog uit de cocaïne-groep.

    Net zoals methylphenidaat (Rilatine, Ritalin) uit de cocaïnegroep en methamfetamine (Pervitin, Desoxyn) uit de amfetamine-groep, door hun respectieve vormen, chemische analogen van elkaar zijn.

    Omwille van het energie-patroon (Ketalar en Demerol) verwoesten beide stoffen na een dosis zoveel neuronen, waardoor het controleverlies over het (waak)-gedrag immens groot geworden is, om daardoor tijdelijk het bewustzijn te verliezen.

    Bij het ontwaken is het beleven van de realiteit zodanig verstoord dat men (bijna hallucinerend) maar wel anti-depressief de realiteit door een veel te roze bril gaat bezien.

    Psychisch genezen staat hier voor de onmogelijkheid om de realiteit op de gewone (soms wel eens “deprimerende?”) manier in te schatten, omdat het neurale netwerk dat een normale of reële perceptie mogelijk maakt, voor grote stukken (onherroepelijk) is weggeknipt.

    Het vervolg van die redenering staat uitgelegd in het werkingsmechanisme van psychotica.

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us 
  • Berichtgeving verdringt kennis zelfs met platte commercie

    Posted on October 2nd, 2014 Fernand Haesbrouck No comments

    Deze morgen kwamen in het VRT-nieuws maar liefst twee berichten over depressies in het nieuws.
    Het eerste en commerciële kreeg daarbij de voorrang op het echt wetenschappelijke, dat pas in tweede orde en quasi ongemerkt volledigheidshalve werd toegevoegd.

    Maar waarom kwam dit item in het nieuws en waarom moest zo nodig de commerciële klemtoon daarboven op?

    Ik situeer.

    Beluister hier het bericht op het radionieuws van EEN deze morgen om 7h.

    http://www.adhdfraude.net/mp3/KCE_VRT_EEN_2102014_7h_1.mp3

    Beluister hier wat volledigheidshalve werd toegevoegd misschien wel uiteindelijk om de waarheid toch geen geweld aan te doen.

    http://www.adhdfraude.net/mp3/KCE_VRT_EEN_2102014_7h_2.mp3

    Zonder-kennis-kunde en de sponsors ervan spartelen al een tijdje op een manier die minder mooi is om aan te zien.
    Verwijzing ernaar te bekijken onder meer op mijn bericht van 12 september 2014.

    Since there is no “gold standard” for defining mental disorders and many other medical disorders without pathognomonic biological markers, each revision of diagnostic criteria has been seen as the best current set of diagnostic criteria that are meant to be used in clinical practice and tested for their validity. http://worldunity.me/wp-content/uploads/2012/03/dsm5-reform.com_wp-content_uploads_2012_01_APA-Response-to-Open-Letter-Call-for-Independent-Review.pdf Pathognomonisch = typisch, kenmerkend voor een ziekte.Er zijn immers geen biologische markers om een diagnose mogelijk te maken.Om de bewoordingen van Novartis te gebruiken op de bijsluiter van Rilatine (methylphenidaat):
    http://www.novartispharma.nl/pdf/ib/Ritalin.pdf

    De specifieke etiologie van dit syndroom is niet bekend, en er is geen op zichzelf staande diagnostische test beschikbaar.”

    Pag.2/18

    Het behandelen van een aandoening zonder defecten aan biologische markers, steunt dan wel op chemische stoffen met WEL een werking op biologische markers.
    Maar om zowel de fun en de fif overeind te houden, houden de farmaceutische bedrijven die farmacologie simpelweg achter voor maatschappij en artsen.

    Wetenschappelijk en medisch blijft het onverantwoord om veronderstelde aandoeningen zonder aantoonbare defecten te willen behandelen door gevaarlijke stoffen toe te dienen zonder zelfs te (willen) weten op welke gezonde markers die stoffen welke invloed uitoefenen.

    Commercieel ontslaan positieve evidenties de behandelaren tijdelijk van hun plicht die ze als beroepsgevormde autoriteiten dienen te nemen (do not harm), terwijl men farmacologische onkunde aanwendt om de tot stand gekomen ‘inconvenient facts’ als comorbiditeiten van de ziekte te bestempelen.

    De gestelde vraag naar een review door externe en onafhankelijke instanties, had minstens kunnen voorkomen dat het behandelen van onbekende markers, met stoffen waarvan ook de werking als onbekend wordt achtergehouden, nieuwe iatrogene gedragingen tot stand brengen, die dan op hun beurt weer door APA tot nieuwe aandoeningen moeten verzonnen worden.

    Dit is helemaal geen wetenschap meer, maar koopmanschap van de zuiverste soort.

    Zelfs het KCE (http://kce.fgov.be/nl) volhardt in de leer die blijft steunen op het hebben van geen kennis.

    Het behandelen van een aandoening zonder defecten aan biologische markers, steunt dan wel op chemische stoffen met WEL een werking op biologische markers.”

    Of nog:

     Digg  Facebook  StumbleUpon  Technorati  Deli.cio.us